Henne

:-D Die is mooi Butterfly!! De analyse neemt een hele cyclus in beslag en ik kan pas beginnen als ik weer ongesteld word en da's pas over twee weken. We hebben de eerste week van maart een afspraak voor een echo en de uitslagen van bloedprikken en semenanalyse. Als ik het goed heb begrepen volgen er dan nog twee onderzoeken, maar ik weet niet wat precies.

Wat veel van de eerste poging zeg!!! Maar dat wordt ook vaak gezegd van icsi he, omdat de vrouw meestal normaal vruchtbaar is... In ieder geval: wij hebben drie mislukte icsi's achter de rug, ik ben dus (nog) niet zwanger. Elke keer maar één bevruchting ongeacht het aantal eitjes. Het probleem ligt nu dus meer bij mij dan bij mijn vriend. Maar we gaan 'vrolijk' door voor poging vier!

Als een bekend / beroemd iemand aangesproken wordt op een uitspraak zeggen ze altijd dat ze verkeerd begerepen of geciteerd zijn. Zo werkt dat nu eenmaal. Maxima is de enige die ooit zei 'hij was een beetje dom' ;-) En dat had ze volgens iedereen nooit mogen zeggen. Ik vind het ook niet de beste excuses die ik ooit gelezen heb, maar ze zijn er in ieder geval wel.

Nine wat een vreselijk nieuws. Heel veel sterkte meis en ook de andere meiden die hier op het ogenblik mee te maken hebben (gehad). Ik heb de indruk dat het vaak mis gaat op het moment en dat vind ik echt zo verdrietig, er zijn haast geen woorden voor. Henne

Ontzettend moeilijke vraag en alleen door jezelf te beantwoorden... Uit onze eigen ervaring kan ik aansluiten bij wat Esther zegt: luister naar je gevoel. Mijn motto is: de wens is groter dan de ellende. En hoe groot de ellende telkens ook weer is (ik word zooo ziek van de hormonen, punctie e.d. dat elke poging me drie maanden kost om bij te komen), voor ons is de wens nog steeds groter. Wat je vriend aandraagt over de teleurstelling ben ik het persoonlijk niet helemaal mee eens, maar dat zijn ook weer eigen ervaringen en gevoelens. De teleurstelling werd voor ons niet elke keer groter, het was wel elke keer anders. En elke keer een stukje dichter bij acceptatie van het onvermijdelijke. De kans dat je kinderloos blijft wordt namelijk wél telkens groter. Maar die is nog het grootste als je stopt! Alleen neem je die keuze dan bewust zelf en wordt ie niet voor je genomen op het moment dat een poging mislukt. Het is en blijft ontzettend moeilijk. Gevoel, nuchterheid, realiteit, hoop, er speelt zoveel mee. Veel mensen denken dat je perse drie pogingen moet doen omdat die vergoed worden, maar dat is onzin. Net zo goed als je er vier of vijf of zes zou kunnen doen, kun je ook stoppen na twee behandelingen. Gelukkig zitten mijn vriend en ik nog wel op één lijn wat dit betreft. Het lijkt me vreselijk moeilijk als de één nog wel door wil en de ander niet. Misschien kun je afspreken dat je het na deze poging opnieuw bekijkt? Een langere pauze kan natuurlijk óók een optie zijn. Even weer bijkomen van de teleurstellingen en de hoop / wens de kans geven weer groter te worden dan die ellende. Sterkte en veel succes met de komende poging! Henne

Ik denk dat ze niet veel anders kon, maar vind het ook wel heel goed dat ze het doet. Tja, je moet nu eenmaal driedubbel zo hard opletten wat je zegt als je bekend bent....

Hai kammie, je moet het idd overal zelf doorgeven. Fijn dat je een pakket gevonden hebt dat bij je past. En idd, volgend jaar kun je zo weer overstappen als je verder geen hoge kosten maakt.

Hai meiden, ik laat me niet zo snel gek maken hoor. Ik vind het juist fijn om zowel positieve als minder positieve verhalen te lezen, dat geeft tenminste een compleet beeld. En uiteindelijk zullen we het toch zelf moeten ondervinden.

Evie ik had in het andere topic ook al even gereageerd, ik vind het zo triest voor jullie. Caroline brengt het perfect onder woorden, ik kan me daar alleen maar bij aansluiten. Had het zo graag anders voor jullie gezien. Heel veel sterkte en je kan hier altijd je verhaal kwijt he meis. Liefs, Henne

Zooooo wat een positieve 'wave' hier, heerlijk zeg. Het voelt voor ons ook echt goed. Zelfs al kan het alsnog stuklopen op de resultaten van de analyses. @Ursela, ik was de 2e icsi heel even 'zwanger', een superlicht streepje. Dat was in februari, dus dat gaan we zeker niet halen. Maar op zich maakt dat me niet zoveel uit. Ik wacht het nu gewoon rustig af en dan zien we wel. Mijn cyclus zit de laatste maanden ook op 29 dagen ipv 32, dus alles is sowieso anders. @Miki, ik vind mezelf ook nog niet zo oud. Maar omdat mijn eitjes dus niet goed lijken te rijpen gaat leeftijd opeens een grotere rol spelen. Uit de testen moet blijken of dit idd zo is. Zelf denk ik nog steeds van niet, omdat we wel altijd één goed embryo hebben. @Cjee, fijn om een positief verhaal te horen over Voorburg. We zullen gaan zien hoe het ons gaat bevallen. En supergefeliciteerd met je zwangerschap!

Hey fanatiekelingen :happydance: Ik heb vandaag mijn portie al wel weer gehad met werken....pffff, dat viel ff tegen zeg. Mijn rug werd nog snel erg moe. Maar reden temeer om de oefeningen vol te houden. En na mijn dieet-slippertjes in de kerstvakantie ook weer netjes aan het eten. Ja, de gewone routine is weer begonnen hoor. Gelukkig heb ik nog ruim te tijd om weer fitter te worden, voor april zullen wij niet van start gaan. Oh, nog een tip misschien: we vonden bij het opruimen een spingtouw en blijken op de zolder ruimte genoeg te hebben om touwtje te springen. Zelfs mijn vriend is nu aangestoken en staat sochtends even 100x te doen. Wordt ie lekker wakker van zegt hij, haha. Ik kom helaas nog niet aan 100, ohoh die conditie. Maar een makkelijker manier van trainen is het wel. Lang leven ons hoge dak :toppie:

Ooh, Evie meis, wat verdrietig. Ik had zo gehoopt dat hij toch nog van gedachten zou veranderen. Wat ontzettend moeilijk moet dat voor jou zijn om te accepteren. Maar ook voor hem om te zeggen. Ik wens jullie beiden heel veel sterkte en liefde. Liefs, Henne

Hai meiden, Onze pauze gaat nog wel even duren, maar wel met enige activteit. We hebben vandaag na een gesprek besloten over te stappen naar Voorburg. Hier willen ze een nieuwe cyclusanalyse doen, dus daar ben ik de komende menstruatiecylus zoet mee. Daarna volgt nog een aantal onderzoeken. Op zijn vroegst april / mei kunnen we dan starten. Mits ze natuurlijk een positief advies geven op basis van alle resultaten. Februari wordt de maand van de analyse en dan hebben we begin maart een afspraak voor de eerste uitslagen. Ik voel me hier wel goed bij op het moment. Had echt het gevoel dat we op basis van oude gegevens aan het beslissen waren, 't is toch twee jaar geleden dat alles doorgelicht is. En omdat meteen het zaad al niet goed was, is er bij mij eigenlijk heel weinig nagekeken. Nu wordt dat dus alsnog grondig gedaan, ben benieuwd. Evie hoe is het bij jullie? Het zal er nu toch om gaan spannen, wel of niet doorgaan. En Gerreber? Hebben jullie vandaag meer duidelijkheid gekregen? Liefs, Henne

@Caroline, ik denk dat die leeftijd vooral geldt in combinatie met de mindere kwaliteit eitjes. Maar ook dan denk ik nog: die kwaliteit lijkt vooral slecht te zijn bij een ivf poging, want ik heb echt een keurige cyclus e.d. Maar dat zal uit de analyse moeten blijken. @Sen, wij hadden dr. Jansen. Hij was ook niet onverdeeld positief hoor, maar gelukkig ook niet bot. Wel vreemd nog steeds, dat jullie zo zijn afgescheept en wij dan dit verhaal over individuele aanpak te horen krijgen. We kunnen na de analyse trouwens nog steeds het deksel op ons neus krijgen natuurlijk, maar dat hopen we niet. Overigens over die individuele aanpak en de standaard.... het overgrote deel van de stellen wordt wél zwanger van die standaard (daarom is het standaard). Alleen in sommige ziekenhuizen is meer aandacht voor de groep bij wie het niet werkt dan in andere ziekenhuizen. En daarin zullen ze onderling ook verschillen, dat ze bijvoorbeeld meer gespecialiseerd zijn in 'oudere' vrouwen (;-) sorry Caroline, hihi), of in heel slecht zaad, of in endometriose etc. etc. In Voorburg werken ze dus met cyclusselectie en dat heeft echt te maken met kwaliteit van eitjes. Je vruchtbaarheid wisselt per maand en ze zoeken dan dus een optimale maand uit voor je ivf poging. Dat zou bij mij heel goed kunnen passen, dus waarschijnlijk voelt dit voor mij daarom ook zo positief. He, ik ga lekker even op de bank hangen en dit allemaal laten bezinken.

Hai! Veel meiden hebben me succes gewenst met het gesprek vandaag. Echt superlief dat jullie allemaal zo meeleven en aan me (elkaar) denken. Vanochtend zijn we dus in Voorburg geweest om over een evt. 4e icsi te praten en dat was op zich niet slecht. Wat wij zelf heel belangrijk vinden is dat er naar ónze situatie wordt gekeken en dat we niet zomaar in een standaard protocol worden geplakt. Dit heeft namelijk tot nu toe domweg niet gewerkt. En dat is eigenlijk wat hij direct voorstelde. Om opnieuw een cyclusanalyse te doen om te kijken hoe het er nu voor staat met de kwaliteit van de eitjes. En om dan op basis daarvan te kijken wel protocol het beste bij ons past. Een optie is menopur, of cyclusselectie, maar dat wil hij af laten hangen van de resultaten van de analyse. De stelling daar is dat ze niet proberen iedereen in hetzelfde maatpak te passen, maar per persoon te kijken wat het beste past. Maar hij gaf ook duidelijk aan dat ze dit kunnen doen omdat ze een klein ziekenhuis zijn, dus minder 'massaverwerking'. En doordat ze ook met een team zitten dat er al lang werkt en dus veel ervaring heeft met deze manier van werken. Ook werd eerlijk gezegd dat het best kan zijn dat ze op basis van de bloedwaarden en echo's afraden om door te gaan. Er werd zeker wel een slag om de arm gehouden, ook vanwege mijn leeftijd. Maar goed, uiteindelijk is er dan in ieder geval echt naar dingen gekéken, in het EMC is nooit eens opnieuw bloed geprikt oid om de rol van die leeftijd te bevestigen (FSH e.d.) Het voelde eigenlijk best goed en aangezien het praktische gezien ook goed te doen is (reistijd e.d.) hebben we dus besloten dit traject in te gaan. Eigenlijk beginnen we dus weer van voren af aan, twee jaar na de eerste testen. Dat voelt dubbel, maar toch doe ik dit liever dan opnieuw iets wat niet werkt alleen omdat het sneller en makkelijker en vertrouwd is. Dat is domweg geld weggooien. Over geld, Voorburg is goedkoper dan het EMC. Dus da's ook mooi meegenomen ;-) Heb nu allemaal formulieren mee voor bloedprikken op bepaalde dagen, temperatuurcurve (aaargghhh, moet dat óók weer!), semenanalyse etc. En dan over acht weken terug voor de uitslagen. Dan moet er nog een aantal onderzoeken gedaan geloof ik, dus voorlopig is het nog wel een soort van pauze. Denk dat we op z'n vroegst in april / mei zouden kunnen starten. Maar dat zien we nog wel. De eerste stappen (letterlijk!) zijn weer gezet. Op naar - hopen we- poging 4 dus maar. Groetjes, Henne

Dank je wel! Ik ben zelf ook wel erg benieuwd. Hoop vooral dat we het goede gevoel weer een beetje terugkrijgen. Ik zie namelijk erg tegen een nieuwe behandeling op. Maar stoppen wil ik zeker nog niet. De vragen hebben we nog liggen van het teleurstellende gesprek in het AMC, kwestie van opnieuw uitprinten ;-) Hopen maar dat ze nu wel beantwoord worden. Wordt vervolgd .....

Joy wat goed! Had helemaal niet aan die mogeijkheid gedacht. En ook erg goed dat je het dmv een prive bericht hebt gedaan. Het is een domme opmerking, maar je moet haar wel met het respect behandelen dat je zelf wil hebben. Vind het dus echt super van je. Het stomme is, ik snap heel goed wat ze had willen zeggen. Zelf zouden wij ook dolgraag meer dan één kindje willen. Alleen, als je een publieke functie hebt / bekende nederlander bent, dan moet je écht drie keer nadenken voor je iets zegt. En vooral ook hóe je iets zegt. En dat zou ze moeten weten, lijkt me. En Miki jij hebt ook helemaal gelijk, we maken allemaal wel eens domme opmerkingen. Alleen kwetsen we dan misschien één iemand en verder hoort niemand het. Ik vraag me ook wel eens af waarom ik me zoiets dan zo vreselijk aantrek. Om mezelf enigzins te 'verdedigen': al lang voor wij kinderen wilden, werd ik erg boos over uitspraken als 'wij nemen drie kinderen'. Of collega's die graag in augustus wilden bevallen dan dus tien maanden daarvoor met de pil stopten. Ik werkte op een PR bureau en ben wel eens heel kwaad geweest over persberichten voor een bepaalde klant. Daarin kon elk jaar gewed worden op komende gebeurtenissen en 'Katje wel / niet zwanger' was een terugkerend onderwerp. Ik heb ook toen wel eens gezegd, misschien kán ze wel helemaal niet zwanger worden en dan zetten wij zoiets in de krant. Ik word sowieso erg kriegel van domme / kwetsende opmerkingen over ziektes, handicaps, relaties, zwanger worden etc. omdat mensen er vaak de ballen verstand van hebben en dan wél van alles roepen. Maar goed, dat is een heel ander onderwerp. :-) Overigens een iets minder bekende belende nederlander die wél erg open is over niet zwanger kunnen worden en de gevoelens hierbij is Barbara Stok, een striptekenaar. Ik las toevallig in een interview (geloof in viva) dat zij niet zwanger kan worden en dat ze niet voor behandelingen hebben gekozen. Ze tekent over haar leven en heeft ook hierover 'gewoon' stripjes gemaakt. Het album waarin ze opgenomen zijn heb ik gisteren gekregen en ik ze slaan echt de spijker op z'n kop. Zó herkenbaar. Echt knap dat ze dat kan. Henne

Ik wéét dat ik me dit soort dingen niet aan moet trekken maar oooohhhh, wat kan ik me hier aan ergeren. Een uitspraak van Kim Lian vd Meij, die kennelijk weer zwanger is. "Tussendoor ga ik nog even bevallen", grapt Van der Meij. De actrice kan niet wachten totdat haar tweede kindje er is. "Ik hoorde laatst een hele mooie uitspraak: één kind is een accessoire, twee kinderen zijn een familie." Wat nou één kind is een accessoire???? Hoe haalt iemand het in z'n hoofd! Sorry hoor... soms kan ik zo slecht tegen dit soort domme opmerkingen. Het is pure onwetendheid en onnadenkendheid, maar dat stoort me eigenlijk juist nog het meeste. Hoe kwestend kun je zijn om zo alle stellen die bewust maar één kindje willen of er helemaal geen kunnen krijgen maar even te vertellen dat ze geen familie vormen? Pfff, dat moest er even uit.

Nou eerlijk gezegd.....daar kom je niet vanaf :-) Misschien dat als je op een gegeven moment definitief stopt of moet stoppen met behandelen, omdat je vanaf dan écht moet gaan accepteren en ermee moet leren leven. Maar dan nog denk ik dat het altijd moeilijk blijft. Je wordt in alles geconfronteerd met wat je niet hebt. Andermans geluk is jouw verdriet. En sommige momenten kun je daar prima mee omgaan en op andere momenten niet. Ik weet van mezelf dat ik richting een behandeling altijd erg emotioneel word. Meer dan wanneer we er middenin zitten. Vaak genoeg denk ik, we stoppen ermee, láát maar, dan maar niet. Je leeft zoals je zelf al zegt continue tussen hoop en vrees en dat is dodelijk vermoeiend. Wij gaan aankomende maandag weer op gesprek en ik heb ook alweer de zenuwen hoor. Je zou toch denken dat het ondertussen gewend moet zijn ;-) Heeeeel veel succes alvast. Henne

Misschien moet ik toch eens op marktplaats gaan speuren

Mwaaah, ik heb nu ook die bal liggen, maar moet mezelf er wel echt toe zetten hoor. Wat dat betreft helpt een vaste tijd naar de sportschool me beter. Met iets thuis denk ik al snel 'dat doe ik morgen wel'. Maar goed, januari is er voor de goede voornemens nietwaar ;-) Denk ook over yoga, kan hier om de hoek dus dat is erg laagdrempelig. Mijn lesje ook weer goed geleerd wat eten betreft. Gisteren twee dingen gegeten die op mijn verboden lijstje staan (tarwe en lactose) en savonds dus enorme krampen, vanochtend misselijk en beroerd en de rest van de dag moe, moe, moe. Dat doen we dus niet meer. Lekker alleen is het niet waard.

Ik heb nooit deca gebruikt, maar ik kan me voorstellen dat je cyclus dan wel helemaal overhoop ligt. Misschien even het ziekenhuis bellen om te vragen wat 'normaal' is? Succes! (Balen trouwens dat je de poging af moest breken)

Wij zijn in eerste instantie naar Voorburg gegaan omdat de slagingspercentages voor icsi daar heel hoog zijn (nvog cijfers). Inmiddels weet ik dat dit (deels?) komt doordat ze ook heel streng zijn in wie ze wel en niet behandelen. Maar op zich heb ik ook wel het gevoel dat ze dingen iets anders aanpakken dan gemiddeld. Bij elk ziekenhuis hoor je hier op het forum goede en slechte ervaringen. Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je zelf een goed gevoel hebt bij de standaarden en protocollen die worden toegepast. En natuurlijk gewoon bij de personen met wie je te maken hebt. Een rondje bellen is een slim idee, iemand adviseerde mij ook om je verhaal te mailen naar verschillende ziekenhuizen (bijvoorbeeld Gent). Heb ik zelf nog niet gedaan. Oh en er is natuurlijk ook IVM, zie dit topic: http://www.ivfmoeders.nl/showthread.php?t=7998

't is gewoon een k*t situatie, ander woord heb ik er niet voor. Ik hoop echt dat jullie er samen uitkomen en dat wát jullie ook gaan doen, het goed voelt voor beiden.

Interessant: http://www.fertiliteit.info/content/interviews/hompes.asp Vooral dit zinnetje... "Kennelijk is er een groep patiënten die LH nodig heeft om zwanger te worden. Je weet alleen niet altijd van te voren wie dat zijn. Dan loop je dus de kans om geen resultaat te behalen indien je alleen met FSH behandelt." En weet niet hoe oud jullie zijn? (ik word 35 in mei) "We hebben een onderzoek gestart waarin wordt gekeken of dat bij verschillende leeftijdscategorieën verschilt. We hebben drie groepen patiënten met elkaar vergeleken: patiënten jonger dan 30 jaar, patiënten van 30 tot 35 jaar en patiënten boven de 35 jaar. Het is nog niet helemaal duidelijk, maar de tendens is dat de oudste categorie het meeste baat heeft van het toevoegen van hCG of LH."