Miss

Hoi, Bij ons (Amphia Breda) wilden ze bij 8 follikels spreiden, helft ICSI / helft IVF, het waren er de laatste 2 pogingen minder dan 8, dus allemaal ICSI. In Rotterdam zijn ze minder flexibel, heb ik gehoord. Ik weet niet of het waar is, maar dit geeft al aan dat er verschil is in de ziekenhuizen. Ga het anders na, zoek alle IVF ziekenhuizen op en bellen. Je mag je in een ander ziekenhuis inschrijven volgens mij. Succes!!

Suus, Daar moeten ze in het ziekenhuis een goed antwoord op kunnen geven. Bij mij is LG, FSH en AMH getest in november 2009. Succes, Miss

Ps En heel veel succes ook meiden allemaal met jullie pogingen op dit moment..!

Hoi Meiden, Bedankt voor jullie reacties. En wat fantatisch Sannie dat je zwanger bent, soms ben je zo met je eigen verhaal bezig dat je die van anderen even niet ziet, geweldig voor jullie!!! Ik veroordeel mijn eigen keuze van destijds ook niet, maar het is een onderwerp waar nog steeds een taboe op ligt en wat op dit forum gevoelig kan liggen. Terwijl juist mijn ex vriend geen enkele verantwoordelijkheid nam. Waarom de dip deze keer even zo groot was, was ook omdat ik afgelopen dinsdag wel een positieve (vroege) zwangerschapstest had, maar dat kwam door de Pregnyl, blijkbaar, handig als ze dat er even bij hadden verteld in het ziekenhuis, maarja, de dip is weer wat minder. Ik bedoelde trouwens Sannie niet het aantal embryo's wat we laten terugplaatsen, maar het aantal pogingen, wij hebben er nu 3 gehad, met nog een cryo 'op voorraad', en we vragen ons af of we door moeten gaan want na de tp lijkt er bij ons weinig verder te gebeuren tot nu toe, mijn vraag is ga je dan door met nog een paar pogingen, of kan / moet je nu al vaststellen dat het geen zin meer heeft, we hebben in elk geval daarover binnenkort nog een gesprek in het ziekenhuis. Liefs, Miss

Hey meiden, Dank je wel weer voor jullie reacties. Ik merk na een dag ook dat ik er weer iets minder zwaar in sta. Ik word eerlijk gezegd ook een beetje ziek van veel goedbedoelde op en aanmerkingen op me heen... Veel vrienden / familie zitten in de jonge kinderen en hebben niet echt tijd voor mijn probleem, wat ik me kan voorstellen, dat is meestal zo als je iets zelf niet meemaakt. Ik ben zwanger geweest ooit, om antwoord te geven op jouw vraag Sannie, mijn relatie liep ten einde en we waren officieel al uit elkaar. We hadden net allebei een ander huis gekocht. Met die persoon heb ik ook geprobeerd kinderen te krijgen maar hij was onvruchtbaar verklaard. Je raadt het al, ik zat net in mijn nieuwe huis (zonder badkamer en cv), en ik was zwanger van hem. Ik was dolblij daarmee en belde hem meteen. Hij was helemaal niet blij, en we kwamen er niet aan uit hoe daar mee om te gaan. Hij wilde graag dat ik het kind zou houden maar er niet voor zorgen, ik was nog stapelgek op hem en vond het een vreselijk moeilijke situatie. Ik zat in de situatie dat ik weinig tot geen hulp en steun kreeg van mijn ouders, en woonde net alleen in een nieuwe stad. Mijn ex nam steeds meer afstand en uiteindelijk heb ik op de laatste dag dat het nog kon abortus laten plegen. Sorry voor dit heftige verhaal juist op dit forum. Nu zou ik los van de situatie nu wat betreft een kinderwens, het wel houden, maar ik was stapelgek op die man en ik stond alleen. Voor het geval de vraag bij jullie opkomt of ik daar nu spijt van heb. Ik zou het nu anders doen maar ik begrijp volledig / en sta achter mijn handelen toen, het was een worsteling van hier tot St. Juttemis.. Maar 'terug naar nu'. Ik hoop dat de tp van de cryo embryo positief gaat zijn. Wat ik moeilijk vind is dat we de oorzaak (buiten leeftijd en wel voldoende maar geen 'superzaad') weten, dus ga je door in elk geval tot 6 pogingen om in elk geval een 'te weinig aantal pogingen uit te sluiten', of niet? Wat zouden jullie doen? Liefs Miss

Hey meiden, Ik ben maar kort op dit forum geweest, heb vandaag gehoord dat het weer niet raak is, wat ik al vermoedde. Wat ik niet eerder duidelijker heb verteld is dat ik eerder zwanger ben geweest en zo vruchtbaar was als ik weet niet wat. Wij zijn nu door mijn leeftijd en de kwaliteit van het zaad van mijn vriend sinds november 2009 in een IVF / ICSI traject beland, we hebben dus nu een derde poging achter de rug, wel is er nog een cryo embryo. Die laten we nog wel terugplaatsen maar ik denk dat we niet doorgaan daarna. Ik heb het gehad met de behandelingen, het afwachten zonder resultaat. Dat is niet zomaar, ik ben hier super mee bezig geweest het afgelopen 1,5 jaar, bijna ook de relatie op de klippen omdat ik er veel meer mee bezig was merkte ik dan mijn vriend. Ik vind mijn verhaal overigens totaal niet te vergelijken met die van veel dames hier, wij, ik heb meer een luxe probleem gehad. Ik heb het er helemaal mee gehad, dat komt misschien ook door mijn leeftijd (net 42). Een vriendin van mij die 41 is geworden en een zware 1e bevalling heeft gehad, zegt dat wel te herkennen, een soort van grens wat je bereikt van wat je ervoor over wil hebben. Herkennen jullie dat? Liefs, Miss

Succes zeehondje!

Hoi Sandie, Gaat wel ja, dit is gewoon een moeilijke week! Alhoewel ik me bijna schaam als ik de lange geschiedenis van sommige andere meiden hier lees, wat hebben de meesten veel meegmaakt zeg, en ook jijzelf. En dan nog steeds zo belangstellend ook naar anderen, knap hoor! Ik denk niet dat het nu is gelukt, ik heb qua borsten de gebruikelijke voortekenen dat ik gewoon ga menstrueren, en die twee misleiden me niet meer zo snel! Wat is trouwens 'FM' ? Jij bent in elk geval nu ook bezig, hoe gaat het, hoe regaeer je op Gonal F? Liefs, Miss

Hoi Wish en Sandie, Wij zijn in behandeling bij het Amphiaziekenhuis in Breda, een geweldig team vind ik, ze zijn nooit te beroerd om te luisteren of je vragen te beantwoorden. En Sandie, wat jij schrijft over langdurige pleegzorg klinkt nog helemaal niet zo gek! Ik ben het trouwens helemaal eens met jouw man dat hier in Nederland al zoveel kinderen zijn om te helpen, daar heeft hij 100% gelijk in, vandaar ook dat ik mezelf redelijk egoistisch vind. Waar ik ook een beetje bang voor ben is of wij (mijn vriend en ik) pleegkinderen met mogelijk heftige problemen samen aankunnen, hoewel het natuurlijk niet gezegd is dat we alles aankunnen met adoptiekinderen. Er stond over adoptie een paar weken terug een artikel in de krant dat je over een paar jaar waarschijnlijk alleen nog maar een kindje kunt adopteren met een handicap, en niet de minste 'handicaps'. (HIVof een kindje met ontbrekende ledematen). Ook hier geldt voor mij weer dat ik dat alleen wel zou aandurven maar niet samen met mijn partner, die heeft daar volgens mij niet het geduld voor. Adoptie kan lang duren (3 jr.) en kost tussen de 7000-20.000 Euro) Dat bedrag moet te sparen zijn in 3 jaar tijd. Een andere mogelijkheid is deelbemiddeling, is even duur maar kan sneller gaan, het is wat Paul de Leeuw oa heeft gedaan. Nog een mogelijkheid is adoptie op afstand, deelnemen aan een project in het buitenland waar je naar toe kan gaan. Eerst maar even afwachten tot volgende week.. Groetjes, Miss

Hoi Sandie, Voor adoptie hebben we ons gelukkig net op tijd ingeschreven, we hebben in maart een half jaar uitstel gekregen en gaan dan een keuze maken. Ik ben het met je eens dat pleegzorg misschien wel een betere manier is. Ik zit alleen nu nog zelf heel erg met de gedachte, hoe egoistisch ook- dat je die kinderen ook weer kunt 'kwijtraken' omdat ze misschien terug naar hun ouders gaan. Het is super egoistisch, hoe ik erin sta, maar het is niet alleen het willen 'hebben' van een eigen kindje, het is ook dat ik graag een gezinsleven zou willen hebben. Mijn vriend en ik hebben het over pleegkinderen gehad, wie weet.. Heel veel succes met jullie behandeling nu!!!! Groetjes, Miss

Hoi Saskia, Mijn partner en ik zitten in het zelfde schuitje. Zijn vorig jaar november begonnen. Ik hoop voor jullie dat jullie wens uitkomt, sterkte en succes in elk geval!!! Groetjes, Miss

Hoi Tamara, Ik wil je even heel veel succes wensen met de behandelingen. Het enige wat ik kan zeggen -voor mezelf- dat de hormoon behandelingen zelf lichamelijk redelijk (goed) te doen zijn, heel veel sterkte samen!!:yeswink-1: Miss

Hoi Daniella, Ik mag trouwens 2 juni testen.., laten we het beste hopen! Groetjes, Miss

Hoi meiden, Bedankt voor jullie lieve reacties! We zitten idd. allemaal in hetzelfde schuitje, of hebben erin gezeten! Ik ga in elk geval jullie verhalen ook lezen, en zeker ook van de andere 40+ ers! (Soms denk ik, waar zijn we (nog) mee bezig, omdat ik de biologische grens die een vrouw nou eenmaal heeft, echt respecteer). Deze site is in elk geval hartstikke tof, zoveel ervaringsdeskundigen bij elkaar. Wat zijn vrouwen daar toch goed in. Ik ben weleens benieuwd hoe jullie mannen hiermee omgaan. Ik heb een schat van een kerel maar hij is er alleen bij tijdens de punctie. Voor hem is de kinderwens ook minder belangrijk dan voor mij (zegt hij), hoewel ik zeker weet dat hij ontzettend blij is als we een kleintje gaan krijgen. We gaan trouwens proberen een kindje te adopteren als het bij onszelf niet meer gaat lukken, maar daar heb ik echt voor moeten praten als Brugman. Mannen! Groetjes, Miss

Hoi dames (en heren?) Ik wil mezelf ook even voorstellen, ik ben Miss en kom uit het zuiden van het land. Heb vrij laat mijn lief leren kennen en mede door mijn leeftijd (42)zijn we een IVF / ICSI traject begonnen. We hebben net de 3e ICSI poging achter de rug en ik moet nog 1 week wachten tot we meer zekerheid hebben, maar ik vrees dat het weer niet is gelukt omdat ik me gewoon niet zwanger voel. Tot nu toe zijn er elke keer een paar eitjes bevrucht, alleen zet het om een onduidelijke reden niet door. Ik zit te denken aan 'assisted hatching', alleen doen ze dat niet in Nederland, schijnbaar. Ik vind het erg moeilijk want bij mij is het puur de leeftijd, ik ben waarschijnlijk gewoon te laat. Het zaad van mijn partner is niet optimaal, en misschien is het die combinatie van ons samen dat het niet lukt tot nu toe. Balen als je de oorzaak niet zeker weet, want ga je dan door of niet? Iedereen sterkte in elk geval met haar / zijn eigen verhaal..! Miss