freija

hey stephanie, wat leuk dat je gaat trouwen! heb je wel iets heeeeel leuks om je gedachten te verzetten. hopelijk valt de pasbeurt mee en is de jurk exact zoals je wou! zelf zit ik er vandaag een beetje door. Ik ging deze middag lunchen met een vriendin en zij vertelde me het heugelijke nieuws dat ze zwanger was. Ik heb me sterk gehouden en heb haar echt een welgemeende dikke proficiat gewenst, maar ben nadien wel in een hoopje in elkaar gestuikt. Ik had zoveel vertrouwen in die eerste ICSI-poging. Omdat het probleem bij mijn man ligt en ze dat dus omzeild hadden (er wàs deze keer immers een bevruchting) dacht ik écht dat we zwanger zouden zijn. Ik ging er helemaal van uit en nu ben ik m'n vertrouwen wel een stuk kwijt. Gelukkig mag ik een maandje rust nu. Ik ben weer beginnen sporten, maar màn wat is dat moeilijk. twee weken hormonen doen wel wat met je conditie precies (en natuurlijk is zes kilo vocht ook niet niks). Ik heb trouwens nog een vraagje. Ik heb in de tweede wachtweek ongeveer een tweetal dagen koorts gehad, tot 38,9. Toen ik dat vertelde aan m'n gyn keek zij (het was weer de vervangster) al meteen erg bedenkelijk. Wéten jullie toevallig of dit echt iets uitmaakt voor de innesteling?

hai, ben gisteren dan toch ongesteld geworden (gelukkig, ik begon al rampscenario's te bedenken van curretages enzo) Goed idee van vraagjes op te schrijven en mee te nemen naar de gyn, moet ik doen! Nu in elk geval genieten van een hormoonloze maand. Ik maakte ook al een afspraak met een bachbloesemtherapeute die me misschien wel een tinctuur kan geven die me bij alle hormonale schommelingen wat kan ondersteunen. Begin er weer een beetje positief tegen aan te kijken. bedankt voor jullie reacties en steun!

Hoi Lis, ik moest 3x2 bolletjes en heb dat tot woensdag gedaan, dan had iknog 3 bolletjes over dus donderdag heb ik dan nog 3x1 bolletje gebruikt. Sindsdien niks meer. Het is echt verschrikkelijk irritant hé, als het niet doorzet. Je kan dan niet afsluiten (en je blijft dan een beetje denken misschien toch?) Ik had nog een vraagje. De gyn zegt altijd dat mijn waarden 'negatief' zijn, maar hebben jullie een idee of hij gewoon een standaard aanhoud van onder de zoveel HCG is negatief, boven de zoveel is positief of dat er écht niks van hcg in je bloed zit? Ik bedoel als er echt niks in je bloed zit dan moet je toch gewoon ongesteld worden, niet? pffffff, ik moet er eens aan denken om bij een volgende afspraak al die dingen gewoon te vragen, staan jullie ook telkens met jullie mond vol tanden als je voor je gyn zit, en dat je dan bij het buitengaan zoiets hebt van, ow, ik had dat nog moeten vragen, ow en dat eigenlijk ook, oh ja, dat wou ik ook nog weten, ... .

ik zit nu 18 dagen na de terugplaatsing. ow en ik neem sowieso een maandje rust hoor, misschien wel twee, ik wil de hormoonkilo's kwijt en ik wil weer eens een normaal leven . Ik zie wel wanneer ik er weer aan toe ben. bedankt voor jullie reacties!!!

hai, mijn eerste ICSI was negatief, ik had geen ingevroren embryo's dus een maandje (op zijn minst) er tussenuit voor we aan poging twee beginnen. Ik heb ook even een vraagje, ik lees bij heel veel hier dat de ongesteldheid doorkomt vóór de testdatum. Dat is bij mij dus niet het geval. Ik ben nog steeds niet ongesteld en het voelt ook helemaal niet of het er zit aan te komen. zijn er onder jullie die daar ook ervaring mee hebben. Nu ik weet dat het resultaat negatief is wil ik het natuurlijk ook zo snel mogelijk kunnen afsluiten en dat lukt niet zolang in niet ongesteld ben...

GRRRRRRR ik mocht normaalgezien morgen eindelijk van het bankje af, maar nu moet ik nog wachten tot maandag!!! Door de dreigende overstimulatie heb ik m'n tweede pregnylprik pas deze week gekregen en dat zou het resultaat te veel beïnvloeden. Voor de rest ben ik niet echt 'rustig' te noemen, en ook een beetje ziekig, snipverkouden en keelpijn, plus dinsdag serieuze koorts gehad (38,7) dus ik denk dat dat de zaak allemaal geen goed heeft gedaan. Pfffff. Aan iedereen hier, heeeeel veel succes hoor!!!

hey nicolas, ik herken me heel erg fel in die onzekerheid. Bij ons ging het in eerste instantie allemaal heel erg snel, wij gingen gewoon eens op controle om te kijken "of alles toch in orde was" (we gingen ervan uit dat dat wel zo zou zijn, maar dat het zolang uitblijven van een zwangerschap wel aan de stress zou liggen van allebei een drukke baan, een serieus renovatieproject met ons huis en (schoon)ouders en familie die een enorme druk uitoefenden) en daar kwamen we buiten met "mevrouw, meneer, u kan onmogelijk op natuurlijke manier zwanger worden"; Slik! Voor we het wisten zaten we de week erna al volop in de medische molen en voor ik het goed en wel besefte lag ik in een kamertje met drie dokters om me heen. Al snel bleek dat IUI niks ging uithalen en dat we onze toevlucht dienden te nemen tot ICSI, en nu de eerste poging achter de rug is (ik wacht nog op het resultaat) kan ik er vrede mee hebben. Vertrouwen is heel erg belangrijk, vertrouwen in jezelf, in je partner, in de arts, en praten, praten, praten. Als je niet zo goed met je man kan praten, praat er dan over met een goede vriendin, maar 'verwijt' je man ook niet dat je niet met hem kan praten. Mannen zijn over het algemeen niet zo'n praters en veelal, vanuit hun optiek is het er één keertje over hebben genoeg. Bij mijn man is dat ook zo, ik heb het wel min of meer aanvaard, en wat ik er nog over kwijt wil, vertel ik aan een goede vriendin. dat werkt ook. Veel sterkte hoor!

Grrrrrrr, door een dreigende overstimulatie, vorige week vrijdag geen pregnyl gekregen, maar pas maandag, nu is de D- day natuurlijk ook opgeschoven. Arrrrrggggghh nóg 5 dagen, ipv twee.

ik kan alleen maar hopen dat mijn eerste ICSI even goed afloopt als de jouwe Diana! Vanaochtend bij de gyneacoloog geweest, hij vertelde me "dat ik me al goed aan het inleven was". Dat ik de overstimulatie pas kreeg na mijn eerste pregnyl was voor hem een teken dat mijn embryootje zich probeert te nestelen. Dus gematigd positief toch. Ik mag voorlopig m'n tweede pregnyl prik niet hebben. Ondertussen blijf ik lekker misselijk hoor.

ik zit dus ook op het wachtbankje, nog 9 dagen. Ben intussen natuuuuuuuuuurlijk lekker aan andere dingen aan het denken (NOT) en het feit dat ik een erg dikke buik heb (een beetje overstimulatie) en letterlijk, excusez-le-mot, kotsmisselijk ben helpt enorm om met m'n beide voetjes op de grond te blijven staan (NOT, NOT, NOT, ik sta als een onnozele trien te grijnzen bij m'n buik en belde gister superenthousiast naar m'n man om te zeggen dat ik ook al gespuugd had. ) Ik wil mijn lotgenoten heeeeeeeel veel sterkte wensen hier, en het belangrijkste niet vergeten dames, geniet zo veel mogelijk!!!

ik heb toch maar naar m'n gyneacoloog gebeld en het overgeven zou kunnen komen door een (dreigende) overstimulatie . Ik mag morgenochtend op controle, hopelijk valt het mee. Ik drink nu maar braaf m'n 3 liter water en knabbel stukjes droog brood (net een muisje). Zijn er mensen met ervaring met overstimulatie? Wat voelde je allemaal?

hoi, ook ik heb ervaringen met clomid en iui. Ik moest beginnen met clomid op dag 5 van m'n cyclus tot dag tien, dan werd dmv een echo gekeken of ik een follikel had dat groot genoeg was en moest ik op dag 10 's avonds een pregnyl prik (venijnige prikken) om de eisprong uit te lokken en kreeg ik op dag 13 m'n IUI. Wij hebben 2 IUI pogingen ondernomen en toen radde de arts zelf aan om over te stappen naar IVf (die icsi werd) omdat de zaadkwaliteit van mijn man te laag was. Persoonlijk had ik van de clomid weinig lichamelijke hinder ondervonden, de hormonen werkten wel heel fel op mijn gemoed

Hey, ik heb vrijdag tp gehad van één embryootje, moet utrogestan nemen (3x2 bolletjes) en heb zondag een pregnyl-prik gehad. Voor de punctie en de tp had ik ook al geen appetijt, maar dat kwam door de hormonen dacht ik. Sinds vandaag heb ik weer lekkere trek (vooral in zoute dingen) maar ik moest net wél echt overgeven. Hormonen of iets anders? wat denken jullie?

dag klein embryootje, je zit nu vier dagen in mijn buik. Ik hoop dat je d'r fijn vindt en dat je misschien al een plekje gevonden hebt waar je je veilig voelt. Als dat niet zo zou zijn, zwerf dan nog maar een beetje rond, je zal het heus wel merken, ik heb een erg fijne buik om in te wonen. Je bent er veilig. Je moet je ook geen zorgen maken over hoe je wel aan eten zal komen als je daar blijft, ik zorg voor alles. De juiste temperatuur, lekkere hapjes, veel rust en een enorme hoeveelheid liefde zodat je kan uitgroeien tot een mooie gezonde baby. Natuurlijk hoop ik dat je blijft, hoe klein je ook bent, ik ben nu al gehecht geraakt aan je gezelschap, ik vind het alvast erg fijn om je bij mij te hebben. Aan de andere kant als je 't niet zo leuk vind in m'n buik, dan begrijp ik dat ook wel hoor. Ik zal er niet boos om worden als je weggaat, wél heel verdrietig natuurlijk, maar het is helemaal jouw keuze. Ik wil dat je dat weet, geen stress, je doet maar waar je je goed bij voelt. Eigenlijk zou ik nog niet zo tegen je mogen praten, we kennen elkaar immers nog maar net, en ik weet nog helemaal niet of jij mij wel leuk vindt, maar ik doe het lekker toch. Ik vind het fijn om tegen je te praten, ook al is het niet echt zo héééééél verstandig, maar wanneer doet een mens 'verstandige dingen' die zijn zo saai en zo kleurloos. Dat zal je nog wel merken, als je blijft en groter wordt, dan zul je waarschijnlijk ook erg vaak ervoor kiezen om net niet verstandig te doen. Maar voor deze eerste keer hou ik ons gesprekje maar kort. Ik ben eigenlijk ook aan het werk en heb niet zo veel tijd om met je te praten. Ik wil je ook niet onder druk zetten ofzo, daarom neem ik nu maar afscheid. Als je besluit te blijven hebben we immers nog een heleboel tijd om te praten, maar mocht je beslissen om weg te gaan, dan wil ik gewoon dat je weet dat ik hoe dan ook van je gehouden heb. Dag lieve kleine embryootje, tot de volgende keer.

m'n man had blijkbaar nog te weinig zwemmertjes voor 'gewone' IVF ik mocht dus gisteren bellen, en er was toen al zeker ééntje bevrucht, dat wordt vandaag teruggeplaatst.

YESSS!!! ik had drie goede eicellen waarvan er al eentje bevrucht is, waarschijnlijk morgen nog wel een tweede en het derde ook. Morgen terugplaatsing. Eindelijk een keertje goed nieuws!

Hallo, persoonlijk voel ik me helemaal niet goed bij de medische mallemolen die ik de voorbije drie maand heb doorlopen: - Ik heb enorm veel bijwerkingen van de hormonen. Ik was zonder extra hormonen ook al niet te genieten in die ene periode van de maand, en nu voel ik me ongeveer constant zo, de ergste vorm van PMS van de voorbije 2 jaar maal 20 ongeveer en dat nu reeds drie maand aan een stuk. - Ik heb enorm veel angst over wat die hele hormoonrommel op lange termijn bij me gaat teweeg brengen (zie een ander topic ) - De hormonen doen geen afbreuk aan de bitterheid en jaloezie (en geloof me ik schaam me daar heel erg voor, voor die gevoelens, maar ik heb ze wel) die ik voel ten aanzien van mensen, vriendinnen zelfs in mijn naaste omgeving die wél zwanger raken. Integendeel, het lijkt wel of die gevoelens nog versterkt worden. Nu ben ik dus aan het overwegen om eventueel mijn heil te zoeken in alternatieve geneeswijzen om zwanger te raken (als het nog nodig is), eerder als ondersteuning bij de huidige 'traditionele' behandeling, dan als écht alternatief hoor, maar goed. Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben, of die zich herkennen in de drie dingen die ik hierboven schreef en daar een andere 'oplossing' voor kregen op termijn? Zijn er mensen die hierin ook geïnteresseerd zijn? Ik hoor het graag, misschien kunnen we op termijn ook hieromtrent ervaringen uitwisselen?

nog steeds geen14u. Ik wil bellen!!!!!!!!! Ik wil weten of we een goed embryootje hebben, ik wil....

wij kregen gisteren te horen dat het ICSI wordt ipv 'gewone' IVF. Ik mag deze namiddag bellen voorhet resultaat en voor de datum van de terugplaatsing. ZENUWEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

hallo lieverds! wat heerlijk dat jullie allemaal zo meeleven. De punctie is prima verlopen, ik heb helemaal niks gevoeld, m'n gyneacoloog heeft me wel 2 dagjes thuis geschreven, wat op zich ook nog wel fijn is kan ik lekker rustig aan doen tot zaterdag want dan is er normaal gezien terugplaatsing (ik mag alleen niet denken aan de enorme hoeveelheid werk die op m'n bureau ligt, maar goed) Ik was vreselijk nerveus en heb dus echt liggen janken en bibberen tot op het moment van de verdoving, maar goed, dat heb ik mezelf aangedaan. Mag ik in de toekomst gewoon niet meer doen. m'n opgespannen en pijnlijke buik is ook langzaam maar zeker aan het slinken, ik kan eindelijk weer normaal plassen (kon ik de voorbije week niet). Ik kreeg wel het advies om veel te drinken, liefst drie liter zodat het vocht van de follikels snel en makkelijk afgevoerd kan worden. Ik had uiteindelijk 18 follikels en daar zijn 8 eitjes uit voortgekomen. Ik mag deze namiddag bellen hoe het met de eitjes en de bevruchting is afgelopen.

hallo, gisteren dus punctie achter de rug, de punctie zelf, dat moet ik zeggen daar heb ik helemaal niks van gevoeld, van de zenuwen die eraan vooraf gingen des te meer, janken en bibberen en klappertanden van zodra ik het ziekenhuis binnen was tot ik de verdoving van de punctie kreeg. Soms vraag ik me écht af of heel dit gedoe wel zo'n goede voedingsbodem voor een zwangerschap is. Ik bedoel je voelt je als vrouw toch helemaal niet vrouwelijk of aantrekkelijk meer met heel die toestand? Je wordt bekeken en bepampeld en gedegradeerd tot een broedmachine die je gewoon op uur en tijd moet voorzien van de juiste hormonen, de helft van de tijd heb je een hekel aan je man, omdat hij niet schijnt te begrijpen wat er met je lijf gebeurt, of omdat hij gewoon zijn ding in een potje moet doen en er dan mee mag ophouden en de andere helft van de tijd verander je in een jankend wrak omdat je je man, die zooooooooo vreselijk lief en begrijpend en even fel naar een klein mensje uitkijkt als jij te kort doet door al je frustraties, angsten en ergernissen op hem uit te werken. Fijn zwanger worden zo. Als er een volgende poging nodig is, dan wil ik alternatieve ondersteuning, met bachbloesems, m'n mannetje 'gelooft' er niet zo in, maar ik wil me gewoon beter voelen, opener, meer vrouw. Ow, ik had trouwens 18 follikels, waarvan 8 met eitje, blijkbaar waren de zwemmertjes van m'n man nog te traag en nog te weinig talrijk en gaan ze meteen over naar ISCI (of is het ICSI?). ook dat was toch wel even een dompertje, dat betekent immers dat als het niet lukt we écht aan het einde staan, maar goed, ik ben gewoon een "jonge, gezonde, vruchtbare vrouw" volgens m'n gyneacoloog (ik dacht even dat ie me wou charmeren, lang geleden dat ze me nog zeiden dat ik 'jong' was :-) )dus als er één embryootje bijzit dan moet het maar lekker in z'n perfect op punt gebrachte kamertje negen maand uitrijpen tot een mooie gezonde baby.

hai lentezon, in begrijp perfect wat je bedoelt! Wij kregen zondag telefoon van vrienden van ons die zwanger zijn van hun 2e kindje (het eerste is nog maar net 8 maand en ze is nu al 3 maand zwanger van het tweede) op die momenten word ik ook moedeloos en (schaam, schaam) afgunstig. Wij hebben nu al 2 vruchteloze pogingen IUI achter de rug en nu eerste IVF, aan de ene kant heb ik er een erg goed gevoel bij, maar anderzijds, wat als het nu weer niet lukt, wéér die teleurstelling, weer die ellendige hormoonbehandeling, ... maar niet vergeten, je doet het voor een goede zaak, en als je het echt niet meer ziet zitten, kan je altijd even een time-out nemen! Sterkte hoor en indd. schrijf hier maar lekker van je af, we zitten allemaal in hetzelfde schuitje, dat helpt.

hallo, bedankt voor jullie geruststellingen. jullie verwachten dus donderdag nog een opgeblazen buik? ik dacht dat eens die follikels allemaal aangeprikt zijn, dat de boel dan eindelijk weer zou ontzwellen (ik heb nu écht een opgeblazen buik, maar volgens mijn man kan dat ook niet anders "ik zit vol met eieren" hihi) Ow en donderdag een dagje vrij nemen? daar had ik zelf nog niet aan gedacht, het is misschien wel een goed idee indd. Ik heb nog een vraagje, waren jullie ook zo misselijk? Ik ben al een dag of twee echt misselijk, tegen het overgeven af, komt dat door de follikels?

hallo Hilde, bedankt voor je reactie, ook ik krijg een roesje (ik weet niet met wat) wel volledig, niet plaatselijk omdat ze zoveel follikels moeten aanprikken. Ik heb meer schrik voor de pijn achteraf. Het prikken met een naald in je baarmoeder lijkt me iets wat toch wel gevolgen heeft nadien? Pffff, ik weet het niet, ik ben in ieder geval bloednerveus voor morgen; Nu maar hopen dat er toch minstens één van die 17 follikeltjes uitgroeit tot een mooie, gezonde baby. in ieder geval kan ik jou dan op de hoogte houden of die punctie meevalt of niet. ;-)

Hallo, ik heb morgen mijn eerste punctie en ik heb er zooooooo'n vreselijke schrik voor. Ik heb 17 follikels, nu hebben ze in het ziekenhuis gezegd dat ze bij het aanprikken van zoveel follikels onder volledige verdoving ga, maar ik heb schrik voor de pijn achteraf. Of heb je van de punctie nadien geen last? en wat als ze met die naald iets anders beschadigen ofzo? Heeft er iemand al punctie-ervaring, en zo ja viel het mee?