Hoi Krisje82,
Ik was een week eerder aan de beurt, ook in het Rijnstate. Ook voor mij was het de eerste keer. Ik zag er dan ook best wel tegenop. Ook, omdat bij de 1e controle-echo (nog een week eerder) het in beeld krijgen van de linker eierstok behoorlijk pijnlijk was. Ik had wel vertrouwen in de Diclofenac. Die medicijnen had ik ook toen mijn keelamandelen geamputeerd werden (ik was toen al 17).
Al met al viel de punctie me uiteindelijk heel erg mee! Er werd de tijd genomen, duidelijke afspraken als ik wilde pauzeren (wat overigens niet nodig was) en misschien wel zo belangrijk, vertrouwde gezichten (zelfde verpleegkundige van de uitleg, zelfde arts van de 1e echocontrole). Van de plaatselijke verdoving heb ik nauwelijks iets gevoeld, net als de punctie rechts. Links voelde ik wel, maar dat was ook een beetje in de lijn der verwachtingen, en dat was ook zeker heel goed te doen. Na de punctie natuurlijk door naar Utrecht, daar konden we na een half uurtje weer weg, met de mededeling dat er 14 eicellen gevonden waren (er waren meer follikels te zien op de echo). Die hele dinsdag voelde ik me prima. Woensdag echter heb ik vooral goed uitgeslapen en later veel op de bank gezeten. Plassen en zo meer was echt even niet zo fijn. Dat ging donderdag al beter. Gisteren, vrijdag, 'natuurlijk' weer naar Utrecht, ik voelde me al weer stukken beter. Nu vandaag pas na een hele dag eens rustig gaan zitten.
Nog even ter volledigheid: van de 14 eicellen, zijn er 10 zich gaan delen. Daarvan is er eentje teruggeplaatst (stelt echt geen zier voor!) en er konden er 5 in de diepvries. Dat laatste schijnt overigens uitzonderlijk te zijn, werd ons verteld.
Ohja, Lorazepam, was eigenlijk te laat met dat in te nemen. Heb het dus min of meer zonder gedaan. Geen probleem. Nu ben ik vanaf geboorte al wel wat gewend en kan ik me goed overgeven aan het feit dat er wat moet gebeuren dat moet. Dat scheelt misschien.
Groeten en succes dinsdag! (bij dokter Rozenburg denk ik?)
Marjolein.