freija

hey stephanie, wat leuk dat je gaat trouwen! heb je wel iets heeeeel leuks om je gedachten te verzetten. hopelijk valt de pasbeurt mee en is de jurk exact zoals je wou! zelf zit ik er vandaag een beetje door. Ik ging deze middag lunchen met een vriendin en zij vertelde me het heugelijke nieuws dat ze zwanger was. Ik heb me sterk gehouden en heb haar echt een welgemeende dikke proficiat gewenst, maar ben nadien wel in een hoopje in elkaar gestuikt. Ik had zoveel vertrouwen in die eerste ICSI-poging. Omdat het probleem bij mijn man ligt en ze dat dus omzeild hadden (er wàs deze keer immers een bevruchting) dacht ik écht dat we zwanger zouden zijn. Ik ging er helemaal van uit en nu ben ik m'n vertrouwen wel een stuk kwijt. Gelukkig mag ik een maandje rust nu. Ik ben weer beginnen sporten, maar màn wat is dat moeilijk. twee weken hormonen doen wel wat met je conditie precies (en natuurlijk is zes kilo vocht ook niet niks). Ik heb trouwens nog een vraagje. Ik heb in de tweede wachtweek ongeveer een tweetal dagen koorts gehad, tot 38,9. Toen ik dat vertelde aan m'n gyn keek zij (het was weer de vervangster) al meteen erg bedenkelijk. Wéten jullie toevallig of dit echt iets uitmaakt voor de innesteling?

hai, ben gisteren dan toch ongesteld geworden (gelukkig, ik begon al rampscenario's te bedenken van curretages enzo) Goed idee van vraagjes op te schrijven en mee te nemen naar de gyn, moet ik doen! Nu in elk geval genieten van een hormoonloze maand. Ik maakte ook al een afspraak met een bachbloesemtherapeute die me misschien wel een tinctuur kan geven die me bij alle hormonale schommelingen wat kan ondersteunen. Begin er weer een beetje positief tegen aan te kijken. bedankt voor jullie reacties en steun!

Hoi Lis, ik moest 3x2 bolletjes en heb dat tot woensdag gedaan, dan had iknog 3 bolletjes over dus donderdag heb ik dan nog 3x1 bolletje gebruikt. Sindsdien niks meer. Het is echt verschrikkelijk irritant hé, als het niet doorzet. Je kan dan niet afsluiten (en je blijft dan een beetje denken misschien toch?) Ik had nog een vraagje. De gyn zegt altijd dat mijn waarden 'negatief' zijn, maar hebben jullie een idee of hij gewoon een standaard aanhoud van onder de zoveel HCG is negatief, boven de zoveel is positief of dat er écht niks van hcg in je bloed zit? Ik bedoel als er echt niks in je bloed zit dan moet je toch gewoon ongesteld worden, niet? pffffff, ik moet er eens aan denken om bij een volgende afspraak al die dingen gewoon te vragen, staan jullie ook telkens met jullie mond vol tanden als je voor je gyn zit, en dat je dan bij het buitengaan zoiets hebt van, ow, ik had dat nog moeten vragen, ow en dat eigenlijk ook, oh ja, dat wou ik ook nog weten, ... .

ik zit nu 18 dagen na de terugplaatsing. ow en ik neem sowieso een maandje rust hoor, misschien wel twee, ik wil de hormoonkilo's kwijt en ik wil weer eens een normaal leven . Ik zie wel wanneer ik er weer aan toe ben. bedankt voor jullie reacties!!!

hai, mijn eerste ICSI was negatief, ik had geen ingevroren embryo's dus een maandje (op zijn minst) er tussenuit voor we aan poging twee beginnen. Ik heb ook even een vraagje, ik lees bij heel veel hier dat de ongesteldheid doorkomt vóór de testdatum. Dat is bij mij dus niet het geval. Ik ben nog steeds niet ongesteld en het voelt ook helemaal niet of het er zit aan te komen. zijn er onder jullie die daar ook ervaring mee hebben. Nu ik weet dat het resultaat negatief is wil ik het natuurlijk ook zo snel mogelijk kunnen afsluiten en dat lukt niet zolang in niet ongesteld ben...

GRRRRRRR ik mocht normaalgezien morgen eindelijk van het bankje af, maar nu moet ik nog wachten tot maandag!!! Door de dreigende overstimulatie heb ik m'n tweede pregnylprik pas deze week gekregen en dat zou het resultaat te veel beïnvloeden. Voor de rest ben ik niet echt 'rustig' te noemen, en ook een beetje ziekig, snipverkouden en keelpijn, plus dinsdag serieuze koorts gehad (38,7) dus ik denk dat dat de zaak allemaal geen goed heeft gedaan. Pfffff. Aan iedereen hier, heeeeel veel succes hoor!!!

hey nicolas, ik herken me heel erg fel in die onzekerheid. Bij ons ging het in eerste instantie allemaal heel erg snel, wij gingen gewoon eens op controle om te kijken "of alles toch in orde was" (we gingen ervan uit dat dat wel zo zou zijn, maar dat het zolang uitblijven van een zwangerschap wel aan de stress zou liggen van allebei een drukke baan, een serieus renovatieproject met ons huis en (schoon)ouders en familie die een enorme druk uitoefenden) en daar kwamen we buiten met "mevrouw, meneer, u kan onmogelijk op natuurlijke manier zwanger worden"; Slik! Voor we het wisten zaten we de week erna al volop in de medische molen en voor ik het goed en wel besefte lag ik in een kamertje met drie dokters om me heen. Al snel bleek dat IUI niks ging uithalen en dat we onze toevlucht dienden te nemen tot ICSI, en nu de eerste poging achter de rug is (ik wacht nog op het resultaat) kan ik er vrede mee hebben. Vertrouwen is heel erg belangrijk, vertrouwen in jezelf, in je partner, in de arts, en praten, praten, praten. Als je niet zo goed met je man kan praten, praat er dan over met een goede vriendin, maar 'verwijt' je man ook niet dat je niet met hem kan praten. Mannen zijn over het algemeen niet zo'n praters en veelal, vanuit hun optiek is het er één keertje over hebben genoeg. Bij mijn man is dat ook zo, ik heb het wel min of meer aanvaard, en wat ik er nog over kwijt wil, vertel ik aan een goede vriendin. dat werkt ook. Veel sterkte hoor!

Grrrrrrr, door een dreigende overstimulatie, vorige week vrijdag geen pregnyl gekregen, maar pas maandag, nu is de D- day natuurlijk ook opgeschoven. Arrrrrggggghh nóg 5 dagen, ipv twee.

ik kan alleen maar hopen dat mijn eerste ICSI even goed afloopt als de jouwe Diana! Vanaochtend bij de gyneacoloog geweest, hij vertelde me "dat ik me al goed aan het inleven was". Dat ik de overstimulatie pas kreeg na mijn eerste pregnyl was voor hem een teken dat mijn embryootje zich probeert te nestelen. Dus gematigd positief toch. Ik mag voorlopig m'n tweede pregnyl prik niet hebben. Ondertussen blijf ik lekker misselijk hoor.

ik zit dus ook op het wachtbankje, nog 9 dagen. Ben intussen natuuuuuuuuuurlijk lekker aan andere dingen aan het denken (NOT) en het feit dat ik een erg dikke buik heb (een beetje overstimulatie) en letterlijk, excusez-le-mot, kotsmisselijk ben helpt enorm om met m'n beide voetjes op de grond te blijven staan (NOT, NOT, NOT, ik sta als een onnozele trien te grijnzen bij m'n buik en belde gister superenthousiast naar m'n man om te zeggen dat ik ook al gespuugd had. ) Ik wil mijn lotgenoten heeeeeeeel veel sterkte wensen hier, en het belangrijkste niet vergeten dames, geniet zo veel mogelijk!!!

ik heb toch maar naar m'n gyneacoloog gebeld en het overgeven zou kunnen komen door een (dreigende) overstimulatie . Ik mag morgenochtend op controle, hopelijk valt het mee. Ik drink nu maar braaf m'n 3 liter water en knabbel stukjes droog brood (net een muisje). Zijn er mensen met ervaring met overstimulatie? Wat voelde je allemaal?

hoi, ook ik heb ervaringen met clomid en iui. Ik moest beginnen met clomid op dag 5 van m'n cyclus tot dag tien, dan werd dmv een echo gekeken of ik een follikel had dat groot genoeg was en moest ik op dag 10 's avonds een pregnyl prik (venijnige prikken) om de eisprong uit te lokken en kreeg ik op dag 13 m'n IUI. Wij hebben 2 IUI pogingen ondernomen en toen radde de arts zelf aan om over te stappen naar IVf (die icsi werd) omdat de zaadkwaliteit van mijn man te laag was. Persoonlijk had ik van de clomid weinig lichamelijke hinder ondervonden, de hormonen werkten wel heel fel op mijn gemoed

Hey, ik heb vrijdag tp gehad van één embryootje, moet utrogestan nemen (3x2 bolletjes) en heb zondag een pregnyl-prik gehad. Voor de punctie en de tp had ik ook al geen appetijt, maar dat kwam door de hormonen dacht ik. Sinds vandaag heb ik weer lekkere trek (vooral in zoute dingen) maar ik moest net wél echt overgeven. Hormonen of iets anders? wat denken jullie?

dag klein embryootje, je zit nu vier dagen in mijn buik. Ik hoop dat je d'r fijn vindt en dat je misschien al een plekje gevonden hebt waar je je veilig voelt. Als dat niet zo zou zijn, zwerf dan nog maar een beetje rond, je zal het heus wel merken, ik heb een erg fijne buik om in te wonen. Je bent er veilig. Je moet je ook geen zorgen maken over hoe je wel aan eten zal komen als je daar blijft, ik zorg voor alles. De juiste temperatuur, lekkere hapjes, veel rust en een enorme hoeveelheid liefde zodat je kan uitgroeien tot een mooie gezonde baby. Natuurlijk hoop ik dat je blijft, hoe klein je ook bent, ik ben nu al gehecht geraakt aan je gezelschap, ik vind het alvast erg fijn om je bij mij te hebben. Aan de andere kant als je 't niet zo leuk vind in m'n buik, dan begrijp ik dat ook wel hoor. Ik zal er niet boos om worden als je weggaat, wél heel verdrietig natuurlijk, maar het is helemaal jouw keuze. Ik wil dat je dat weet, geen stress, je doet maar waar je je goed bij voelt. Eigenlijk zou ik nog niet zo tegen je mogen praten, we kennen elkaar immers nog maar net, en ik weet nog helemaal niet of jij mij wel leuk vindt, maar ik doe het lekker toch. Ik vind het fijn om tegen je te praten, ook al is het niet echt zo héééééél verstandig, maar wanneer doet een mens 'verstandige dingen' die zijn zo saai en zo kleurloos. Dat zal je nog wel merken, als je blijft en groter wordt, dan zul je waarschijnlijk ook erg vaak ervoor kiezen om net niet verstandig te doen. Maar voor deze eerste keer hou ik ons gesprekje maar kort. Ik ben eigenlijk ook aan het werk en heb niet zo veel tijd om met je te praten. Ik wil je ook niet onder druk zetten ofzo, daarom neem ik nu maar afscheid. Als je besluit te blijven hebben we immers nog een heleboel tijd om te praten, maar mocht je beslissen om weg te gaan, dan wil ik gewoon dat je weet dat ik hoe dan ook van je gehouden heb. Dag lieve kleine embryootje, tot de volgende keer.

m'n man had blijkbaar nog te weinig zwemmertjes voor 'gewone' IVF ik mocht dus gisteren bellen, en er was toen al zeker ééntje bevrucht, dat wordt vandaag teruggeplaatst.