Hallo allemaal,
Bedankt voor jullie warme welkom.
Ik zal jullie vragen in 1 berichtje beantwoorden:
De eerste poging heb ik als behoorlijk zwaar ervaren. Sowieso brengt al het nieuwe extra spanning mee. Ik heb die weken echt in een roes geleefd en heb mijn gevoel behoorlijk uitgeschakeld.
Het spuiten ging me wel goed af, ik ben verpleegkundige dus de handeling kende ik goed. Uiteraard is het raar om jezelf te prikken, maar het went.
De echo's en ziekenhuisbezoeken vond ik niet zo belastend, wel vervelend dat je geen afspraken kunt maken op je werk bijvoorbeeld of met vrienden omdat je niet zeker weet hoe de dingen gaan lopen. Maar ook dat heb je er voor over. De punctie vond ik pijnlijk, voor watik mij ervan kan herinneren. Ik was behoorlijk gesedeerd en het roesje zorgt ervoor dat je herinnering vervaagd.
De terugplaatsing was ook niet erg fijn omdat ik een hele volle blaas had.
Al met al wens ik niemand bovenstaande dingen toe, maar ik merk bij mijzelf dat ik steeds de grens verleg. Vooral geestelijk vind ik het erg zwaar. Ook het feit dat je geen garantie hebt dat het lukt.
Ik zou er (bijna) alles voor over hebben om een kind te krijgen, al moet ik op mijn knieën naar Parijs. Als ze mij kunnen garanderen dat ik het niet voor niks doe, begin ik vandaag nog met kruipen. Maar tot nu toe heb ik alles voor niks gedaan. (stoppen met roken, 25 kilo afvallen, onderzoeken, IVF etc.)
De medicijnverandering is op initiatief van de fertiliteitsarts afgesproken.
Ik had veel eiblaasjes in aanleg, daardoor hebben ze voorzichtig ingezet met medicatie. (in verband met overstimulatie) Maar ongeveer halverwege kwamen ze erachter dat de eitjes niet snel genoeg groeide. Toen hebben ze de dosis opgehoogd maar het eindresultaat werd 3 eitjes die groot genoeg waren.
Normaal zou je daar geen punctie voor doen heb ik me laten vertellen, ware het niet dat onze verzekering de start met medicatie al als een poging telt. Geen punctie was dus sowieso een verloren poging geweest.
De overstap van IVF naar ICSI heeft (volgens mij) te maken met het feit dat er te langzaam bevruchting optrad. Na 24 uur was er nog niets gebeurd, na 48 uur was er 1 eitje bevrucht. Toen we die middag kwamen voor TP was de 2e ook bevrucht.
Ik denk dat, wanneer het zo langzaam gaat, je de kans loopt dat de eicellen of zaadcellen sterven zonder bevrucht te worden.
Volgens mij heb ik zo alle vragen beantwoord :)
Bedankt voor jullie interesse en.... feel free 2 ask!
Ik merk dat het me goed doet om het op te schrijven!
Liefs,
Diva