Brida

Hoi meiden, graag zou ik me willen aansluiten, ik ben zo blij dat ik na het topic over 'in afwachting van tese' nu een stapje verder ben. Vanochtend beschreef ik het aan mijn man als volgt, eerder stond er in de verte een hele hoge berg en toen we in de buurt kwamen bleek er een enorm ravijn voor te liggen, voordat we we wisten hoe we dit ravijn door moesten hulde de berg zich ook nog eens in dichte mist. Nu staan we gelukkig aan de voet van de berg, maar als ik omhoog kijk is de beklimming heel erg stijl en zal het nog een zware weg gaan worden.... Maar ik kan de berg gelukkig weer zien en dat is een hele mooie afsluiting van een jaar vol slecht nieuws. Ik ga dadelijk al jullie verhalen lezen en ben zo ontzettend blij met dit forum, het heeft me al veel geholpen, emotioneel maar zeker ook praktisch want mede door dit forum hebben we snel besloten om daar dd te gaan. Daar zijn we beide zo blij mee, zeker omdat we hierdoor een micro-tese hebben gehad en de uroloog ons vertelde dat met een gewone tese het resultaat naar grote waarschijnlijkheid negatief was geweest. Iedereen veel sterkte de komende tijd... Liefs Brida :mountainClimb:

Dag meiden, na het volgen van de verhalen op het tese-platform, ben ik in het volgende stadium terechtgekomen!! Afgelopen vrijdag heeft mijn man een micro-tese ondergaan en we hebben vandaag goed nieuws mogen ontvangen, we kunnen aan de slag met 10 rietjes.... blij en toch ook wel erg bang voor de toekomst, maar we durven weer te dromen. Januari ga ik starten met de icsi en ik was benieuwd of jullie ervaringen met mij kunnen delen over wat me te wachten staat en wat er allemaal gaat gebeuren.... Iedereen een hele fijne avond en heel veel geluk en sterkte, liefs Brida

Dag meiden, graag zou ik weer op jullie willen terugvallen en vragen of iemand mij misschien zou kunnen vertellen hoe een icsi-traject verloopt en wat ik allemaal kan verwachten.... Wij hebben vandaag goed nieuws ontvangen uit Dusseldorf, na de micro-tese van afgelopen vrijdag hebben we nu 10-rietjes!!! Ik ben omzettend blij en opgelucht maar merk ook na zoveel slecht nieuws dat je een soort van afgestompt en bang bent geworden, het duurt echt even voordat ik het mezelf durf toe te laten blij te zijn..... Nu mag ik aan de slag en 12 januari ga ik starten met de icsi. Heel spannend en daarom hoopte ik er een beetje op dat jullie ervaringen met mij kunnen delen? Iedereen veel sterkte, liefs Brida

Hoi Kim, ik heb nog niet veel geschreven, maar lees af en toe wel mee. Ik heb de laatste berichten ook gelezen en lees dat jullie in precies hetzelfde traject zitten als mijn man en ik. Hij is gisteren in Mulheim geopereerd, hij heeft een micro tese ondergaan. Wij waren ontzettend onder de indruk van de efficiënte manier van doen, we werden om 10.30 uur verwacht en een half uur later (na betaling en afhandeling van papierwerk) mocht ik met mijn man meelopen naar de behandelkamer, laatste mogelijkheid voor vragen en toen mocht hij zich omkleden en ben ik in de cafetaria een kopje koffie gaan drinken. Een uur later mocht ik bij hem komen, door de lichte narcose ontwaakte hij vrij snel, lekker warrig maar hij vroeg me wel direct om een kusje... heel lief. Rustig wakker worden en toen kwam de uroloog bij ons langs en vertelde ons dat ze onder de microscoop al zaad hadden gezien en dat ze tevreden waren over de operatie. Vandaag langs geweest voor controle, zag er goed uit maar mijn man heeft toch wel veel pijn, kan dus wel zeker aanraden om een hotel in de buurt te nemen, lekker rustig aan doen. Vandaag hebben we verder niets gehoord over de hoeveelheid of de kwaliteit van het zaad, dat is dus nog even afwachten en nog heel spannend. Ik durf ook nog niet helemaal blij te zijn, ben zo bang voor weer een teleurstelling, maar denk wel dat we voor nu blij mogen zijn, heel blij.....wie weet mogen we weer een beetje dromen.... Belangrijk nog was dat de uroloog ons ook nog vertelde dat het heel waarschijnlijk is dat met een normale tese we geen resultaat hadden gehad en bij mijn man is ook geen diagnose voor de azoospermie. Kijk uit naar bericht uit dusseldorf en ben heel benieuwd wat ons te wachten staat, mocht je vragen hebben misschien kan ik of mijn man jullie vragen beantwoorden. Sterkte ik weet hoe je je voelt....en voor iedereen natuurlijk heel veel sterkte en geluk, Liefs

Hoi meiden, het is te gemakkelijk zoals het weer te zijn, treurig, grijs en neerslachtig. Het is inderdaad zwaar maar er zijn gelukkig ook genoeg dingen die me nog doen stralen. Ik heb een ontzettend lieve man, we wonen in een fijn huis en omdat het zo grauw is buiten heb ik lekker de openhaard aangestoken. Dit besef houdt me zeker op de been. Maar jullie begrepen dit als geen ander, mooie dingen die af en toe worden overschaduwd door wachten, tegenslag en onzekerheid. Moet ook eerlijk zeggen dat hormonen hier ook een belangrijke rol in spelen, een bepaalde periode van de maand spelen de donkere wolken een dominante rol. @moedeloos, de reden dat we het AMC gaan verlaten is voornamelijk omdat we toch een beetje aan het lijntje worden gehouden, ze kunnen ons nog niets zeggen over de verdere verloop van de behandeling en dat kost ons toch te veel energie. In al deze onzekerheid wil je toch echt ook niet nog de onzekerheid van wat en vooral wanneer er weer eens iets gaat gebeuren.... maar als ik jullie verhaal lees, weten jullie nog beter waar ik over schrijf. Hoe hebben jullie dat volgehouden al die tijd? @fren, wat een geweldig bericht dat je al 21weken zwanger bent, dat geeft toch veel hoop. Wat moet het heerlijk zijn dat al dat wachten en onzekerheid nu is beloond met een zwangerschap. Gefeliciteerd! Fijn dat dit forum bestaat, je eigen verhaal lekker kwijt kunnen maar ook zeker het gevoel hebben dat je er niet alleen voorstaat, liefs Brida

Hallo meiden, ik ben nog niet lang actief op het forum, maar heb wel ontzettend veel gehad aan de berichten die ik heb mogen ontvangen. Ik heb de afgelopen tijd niet veel meer geplaatst en dat had twee redenen, er gebeurde niet heel erg veel en daarom niet zo heel erg veel te melden en een andere reden was dat ik een beetje stuk zat! Ik merkte dat ik me een aan het verstoppen was. Ik voelde me erg down. Moet er nog steeds wel een beetje op letten dat ik me niet helemaal afzonder van alles en iedereen. Het is af en toe gewoon gemakkelijker om niets te moeten en niemand te zien.... Ik heb net de afgelopen berichten gelezen en het doet me veel om jullie verhalen te lezen, positieve verhalen maar ook een hoop verdriet....zo herkenbaar maar ook zo onbekend omdat ons nog zo veel te wachten staat. Oktober, een maand waar hopelijk iets van onze onzekerheden worden weggenomen. We hebben het AMC verlaten en hebben twee afspraken deze maand, 27 okt. in Dusseldorf en 28 okt. in Gent. Het is grappig dat het uiteindelijk zo uitkwam, we kunnen nu kijken wat beide ziekenhuizen ons kunnen bieden en ook op welke termijn. Ben blij dat er weer wat gaat gebeuren, kan weer even de dagen afstrepen, dat lijkt ook wel een beetje de enige houvast, leven van de ene afspraak naar de andere en dan nu hopelijk snel echt actie....wil zo graag dat er wat gaat gebeuren. Ik hoop dat iedereen het naar omstandigheden goed maakt en dat het weekend een beetje ontspannen gaat worden. Liefs Brida

Lieve lotgenoten, wat was ik ontzettend blij met de informatie die ik de afgelopen dagen van jullie heb mogen ontvangen. Ik heb dit kunnen delen met mijn man en wij waren zoveel beter voorbereid op het gesprek wat we vanochtend hadden in het AMC. Ik denk dat het anders toch wel hard was aangekomen dat we rekening moeten houden met een wachttijd van 12maanden. We weten natuurlijk heel erg goed dat wij niet de enige zijn, maar je hoopt dat je zo snel mogelijk gaat weten waar je aan toe bent, dan pas kunnen we weer een beetje gaan denken en dromen over hoe het verder moet/ zal gaan.... Wel een prettig gesprek en we hebben ook direct aangegeven dat we wel verder willen kijken wat onze mogelijkheden zijn in het buitenland. Dusseldorf hebben we niet kunnen bereiken dus morgen weer proberen, maar Gent kregen we wel te pakken en daar hebben we direct een afspraak kunnen maken voor 28 oktober. Een valdispertje verder om de zenuwen een beetje te onderdrukken, een kop thee en het toch maar proberen weer een beetje los te laten, vandaag kunnen we toch niets meer doen en het weer laat ons toch niet veel meer doen dan warm binnen blijven! Liefs Brida

Hoi Lisa en Twinklestar, ontzettend fijn dat jullie zo snel hebben gereageerd, gebeurde dat ook maar eens in het ziekenhuis:happy:!!!!! Ik ben wel een beetje geschrokken als ik jullie verhalen en andere lees over de wachtlijsten en de maanden wachten, dat weten we natuurlijk wel, maar dat het zo ontzettend lang moet duren raakt met zo. Zoals ik schreef hebben we maandag een afspraak met de uroloog en dat horen we aan welke termijn we moeten denken, ergens ben ik blij dat ik nu weet dat het niet gering zal zijn. Anders was ik zo ontzettend geschrokken op dat moment, nu kan ik me beter voorbereiden. We hebben net ook met elkaar besproken dat wanneer het zo lang gaat duren dat ik maandag ook contact ga opnemen met het ziekenhuis in Dusseldorf en Gent, kijken waar we snel terecht kunnen. Hebben jullie het goed kunnen regelen met de verzekering? Praktisch probleempje maar toch ook niet helemaal onbelangrijk! Fijn om mijn verhaal te kunnen delen en jullie vragen te kunnen stellen, Liefs Brida

Hallo iedereen, wat een opluchting dat ik dit forum heb gevonden, wij weten vanaf begin dit jaar dat mijn man geen zaad in zijn sperma heeft en naast dat we heel geschrokken zijn, merk ik ook dat we angstig zijn voor wat er gaat komen. Zeker het wachten en geduld hebben, de afhankelijkheid en zelf weinig kunnen doen maakt dat ik me wanhopig kan voelen. Er zijn slechte en minder slechte dagen... Maar gelukkig hebben we ook nog goede dagen samen, we zijn net een jaar getrouwd en hebben samen al een flinke berg te beklimmen! We zullen het samen gaan doen! Afgelopen vrijdag zijn we doorverwezen naar de uroloog, dat is niet soepel gegaan omdat de assistent het niet goed begrepen had. Wij moeten op de wachtlijst gezet worden voor de TESE en dat was nog niet mogelijk volgens de assistent, ik was wanhopig... hoe lang moeten we dan nog wachten? Ik merk dat ik data nodig heb om me aan vast te houden, om naar toe te leven. Na een kleine week bellen en hopen dat je terug gebeld gaat worden, vandaag eindelijk iemand te pakken gehad die ons wel wat kon vertellen. Maandag om 10.00 uur naar de uroloog voor intake en dan hopelijk komen we iets te weten over op welke termijn mijn man geholpen wordt.... Ik merk doordat ik jullie verhalen mag lezen, ik zoveel steun en begrip voel, want hoeveel je omgeving ook met je meeleeft, als het niet zelf meemaakt heb je toch geen idee hoe het voelt... Misschien kunnen jullie mij tips geven voor de toekomst hoe je het wachten dragelijker maakt, hoe je het je omgeving vertelt, wat ons nog allemaal te wachten staat, wat ik al zou kunnen doen om me klaar te maken????? Iedereen heel veel sterkte en nogmaals ik ben blij dat ik dit forum gevonden heb, Liefs Brida