Lieve Martha
wat een enorme brok krijg ik in mijn keel bij het lezen van je angstbericht, hoe herkenbaar, dwz, van voor mijn zwangerschap. wat je schrijft was ook mijn grootste angst en het lijkt me dan ook zo verschrikkelijk als je wanneer dan ook op een punt komt van het stoppen.......
Ik heb bewondering voor je dat je het zo op papier gezet hebt, ik hoop dat het je goed heeft gedaan, dat je dat zo kan vind ik iets over je zeggen Martha!
En je stelt je min of meer kwetsbaar op door je grootste angsten/gevoelens te delen maar dat kun je alleen als je een heel krachtig en sterk mens bent, al voelt het op bepaalde momenten misschien totaal anders!!!!
Enorm bot van je collega om zo ongevoelig een "goed gesprek" aan te gaan, inderdaad, als je collegea het niet weten dan kan dat maar dit is voelt als een enorme steek in je rug.Juist van haar verwacht je het niet. Ik heb vorig jaar iets soortgelijks meegemaakt met mijn directe collega, die onze hele historie kent en die zelf notabene ook jaren heeft moeten oefenen en dokteren en juist een opmerking van zo´n persoon doet pijn. Ik heb hem dat ook heel erg duidelijk gemaakt!!! Dat van dat masker een mooi voorbeeld dat velen wellicht herkennen, erg lastig en soms is zo´n masker ook wel fijn, om zelf of afstand te kunnen nemen van je angsten en zorgen, net of alles even gewoon lekker loopt.
Ga je je collega er nog op aanspreken of vind je dat lastig? misschien lucht het jou tzt wat op.
Lieverd, ik ben trots op je, op je doorzettingsvermogen en het feit dat je hier zo´n dieprakend bericht hebt geplaatst!
Ik hoop voor je dat je de kracht vind om door te gaan zolang je het aankan uiteraard, ik ben eerlijk tegen je, ik weet niet hoe om te gaan met de gedachte om kinderloos te blijven, ik heb er zelf nooit echt over na durven denken.....
van mij een dikke knuffel!!!!
liefs
Babeth