MichelleM

Jootje, waar woon je? Ik woon in amsterdam en heb nog wat in de koelkast liggen...

Hey allemaal, wat is het rustig hier. iedereen heeft zeker zitten genieten van het mooie weer?? Wat is het toch lekker in Nederland als het zulk mooi weer is he?? Even twee praktische vragen: * hoe doen jullie dat met de zon (met het oog op het zwangerschapsmasker)? Bij mijn eerste zwangerschap was ik mn zwanger in de winter, dus was het niet zo aan de orde... * en wat doen jullie met sporten? Vandaag is namelijk de tenniscompetitie weer begonnen. Ik heb gewoon mee gedaan, en het voelde heerlijk. Ben gewoon benieuwd of jullie ook allemaal weer sporten als voor de zwangerschap?? Grusse!! Michelle oja, op de valreep nog even fijne paasdagen ;-))

Sorry meiden, dat ik kassa en radar door elkaar had gehaald. Uitkomst was inderdaad dat het huismerk van kruidvat het meest nauwkeurig was, ook in vergelijk tot bijv. de clearblue en predictor testen. Carolina, in ieder geval veel succes morgen. En andere testers ook natuurlijk!!! Groet, Michelle

Hee Carolina, Wat balen. Maar ben je ook al ongesteld? Anders zegt de 'negatief' nog niet zo veel hoor... Check ook even de uitslag van het Radar onderzoek naar zwangerschapstesten, maar volgens mij werd de Matcare als een van de minst gevoelige bestempeld, dus.... Groet, Michelle

Hi, Volgens mij groeien follikels gemiddeld 1 à 2 mm per dag. Bij mijn IUI's werd de inseminatie afgesproken als de follikels tussen de 18 en 20 mm waren. Bij de IVF werd de punctiedatum afgesproken toen het merendeel van de follikels tussen de 17 en 20 mm waren. Hoop dat je hier iets aan hebt. Groet, Michelle

Hey Snoeske, Wat gaaf he!!! Heel erg gefeliciteerd. En inderdaad, de spanning valt van je af he. Vanaf nu kun je echt gaan genieten!! x Michelle

hey Maatje, Ik heb dit niet gehad, maar ik zou als ik haar was toch het ziekenhuis maar even bellen. Het is volgens mij niet standaard, vandaar... Groet, Michelle

Hey Jane, Lijkt me inderdaad niet zo leuk om of moe of misselijk te zijn. Echt een beetje balen allemaal. Daar wordt de wolk volgens mij ook niet echt roze van :-)) Hoop voor je dat het na 12 weken beter gaat. We zijn al een heel eind op weg!! :-) Ik voel me nu een beetje alsof ik in een emotionele achtbaan zit. Maar het is heel gek, want dergelijk slecht nieuws went best snel. Het is natuurlijk niet voor het eerst dat we slecht nieuws krijgen, en op de een of andere manier komt het toch wel weer altijd een soort van goed. Ik bedoel de artsen hadden Patrick max. tot januari 2007 gegeven. En het is nu maar mooi april 2009. Wonderen bestaan en daar moeten we ons dus maar zoveel mogelijk op richting. Echt, de medische wereld kan zo veel (kijk maar naar al onze zwangerschappen!!) en de technologie gaat zo snel. Wij hebben er echt alle vertrouwen in dat het een kwestie van tijd is voordat er een blijvend medicijn tegen zijn aandoening is. We moeten alleen zorgen dat Patrick er tegen die tijd ook nog is, en als dat kan door al die medicijnexperimenten (die uiteraard wel heel gericht op zijn ziekte zijn), so be it dan. Hoop is een mooi iets... Michelle

Hi Hellen, Wat goed dat het allemaal nog binnenzit. Je had/hebt wel een heel roerige start, dus ik kan me heel goed voorstellen dat je eerst een harje wilt horen. Een beetje bevestiging!! In 2001 is bij mijn man (toen nog vriend :-)) schildklierkanker geconstateerd. Operaties en bestraling ten spijt is het toch niet weggegaan en in 2006 heeft het ziekenhuis de behandelingen gestaakt omdat er inmiddels meerdere uitzaaiingen in allebei zijn longen zaten (zijn kankersoort reageert helaas niet op chemo en dan rest alleen de mogelijkheden om beide longen te verwijderen of te bestralen, maar zonder longen kun je niet leven. vandaar het predikaat 'terminaal'). Als een wonder ben ik halverwege 2006 zwanger geworden (ondanks al zijn behandelingen en medicijngebruik) en kon mijn man vlak een week na de geboorte van onze dochter in april 2007 meedoen met een medisch experiment. Net op tijd, want hij had inmiddels ook al een grote tumor in zijn lever. Dit bleek een wondermiddel en zijn tumoren werden kleiner en een aantal verdween zelfs. Juist vanwege onze dochter bestond er een grote wens bij ons voor nog een kindje. Maar de samenstelling van de medicijnen stond een natuurlijke zwangerschap in de weg. Dus hebben we bijna een jaar (sinds dec. 2007) gesoebat met het ziekenhuis of zij ons wel of niet wilden helpen met onze kinderwens (zij vonden het een heel groot ethisch dilemma gezien zijn conditie). Gelukkig was het antwoord uiteindelijk positief. Door de wachtlijst voor de kijkoperatie hebben we in 2008 3x een iui-poging gedaan, al was bekend dat de kans op succes vrij miniem was. Eind 2008 bleek ineens dat mijn man resistent voor het medicijn geworden was, maar er was al een beter medicijn in ontwikkeling en het was de verwachting dat hij dat ook weer 1 a 2 jaar zou kunnen slikken voordat resistentie zou optreden. Hopelijk is er daarna een 'echt' medicijn wat het veel langer doet en minder bijwerkingen heeft, maar met dit medicijn kon hij in ieder geval weer wat 'tijd kopen'. Het ziet er in ieder geval positief uit met heel veel ontwikkelingen op dit gebied. 1 februari jl. zijn we toen begonnen met de eerste ivf-poging en die was gelukkig gelijk goed. Begin maart was de uitslag er: zwanger. Wij dolgelukkig. Maar nu hebben we gister dus gehoord dat tegen alle verwachtingen in deze medicijnen het toch niet aanslaan bij hem en dat een aantal tumoren weer is gegroeid. Dat is natuurlijk niet zo mooi (understatement). Zeker met de zwangerschap nu, die extreem gewenst is, voelt het wel weer heel dubbel allemaal. We hebben al wel eerder in dit schuitje gezeten, en toen is het ook goed gekomen, maar toch. Hoeveel kan een mens / lichaam hebben? Het voelt een beetje alsof we niet te gelukkig mogen worden, want dan komt er altijd weer een donderwolk voor de zon. Je bent zo machteloos, echt heel frustrerend. Je bent afhankelijk van procedures en protocollen en dat kost over het algemeen heel veel tijd. Terwijl we dat nou juist niet hebben. Gelukkig is er dus wel weer een volgend medisch experiment, dus er is hoop, maar hoe langer het duurt, hoe ongunstiger het is. En helaas kun je niets doen om de zaken te bespoedigen... En dat is misschien nog wel het *@#$&($#$ van alles!!! Heel verhaal, maar het is wel even lekker om het van me af te schrijven. Michelle

Hey Leeuw, Ik wil je toch nog even een hart onder de riem steken. Het IS moeilijk en dubbel wat je nu allemaal moet doormaken. Het vertellen aan vrienden, zooo herkenbaar!! Ik kan me nog bijna alle gesprekken met familie en beste vrienden herinneren van toen we gingen vertellen dat mijn man ziek was. Zo heftig, met de implicaties die dat meebrengt voor de toekomst en angsten die leven, bij jezelf, je vriend en de mensen tegen wie je het vertelt... Ook je angsten over hoe je tegen je partner aankijkt, herken ik wel. Na operaties en bestralingen moest ik altijd heel erg omschakelen van het verzorgen van een patient tot het weer invulling geven aan een volwaardige - en een gelijkwaardige - relatie. Wanneer komt het moment dat je je wegcijfert tot je je eigen wensen en belangen weer net zo belangrijk maakt??? Moeilijk, maar op de een of andere manier kwam dat altijd wel weer... Ik snap je twijfel, wil je alles wel weten?? Toen de ziekte net bij mijn man was geconstateerd zijn wij met een geneticus gaan praten, om de erfelijkheid van zijn ziekte vast te stellen. De geneticus vroeg ons of we het echt wel wilden weten, want, zo stelde hij, als je het weet moet je er ook iets mee doen. Terwijl als je het niet weet, je zelf je plan kunt trekken. Zo waar. Al hebben wij er wel voor gekozen om het te willen weten, en het bleek gelukkig niet erfelijk te zijn. Wat weer heel veel rust geeft... Ik kan je geen adviezen geven, wel wil ik je meegeven dat je in het hele proces waar jullie nu van aan het begin staan, je eigen wensen niet uit het oog moet verliezen. Soms moet je je eigen wensen en belangen ook weer even op de voorgrond zetten. Luister goed naar jezelf... x Michelle

hallo allemaal, @ mijn baby - ik ben met 7w+3d (en 4 dagen) ook een heel klein beetje bloed verloren. Alleen met het afvegen, maar wel meerdere keren. Ik zat helemaal in de stress en wist 'zeker' dat het niet goed was. Heb niet naar het ziekenhuis gebeld omdat ik bang was dat het dan misschien wel echt wat zou zijn. Beetje onlogisch, maar toch... Het was de volgende dag gelukkig over en ik had anderhalve week laten een echo-afspraak staan. Toen was alles gelukkig in orde... In het ziekenhuis heb ik het bij de afspraak wel verteld, en daar gooiden ze het op de extra doorbloeding van de baarmoeder. Ze zeiden ook dat als het heel weinig was en niet helder rood, er in principe niets aan de hand was... Hoop dat het je iets geruststeld, maar bij twijfel gewoon het ziekenhuis bellen. @ Hellen, hoe is het met jou? Blijf je positief testen? Wat een toestand, maar ik hoop voor je dat het wel gewoon goed zit!! @ Snoeske, veel plezier en succes vandaag met de eerste echo. Hoe laat mag je??? @ Jane, hoe is het nu? Balen dat je je zo belabberd voelt!!! Hoop dat het snel beter gaat... Maar ja, met 2 beebs in de buik gebeurt er natuurlijk ook wel een heleboel!! Hier gaat het zwangerschaptechnisch volgens mij allemaal heel ok. Ik merk wel dat ik echt al een buik krijg... Ik denk dat ik toch de zwangerschapskleren maar vast van zolder ga halen, want sommige broeken zitten inmiddels echt te strak!! Wel bizar, bij de zwangerschap van Jasmijn hoefde ik echt pas met 4.5/5 maanden aan de zw-kleding en nu al voor de 3 maanden grens!!! Helaas hebben we gister van Patrick (mijn man) wel heel slechte berichten gekregen uit het ziekenhuis. Het lijkt erop dat zijn nieuwe medicijnen toch niet aanslaan, dus nu wordt er gekeken of hij aan een nieuw experiment mee kan gaan doen. Dat is dus extreem onzeker allemaal en het voelt heel dubbel allemaal met mijn zwangerschap.... Soms zou ik willen dat ik de toekomst kende, gewoon om te weten wat ons de komende periode allemaal te wachten staat... Is er een medicijnexperiment, mag hij eraan meedoen, krijgt hij het placebo of niet, werkt het en hoe zijn de bijwerkingen??? Maar helaas, we moeten gewoon afwachten en zien. Heb hierdoor vannacht wel allerbelabberdst geslapen. Ben heel bang dat hij er straks niet meer als deze kleine geboren wordt... Het is toch wel gek hoe een situatie door één telefoontje weer heel erg kan veranderen... Michelle

Hey Marchan, Ik zat op een schema waar ik 5 dagen voor mijn vermoedelijke menstruatie moest beginnen, dus dat is een ander schema. Desalniettemin wil ik je veel succes en sterkte wensen! Groet, Michelle

Tammy, hoe was/is het vandaag?!?! Spannend!! Michelle

Hey Leeuw, welkom op het forum en ik hoop dat je hier de informatie en steun vindt die je zoekt. Het is niet niets... Onze situaties zijn niet te vergelijken, maar het is mijn ervaring dat mannen en vrouwen anders reageren op zulk nieuws, helemaal als het 'probleem' bij de man ligt. In ons geval moest een tweede kindje via de medische molen ivm met medicijngebruik (tegen kanker) van mijn man. Ik merkte dat ik veel eerder toe was aan de vervolgstappen (namelijk IVF - we hebben voor de start met de medicatie gelukkig wel sperma kunnen laten invriezen) dan hij. Hij moest het echt even een plekje geven dat zijn lichaam 'faalde' en dat hij niets kon doen om onze kinderwens verder in te vullen (niet waar natuurlijk, hooguit anders dan 'normaal'). Hij was echt een beetje teleurgesteld in zijn lichaam ('de mens is ontwikkeld om zich voort te planten en ik kan dat niet meer'). Terwijl ik dus al heel praktisch aan het kijken was naar de mogelijkheden, zat hij met zijn geestelijke acceptatie. Daar kwam natuurlijk ook bij dat door de kanker zijn toekomstperspectief danig is aangepast, ook dat moest een plekje krijgen. Dat vonden we allebei heel moeilijk, maar we zijn er wel samen uitgekomen. Veel sterker dan dat we erin gingen, dat dan weer wel. Heel veel sterkte en blijf goed met elkaar praten, maar geef elkaar ook ruimte om het in een eigen tempo een plekje te geven. Groetjes, Michelle

Jeetje Dani, Kan me voorstellen dat je geschrokken bent. Is toch wel een tegenvaller, maar wel fijn dat de rest goed was. Het is wel een goed behandelbare aandoening, maar leuk is natuurlijk anders... Dikke knuffel, Michelle

Hallo meiden, Afgelopen vrijdag heb ik de tweede echo gehad en we zagen een duidelijk hartje. Hieperdepiep hoera!! Nu wil ik dus ook wel in dit overzicht, maar hoe werkt het met zo'n banner?? Kan iemand tips geven? Ik ben 8 november 2009 uitgerekend.... Groetjes, Michelle

Jane, echt zo super!!! Gek he, om te zien dat er echt kleine mini-mensjes in je buik zitten. Heel onwerkelijk, maar aan de andere kant wordt het nu opeens ook wel heel écht, of niet. Wel een gek idee trouwens, ik loop een paar dagen op je voor, maar denk dat jij je beebs al wel eerder in je armen zult hebben... Nog wel ver weg, maar de tijd gaat sneller dan je denkt... We zijn immers al 9 weken zwanger!! Michelle

Wow Jane, ik ben zo blij voor jullie!!! Felicitaties in tweevoud!! Is het een 1-eiige of 2-eiige tweeling??? Knuffel, Michelle

Afspraken April 06: Jane 1e echo 06: Krullie Allerlei afspraken op het ziekenhuis, waaronder 2e echo 06: Lucky-t 1e echo 07: Dani 20 weken echo 09: Tammy 1e echo 10: Snoekse 1e echo 14: Daan Nekplooimeeting 14: Popje 2e Echo 16: Champietal combinatietest 20: Mijn baby 2e echo 21: Daan VK 10:00 uur 21: Champietal VK 18:00 uur 27: Michelle 12 weken echo + combinatietest mei 4: Dani controle gyn. juni 8: Daan 20 weken echo Uitgerekende datum 27 augustus: Dani 21 oktober: Chantal 28 oktober: Daan 05 november: Krullie 08 november: Michelle 10 november: Jane 15 november: Popje 25 november: Tammy

Hey Jane, Succes morgen. Ik duim voor een goed resultaat!! Overigens zou de mate van je misselijkheid best een indicatie kunnen zijn voor een tweeling. Spannend hoor!! Michelle

Hey meiden, Net de echo gehad en alles ziet er goed uit. Een heel mooi kloppend hartje en volgens de echo precies 8w5d. Helemaal conform planning dus. We zijn zo blij, heerlijk opgelucht!! Ik ga nu even lekker een uurtje op het dakterras zitten nagenieten van de mooie echo! Groet, Michelle

Hey Carolina, Welkom en succes in deze o zo spannende wachtweken!!! Groet, Michelle

Hey Meiden, Ik heb de echo vanmiddag pas. Ik vind het toch wel heeeeeeel spannend allemaal hoor.... Ange, welkom en gefeliciteerd!! Diva, het lijstje is het overzicht met afspraken en de uitgerekende datum, je kunt de meest recente versie kopieren uit een bericht een jezelf ertussen zetten, als je dat wilt. Groet, Michelle

Hey meiden, Hier alles goed. Morgen 2e echo, spannend!! Ik mag helaas niet mee doen met MvM. Daar ben ik tijdens mijn vorige zwangerschap al achtergekomen. Ik heb voor 1996 langer dan een half jaar in Groot-Brittannie gewoond, en dan mag je niet mee doen (ivm een verhoogde kans op ziekte van Kreuzveld Jacobs - BSE => gekke koeienziekte). Heeft met europese regelgeveving te maken. Niets aan te doen, maar wel jammer... Greetz, Michelle

Hi Susanna, Wij lopen ook bij het AMC (net de eerste ivf gedaan en met succes). Op de voorlichtingsavond eind januari hoorde ik dat de afdeling cvv deze zomer gaat verhuizen naar een nieuw gebouw. Daardoor gaan ze 6 weken dicht. Misschien komt het daardoor. Al vind ik ook dat er veel tijd zit tussen gesprekken, onderzoeken en start behandelingen. Wij hebben de eerste gesprekken in dec. 2007 gevoerd en 3 iui pogingen vanaf augustus 2008 in afwachting van een kijkoperatie en dus in februari de eerste ivf poging. Best lang allemaal dus... Succes! Groet, Michelle