Nanne

Ik heb net de uitslag van HCG, dag 12 na TP: gestegen van 101 naar 271 in 48 uur.... Dat geeft de burger moed!!! Vloeien was gister weg, buikpijn blijft, maar ineens wel een stukje minder na de uitslag... Goh.. ;-) Vandaag heel iets bruinerig spul. Dus ik noem me nu dan toch maar ´zwanger´.. jemig, dat dat nog zou gebeuren, nu ik deze cryo alleen maar deed om ´t af te kunnen sluiten en door te kunnen met m´n leven. Bizar.. Vind het superspannend, hopelijk gaat mijn eigenlijke ongesteldheidsdatum (zaterdag) rustig voorbij en zet ´t vloeien niet door!! Succes voor iedereen, houd moed!! (haha, hoor mij..) Lfs nanne

Jemig Jackie, wat shit!! En Sissi, wat spannend toch nog... Ik heb maandag dus bloedgeprikt, Hcg 101 dus so called zwanger, maar gisteravond tikkie helderrood bloed en stolseltje... vandaag geen bloed gezien (kan nog, in avond altijd meeste kans, vraag me niet waarom..) maar hou dat kramperige/ weeiige gevoel in m'n buik... De raad van Pieneke en Babeth opgevolgd en zkh gebeld, ik ga morgen gewoon weer even Hcg prikken... in de hoop op wat duidelijkheid.. Jemig, killing dit zeg.......................... Maar wordt vervolgd! sterkte iedereen!! Lfs Nanne

Jemig, ik dacht al die jaren: "als ik maar ooit eens een positieve test heb, dan is die killing-onzekerheid voorbij!" Niks is minder waar........ Bloedverlies wordt steeds roder, maar goed. Als ik geen ongesteldheids-symptomen had was ik al net zo ver als Pieneke bv, daar hou ik me maar aan vast... (alleen nog even die symptomen wegdenken...) groetjes!

Hoi allemaal, Tijdje terug dat ik hier was, maar heb nu toch wel jullie positieve geluiden nodig.. Heb via eiceldonatie op 20 nov een cryo teruggeplaatst gekregen, en mocht vandaag bloedprikken... Sinds zaterdagavond begon 't roze te worden, en kreeg ik wat buikpijn zoals altijd bij alle eerdere (mislukte) pogingen... ( altijd op dezelfde dag 8!!) Toch was mijn HCG vanmorgen 101 (wd 10) en dat wijst dus op een zwangerschap... WAUW!!! Eerst vanmorgen op m'n werk nog tranen met tuiten omdat het echt m'n een-na-laatste cryo is en ik voelde dat ie voorbij ging, paar uur later blijk ik zwanger!! Maar sinds vanavond wordt het vloeien heftiger en echt roder, en hou ik die buikpijn... kortom, het voelt net als alle andere keren dat ik toch ongesteld werd?! Het is de eerste keer dat ik ging bloedprikken, dus wie weet was ie wel vaker zó hoog, maar stopt het stijgen van het HCG waardoor ik ga vloeien? Heeft iemand ervaring met vloeien en positief testen???? Hoor heel graag!!!!!!!!!!!! :unsure: Groet Nanne

WAAAAHHHH, vandaag gebeld door zkh: dag 10 na terugplaatsing cryo en m'n hcg is 101..... dat noemde ze 'zwanger'... Kan het niet goed geloven, temeer omdat ik wel gewoon begin met ietsie vloeien, zoals altijd vanaf een dag of 9.. heb ook gewoon buikpijn, maar misschien hoort dit bij mij? Ik gebruik Progestan, is daardoor het HCG niet hoog? Of door de Progynova? Toestand... ga eind van de week de KV-test halen, maar ben er bang voor.......... Groet Nanne (laatste IVF, een na laatste cryo...)

Hoi Zwaan! Wat balen dat het niet gelukt is... toch 'n grote domper! Ik zit ook in het KID traject, en dan ook nog in Arnhem. Het bevalt me daar echt supergoed! Heb er inmiddels 9 IUI's gehad en 2 keer IVF, en ga nu op voor IVF 3... Fijne vakantie, kom lekker bij en succes nadien! Groet Nanne

Ja, toch?! En je krijgt 't idd vergoed, vanuit je aanvullende verzekering.. Dus het ligt 'r aan hoe goed je verzekerd bent! (9x, 27x bv, of zelfs onbeperkt) Kijk anders even je polis door, dan weet je 't zeker! Lijkt me leuk, als je meer info wil stuur ik je wel een berichtje! Groet Nanne

Vanessa, Als je rugklachten krijgt of een lekkere rugmassage wil, ter ontspanning, mag je ook bij mij in de praktijk komen, hoor! Ben fysiotherapeute in A'doorn.. Kijk maar, zou ik wel leuk vinden, hoor!! Groet, Nanne

En óf jij mijn voorbeeld bent!!!!! GEFELICITEERD!!!!!!! Geniet van dit ongetwijfeld heerlijke gevoel... en die 2 strepen zaterdag! Lfs Nanne

Pff, Henne, wat heftig... Ik herken je gevoel zo!!! Er is weinig te zeggen, een boel te voelen, dat komt vanzelf wel, op een moment dat je 't aankan en in brokjes toe kan laten.. Dit lijkt onoverkomelijk, en dat is het ook, nu. Heel veel sterkte, en vergeet niet dat je heel bijzonder bent, juist omdat je er zo hard voor geknokt hebt!! Take care, Nanne

Een voorbeeld ben je sowieso al.. Maar ik hoop met je mee dat je positief test!!!! Moeite genoeg gedaan, dacht ik zo... Sterkte! Grtz Nanne

Hoi Elena en de rest! Ik zit aan de vooravond van het gesprek met de psycholoog.. samen met de donatrice mogen we morgen verschijnen. Best spannend, het voelt toch alsof hij de macht heeft ons traject te dwarsbomen. (niet dat hij die intentie zal hebben, maar we hebben zijn groen licht nodig..) Nou ben ik benieuwd hoe jullie de toekomst besproken hebben met de donor.. blijven jullie elkaar zien, houden jullie contact? Gaat jullie aanstaande kleine (voor 't gemak ;-) weten van wie de eicel kwam? Ik ben van plan hier vrij open in te zijn, en ook wel contact te houden (ze woont ook bij mij in de wijk, dus sowieso ook praktisch.. om te voorkomen dat we straks achter elkaar bij de kassa staan, en ik gauw een familiepak wc-papier voor m'n kleintje moet houden..) Ik wil geen taboes in stand houden, en vooral doen wat voor het kind tzt het prettigst is. Heel graag lees ik jullie ervaringen en plannen hier over... Dank alvast en sterkte! Groet Nanne

Hoi Henne, Na 9 keer IUI en 2 keer IVF kwam bij mij het besef dat het niet zou gaan lukken... Mijn eicellen zijn van dusdanig slechte kwaliteit dat dat de verkapte boodschap van de gyn was. Ik mocht nog wel gaan voor poging 3, maar met de achterliggende reden 'dat ik er dan alles aan had gedaan'.. Dat vond ik geen goeie motivatie, dus besloot ik een rustperiode in te lassen en verder te kijken.. Omdat ik het hele traject alleen doe, zou ook adoptie lastig worden. Ws vergelijkbaar bij jou, het werd dan een alleenaanvrager-adoptie. (jij dan nog binnen een huwelijk) Maar goed, georienteerd en besloten dat dat niks zou worden. Toen kwam (via een voorlichting over adoptie) pleegzorg in beeld. Ik heb net vandaag de cursus afgesloten, en heb woensdag nog een eindgesprek. Dan ben ik officieel 'matchbaar'... dat voelt zó onwijs goed, heel bijzonder. De eerste maanden van dit jaar zat ik in een ongelooflijke dip, mijn diepste wens ging in rook op; ik bleef kinderloos! Maar nu krijg ik weer een drive! En als ik bij adoptie 6 tot 8 jaar op een kindje moet wachten, kan ik die jaren beter besteden aan een kindje in Nederland dat nu hulp nodig heeft.. (waarmee ik niks zeg over de stellen die wél voor adoptie gaan, hoor! Die snap ik ook heel goed!!) Pleegzorg is niet hetzelfde als adoptie natuurlijk, maar ik kan wel zorgen en opvoeden, en het verschil voor 'n kind maken..... Daarnaast heb ik met mijn gyn de mogelijkheid van eiceldonatie besproken, en dat was een optie vlgs hem. Inmiddels heb ik heel toevallig een donor gevonden (of zij mij..) en hebben we het eerste gesprek gehad. Nu wachten op de psycholoog en wie weet kunnen we dat traject ook starten, bv vanaf september. Geen idee hoe ik dat ga combineren, maar dat is een luxe-probleem, dat komt altijd goed!!! Raar hoe dingen lopen, beide verhalen had ik in februari niet kunnen denken................ Succes met sterk denken, en ookal is niks hetzelfde als biologische kinderen, er zijn wel meerdere manieren om een gezin te vormen... Groet Nanne

Hoi meiden, Zoals jullie misschien nog weten sluit ik ik me ook aan bij jullie.. ik heb gelukkig een donor "gevonden", nou ja ben 'r tegengekomen.. Nu gaan we 9 juni samen voor het eerste gesprek met de gyn naar het ziekenhuis, superspannend vind ik dat! Elke dag ben ik blij dat ze me niet mailt dat ze toch twijfelt ofzo.. Zal ze vast niet doen, maar realiseer me hoe afhankelijk ik van haar ben!!! Dus als we die dag maar hebben gehad... Weten jullie hoeveel gesprekken er dan nog volgen, of is er teveel verschil per ziekenhuis/kliniek? Ik zit bij een transportziekenhuis, de terugplaatsing vond altijd al plaats in het UMC Utrecht. Begreep nog enkele gesprekken met een psycholoog, alleen en samen? Succes allen!!

Jemig wat goed, Vanessa!!!!! Je bent ongemerkt een inspiratiebron voor mij; het kan dus tóch met endometriose!!! Geniet er lekker van, je kunt nu gewoon zeggen: IK BEN ZWANGER!!!!! Wauw, wat een bijzonder gevoel moet dat zijn... Gefeliciteerd!! Lieve groet Nanne

Nou, volgens mij hoor ik nu ook in dit topic thuis.. Ik heb 9 IUI's en 2 keer IVF gedaan, maar helaas bleek de kwaliteit van de eitjes niet goed genoeg. Aangezien ik het alleen ga doen, was ik al afhankelijk van een zaaddonor en nu dus ook van een eiceldonor. Daar valt van alles over te zeggen, maar het belangrijkste is dat mijn gevoel erover goed is, denk ik.. Ik heb (dankzij een etentje met oude schoolvriendinnen, die ik de eerste keer afgezegd heb, en waar ik ook nu geen zin in had....) een donor gevonden. M'n oude schoolvriendinnetje dus. Ook 33 jaar, 2 kids en gezin compleet. We hebben nu gezamenlijk een gesprek met de gynaecoloog op 9 juni staan, maar ben heel benieuwd naar het verloop verder... gesprek met psycholoog, met haar en haar man erbij? Is dat in het eigen ziekenhuis, waar ze ook de punctie doen, of standaard in het UMC Utrecht, waar ze sowieso ook mijn terugplaatsing doen? Enig idee hoe lang het traject gaat duren?? Moet er ook juridisch iets geregeld worden? Spannend... Succes iedereen, groet Nanne

Hoi Sofie! Tuurlijk mag je vragen waarom pleegzorg en geen adoptie.. Ik ben me in eerste instantie gaan verdiepen in adoptie, en het is zuiver om praktische redenen dat adoptie niet iets voor mij is. Ik zou dan ook alleen adopteren, wat als gevolg heeft dat 90% van de landen afvalt. Daarnaast de enorme wachttijd; in die jaren kan ik al zoveel voor een ander kind betekenen!! Ik vind het onoverkomelijk om nu nog 6 jaar te wachten... Vandaar dat ik ben gaan nadenken over pleegzorg. Het heeft een grote overlap, maar inderdaad ook veel verschillen. Ga gewoon aan de cursus beginnen, en als we doorgaan met de eiceldonatie zal dat toch pas in september zijn. Moet zeggen dat het erg goed voelt, maar daarmee is natuurlijk niet gezegd dat het daardwerkelijk doorgaat, laat staan dat ik er zwanger van word.. Maar er is ineens weer hoop!!! Superfijn, super-eng en superspannend!! Ga volgende week maandagavond bij de donor en haar man langs om eens te parten, en zij stelde voor daarna een gesprek met mijn gyn te hebben.. Kortom: wordt vervolgd.. Sterkte en (veer-)kracht in de pauzetijd iedereen!!! Hopelijk kunnen jullie weer opladen.. Liefs Nanne

Hoi meiden! Ook ik ben er even tussenuit geweest.. heb m'n tweede IVF-poging in februari gehad, en weer weinig bevruchting en nog minder deling.. Zag al m'n hoop vervliegen, en de klap kwam dan ook hard aan. De eerste IVF was ronduit slecht, maar dat kan nog een toevalstreffer zijn. Maar als de tweede ronde een soortgelijk beeld laat zien, wordt er voor mij veel duidelijk: het zal niet goed lukken met mijn eigen eieren.... Vanaf februari ben ik bezig met de verwerking van dit stomme (understatement..)nieuws. Want m'n hele toekomstbeeld wankelt, en er schieten allerlei termen door m'n hoofd: ongewenst kinderloos, nooit zwanger worden, kan geen kinderen krijgen etc. Ineens hoor ik in een hokje. De enige die me ook daadwerkelijk in een hokje stopt, ben ik overigens zelf... Gelukkig heb ik er begeleiding bij; een bevriende huisarts helpt me, via haptotherapeutische methode, om bij m'n gevoel te komen. Ik kan namelijk prima werken, liefst ruim 11 uur per dag. Ben dan vrolijk, niemand die iets aan me merkt. Ik zit dan heerlijk in m'n hoofd, en kan iedereen vanuit m'n ratio prima updaten.. (" ja, het wordt lastig, m'n eitjes zijn niet goed, tja, moet ik langzaam accepteren, he?! Nee, dat valt inderdaad niet mee" enz.) Maar ik schakel m'n gevoel erbij uit, dat is me te groot en te heftig.. Maar hij geeft me raad en begeleidt me door me er over na te laten denken, en mijn beeld van mezelf te overzien. Ik vind mezelf nu alleen maar "kinderloos". Dit terwijl ik natuurlijk ook vrouw, vriendin, collega, dochter etc ben. Nee, ik ben kinderloos en daardoor zelfs minder vrouw. Vind het ook raar, hoor als ik het zo zie staan, maar zo voelt/voelde dat écht.. Vind het lastig om met mijn verdriet om te gaan, vind (niet voel) dat ik er voor de buitenwereld bijna klaar mee moet zijn, en er eens over op moet houden. Er is totaal niemand in mijn omgeving die dit signaal geeft, maar dat zit in mijn systeem. Doe nóu maar weer leuk, ofzo.. Al sinds ik half 2008 hoorde dat IVF zou volgen, heb ik me breder georienteerd op bv adoptie en pleegzorg. Vraag me niet waarom, voelde als een soort plan B. Het kon niet zijn dat het klaar was na die paar keer IVF. Ik kreeg er rust van: hoe dan ook, ik ga een gezin vormen, en voor m'n kinderen zorgen!! Adoptie is inmiddels geen optie gebleken, maar pleegzorg des te meer. Over 2 weken begint de cursus, en die is eind juni klaar. Is heftig en intensief, maar het voelt zo goed!! Ondanks dat ik denk dat anderen het snel na de IVF vinden, en er ongetwijfeld een mening over zullen hebben. (dat komt nu erg naar voren in mijn sessies: ik vind andermans mening erg belangrijk.. terwijl ik zelf weet dat ik het aankan!) Maar nu is er een nog een complicerende factor bijgekomen... 2 weken geleden ging ik eten met 2 vriendinnen van de lagere school, soort mini-reunie. Ik vertelde mijn verhaal, en 1 van die meiden gaf aan belangstelling te hebben als eiceldonor.. Hoewel ik er natuurlijk wel hoop van kreeg, bleef ik er laatste 2 weken tamelijk rustig onder. Eerst maar eens horen wat mijn gyn. van deze optie vond. En zowaar gaf hij afgelopen vrijdag aan dat hij dat met mij wel zag zitten!! Dus heb ik die vriendin-van-vroeger vrijdagavond gemaild met de vraag of ze nog steeds geinteresseerd was.. En vanmorgen gaf ze aan dat zowel zij als haar man er positief tegenover staan......................... Ga haar dus vanavond bellen om eens af te spreken, en tuurlijk is de kans dat ze het uiteindelijk doen misschien niet groot, maar er is wel weer een kansje!! En wat lastig weer dat ik over 2 weken die cursus al heb, daar kan ik weer hele dagen over denken.. (en hup, zit weer in m'n hoofd! ;-) Moet ik die uitstellen, maar wat als zij toch niet door willen? Moet ik die door laten gaan, gewoon niets vertellen want de kans dat ik uiteindelijk zwanger raak is nog steeds niet groot? Met als risico dat ik eind van het jaar een pleegkindje krijg, en ik zwanger blijk.. dan heb ik dus iets achtergehouden, want spontaan zwanger lukte toch niet volgens mijn levensverhaal?(Moet je schrijven voor de pleegzorg..) Ach, eerst maar eens afwachten wat ze vanavond aan de telefoon zeggen, en de tijd zal duidelijkheid verschaffen, denk ik dan maar.... dit komt op m'n pad, en dat moet zo zijn?! goh, lekker lang verhaal weer, maar jullie doen het goed als dagboek!! :good1: Liefs Nanne

Hoi meiden! Ondanks dat mijn tweede IVF ook niet is gelukt en ik een slechte prognose heb voor een evt zwangerschap, ben ik toch 100% tevreden met mijn KID behandeling in Rijnstate-ziekenhuis te Arnhem. Ben ook ingeschreven geweest in Leiderdorp, maar heb ivm de afstand én de wachttijd gekozen voor Arnhem. Heb daar geen seconde spijt van gehad; het voelt als een warm bad... Echt super zo betrokken en persoonlijk ze daar met je om gaan!! Dus misschien loont het de moeite om daar eens te informeren naar de wachttijd; het scheelde mij destijds uiteindelijk een half jaar! Succes met het lange lange wachten!! Gr. Nanne

Hoi meiden.. Ik ben inmiddels weer een IVF verder, en helaas zonder positief resultaat. Dat was dus nr 2. Zelfde verhaal als bij de eerste keer IVF: nu waren er 2 bevrucht van de 10 eitjes. Daarvan was er 1 goed gedeeld, en en dus teruggeplaatst. Helaas kreeg ik na een week al krampen, en weer een week later was 't rood.. In de dagen vóór de punctie was ik emotioneel wat labieler, net als 1 avond een week na de TP toen ik die buikpijn kreeg. Maar nu totaal niet meer..... Dat is het rare nu, het doet me totaal niks meer! Ik wéét natuurlijk dat dat niet het geval is, maar ik voel er niks meer bij, ben nonchalant en lakoniek. De vooruitzichten zijn niet goed, dat weet ik, maar toch lijkt 't niet goed door te dringen. Heel apart; ik voel dat ik een muur heb opgetrokken bij mensen van wie ik weet dat als ze dóór vragen ik knap.. en die muur wordt steeds steviger. Afgelopen vrijdag ben ik langs geweest bij een ex-collega en bevriende huisarts, die zijn specialisatie in de psychologie enz heeft. Daar ben ik 2 uur geweest, en hij gaat proberen me (op mijn geleide) naar mijn gevoel te brengen, om te voorkomen dat ik alles opkrop en over een tijdje totaal afknap.. (via autogene training) Herkent iemand van jullie dat gevoel van totale nonchalance en het "nou, dan word ik toch lekker níet zwanger"-idee? ("moet ik het blijkbaar via pleegzorg doen", etc..) Vind het onbegrijpelijk van mezelf, maar het zal een soort survival mechanisme zijn voor nu, denk ik.. Voor de wachtenden en iedereen ergens in een poging: Good luck!! Nanne

Even een korte reactie: je hoeft sinds 2006 voor de fysiotherapeute geen verwijzing meer te hebben!! Je kunt ze rechtstreeks bellen om een afspraak te maken... Doen dus!! succes!

Ook ik mag weer op het wachtbankje.. heb vandaag de punctie gehad, en 9 mooie eieren weggebracht naar 't UMC. Zaterdagochtend bellen ze, om dit keer hopelijk te vertellen dat er wél goed verder gedeeld is.. SPANNEND!!!! Dus komende dagen maar flink werken, om de tijd te doden... Sterkte voor 'n ieder, Nanne

Pfff, heb even een dip, geloof ik... Heb afgelopen donderdag eerste echo gehad, om te kijken hoeveel eieren er in aantocht zijn.. er waren ongeveer 6 mini's te zien, dus de dosering wéér omhoog. Op zich niet erg, heb er geen bijwerkingen of zo van (behalve dan 't eten, eten, eten... en het "wat maakt 't uit"-gevoel daarbij ;-) Mijn gyn bekeek de labgegevens van de eerste ronde IVF en zei: "das niet best, he?". Er treedt wel bevruchting op, maar ze delen niet.. de grootste was toen 5-cellig ipv 16.. het enige voordeel dat ik heb, is dat ik een andere donor kan proberen.. dat 'geluk' heb ik dan weer! Maar het voelt allemaal redelijk kansloos.......... De artsen zijn eerlijk, en zeggen dat ze hier geen invloed op hebben. Ik weet dat ik deze tweede ronde moet afwachten, misschien is de deling nu beter.. maar ik heb er weinig vertrouwen in, na 10 keer hetzelfde patroon in je cyclus te voelen! Ik word gewoon steeds 6 dagen na mijn eisprong ongesteld, word er gek van!! Dus zo langzamerhand komt er weer een stukje besef dat het misschien nooit gaat lukken, ik word misschien geen moeder!!!!! Hoe kan dat nou?? Snap ik niet.. Zo'n raar besef dat ik dít jaar gewoon ga weten of ik ooit moeder word of niet...... Soms is dat zo onwerkelijk, alsof ik in een slechte droom of film zit. Zó had ik dat vroeger toch niet bedacht?? Morgen ga ik voor de tweede echo, en hopelijk wordt er dan een punctie-datum bekend. Als m'n eieren morgen mooi groot blijken word ik vast weer wat positiever, hoor! Maar ik dacht dat ik na die onwijze k*tdecembermaand er weer redelijk sterk in stond, maar na 1 niet zo positieve uitspraak of echo, bekruipt me dat diepe verdriet weer... Ken me zelf zo niet.. Mijn gyn heeft me ná deze poging tot 3 maanden rust (Lucrin) verplicht, en als ik bovenstaande teruglees snap ik ook waarom!! ;-) Liefs Nanne