Frannie

Hoi allemaal Wij starten 6 oktober met onze eerste ICSI poging in het UMC Utrecht - in samenwerking met het Meanderziekenhuis in Amersfoort. Het is voor ons de allereerste behandeling. Sinds een jaar proberen we zwanger te worden. Omdat ik toen 39 was (ben nu 40), zaten we na 8 maanden bij de gyn. In augustus kregen we de uitslag: vanwege de slechte zaadkwaliteit is ICSI de enige optie. Dus zit ik nu sinds zaterdag aan de pil en krijg ik woensdag prikles. Ik hoop dat er meer meiden zijn die ook rond deze tijd gaan starten. 't Zou gezellig zijn. Groetjes, Frannie P.S. hoe krijg ik mijn handtekening hieronder? Als ik naar mijn profiel ga, zie ik nergens "handtekening bewerken".

Lieve meiden Heel hartelijk dank voor jullie reacties. Ik heb er erg veel aan gehad. Gisteravond hebben mijn man en ik een erg goed gesprek gehad. (Gebruik gemaakt van een droge periode en lekker in het bos gelopen. Dat praat veel makkelijker.) Hij wilde van mij graag weten waarom ik het wilde doen. Dus een onderbouwing van mijn keuze. Ik heb de afgelopen tijd er veel hierover gelezen. Hier op het forum en de halve bibliotheek. Ik ben nu bezig met 2 boeken over mensen die kinderloos gebleven zijn. Heel heftig om te lezen. Soms lees ik mijn man er stukjes uit voor. Een van de redenen die ik hem gegeven heb om dit te willen doen is dat het accepteren dat het niet lukt veel moeilijker zal zijn als we niets proberen. Hij merkt ook wel dat ik realistisch genoeg ben om rekening te houden met het niet lukken. Natuurlijk hoop ik dat het wel lukt. En verder ben ik nu nog niet zover om het rouwproces in te kunnen gaan. Toen we het een jaar geleden gingen proberen had ik me ingesteld op 2 jaar en daarna zou ik langzaam moeten gaan accepteren als het dan niet was gelukt. Van die twee jaar is er pas een om. Ik kan hem nu niets garanderen over hoe ik op de behandelingen zal reageren en of ik het aankan. Maar we kunnen er wel, met alle informatie in ons achterhoofd, rekening mee houden en er ruimte voor maken. En de afgelopen maanden werd de teleurstelling elke keer dat het niet gelukt was steeds heftiger en moeilijker om te verwerken. Dus daar heb ik al ervaring mee. Het stuk waar ik nog wel mee bezig ben is het verwerken dat ik bezig ben om grenzen te verleggen die ik vroeger gelegd heb. Die hebben te maken met hoe ik ethisch en religieus denk. Dat vind ik eigenlijk nog het lastigste. Over 4 weken hebben we een gesprek met de priester die ons heeft getrouwd. Ik hoop dat dat ook helpt om hier weer wat helderheid in te krijgen. Dit moet nog tot rust komen, anders gaat het straks misschien spoken. Ondertussen heeft mijn man met diverse mensen op zijn werk hierover gepraat - voor namelijk vrouwen - en die hebben allemaal gezegd: DOEN. Mijn man heeft er gelukkig geen moeite mee dat het probleem bij hem ligt. Het heeft hem zelfs meer rust gegeven omdat het dus niet komt omdat we te laat zijn begonnen. (Hij heeft er een tijd voor nodig gehad om de stap te zetten om er voor te gaan.) De reden dat mijn man twijfelt of ik het wel aankan komt omdat ik diverse voedselovergevoeligheden heb en overige intoleranties. Ik reageer dus heftig op vreemde stoffen. Daarnaast heb ik een burn-out en de ziekte van Pfeiffer gehad waardoor ik snel door mijn energie heen ben. Daarom zijn zorgen. De positieve kant is dat we samen al het een en ander hebben meegemaakt en veel steun hebben aan elkaar. We kunnen goed praten. We hebben ook naar adoptie en pleegzorg gekeken. Voor adoptie zijn we te oud. Mijn man is bijna 45. Voordat we door het traject heen zijn is hij bijna 50. Pleegzorg hebben we wel bekeken en daar staan we wel voor open. Maar voor mij is het echt een volgende stap. Ik merk dat ik me daar pas voor open kan stellen als dit is afgerond. Maar de kans bestaat dat we dat met of zonder eigen kindje zullen gaan doen. Dus het gaat er op lijken dat we het gaan doen. Nu eerst volgende week weer naar de gyn voor de uitslagen van het bloedonderzoek. En dan horen op welke termijn we zouden kunnen starten. Degenen die hebben aangegeven dat ik altijd kan komen praten, heel erg bedankt daarvoor. Het aanbod houd ik voorlopig lekker warm en daar ga ik misschien nog gebruik van maken.

Wij eten vandaag makkelijk. Broccoli met aardappelschijfjes en karbonaatje. Vandaag mijn eerste werkdag na de vakantie. Ben net thuis en heb enorme trek. Lastig om dan niet te gaan snoepen. Gelukkig is mijn man vroeg thuis, dus kunnen we vroeg eten. En die quiche. We zijn gaan fietsen, die middag en daarna had ik geen zin om nog deeg te maken. Het is dus een ovenschotel met dezelfde vulling geworden: prei, cherrytomaatjes, kookworst blokjes, ei en melk. Mmmmmmmmmmm. Ik ben vanochtend weer op de weegschaal gaan staan. Ik val niet af. Ik kom gelukkig ook niet meer aan, maar ik wil zo graag een klein beetje afvallen.

Hoi dames Mijn man en ik staan voor de keuze of we wel of geen ICSI gaan doen. We proberen sinds een jaar zwanger te worden en hebben 2 weken geleden te horen gekregen dat de enige manier ICSI is. Dus nu moeten we beslissen wat we gaan doen. Omdat ik al 40 ben, hebben we niet zo veel tijd meer om hier rustig over na te denken.... Ik wil het eigenlijk wel doen, maar zie enorm op tegen de hormonen. Mijn man twijfelt heel erg. Hij weet niet of ik het wel zal redden. Zowel de lichamelijke als de psychische belasting. Gister was hij bij een vriend. Zij hebben het t/m IUI geprobeerd. Maar zijn vrouw reageerde heel heftig op de behandeling en is een tijd depressief geweest. Ze hebben uiteindelijk een kindje geadopteerd. Nu zou ik het heel erg fijn vinden om ervaringen van anderen te horen. Wat moet ik me er bij voorstellen en hoe erg kan het worden? Ik woon in Amersfoort. Misschien is er ook iemand die bereid is om me face-to-face te vertellen hoe het bij haar gegaan is? Iemand die in de regio Amersfoort t/m 30 km er om heen woont? Frannie

Hoi dames. Ik kom eindelijk weer eens buurten. De afgelopen dagen ben ik 2 keer naar mijn neefje en nichtje geweest i.v.m. een op sterven liggende opa (schoonvader van mijn broer). Erg fijn om voor mijn broer en zus de kinderen te kunnen opvangen, maar wel zwaar. Vrijdag ze "even" naar oma gebracht waar de hele familie was. Door foutrijden en files vanwege een ongeluk er 2x zo lang over gedaan (3 uur). Om 7 uur 2 boterhammen gegeten en daarna nog 1,5 uur naar huis gereden. Maar het is me gelukt om de afgelopen dagen nauwelijks te snoepen! Wie kan mij trouwens zeggen hoe ik die tekst onder mijn berichten krijg? Vanavond ga ik een quiche proberen te maken. (Denk ik). Anders wordt het een ovenschotel.

Ik vind het ook erg lastig. Dan denk je dat het goed gaat en dan doen ze lactose erbij. En dat terwijl er zat mensen zijn die naast problemen met gluten ook problemen met lactose hebben. Dus ze zouden dat toch kunnen weten. Sterkte met herstellen. Hoe lang duurt dat bij jou? Van lactose heb ik 1 à 2 dagen last (het kost me mijn nachtrust door de buikpijn). Van de gluten ben ik een week beroerd (buikpijn, heel moe en erg chagrijnig) en daarna nog 3 weken voordat ik weer echt lekker in mijn vel zit. Ik heb nog een hele lijst van dingen die ik niet mag. Gelukkig kan ik sinds ik glutenvrij eet, langzaam steeds meer weer toevoegen. Mijn theorie is dat mijn lijf zo overbelast was dat het alles wat maar even hard werken was, gewoon niet meer accepteerde. Dus nu kan ik enorm genieten van zoiets als aardbeien, meloen en kersen. Dat heb ik jaren niet kunnen eten. Ook tomaat, komkommer, paprika en champignons zijn erg lekker nu het weer mag. En die zijn ook erg makkelijk om als extraatje mee naar mijn werk te nemen (behalve de champignons dan). Dat vult weer gezond.

Hé, een "lotgenoot". De eerste die ik tegenkom. Leuk!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (Ik ken meer mensen die geen gluten mogen, maar deze combinatie is zeldzaam.)

Visburgers / zalmburgers. Ik heb de recepten meteen overgenomen en in mijn mapje recepten gestopt. Ik ga het zeker binnenkort eens uitproberen. Er kwam de vraag hoe ik wil gaan afvallen. Mijn probleem zit vooral in het te veel eten. Dus mijn aandachtspunten zijn: - pas na 20 minuten een 2e portie nemen. (Dit is makkelijk als je alleen bent, maar mijn man neemt graag een 2e keer en dan vind ik het zo stom om niet meteen ook te nemen.) - niet snoepen - vooral 's avonds niet meer (Ook dit is lastig met een snoeperd in huis.) Ik ben 6 jaar geleden vooral door deze 2 dingen afgevallen. Verder probeer ik als ik het moeilijk heb afleiding te zoeken, waardoor ik niet ga snoepen. Vandaag eten we forel. Mmmmmmmmmmmmmmmm. Ik maak dat klaar in alu-folie in de oven. Dus weinig extra vet en maar beperkt vislucht in huis.

Hoi meiden Ik heb een deel van jullie leuke discussie gelezen. Niet alles. Jullie schrijven zo veel. :laugh: Ik wil me graag bij jullie aansluiten. Misschien dat het helpt om af te vallen. 6 jaar geleden ben ik met een programma bij mijn fitness (sporten, bijeenkomsten met een dietiste en psycholoog) 13 kilo afgevallen. Dat is 4 jaar zo gebleven. Daardoor zat ik netjes op 65 kg. (Heel mooi voor 1.66 m) Nu ben ik sinds 1,5 jaar heel langzaam aan het aankomen en zitten er al weer 7 kilo aan. Ik ben een emotie-eter en het niet zwanger worden zorgt voor veel emotie's. Daarnaast heb ik een voedselallergie (glutenvrij, lactosevrij, suikervrij en nog een aantal dingen.) Daardoor kan ik soms alleen de volle variant eten. Bijv. lactosevrije kaas is 48+. En vers gebakken brood is zo lekkerrrrrrrrrrrrrrr. Nu gaan we waarschijnlijk binnenkort starten met icsi - tenminste, we moeten daar nu een beslissing over gaan nemen. En de kans dat ik dan nog meer aankom is groot. Dus wil ik liever voor die tijd nog een paar kilo's kwijt. groetjes, Frannie

Hope. Goed om te horen dat je fijne ervaringen hebt met het UMC Utrecht. Dat scheelt alweer in de zorgen. Zjoediezz. Heb je tips wat we allemaal nog moeten laten onderzoeken en waar we aan moeten denken? Tot nu toe is er dus 2x sperma ( 1x proefopwerking) en bij mij een paar echo's en bloedprikken gedaan.

Karin. Die stoeptegel is erg "mooi" gezegd. Zo voelde het inderdaad. En de gyn deed het ook wel erg bot. Zonder inleiding of wat. Helaas hebben we voor zo ver we weten geen vrienden / kennissen die hetzelfde hebben meegemaakt. Een collega van mijn werk en de ha die me had doorverwezen (maar zij is helaas vertrokken uit de praktijk). Maar die mensen kent mijn vent niet. Maar het is me wel opgevallen dat mensen er zo weinig over praten. Je hoort de verhalen pas als je zelf vertelt waar je mee bezig bent. Maar op dit moment gaat het verrassend goed met me. Doordat we nu niets kunnen doen geeft het ruimte en rust. De druk en spanning van het zwanger willen worden is er even af. En omdat we steeds dachten dat het aan mijn leeftijd lag en ik me behoorlijke zorgen begon te maken over mijn cyclus (eisprong minder duidelijk, tijd tussen ei en ongesteld worden korter enz.) zorgde dat voor veel spanning. Maar nu blijkt het niet bij mij te liggen en kan ik dat ook los laten. Dus heb ik nu drie maanden om goed voor mezelf te zorgen. Echt uit te rusten (ben heel moe van het afgelopen jaar), 6 kilo afvallen (ben een emotie-eter), lekker veel te sporten en helemaal fit en gezond te worden. En dat is de beste basis om straks goed door de behandelingen heen te komen. En het heeft ook wel een voordeel om meteen voor ICSI te gaan. Het traject is duidelijk en kort. Niet eerst nog tig x IUI en IVF. Ik hoop dat mijn man en ik er samen uit komen. En ik voel me nu al heel welkom hier op het forum en heb her en der al wat zitten lezen. Dit is de juiste plek om te zijn.

Judith. Wat fantastisch voor jullie dat je zwanger bent! Ook mijn grens was vroeger tot IVF. Dat was ook de discussie die ik met mijn man heb gevoerd voordat we met de voorbehoedsmiddelen stopten. Maar nu is de situatie veranderd en sta ik er toch heel anders in.

Hoi meiden. Ik kom me even voorstellen. Ik ben Frannie. Ik ben net 40 jaar. We zijn sinds een jaar bezig om zwanger te worden. Na 8 maanden zaten we bij de gyn omdat het niet lukte. Gister de laatste uitslag gehad van alle onderzoeken. Het zaad van mijn man is zo slecht dat alleen ICSI nog mogelijk is. Dat was heel erg schrikken. Zomaar van "alles is nog mogelijk" naar alleen nog maar ICSI. Bij het eerste spermaonderzoek was het 16 milj. en een beweeglijkheid van 19%. Toen hebben we wel de cijfers gekregen, maar niet de exacte uitleg of dit goed of slecht was. Dit keer was het nog slechter. We zijn vergeten te vragen hoe slecht. Nu moeten we gaan beslissen wat we willen. Mijn man heeft altijd gezegd dat de grens voor hem bij hormoonbehandelingen ligt. Maar nu we geen andere opties meer hebben, zullen we helemaal op nieuw moeten kijken wat we samen willen. Ik wil het liefst wel door. Voorlopig kunnen we toch nog niets doen. Eerst moeten de bloedonderzoeken en het chromosoomonderzoek gedaan zijn. En over 2 weken is er een informatieavond in het UMC (Utrecht). Dat eerst maar eens aanhoren. Iedereen die hier meeschrijft op dit forum wens ik heel veel sterkte en zo spoedig mogelijk een positieve zwangerschapstest. Groetjes Frannie