Dromenvaneenwonder

Bedankt Sproet, lief van je! Hoe is je weekend geweest? Hier alles goed! Heb leuke dingen gedaan met vriendinnen en gisteren een lekker dagje samen. Vandaag ben ik flink in huis bezig geweest en heb ik een paar uur mezelf afgebeuld in de sportschool, heerlijk! Ik ben alleen nog steeds ongesteld, nu al 10 dagen, word er gek van. Is dat normaal? Ik weet het niet... ...normaal ben ik nooit ongesteld en nu ineens wel, keurig 30 dagen na de miskraam, maar dan wel meteen 10 dagen. Bleeeeh, merk wel dat ik er erg aan toe ben om weer een poging te ondernemen. Maarja, alles voor het goede doel! XXX

Hoi sproet! Welkom op dit wachtbankje! Vreselijk he, die verplichte rust! Ik ben er nu helemaal klaar mee. Op mijn werk iedereen zwanger en overal waar ik kijk lijk ik wel mooie zwangerschapsbuikjes te zien. O man, ik wil ook zo graag! Maar tegelijkertijd merk ik wel dat een hormoonloze periode rust geeft aan mijn hoofd en aan mijn lijf en dat is ook wel een beetje prettig! Fijn zeg dat je een tp in natuurlijke cyclus krijgt, ik heb nu steeds in een gestimuleerde cyclus en die hormoontjes doen wel hun werk hoor! Ik tel de dagen af dat ik nog moet wachten op een nieuwe poging... Nog 8 weken en 5 dagen... en dan mogen we weer meedoen voor onze grote wens! Ik merk wel dat ik wat meer ontspannen ben. Ik neem lekker een wijntje (dat doe ik normaal gesproken strikt niet!), let niet zoveel op mijn slaap, sport veel (door al die stimulatie wordt het sporten toch bemoeilijkt) en koop af en toe kleding (dat deed ik niet zo vaak meer, iedere keer dacht ik: als ik zwanger ben kan ik het misschien maar kort dragen...). Dit zijn kleine dingen die ik eigenlijk behoorlijk gemist heb de afgelopen jaren en waarin ik mezelf langzaam ben kwijtgeraakt. En door de voordelen op te sommen lijkt de tijd een stuk sneller te gaan! Fijn weekend! Ancoliene

Hoi Jeroen, Ik vind het forum uitgebreid genoeg! Informatie is overal te vinden, in het ziekenhuis, in de bieb, op google. Het meest waardevolle aan dit forum vind ik persoonlijk het uitwisselen van ervaringen.

Good morning meiden! @ Jeanine: ik heb PCOS en dat houdt in dat er in plaats van één follikel in mijn eierstok er meerdere follikels groeien. Deze komen niet tot een dominante follikel, waardoor er geen LH-hormoon wordt afgescheiden die de eisprong tot resultaat heeft. Kortom: ik heb heel veel eitjes, maar geen eisprong. Is vervelend, want soms voelt mijn buik als een opgeblazen ballon. Eens in de drie maanden krijg ik dan Primolutkuur om een onttrekkingsbloeding te krijgen, anders kan het opgebouwde baarmoederslijmvlies ziektes veroorzaken, want dit moet wel eens in de zoveel tijd worden afgestoten. En tijdens het IVF-traject krijg ik progynova en vanaf de dag van de fictieve (cryo's) punctie krijg ik er utrogestan bij. Als ik niet zwanger blijk te zijn stop ik met deze medicijnen en wordt ik ongesteld. Nu ik drie maanden niet zwanger mag worden adcht ik dus ook dat ik dan drie maanden niet ongesteld zou worden. Ik weet niet zeker of er deze keer dus echt een eisprong is geweest, maar daar lijkt het wel op! Dus ik ben best blij dat mijn lichaam nog een 'beetje' functioneert. Ik hoop ook dat mijn lijf dit vol blijft houden, het is zo veel gezonder en beter!!! Zonder al die hormonen lekker op eigen kracht, ik word er wel een beetje blij van! @Roxanne: wat goed om te lezen dat het zo goed met je gaat en met je zwangerschap! Wat een wonder dat het toch weer raak is! Ben je ondertussen al aan het idee gewend? Ik heb ook wel de ervaring dat het na een rustperiode veel relaxter is om voor een terugplaatsing te gaan. Mijn gyn zegt ook dat stress een hoge kans van mislukken van een poging geeft. Ik heb twee mislukte pogingen gehad en alle anderen waren raak. Bij die twee pogingen die mislukt waren was ik echt heel gestresst en ik denk dat dat er ook echt mee te maken heeft. Die miskramen zijn echt heel vervelend. Ik hoop het nooit meer mee te mogen maken, want het is echt een emotionele achtbaan! Ik vind het in ieder geval heerlijk om ervaringen uit te wisselen en lekker van me af te schrijven. Ik ben niet echt een prater (wel een keltskous, maar geen echte prater zoals mijn psych zegt :-) ) en ik merk dat ik veel steun vind bij deze site en om van me af te schrijven. Hebben jullie je omgeving verteld dat jullie in het IVF-traject zitten? Wij wilden het eerst heel erg voor onszelf houden, maar stuitte dan best wel eens op onbegrip of op domme vragen (Zo, en wordt het voor jullie ook niet eens tijd?). Dus langzaamaan worden we wat opener naar onze omgeving. En dat is ook wel fijn. Alleen mijn werkgever doet een beetje irritant. Dat zij geen hinder moet ondervinden van mijn privésituatie... Ik heb duidelijk gemaakt dat ik hier niet voor gekozen heb en dat ze het er maar mee moet doen! Nou, allemaal een fijne, zonnige dag gewenst en tot schrijfs! Ancoliene

Hoi meiden, goedemorgen! Hoe is het ermee? Met mij gaat het goed! Maandag is mijn vrije dag dus ik ben vol energie en ga zo lekker sporten, bij een vriendin langs, strijken en het huis opruimen, heerlijk! @ Henne: het is artritis, dus dat komt wel overeen met wat je schrijft! Ik herken het ook wat je schrijft over huismus. Dat ben ik niet echt hoor, ik ren altijd van hier naar daar, maar ik ben wel vaker thuis en het liefst ook alleen. Mijn man en ik komen hier wel uit, we zijn sterk en we praten veel. Ik vind het alleen lastig dat we elkaar niet altijd begrijpen. Ik ben altijd heel erg met mijn lijf bezig en met wat ik voel. Hij voelt dat allemaal niet en vindt dan dat ik zeur. Ik heb gevraagd of hij er behoefte aan heeft om met een prof te praten maar hij heeft een geschiedenis met psychologen en is daar niet zo weg van. Hij zegt dat hij het wel kwijt kan bij mij en bij zijn beste vriend. Dus dat is fijn om te weten. En hij heeft wat meer ruimte gevraagd om af en toe te gaan vissen om zijn gedachten op een rijtje te zetten. Nou prima! Dat vind ik een mooie afspraak en gisteren kwam hij ook nog met een lekkere zeebaars thuis :-) (Ik heb je een pb gestuurd met mijn e-mailadres.) Groetjes, en maak er een mooie dag van allemaal! x

Hoi meiden, Bedankt voor jullie reacties! Wat is het toch moeilijk hè om te wachten... Hier wel iets vaags... Nu ik moet wachten ben ik ineens toch gewoon uit mezelf ongesteld geworden. Precies 30 dagen na de miskraam. Vreemd, ik word nooit ongesteld zonder hormonen. Maar ook wel fijn, voor mij een teken dat mijn lijf toch nog wel 'een beetje werkt'. Twee weken terug had ik steekjes onderin mijn buik. Toen dacht ik dat het nog een gevolg van de miskraam was. Mijn man wilde dat ik de gyn belde, maar ik heb gezegd dat ik het even wilde afwachten. Ik denk nu dat het een ei is geweest. Leuk is dat! Ik ben benieuwd of ik volgende maand ook 'goed nieuws' te melden heb... Wij hebben 19 november een gesprek in het ziekenhuis n.a.v. de onderzoeken die ik nu heb. Dan hoop ik dat we zo snel mogelijk weer verder mogen. We hebben nog 4 cryo's, verdeeld over twee rietjes. Dus we kunnen deze poging nog 2 terugplaatsingen krijgen. @ Henne: bedankt voor je reactie! Hoe is het met je? En cookiemonster? @ Maaike: heb je een verplichte rustmaand na een verse poging? Balen dat je nu moet wachten. Krijg je de volgende terugplaatsing in een natuurlijke cyclus? @ Jeanine: Wat heftig meis om te lezen dat het mis is gegaan bij je! Maar wel superfijn om te lezen dat jullie goede moed houden om door te gaan aan jullie grote wens! 17 september komt al in zicht, volhouden meis!!! @ mijnbaby: 7 maanden! Whaaaaah, dat is veel zeg! Ik word nu al gek met 3 maanden tot een half jaar! Verschrikkelijk. Hoe gaat het verder met je? Voel je je goed? Allemaal een superfijne zondag! En tot schrijfs

Hoi allemaal, We zijn allemaal bezig met hetzelfde doel: zwanger worden. Helaas ervaren we ook allemaal dat dit niet vanzelf gaat. Soms kan je achter elkaar doorgaan met terugplaatsingen, maar soms moet je ook een poosje wachten tussen de behandelingen in. Daarom dacht ik... ...wachten tussen de behandelingen door is ook een wachtbankje! Ik ben zelf het liefst zo actief mogelijk met onze kinderwens bezig, om er maar zoveel mogelijk aan te doen om onze droom in vervulling te laten gaan. Helaas is het nu al meerdere keren niet goed gegaan, waardoor wij in het traject zitten om te laten onderzoeken of er een reden is van herhaaldelijke miskramen. Dat betekent: 3 maanden niet zwanger worden! Pijnlijk, iedere dag dat we niet aan onze wens kunnen werken is er één teveel! Drie maanden lang een wachtbankje voordat we verder kunnen. Zijn er meer vrouwen die een rustperiode hebben? Kom dan vooral meekletsen en ervaringen uitwisselen! Ook al mag ik er even niet 'actief' mee bezig zijn. De wens is er nog steeds en ook nog steeds even groot! Iedere dag dat we nog niet in verwachting zijn is er één! En de maanden dat we nu moeten wachten is voor ons ook een wachtbankje. Tot schrijfs! Liefs Ancoliene

Wow, wat een boel reacties, meiden, geweldig! Henne: Ik heb na jouw vorige bericht over Alan Beer dit ook aangegeven bij de gynaecoloog. Zij heeft nu ook bloed laten prikken op die onderdelen en zei dat deze onderzoeken nog in de kinderschoenen staan in Nederland. Zij is heel erg voor het verder onderzoeken en heeft gevraagd of ik deel uit wilde maken van een testgroep, ik denk: 'baadt het niet, schaadt het niet'. De komende weken moet ik bijna wekelijks prikken. Ook over twee-en-een-halve maand weer, want dan is echt alle zwangerschapshormoon uit mijn lijf. Door mijn reumatische klachten denkt ze aan een auto-imuun-aandoening. Ik hoop het niet. aand e ene kant is het moeilijk, ik hoop dat ze iets vinden en dat het met een pilletje te verhelpen is. Aan de andere kant hoop ik dat ik zo gezond ben als een visje en dat we gewoon pech hebben gehad. Ik heb nu afgesproken met mijn colelga's dat ik alleen nog de kraamcadeaus maak voor de collega's die vorige week zijn bevallen (3 stuks). En daarna even stop met het babygeluk... Ik heb bij twee vrienden van mij aangegeven dat ik kraamvisite even niet zie zitten, ik heb geprobeerd uit te leggen dat het niet aan hun lig, maar aan mij. Dat is erg moeilijk vooral voor een goede vriendin die nu nog zoveel last heeft van kraamtranen... Die babyshowers zijn nu even niet aan de orde, maar ik denk dat ik deze in het vervolg niet meer organiseer... Hebben jullie dat ook? Dat je al ver voordat een ander het vertelt weet dat ze in verwachting zijn? Nou, dat heb ik dus wel. En ik heb er nog nooit naast gezeten... Zelf een keer voordat de persoon in kwestie het zelf wist... Ik weet mezelf dan echt geen houding te geven. Ik durf het niet te vragen, en ga de confrontatie maar uit de weg... en gelukkig houden de mensen die op de hoogte zijn van onze situatie er wel rekening mee door me vooraf in te lichten. Maar die jaloezie is echt moeilijk om mee om te gaan! Ik zie dat echt als een zwakke plek van mezelf... En wat doen jullie om jezelf te blijven in dit slopende traject? En om je relatie goed te houden. Wij praten veel, maar soms voel ik me zo onbegrepen. Het is voor een man ook zo moeilijk om van een afstand toe te kijken en niet alles te voelen en te ervaren wat wij voelen en ervaren. En ook de frustratie, hij kan er soms dingen uitgooien als: 'waarom kan jij niet gewoon kinderen krijgen?' Ik begrijp dat het supermoeilijk is voor hem, maar zo'n opmerking komt hard en pijnlijk binnen. Na de vorige miskraam heb ik hulp gezocht bij een psycholoog en ik heb acupunctuur gehad om rustig te worden. Ik was compleet ingestort op mijn werk. Nu voel ik me daarin wel evenwichtig. Desondanks blijft het gewoon moeilijk... Ik kreeg net een sms van een vriendin die zwanger is van de tweede. Ongelooflijk, ik was al vier jaar bezig toen zij ging trouwen en meteen zwanger was van de eerste. Ik gun het haar echt, maar voel mijn eigen gemis. Mijn berichten klinken best negatief, dat begrijp ik. Sorry ik wil niet als een zeur overkomen. Ondanks alle tegenslagen blijven we echt positief. Wij geloven in God en dat maakt het verlies dragelijk! En daarnaast geeft het ons hoop. Ik vind het superfijn om hier van me af te schrijven en ervaringen uit te wisselen. Werkt wel goed voor mij. Ik ben een schrijver, geen prater!

Hoi meiden, Ik heb hier een tijdje meegeschreven op de wachtbankjes, maar momenteel zitten wij in een verplichte rustperiode. Wij hebben helaas herhaaldelijke miskramen gehad, ondertussen al 6. En nu krijgen wij eerst onderzoeken of daar een reden voor is. We hebben al bloedgeprikt voor chromosomenonderzoek. Begin november moet ik prikken op stollingsafwijkingen en SLE. Ik heb de laatste twee pogingen veel steun gehad aan dit forum: van me af schrijven en ervaringen uitwisselen. Heeft iemand ervaringen met deze onderzoeken? En kwam er iets uit? Is de uitkomst iets wat je je leven lang met je meeneemt of is het alleen van toepassing op een zwangerschap? Ik heb een heleboel vragen. Ik heb ook al veel met de gynaecoloog gesproken, maar ervaringen uitwisselen is toch iets anders dan een gesprekje met de gynaecoloog vind ik. Ik ben reuze benieuwd. Ook ben ik op zoek naar tips hoe om te gaan met het verlies van herhaaldelijke miskramen? En hoe gaan jullie om met zwangeren in je omgeving? Ik zit momenteel in 'de leeftijd' dat werkelijk iedereen zwanger is. Ook op mijn werk wordt ik de hele dag met dikke buiken en zwangerschapspraatjes geconfronteerd. Dan ben ik ook nog eens zo'n regelneef die voor iedereen babyshowers en kraamcadeautjes regel, wat wel lekker confronterend is... Alvast bedankt voor jullie reacties! x Ancoliene

Lieve meiden, Hier heb ik helaas geen goed nieuws te melden. Beide kindjes zijn overleden en dus moeten we weer een miskraam verwerken. Ik wil jullie bedanken voor jullie steun en medeleven. Ik heb dit bankje als heel 'warm' ervaren! Ik ga nu eerst herstellen en dan zien we wel verder! Liefs Ancoliene

Lieve meiden, Ik ga afscheid nemen van dit bankje. Na veel spanning en onzekerheid is duidelijk geworden dat ook ons tweede kindje niet meer in leven is. Nu moet ik afwachten of het vanzelf loslaat of dat er een curretage volgt. Mijn gevoel zegt dat het vanzelf komt als ik eenmaal met de progynova en utrogestan stop. Ik vond het fijn om hier even aanwezig te zijn en met jullie te kunnen schrijven. Heb toch weer één super gelukkige week erbij die niemand me kan afnemen! En we geven de moed niet op. We gaan nu eerst maar eens herstellen van de heftige weken die we achter de rug hebben en dan nadenken of we verder gaan of even een time-out inlassen. Ik wil jullie heel erg bedanken voor jullie reacties en wens jullie allemaal heel goede zwangerschappen toe! Liefs Ancoliene

[TABLE=class: cms_table_cms_table] [TR] [TD]Nieuwe zwangere? Kies voor meer opties om regels toe te voegen [/TD] [TD]12 weken grens gehaald? Kies voor meer opties om regel te verwijderen [/TD] [TD]Aanpassen? Met citaat reageren en quote tekens verwijderen [/TD] [TD][/TD] [/TR] [TR] [TD]Naam [/TD] [TD]12 Weken grens/ eind 1e trimester [/TD] [TD]Eerstvolgende echo [/TD] [TD]Uitgerekend in... [/TD] [/TR] [TR] [TD][/TD] [TD][/TD] [TD][/TD] [TD][/TD] [/TR] [TR] [TD]Roossie [/TD] [TD]24 juli [/TD] [TD]7 augustus (14w) [/TD] [TD]5 Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Zuuz [/TD] [TD]29 Juli [/TD] [TD][/TD] [TD]Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Star83 [/TD] [TD]5 Augustus [/TD] [TD][/TD] [TD]Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Inflame [/TD] [TD]6 Augustus [/TD] [TD]8 augustus (12.2) [/TD] [TD]Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Miems [/TD] [TD]6 Augustus [/TD] [TD][/TD] [TD]Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Pucca [/TD] [TD]7 Augustus [/TD] [TD][/TD] [TD]Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Dion [/TD] [TD]7 Augustus [/TD] [TD][/TD] [TD]19 Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Bloempje [/TD] [TD]15 augustus [/TD] [TD]hoor ik bij intake vlk 31e [/TD] [TD]27 Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Loesje21 [/TD] [TD]15 Augustus [/TD] [TD]6 Augustus (npm) [/TD] [TD]Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Mijnbaby [/TD] [TD]19 Augustus [/TD] [TD]30 Juli (10w) [/TD] [TD]24 Februari [/TD] [/TR] [TR] [TD]Onedream [/TD] [TD][/TD] [TD][/TD] [TD][/TD] [/TR] [TR] [TD]Kimmie [/TD] [TD]27 Augustus [/TD] [TD]2 Augustus ( 9w3d) [/TD] [TD]4 Maart [/TD] [/TR] [TR] [TD]Dromenvaneenwonder (Ancoliene) [/TD] [TD]18 September [/TD] [TD]3 Augustus [/TD] [TD]27 Maart [/TD] [/TR] [TR] [TD]ElsO [/TD] [TD][/TD] [TD]7 Augustus [/TD] [TD]Maart [/TD] [/TR] [TR] [TD]Norwegian-sky [/TD] [TD][/TD] [TD][/TD] [TD]8 April [/TD] [/TR] [TR] [TD]Roxanne [/TD] [TD]27 September [/TD] [TD]23 Augustus [/TD] [TD]5 April [/TD] [/TR] [/TABLE]

Hoi allemaal, Hier even een berichtje van mij. Ik heb vanmorgen positief getest en daarop meteen het ziekenhuis gebeld. Ik mag vrijdag 3 augustus voor een extra echo om te kijken of alles goed is. De spanning is om te snijden. Ik word echt gek van alle onzekerheid en de zenuwen. Lichamelijk voel ik helemaal niks, maar tegelijkertijd weet ik dat dat ook mogelijk is. Dat ik bij mijn vorige zwangerschap ook twee weken ziek was en daarna bijna niks meer voelde. Echt idioot dit. In ieder geval neem ik wat afstand van dit forum, omdat alles zo onzeker is en dan is het voor mij te confronterend om er zoveel mee bezig te zijn. Liefs Ancoliene

Lieve Roxanne, Ik denk dat er geen twijfel mogelijk is en dat ik je alvast voorzichtig mag feliciteren. Killing altijd die eerste testen. Mijn ervaring is wel dat de Predictor (ja, zelfs de early) altijd maar een vaag streepje geeft in het begin. Ik zou vooral de Kruidvat 2v5 proberen, die geeft vaak een duidelijker streep. Echt waar meis, je hebt volgens mij de hoofdprijs! Na zoveel verdriet vorige maand lijkt het erop dat het meteen weer raak is! Probeer er een beetje van te genieten en jezelf niet gek te maken! Liefs Ancoliene

Hallo meiden! Het voelt zo goed om Sky hier te vinden! Echt super meid. Maak je niet te sappel hoor, die onzekerheid kennen we helaas allemaal. Iedere minuut erbij is weer een minuut gewonnen! Henne veel plezier in het februari-topic! En nu er echt heel erg van gaan genieten meid! Mijn grote voorbeeld :-) En Ymkeh goed geregeld in New York. Ga er lekker van genieten en hopelijk met een super goed bericht weer terug!!! Iedereen die ik vergeten ben: fijne dag vandaag!!! Hier even nieuws van mij... Het gaat wat beter nu. Ik durf weer een beetje te hopen. Vanmorgen werd ik supermisselijk wakker en toen dacht ik: 'misschien is de hoop toch nog niet vervlogen...' Mijn man zei: 'doe dan even een testje'. En die is duidelijker dan duidelijk. Dat geeft toch wel een beetje hoop, want als het mis zou zijn zou dat testje toch wel lichter moeten worden, toch? Helaas voel ik nog steeds de borsten niet, dat geeft dan wel weer aan dat er echt iets aan het veranderen is in mijn lijf. Maar wel heel erg moe, dus het zou toch kunnen??? In ieder geval al twee dagen geen druppel bloed meer, dat is dan weer een goed teken. Al met al zijn het onzekere en wisselende tijden. Blijdschap en verdriet wisselen elkaar in rap tempo af. Ik zou willen dat het maandag was. Dan kan ik weer de gyn bellen en hopelijk een controle-echo afdwingen. Dit is echt killing! Ik dacht al dat de wachtweken erg waren... Ik houd jullie op de hoogte! X

Hallo, Wie wil mij een PB sturen om uit te leggen hoe dit werkt? Liefs Ancoliene

JOEHOE Sky en Corina: gefeliciteerd!!!! :icon_flower: Roxanne: niet de hoop opgeven, alles is nog mogelijk! :ygg: Hier is het spannend, spannend, spannend. Ik durf niks te doen. Gelukkig geen bloedverlies meer. Wel heel bang en onzeker. Ik durf niet eens de deur uit omdat ik bang ben dat er ineens een miskraam op gang zal komen... :Smilies-dieren-0048 :Smilies-dieren-0048GRRRRRRR

Heeeeej meiden, Ik zit al de hele dag als een neuroot te checken!!! Weten jullie al wat??? Hier gaat het niet zo goed. Ik heb 1 vruchtzakje verloren, deze was zo goed als leeg. Daarna is het bloeden minder geworden. Ik heb nog wel krampen. Met de gyn afgesproken dat ik maandag nog een test doe en dan een echo-afspraak maak. Ik heb er een slecht gevoel bij... Maar tegelijkertijd is er hoop. Ik word er gewoon heel boos om dat bij ons niets 'normaal' lijkt te kunnen gaan. Ik zou zo graag een gezinnetje willen, net zoals 90% van de mensen, maar bij ons lijkt het onmogelijk dat het een keer goed gaat. GRRRRRRRRRR... Kortom: ik zit er emotioneel helemaal doorheen, terwijl er lichamelijk eigenlijk maar weinig aan de hand is... Ik houd jullie op de hoogte, probeer ook een beetje forums e.d. te mijden, dus zal niet heel veel reageren. x

hoi meiden, Hier gaat het niet zo goed. Heb het eerste vruchtje verloren. Verder nog steeds kramp en licht bloedverlies. Alle kwaaltjes zijn verdwenen. Ik vrees het ergste, durf eigenlijk niet te hopen... De gyn adviseert me het weekend aan te kijken en maandag te bellen hoe nu verder. Ik kom mijn dagen door met bankhangen, films kijken, iedereen ontwijken en in huis rommelen. Ik bof maar met zo'n lieve man die me in dit alles ondersteunt, moed inpraat, troost en verzorgt. Ik neem even afstand van dit forum en laat de tijd ons leren hoe het verder zal gaan. Allemaal bedankt voor jullie lieve medeleven, reacties, wensen! Als er nieuws is laat ik het weten! X

Hoi meiden, Na een weekje afwezigheid weer een berichtje van mij! @ Els: wat een verschrikkelijk nieuws! Dat zo'n wonder toch nog zo verdrietig kan eindigen. Ik heb er geen woorden voor, ik voel je verdriet tot in iedere vezel van mijn lijf. Echt waar meid, heel veel sterkte! Ik denk aan je! @Annelies: het ziet er goed uit meis! Nog even volhouden en dan valt de verlossende uitslag!!! Ik houd je morgen in de gaten! @ Sky: hoe voel je je? Hoe houd je jezelf bezig deze dagen??? @ Roxanne: geniet van je daagjes ertussenuit! Dat het je veel afleiding en rust mag geven zodat dat kleine wondertje daarbinnen goed kan groeien!!! @ Anna: welkom op dit bankje! Spannende weken voor jou! Houd je het een beetje vol? @ Tina: fijn dat je wat afleiding kan vinden, het is allemaal niet niks! Ik wens je alle geluk toe meid!!! @ Jolanda: er komt een spannend weekend aan! Ik hoop dat je maandag een mooie score hebt! Ik heb ook nieuws... ...vandaag ben ik gaan bloeden en in het ziekenhuis geweest. Er waren twee holtes in mijn baarmoeder te zien, één met foetaal weefsel en één was er leeg. Daar kwam ook het bloed vandaan. Naar huis gestuurd met de boodschap: rustig aandoen en afwachten wat er gebeurt. Helaas heeft het doorgezet... Met zekerheid heb ik één leeg vruchtzakje verloren. Helaas gaat het bloedverlies en de kramp door. Ook zijn alle zwangerschapsverschijnselen weg. Ik vrees dus het ergste... Ik kan er niet van slapen en ben de hele tijd gebedjes aan het opzenden voor een goede afloop. Ik houd jullie op de hoogte!!!

Hey ladies, Even een bericht van mij. Ik kan niet slapen, verga van de krampen. Heb vanavond 1 leeg vruchtzakje verloren en heel veel stolsels. Ik ben super misselijk, volgens mij door verdriet en spanning. Verder geen kwaaltje meer te bekennen, vooral mijn gevoelloze borsten doen alarmbellen rinkelen. Ik probeer rust te vinden en te slapen, maar in mijn hoofd is er een oorlog gaande... Mijn geloof vecht tegen het onrecht, mijn lijf vecht tegen de pijn, mijn verstand vecht tegen mijn wensen en dromen. Waar is dit verdriet toch goed voor? Wat een ego bericht. Het spijt me dames, echt waar. Ik weet even niet meer waar ik het moet zoeken... Slaap lekker, tot schrijfs!

Lieve dames, Ik heb even geen tijd om alles te lezen wat er de afgelopen dagen is geschreven, sorry. Ik ben er lekker tussenuit geweest en het was volop genieten! Helaas vandaag keihard van de wolk gedonderd. Ik ben begonnen met bloeden. Na controle in het ziekenhuis blijkt dat ik in verwachting was van een tweeling en dat er één het niet heeft overleefd. De andere is aan het vechten en ziet er nog goed uit, maar de dokter durft niet te zeggen of het goed blijft gaan... Kortom: weer spanning, stress en emotie. Ik heb nu nog steeds kramp, maar verlies geen bloed meer. Ik hoop zo verschrikkelijk dat ons kleine vechtertje het redt. En tegelijkertijd ben ik heel verdrietig dat we ook een klein wondertje zijn verloren! Ik ga lekker een warme douche nemen en op de bank tegen mijn lieve mannetje aankruipen! Ik schrijf morgen verder hoe de nacht is verlopen en hopelijk vind ik dan de rust en de tijd om jullie verhalen te lezen en te reageren. Nu is het een chaos in mijn hoofd! Liefs Anconliene

Goedemorgen dames, Hoe is het met iedereen? Bedankt voor alle lieve reacties, fijn om te weten dat jullie weten hoe het voelt. Ik heb gisteren overleefd en nog geen rood, volgens mij word ik nu ook alweer wat rustiger. Ik ga er een paar dagen tussenuit, dus schrijf jullie later weer. misschien dat ik tussendoor nog even check op mijn mobiel, maar dan zal ik niet reageren (heb geen mogelijkheid om op te laden). @ Jeanine: Bedankt voor je opbeurende woorden. Bij onze laatste miskraam hebben we ook het kindje gezien met een prachtig kloppend hartje, dus het was zo zuur dat het een uur na die echo misging. Ik probeer echt bij het moment te leven en te genieten van het moment. Dit is inderdaad ons eerste kindje, en zo verschrikkelijk welkom na al die miskramen en al het verdriet. Iedere zwangerschap was ook alweer anders, daarom weet ik niet zo goed wat ik nu hoor te voelen, wat goed is en wat niet. De laatste keer (in april) zag alles er supergoed uit. Precies wat je zegt.. ..ik ga genieten van alle momenten nu. Als het mis gaat is er genoeg tijd om verdrietig te zijn en nu mogen we vieren dat er iets groter aan het groeien is. @ Miems: wat leuk dat je al rompertjes en een knuffeltje hebt gekocht! Zo heerlijk idee, dat over een paar maandjes je kleintje daarmee knuffelt! Balen dat je je beroerd voelt. Houd jezelf maar goed rustig en denk aan jezelf hoor, je lichaam is hard aan het werk voor een heel goed doel! @ Bloempje: Wat heb je een prachtig verhaal geschreven, ik heb het met tranen in mijn ogen gelezen, zo mooi, zo lief, geweldig! Wat komt jouw kindje straks in een warm nestje terecht! @ Kimmie: Geniet van het feestje van je neefje. En precies wat Henne schrijft: die medicijnen tegen misselijkheid werken echt goed. Ik heb het drie dagen gebruikt en nu is de misselijkheid al afgenomen zonder dat ik het gebruik. @ Loesje en mijnbaby: Heel veel plezier bij de echo vandaag! Ik hoop dat jullie met een grote glimlach het ziekenhuis uitkomen!!! @ Ymkeh: Bedankt voor je lieve woorden, heel herkenbaar, dat praten in de 'als-vorm'. Wat heftig die invloed van dat beta-hcg, echt moeilijk. Het lijkt altijd zo vanzelfsprekend als mensen kinderen krijgen dat ze helemaal gezond zijn, maar het is echt een groot wonder. Ik hoop dat jullie kindje geen Down heeft en dat er uit de vervolgonderzoeken zal blijken dat de kans misschien verhoogd is, maar dat jullie zo'n superkindje hebben dat deze dwars door deze verhoogde kansen heen supergezond is! En natuurlijk hoop ik ook dat de vervolgonderzoeken vergoed worden, eigenlijk vind ik het belachelijk als dit niet het geval is! Ik hoop dat ik allemaal fijne en positieve verhalen kan lezen als ik weer terug ben van mijn minibreak! Lieve groetjes en een prettige dag allemaal! Ancoliene

Lieve Henne, Bedankt voor al je lieve woorden en adviezen. Vandaag was ik er van overtuigd dat het mis zou gaan. Hoe idioot kan een mens zijn? Ik heb de hele dag gewacht op het moment dat het door zou zetten. Wel allemaal leuke dingen gedaan, lekker over het strand gelopen en in het water met mijn ouders en de hond en daarna in de tuin een boekje gelezen en een lekker muziekje op en in slaap gevallen. 'sMiddags nog even met mijn man naar een festival in het Oosterpark geweest in Amsterdam en nu weer thuis. En nu het avond is besef ik me dat ik weer een dag verder ben. Halverwege deze dag werden mijn borsten weer wat pijnlijker en kreeg ik weer een misselijke golf. Duh, het hoeft echt niet meteen mis te gaan An! Daarnaast heb ik mijn zwangerschapsdagboek van de vorige zwangerschap erbij gepakt en toen had ik ook op deze dag een grote twijfel of het allemaal wel goed zat (en dat zat het toen ook nog). Dus het zijn zorgen en emoties die ik niet zo goed in de hand kan houden en die het ook niet makkelijker maken om te genieten... In ieder geval ben ik nu weer aardig 'down to earth' en ik hoop dat ik dit gevoel nog lang kan vasthouden. Fijne avond en tot morgen! Liefs Ancoliene

Goedemorgen dames! Hoe is het met iedereen? @ Henne: Bedankt dat je mijn gegevens hebt ingevoerd op het lijstje. Ik kijk meestal met mijn mobiele telefoon en dan kan ik zo'n lijstje niet aanpassen. Hoe is het verder met je? @ Ymkeh: Leuk zeg dat je je eerste zwangerschapsbroek hebt gekocht! Ik zit er ook al naar te kijken. Mijn buik is ontzettend opgeblazen, niet normaal! Mijn darmen lijken ook niet meer te werken. Bij mijn vorige zwangerschap merkte ik niks van mijn buik, maar nu zitten alle broeken niet lekker enzo, dus ik denk dat ik ook snel aan zo'n positiebroek ga! De vorige zwangerschap ging overigens niet goed, dus laat ik hopen dat dit een goed teken is! Verder las ik terug dat je verhoogde kans hebt op trisomie. Wat idioot zeg dat vervolgonderzoek niet vergoed wordt, zit je in onzekerheid, meot je ook nog je portemonnee opentrekken. Hoe voel je je eronder? Ik werk met kinderen met trisomie, niet alleen Downers, maar ook trisomie op andere chromosomen. Ik vind het echt geweldige kids, ze kunnen me zo verbazen! Het is wel een hele zorg, dus ik begrijp dat je in een lastig parket zit. Ik ben niet zo bekend met de cijfers. De kans is volgens mij groter dat je een kind krijgt zonder trisomie dan met, of zie ik dat verkeerd? In ieder geval snap ik dat dit wel het gelukkige en onbezorgde van een roze zwangerschapswolk weghaalt! @ Els: Hoe is het met je? heb je al kwaaltjes? met zo'n hoge waarde kan het wel eens een tweeling worden. Superspannend! @ Dion: WOW, wat geweldig, ook in verwachting van 2. 1-eiïg of 2? Lijkt me fantastisch om dubbel beginnend leven in je te voelen en op de echo te zien! Bij mij gaat het wel aardig! het glorieuze gevoel van de positieve zwangerschapstest is helaas verdwenen. De eerste dagen ben ik ongelooflijk ziek geweest, echt volop spugen en heel de dag vieze boeren en oprispingen. Ik heb woensdag okugest gehaald bij de drogist en daar tot eergisteren op geleefd. Dat gaat heel goed. Ook heb ik vanillevla gekocht tegen het maagzuur. Mijn nachtrust is wel vreemd, ik slaap heel diep en droom veel, maar wel iedere keer korte stukjes. Ik moet veel plassen 's nachts. Vanmorgen werd ik wakker en voelde ik me super, ik lag op mijn buik te slapen en toen bedacht ik me ineens dat mijn borsten minder pijn deden. Volledig aan het doorflippen natuurlijk... Net voelde ik wel weer wat steekjes. Het is echt bizar. Aan de ene kant wil ik blij zijn en me zwanger voelen, maar aan de andere kant durf ik niet blij te zijn. De angst en de onzekerheid nemen toe... Hebben jullie tips en adviezen om de rust te bewaren. Ik heb het echt moeilijk. Ik zit heel de tijd te broekloeren of er niet toevallig bloed bij zit. Ook heb ik heel veel last van mijn darmen en bij alles wat ik voel denk ik: 'nu gaat het echt mis...' Ik controleer mezelf, die stresshormoontjes zijn niet goed voor het kleine kostbare leventje in mij, ik weet het maar ik kan er zo weinig aan doen. Ik heb teveel meegemaakt en ben gewoon bang. Iedere ochtend als ik opsta denk ik: 'Goed zo kleintje, weer een dagje groter gegroeid'. Ik hoop dat ik vandaag nog een beetje rustig wordt. In ieder geval wil ik iedereen een fijne dag wensen. het zonnetje schijnt heerlijk, wij gaan lekker een lang stuk wandelen met de hond van mijn ouders, even de gedachten verzetten! Geniet van het zonnetje en tot schrijfs! Liefs Ancoliene