hallo Vanessa
dank je wel voor je lieve woorden, ik word er een beetje stil van/verlegen, het is inderdaad het ergste wat ons kon overkomen, tenminste zo voelt het voor ons!En waarom het zo bij ons verlopen is,.....tsja, ik vraag het me af of er ooit een antwoord op komt, helaas zijn er meer lotgenoten die met een dergelijk verdriet te kampen hebben.
Gelukkig houden mijn man en ik elkaar op de been, samen met geweldige mensen om ons heen en hoe bizar ook, sinds het overlijden van onze jongens zijn er ook weer bijzondere vriendschappen ontstaan die nog vrij kort zijn maar heel erg belangrijk!
Gelukkig kunnen mijn man en ik ook zeggen dat we ondanks de immense pijn de zwangerschap en de komst van de jongens niet hadden willen missen, ze hebben ons zo ontzettend veel gebracht en hebben ons tot trotse ouders gemaakt, van twee prachtige engelenkindjes. Door hun vinden we ook echt wel de kracht om verder te gaan, voor een 3de kindje met Nick en Lars voor eeuwig in onze harten.Het vertrouwen dat er nog een kindje komt is gek genoeg heel sterk, het is zo´n onzekere weg die we allen moeten afleggen maar we zien hem momenteel met verrtouwen tegemoet.
sorry, een heel verhaal geworden en behoorlijk off-topic maar kon geen moment vinden om het af te ronden, moest het even kwijt....
liefs
Babeth