MichelleM

Alicia, waanzinnig gefeliciteerd!!! Ik hoop voor je op een goede zwangerschap en ook hoop ik dat er nog maar heel veel meiden bij het april-forum aansluiten!! Michelle

Ramen zemen?!?!?! Wat is dat???? De laatste keer dat dat bij ons echt MOEST gebeuren hebben we geinvesteerd in dubbelglas :-)))) Verder zijn Patrick en ik echt allebei verschrikkelijk wat betreft het huishouden en opruimen. Wij zijn koning en koningin opstapelen. Wij hadden altijd een werkster die 1x per week kwam en dan opruimde, schoonmaakte en de was opvouwde. Dat was lekker makkelijk, hoefden we het alleen maar een beetje bij te houden (en dat lukte soms niet eens). Helaas is ze verhuisd en ik heb besloten dat ik pas een ander ga zoeken als de indeling in huis op orde is en dus MOETEN we nu zelf veel meer doen. Gelukkig doet P net zoveel (of weinig dus :-)) als ik, maar zeker niet meer... Dus Tammy, volgens mij heb jij een lot uit de loterij!! Michelle

Thanx!! Knuf, Michelle

Hi Miki, Ik was ook gestart op dag 23 en heb normaal een heel regelmatige cyclus, maar nu dus ook iets later, volgens mij 2 dagen. Wel een beetje wrang he, zit je een keer op de ongi te wachten, komt het niet... Veel succes met je nieuwe poging, al hoop ik natuurlijk voor je dat het toch niet nodig is ;-)) Michelle

Hi Lisette, Wat fijn dat je eerste IVF is gelukt. Waanzinnig gefeliciteerd!!! Kun je het al een beetje geloven?? Ook bij mij was de eerste IVF gelukkig gelijk bingo en ik hoop in november van een gezonde zoon te bevallen. Zo spannend en onwerkelijk weer! Ik zag best op tegen de IVF en vond het een heftig/intensief traject. Als het niet gelukt was, kan ik me voorstellen dat ik nog meer zou gaan opzien tegen de volgende poging, maar nu het gelijk gelukt was, leek het voortraject ook minder heftig. Mooi he, hoe de psyche van dat soort dingen werkt ;-) Anyway, geniet van deze bijzondere periode (al vond ik de wachtweken na de positieve test en voor de eerste echo bijna slopender dan de wachtweken voor de positieve test). Wanneer heb je je eerste echo? En hoeveel emmy's zijn er teruggeplaatst? Michelle

Goedemorgen meiden, Ben er nog gewoon hoor ;-)) Ik had ook wel iets van een cursus willen doen, maar ben al weer fashionable late (bij mijn vorige zwangerschap heb ik 5 van de 10 lessen kunnen volgen, en de partnerles, voordag Jasmijn zich keurig op de uitgerekende datum meldde). Heb even zitten googelen en heb niet iets leuks gevonden; de cursus van de vorige keer wordt niet meer aangeboden en Yoga is niet echt mijn ding. En ik heb geen zin om 170 euro te betalen, dus dan blijft er niets over. Ik blijf wel lekker hier mutsen met jullie :-)) En ik zal jullie gelijk gerust stellen; ik ben niet echt een klagend type. hahahaha. Al moet ik wel zeggen (toch even soort van klagen) dat ik deze tweede zwangerschap toch wel als iets zwaarder ervaar. Komt ongetwijfeld door de hele toestand met Patricks gezondheid, maar ook door het feit dat ik al een kleine boef van ruim 2 heb rondlopen. Die wil nog veel getild worden en door haar kan ik lang niet altijd uitslapen/lekker op de bank hangen als ik daar even behoefte aan heb. En waarom heb ik geen nesteldrang die zich beperkt tot het schoonmaken van de keuken en het dweilen van de vloer (dat doe ik normaal al zo min mogelijk, dus dat zou nou wel nuttig zijn als ik dat wat meer heb)? Nee, mijn nesteldrang is groter en alles moet anders qua indeling en inrichting. Waardoor ons huis nu alles behalve opgeruimd en georganiseerd is. Het is echt een mega-chaos en er moet nog heel veel gebeuren!!! Nou ja, gelukkig ben ik pas 25 weken en hebben we dus nog wel even ;-)) Donderdag 6 augustus gaan we de nieuwe kamer van Jasmijn verven en behangen, dus dat is dan hopelijk snel daarna klaar. Ben wel heel benieuwd hoe ze het gaat vinden... En de nieuwe babykamer (oude kamer Jasmijn) doe ik dan als ik met verlof ben. Ik wil 6 weken van te voren stoppen, dus dat lijkt me vroeg genoeg. Met Patrick gaat het redelijk, al twijfel ik eerlijk gezegd heel erg of hij het echte medicijn wel krijgt. Bij alle vorige experimenten had hij heel veel bijwerkingen en nu is er nog niets waarneembaar, terwijl hij het medicijn nu al ruim 3 weken slikt. Betekend dat nou dat hij het placebo krijgt, of zitter er gewoon geen/minder bijwerkingen aan??? Volgende week woensdag worden er allerlei nieuwe scans gemaakt, dus vrij snel daarna zouden we duidelijkheid moeten krijgen, maar ik knijp hem stiekum best wel een beetje... Fijne dag allemaal! x Michelle

Hi Heleen, Wat een onzekerheid. Verschrikkelijk. Ik hoop dat het uiteindelijk voor een goed doel is!! Volgens mij heeft een van de dames die schrijft op 'uitgerekend in januari of februari' (ik meen Marieke) ook veel bloedverlies gehad (en wel een doorgaande zwangerschap). Misschien heb je daar iets aan? Heel veel sterkte!! Michelle

Annemie, Ook hier nog even: waanzinnig gefeliciteerd! Goed te horen dat het (weer) goed met jullie gaat! Groet, Michelle

Hi Annemie, Gefelicitieerd met de geboorte van jullie dochter. Leuke naam!!! Goed te horen dat alles - inmiddels - goed gaat! Het blijft toch altijd spannend, zo'n bevalling... Hoop dat je nu wel gewoon van je resterende kraamtijd kunt genieten en je niet te veel zorgen maakt. Heel veel plezier, geluk en voorspoed voor jullie gezinnetje! Groet, Michelle

hi Fredje, Ik moet zeggen dat ik niet heel erg stipt was... Ik moest 2x 2 bolletjes per dag inbregen en deed dat 's ochtends na het douchen en 's avonds voor het slapen gaan. Succes! Michelle

Het gaat redelijk. Hij slikt nu ruim 2 weken de medicijnen, maar heeft helaas nog niet echt duidelijk bijwerkingen. Daar maak ik me op zich wel zorgen om, want tot nu toe waren er altijd heftige bijwerkingen bij. Maar ja, misschien is dit gewoon een beter medicijn en zitter er gewoon geen/minder bijwerkingen aan. Op 5 augustus moet hij weer naar het ziekenhuis en dan worden er allerlei scans en onderzoeken gedaan. Zodra die uitslagen bekend zijn weten we meer; of het medicijn werkt en of de tumorgroei gestopt (of in ieder geval afgeremd) is...Ik hoop echt niet dat hij het placebo-medicijn krijgt, dat zou te onrechtvaardig zijn. Maar ben er stiekem gezien het ontbreken van de bijwerkingen best een beetje bang voor... Nou ja, tijd zal het leren... Heb wel het idee dat hij weer wat meer last heeft, al ontkent hij dat als ik het vraag. Maar ik zie hem best vaak met zijn hand op/aan zijn lever zitten, een beetje net zoals ik; dat ik (on)bewust m'n buik aanraak als ik de baby voel. Maar ik probeer er niet te veel over na te denken. Lang leve de struisvogelpolitiek! M

Hee Snoeske, fijne vakantie! Hoop dat het weer een beetje beter wordt!! Daan, wat zat jij al vroeg achter je computer!!! Hier gaat alles prima. Heb vandaag maar weer een snipperdag gekregen, want op mijn werk verveel ik me momenteel stierlijk... Vakantietijd, echt, de telefoon gaat 1x in de 2 dagen (en dan is het vaak een vriendin die vraagt of ik wil lunchen ;-). Ga vandaag dus maar een beetje orde scheppen in de chaos die toekomstige kinderkamers heet. Daar is het in ieder geval prima weer voor!! Fijne dag allemaal! Michelle

Hi Mirthe, Bij een goede zwangerschap moeten de waardes per 48 uur volgens mij verdubbelen. Misschien moet je daarom opnieuw testen zodat ze kunnen zien of dit gebeurt, want dan zou de lage waarde van nu verklaard kunnen worden door een late innesteling of bevruchting (was het IUI of IVF/ICSI?)??? Ik heb een bloedtest gehad op 18 dagen na de punctie en mijn bloedwaarde was toen volgens mij 246... Sterkte met wachten en ik hoop voor je op goed nieuws! Groet, Michelle

Dank je!! :notworthy:

Annemie / 3e kindje /2e ICSI /14 juli 2009/ Ziekenhuisbevalling/borstvoeding Dani / 1e ICSI / 27 aug 2009/ ziekenhuisbevalling Danja (Elke) / 1e ICSI / 6 sept 2009 / ziekenhuisbevalling Abc / 6 IUI + 3 ICSI / 7 september 2009 Champietal (Chantal) / cryo na 1e IVF / 22 oktober 2009 Maatje1980 (Daan) / 3e ICSI / 28 oktober 2009 / ziekenhuisbevalling Krullie/ 1e IVF / eeneiige tweeling / 7 november Michelle / 1e IVF / 2e kindje / 8 november 2009 [/url] Jane / 3e ICSI / 2-eiige tweeling/ 9 november 2009 Lucky-t (Trudy) / 2e ICSI / 1e kindje / 23 november 2009 Tammy / 1e IUI / 25 november 2009 Dees / 3e ICSI / 10 december 2009 Britt / 1e ICSI / 1e kindje/ 21 december 2009 Fan / 1e ICSI / 22 december 2009 Vanessa / 2e ICSI / 1e kindje / rond 29 december inleiden i.v.m. diabetes Gorgi / 1e IVF/ 1e kindje/ 2 januari 2010 Melissa / 3e IUI / 7 januari 2010 Svenja / 3e kindje/ 2de IVF/ 20 januari Marietje /1e kindje/2e IVF/ 31 januari Zonnetje /1e kindje/ 1e cryo/ 6 februari Lonki /2e kindje/1e ICSI/ 8 februari Neel / 1e kindje/ 2e ICSI/ 19 februari Linda /3e kindje, maar 1e keer icsi/2 maart Elena / 2e + 3e kindje / 2e IVF - eiceldonatie / 9 maart Mandy / 3e kindje / 2e icsi / 11 maart Juli: 14: ANNEMIE UITGEREKEND 24: Mandy, 1e echo 24: Vanessa 16 weken echo uitgebreid (i.v.m. diabetes) 24: Britt GUO (uitgebreide 20 wkn echo, ivm leveraandoening+antistolling) + gyn/vk controle 27: Dani controle gyn (35,4 weken) 27: Neel 2e echo 28: Elke (Danja) controle VK met 34 weken 28: Daan VK 28: Chantal VK 30: Dees 20wk echo VK, met 21 wk Augustus: 01: Daan pretecho (27 wk) 03: Michelle controle VK 04: Tammy controle VK 04: Marietje controle VK 06: Lucky-t controle ZH 06: Melissa VK 12: Jane controle gyn ( 27,2 weken) 12: svenja derde controle verloskundige 14: Lonki 14weken echo + controle gyn 21: Melissa 20 weken echo 27: DANI UITGEREKEND September 04: svenja 20 weken echo 06: Elke (Danja) UITGEREKEND 07: ABC UITGEREKEND Hi, heb ook geprobeerd om mijn ticker blauw te maken, maar vrees dat het niet gelukt is. Maatje, kun jij het anders uitleggen/doen??? (ik voel me echt een supermuts nu...) Michelle

Jeetje Dani, Dat komt wel heel dicht bij allemaal!! Na Annemie ben jij volgens mij ook de eerstvolgende die uitgerekend is, of niet? Ik heb net zelf ook even zitten rekenen en 'moet' nog 108 dagen tot de uitgerekende datum en na deze week nog maar 9 weken werken. Dat is ook wel heel overzichtelijk allemaal... Gek idee dat als we allebei de uitgerekende datum aanhouden jouw zoontje al weer 10 weken is als ik lig te puffen ;-)) Fijn dat je je nog zo goed voelt. Hebben jullie het lekker gehad op de camping? Groet, Michelle

Hi Jeanine, Fijn dat je een vruchtzakje hebt gezien, dan zit er in ieder geval iets. Ik had mijn eerste echo bij 5w5d en daar was ook nog geen hartje op te zien. Heb me daar best zorgen over gemaakt, maar achteraf overbodig: bij de volgende echo was het gelukkig niet meer te missen!! En qua meting... het vruchtje is nu echt nog heeeel klein, dus een meetfout is snel gemaakt (bij mijn eerste echo dachten ze ook dat ik minder ver was, maar dat werd bij de volgende echo weer helemaal rechtgetrokken). Hoop dat ik hiermee je baalgevoel een beetje wegneem! Groetjes, Michelle

Hi Mopeg, Allereerst succes morgen met je IUI. Hopenlijk is IVF niet nodig!! Er bestaat al een topic over dezelfde vraag: http://www.ivfmoeders.nl/babbelhoekje/7415-hoe-vertel-je-het.html Lees maar, wellicht doe je daar inspiratie op ;-)) Groet, Michelle

Vera, goed nieuws!! Toch alvast gefeliciteerd en vol goede moed op naar de eerste echo op de 5e! Super zeg!! Michelle

Caroline, niet doen hoor!!!! Het is super #$!&%#$! (understatement) dat je eerste poging mislukt is en natuurlijk ben je daar enorm verdrietig/teleurgesteld en boos over. Helemaal logisch en begrijpelijk en je moet ook zeker voelen wat je voelt, anders kun je denk ik nooit de energie opbrengen om het traject nog een keer positief in te gaan.

Hi Miki - Dank voor je reactie. Ik twijfelde eerlijk gezeg of ik het moest posten. Maar uit je reactie lees ik dat mijn boodschap is overgekomen. Fijn en nogmaals heel veel succes! En ook: Hi Esther ;-) Inderdaad een heftig bestaan en het klopt dat ik het gevoel heb dat we geen keuze hebben. Je moet door, ik bedoel, ik hou van hem en we houden van elkaar. Dat is het allerbelangrijkste. Maar dank voor je lieve woorden. Doet me goed. Helaas gaat de toestand van mijn man momenteel hard achteruit. Een paar dagen na de bloeduitslag van mijn eerste - gelukkig succesvolle - ivf-poging bleek ineens dat de medicijnen van mijn man uitgewerkt waren. Dat was natuurlijk flink schrikken (understatement). Vervolgens is mijn man begin juni plotseling opgenomen met acuut leverfalen. Het is een paar dagen heel kritiek geweest maar nu gaat het weer redelijk. Het blijkt alleen dat ook zijn lever helemaal vol zit met tumoren (eind maart zaten er nog maar 3 waarvan de grootste nog geen 2 cm was. Nu zitter er dus een heleboel en zijn de grootste tumoren 9 bij 4 cm. Explosieve groei dus.) Gelukkig is er een nieuw experimenteel medicijn waarvan hij 2 weken geleden de eerste pillen heeft gekregen. En nu maar hopen en bidden dat het werkt en geen placebo blijkt te zijn want een niet functionerende lever is niet verenigbaar met het leven... Michelle

Hi Miki, Ik reageer toch ook even, ondanks dat ik een dochter heb en zwanger ben van de tweede. Hoewel onze situatie dus heel anders is, zit er ook een heleboel overlap in. In 2001 is bij mijn man (toen nog vriend) kanker geconstateerd. Hij was toen 28, ik 26. We waren toen al 4 jaar samen en hadden twee maanden daarvoor ons eerste huis gekocht. Wat volgde was een periode van 5 jaar waarin we leefden van ziekenhuisafspraak naar ziekenhuisafspraak. Van bestraling naar operatie naar uitslag. In de tussentijd gingen de 'gewone' dingen wel door (werk), maar alle toekomst/grote beslissingen - trouwen, kinderen, verhuizen, andere baan, vakantie voor over een paar maanden, etc. - stelden we uit. Ik 2005 bleek dat de tumoren zo ver waren uitgezaaid dat er geen reguliere behandelmethode meer was. Hij werd dus als terminaal en uitbehandeld bestempeld, met een levensverwachting van max. 2 jaar. Uiteraard zijn we daar heel erg van geschrokken en was het superconfronterend. Juist omdat we alle gesprekken en onderwerpen die we onbewust uit de weg waren gegaan (in afwachting van 'als je straks beter bent') nu moesten gaan voeren. Voor het eerst sinds de ziekte bij hem geconstateerd werd moesten we het een plek gaan geven, ipv voor ons uitschuiven. Wij kwamen tot de conclusie dat we sinds de diagnose eigenlijk een beetje in de wachtkamer van ons eigen leven hadden gezeten. Juist door zoveel dingen uit te stellen en (nog) niet te doen. Een week later besloten we om te gaan trouwen en te stoppen met de pil (ondanks hele beperkte kansen ivm zijn ziekte/medicijngebruik) en weer door te gaan met ons leven. Die dingen doen die we op dat moment willen/wilden en dingen niet meer voor ons uitschuiven. We zijn inmiddels getrouwd en vlak daarna bleek ik zwanger (magische werking van de witte jurk zeg ik altijd). Hoe blij we daar ook mee waren bracht dat natuurlijk ook wel een heleboel zorgen met zich mee. De tijd tikt maar door en zo'n levensverwachtingtermijn blijft natuurlijk wel gewoon in je hoofd zitten. Toch hebben we er vooral enorm van genoten en dat doen we nog steeds. Het is inmiddels half 2009 en mijn (inmiddels) man doet mee met een aantal medicijnexperimenten. Met wisselend succes en - zeker op papier - is zijn gezondheid momenteel redelijk dramatisch. Het is zelfs wel heel spannend of hij november gaat halen, maar het belangrijkste is dat hij er nu is. Als ik/wij iets hebben geleerd van dit hele proces is dat je niet in de toekomst kan kijken, je geen garanties hebt en dat alle scenario's die je uitdenkt in de praktijk toch anders zijn. Probeer dus vooral NU ook te leven. Tijd is een waardevol iets, maar kan heel makkelijk door je vingers glippen... Ik onderschat zeker niet je gevoelens en vind ook dat je er meer dan recht op hebt. Het enige dat ik wil zeggen is dat je pas achteraf, als je kunt terugblikken, weet of je je leven goed geleid hebt of niet. Ik weet ook niet of de keuzes en beslissingen die wij genomen hebben goed blijken te zijn (voor ons maar ook voor onze kinderen). Maar voor nu voelen ze goed en staan we erachter. Ik hoop heel erg dat jullie kinderwens vervuld wordt, maar probeer ervoor te zorgen dat je nu, in de tussentijd, óók een leuk en waardevol leven hebt. Maar weet ook hoe lastig dat is hoor... Hele dikke knuffel, Michelle

Hi Faye, Ik denk dat je ouders/moeder onvoldoende realiseren wat voor een impact zo'n behandeltraject heeft. Misschien moet je dat duidelijk maken, mét de opmerking erbij dat niet de hele wereld het hoe en waarom hoeft te weten? Maar ik denk ook dat Caroline een punt heeft. Moeders moeten het ook van zich afpraten en doen dat hush hush, denk ik. Zo waren wij pas op een groot verjaardagsfeest van mijn schoonouders en toen werd ik in het toilet gecornerd door een vrouw die ik niet kende (vriendin van mijn schoonmoeder) die uitgebreid ging vertellen over de behandelingen van haar dochter. Die wist dus blijkbaar ook dat ik via IVF zwanger was geworden en haar dochter zat dus in een zelfde traject. Ze had allerlei vragen die ze blijkbaar niet aan haar dochter kon/wilde stellen. Best vreemd dus en heb al met al bijna een half uur in het toilet gestaan! Er was geen ontkomen aan.... Sterkte in ieder geval. En ik denk dat het een stukje onderschatting van je moeder is. Zeker geen kwaadwillendheid. Hoop niet dat dit tussen jullie in komt te staan. Michelle

Wat een leuk topic! Ik word er helemaal emo van ;-) Bij onze eerste bleek ik een maand na ons trouwen zwanger, zonder mm. Grote verrassing voor ons want gezien de ziekte van mijn man was de kans op een natuurlijke zwangerschap heel klein. We zijn bij mijn ouders (en mijn zus, broer en oma waren er toevallig ook) langs gegaan toen het fotoalbum klaar was. Bij elke foto oh en ah en hoe geweldig onze trouwerij toch was. Toen zei ik dat ik het zó leuk vond dat ik het elk jaar wel wilde trouwen, maar dat dat volgend jaar niet ging lukken omdat ik verwachtte dat ik dan nog niet in mijn jurk zou passen. Alle gesprekken vielen gelijk stil en mijn ouders wisten niet wat ze moesten zeggen. Iedereen weet bij ons natuurlijk van de ziekte van mijn man, dus het hele kinderen-vraagstuk was best een heikel punt. Iedereen dolgelukkig en we hebben gelijk een flesje champagne opengetrokken (en dat was gelijk de laatste champagne in een hele lange tijd ;-)). Vanaf het moment dat we voor een brusje gingen was iedereen op de hoogte. Dus zodra de bloeduitslag bekend was hebben we de directe familie gebeld en vrienden ge-smst. Heel gek om het al zo vroeg aan de grote klok te hangen, maar iedereen leefde zo mee... Ik hoop dat iedereen het nog een keer kan meemaken om dit nieuws met dierbaren te delen! Knuffel, Michelle

Spannend!! Ik ga heel hard voor je duimen. Suc6 met wachten (voor het beste testresultaat: na 20.00 uur vanavond niets meer drinken en dan morgenochtend met de eerste ochtendurine testen. Die is dan extra geconcentreerd). Michelle