MarMira

Zomer, wat een mooi berichtje!! Wat fijn zeg, dat de zorgen nu een stuk minder zijn en je kunt gaan genieten; vooral doen!! En Laika gelukkig ook een mooie echo, super! Eens met Marianne, ik wil mijn verjaardag helemaal niet doorgeven, dus uitgerekende datum is beter! Ik las over problemen met maillots/panty's. In maillot-vorm zal het wel niet bestaan, maar ik draag nooit meer panty's maar altijd kousen (van die dingen met zo'n rubberachtig randje bovenaan). Blijft perfect zitten en je hebt niet die nare lelijke snijdende naden! Ik zit ook met nog wat medicatie maar durf het nog niet aan om het weg te geven... Wij hebben na de eerste echo (met 9 wk) samen een klein T-shirtje voor de baby gekocht, als een soort van symbolisch begin van alles. Daar is het ook nog bij gebleven tot nu toe. Ik had vorige week woensdag de nekplooimeting en bloedafname en ze hadden gezegd dat we binnen vijf werkdagen schriftelijk bericht zouden krijgen als alles in orde was en dat je anders gebeld zou worden. Gisteren dus in de stress naar huis... geen post. Maar ook geen telefoontje... Nu las mijn vriend ergens op internet dat als het bloed op dezelfde dag is afgenomen als de meting, de uitslag dan wel tot anderhalve week op zich kan laten wachten. Pfff... Vind ik niet leuk!! Al was de nekplooi gelukkig mooi dun, maar dat zegt geloof ik niet alles. Hier dus toch nog even een beetje stress. Hebben jullie allemaal (indien van toepassing) de kinderopvang al rond? Begin daar toch wel behoorlijk zenuwachtig voor te worden; ik probeer nu rondleidingen te plannen maar dat schiet allemaal nog niet heel hard op...

Wat fijn om van je te lezen, T.K. en wat een goed nieuws!! Ons kindje liep bij de laatste echo ook een dag of wat voor, maar toch hebben ze gewoon de door het ziekenhuis bepaalde uitgerekende datum vastgehouden, dus dat is wel normaal denk ik. Wat zijn nou een paar dagen op 9 maanden hè? En wij hebben ook het hartje nog niet gehoord hoor, en moeten daar zelfs nóg langer op wachten, terwijl ik een paar dagen op jou voorloop. Overigens heb ik (behalve natuurlijk de Pregnyl) überhaupt geen medicijnen gebruikt bij de cryo-poging. Zo zie je maar weer dat het per ziekenhuis én per verloskundige nog behoorlijk kan verschillen allemaal! Frann, wat een mooie echo, fijn zeg!! Van de anderen ook goed nieuws; fijn dat het allemaal zo lekker loopt hè dames! (Al vind ik het nog altijd eng om dit soort uitspraken te doen uit een soort van bijgeloof - ik heb wat dat betreft toch wel een tik overgehouden aan die jaren van onzekerheid en teleurstellingen...)

Dat klopt, maar ja, zo gaat dat nu eenmaal. Ik schrijf nu ook mee in het uitgerekend oktober 2011 topic, dus daar heb ik wel 'interactie'. Maar het is wel lastig hè, om zovelen te zien komen en gaan (waarvan velen gelukkig met succesverhalen!) terwijl het bij jezelf maar niet wil vlotten. Ik ga nu dan ook extra hard voor jou duimen hoor, Caroline!!

Dank je wel, Caroline! Ik zie net dat mijn topic alweer bijna twee jaar oud is... zo fijn om dat eindelijk goed nieuws te kunnen melden!!

Goedemorgen dames! Oh jee, nou loop ik gelijk alweer zo ver achter dat ik natuurlijk nooit op iedereen kan reageren... even wat losse flodders dan maar! Ik las over (schoon)ouders die te veel of te weinig enthousiast zijn... Lastig is dat zeg! Ik begrijp vooral die terughoudendheid die wij zelf hebben erg goed en dan (schoon)ouders die dat niet snappen en eroverheen walsen ... Hier gelukkig niet dat soort issues - mijn moeder vind het ontzettend leuk en vroeg hoe lang ze het geheim moest houden en toen heb ik gezegd (rond week 9 ofzo) dat ze van mij best één 'vertrouweling' mocht uitzoeken om het vast aan te vertellen, en dat heeft ze gedaan; een nicht die in het buitenland zit dus weinig risico dat het alsnog te vroeg zou uitlekken! Mijn schoonouders vinden het gewoon leuk maar zitten in het buitenland, dus via die weg kon het niet uitlekken. Bovendien hebben we het hen pas met 11 weken verteld. Verder heb ik een mooi pril buikje gezien van Valesca! Bij mij begin je ook wel wat te zien nu, maar heel overtuigend is het nog niet. En gelukkig een aantal mooie echo's! Wij hebben er nu, inclusief de nekplooimeting vorige week, in totaal drie gehad, met 9 wk, 11 wk en 12,5 wk. Erg kort op elkaar dus, maar toch zie je elke keer weer duidelijk verschil. Nu is het wel weer even klaar met de echo's helaas, de eerstvolgende is de 20-weken echo op 23 mei. Hoe kom ik de komende weken door; het was zo fijn om steeds even een kijkje te mogen nemen!! Laika, wat vervelend dat je nu nog misselijk wordt zeg! Hopelijk blijft het eenmalig... ik heb er gelukkig helemaal geen last van gehad, hooguit moet ik een beetje opletten met te veel of te zwaar eten of juist te weinig. Gisteren op kraambezoek geweest bij een vriendin en haar kleine schattige dochtertje en haar ook verteld van mijn zwangerschap. Ze was enorm blij voor me, zo leuk!! Ze had zich van tevoren best druk gemaakt over hoe het bezoek zou verlopen, of ze me moest vragen of ik dochterlief wilde vasthouden of juist niet omdat dat pijnlijk zou kunnen zijn. Echt lief, al heb ik daar gelukkig nooit zo'n 'last' van gehad - ik vond het heus moeilijk om op kraambezoek te gaan de afgelopen jaren, maar heb dat nooit aan de betreffende trotse verse mama laten merken, dat was dan thuis mijn eigen probleem. Fijne dag allemaal!

Bedankt voor jullie warme welkom, dames! Ik heb het lijstje even bijgewerkt en wat afspraken toegevoegd. Over die meeting twijfel ik nog een beetje omdat ik nog altijd liever min of meer anoniem blijf op fora, maar daar mag ik vast nog wel even over nadenken, toch? Ik zal ook eens kijken of ik zo'n mooie ticker te pakken kan krijgen. Staat toch wel heel leuk!! Uitgerekend 5 oktober: KBR (Karin) 7 oktober: Valesca,27 jaar(24-5) 2e kindje,mama van Sanne 30-12-2008 en zwanger d.m.v Icsi 7 oktober: Ceece (mk) 8 oktober: Mickey1979, 31 jaar (06-02), 1e kindje, zwanger van cryo 10 oktober: MarMira, 34 jaar, 1e kindje, zwanger van cryo 12 oktober: Rebelletje 13 oktober: Akara, 28 jaar (01/02), 1ste kindje dmv ISCI 15 oktober: r00sje 15 oktober: T.K 15 oktober: Mamavannoah,30 jaar(31-1),2e kindje, Mama van Noah 2-6-2010, spontaan zwanger 16 oktober: Doortje (Dorien), 27 jaar (3-6), 1e kindje, zwanger door ISCI 18 oktober: Toverstafje, 38 jaar (31-5), 2e kindje, 6x IUI, 1x IVF 18 oktober: Laika, 35 jaar (13-02), 1e kindje, 2 keer IVF, 4 keer cryo, nu zwanger van ivf nr 2 18 oktober: Marianne, 41 jaar, AMC, 8xKI, 2x IVF, nu zwanger door ICSI 19 oktober: Zomer71, 39 jaar (10-7), 1e&2e kindje, 4xIUI,3xIVF 21 oktober: Ellentrik (Ellen), 30 jaar (17/02), 1ste kindje, 2de icsi 24 oktober: Frann19, 35 jaar (4-9),1ste kindje, zwanger door Icsi 24 oktober: vlok 25 oktober: Wish 31 jaar, 1ste kindje, Icsi 26 oktober: Violeta 30 jaar(03-04),1MK,1ste kindje,1ste IVF,zwanger door cryo 26 oktober: MissGriet, 27 jaar, 3de kindje, 1ste icsi 21 oktober: Pebbels (mk) 31 oktober: Karin (ivfmoeder), 41 jaar, 3xIVF VuMC, 1xIVF EMC, 2e kindje Echo/controle 30 maart: r00sje (2de echo) 4 april: Akara (3de echo) 4 april: MissGriet (intakegesprek vooronderzoek) 6 april: Dorien (3de echo) 6 april: Laika (intake verloskundige en nekplooimeting) 7 april: zomer (4e echo) 8 april: Marianne (4de echo) 8 april: Ellen (3de echo, combinatietest met nekplooimeting) 11 april:Valesca verloskundige 12 april: Toverstafje (5e echo, nekplooimeting e.d.) 12 april: Frann (4de echo) 13 april: Mickey1979 (controle gynaecoloog en 3de echo) 13 april: Wish (controle verloskundige 12 wkn) 15 april: Violeta echo 12 weken 18 april: Dorien (intake verloskundige) 18 april: MissGriet (3de echo) 20 april: Toverstafje, controle gyn. 20 april: zomer (5e echo) 26 april: ivfmoeder (verloskundige) 27 april: mamavannoah (controle gyn) 28 april: MarMira (verloskundige) 10 mei: Wish (16 wkn controle) 18 mei: Zomer (6e echo 23 mei: Valesca 20 weken echo 23 mei: MarMira 20 weken echo

Bedankt dames, voor al jullie lieve woorden!! Dit is zeker een enorm lichtpunt in deze donkere tijd. Het genieten begint nu een beetje te komen; ik durf er nu voorzichtig een beetje aan toe te geven. Er beginnen nu ook felicitatiekaartjes en bloemetjes binnen te komen, dat is wel heel leuk! Het blijft verschrikkelijk verdrietig en oneerlijk voelen dat mijn vader het niet meer mee heeft mogen maken; dat is al die tijd mijn vurigste wens geweest en zijn voortschrijdende ziekte heeft de afgelopen jaren tijdens de behandelingen dan ook als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd gehangen. Maar ergens geloof ik wel dat hij het wel 'weet' en misschien zelfs een handje heeft geholpen en dat is best een mooie en troostrijke gedachte. Ook vind mijn moeder het ontzettend leuk en spannend allemaal, dus ook voor haar (ik ben haar enige dochter en dit wordt haar eerste kleinkind) is deze zwangerschap een lichtpuntje. Ik ben blij dat ik haar dit kan geven! Dames, jullie hebben ook stuk voor stuk een enorm heftige geschiedenis... bij Wish kan ik me gelukkig aansluiten in het 'uitgerekend oktober 2011' topic; voor de anderen blijf ik duimen dat het geluk jullie ook mag vinden!! Marlijn, ik heb zelf veel meer vertrouwen in de cryo's dan in de verse pogingen (en dat blijkt dus ook!); bij mijn eerste cryo-tp vorig jaar januari ben ik ook tot op de testdatum gekomen zonder ongesteld te worden (maar toen helaas een negatieve test); bij de verse pogingen ben ik bij lange na nooit in de buurt van de testdatum gekomen. Blijkbaar werkt mijn lichaam beter in de natuurlijke cyclus, met zo min mogelijk medicijnen.

Dank je wel, Valesca! Ik voel me eigenlijk heel prima - nu toevallig net een paar dagen gevloerd geweest met een hele fikse verkoudheid, maar dat staat verder los van de zwangerschap. Gelukkig niet tot nauwelijks misselijk (geweest) en verder mag ik ook zeker niet klagen. Vandaag de combinatietest gehad, dus dat is even een weekje nog spannend, maar de nekplooi was in elk geval keurig dun. En zo komen we elke keer langzaam maar zeker een stapje dichterbij ons ultieme doel!

Dag dames, ik lees al een aantal weken met jullie mee, maar heb het niet eerder aangedurfd me 'aan te melden'. Maar nu ik de 12-weken-grens voorbij ben en vandaag mijn derde goede echo heb gehad, durf ik het eindelijk in te typen: ik ben zwanger!! Uitgerekende datum is 10 oktober. Het is mijn eerste zwangerschap, na 3 ICSI's en in totaal 5 terugplaatsingen. En ik vind het allemaal nog zoooo spannend!! Hopelijk hebben jullie nog een plekje over in dit gezellige topic (10 oktober is in elk geval nog vrij, zie ik :laugh: ).

Ik had mijn topic helemaal laten wegzakken, al ben ik zeker niet afwezig geweest van het forum. Ik heb echter alleen maar meegelezen de afgelopen tijd en niet meegeschreven, dat durfde ik niet.... tot vandaag! Tijdens alle ellende en verdriet na het overlijden van mijn vader hebben we half januari toch nog een cryo-terugplaatsing gehad. En die is gelukt!!! Begin februari had ik een overtuigend positieve test en inmiddels zijn we bijna twee maanden en 3 prachtige echo's verder en durf ik eindelijk zwart-op-wit te zetten: ik ben zwanger!! Wel volop onzeker en angstig, maar de 12 weken-grens is behaald en alles ziet er tot nog toe prima uit, dus ik durf er langzaam maar zeker een beetje in te gaan geloven!

Hoi Sannie, Ik denk dat vrijwel iedereen hier hoopt ooit zo'n berichtje als dat van jou te kunnen plaatsen... Geniet van je gezinnetje en al het moois wat de toekomst voor jullie in petto heeft! Groetjes, MarMira

Wat lief van je Drew, dat je me hier nog even komt opzoeken. Ik ben nog niet toe aan een uitgebreider verhaal, maar ik wil alleen even melden dat mijn lieve, lieve vader kort geleden is overleden... hij heeft de strijd met zijn ziekte niet mogen winnen. Vergeleken bij dit verdriet lijkt al het andere zo futiel... zelfs mijn kinderwens. In mijn hoofd is even niet genoeg ruimte om alles tegelijk te verwerken. Maar af en toe gaat door me heen wat mijn vader niet zo lang geleden nog tegen me zei, 'ik vecht voor mijn leven, jij vecht voor een nieuw leven...' Hij heeft zijn gevecht verloren, zal ik het mijne ook gaan verliezen...?

Lieve dames, mag ik hier mee gaan schrijven? Ik ben nooit heel actief geweest op het forum, ben na 2 mislukte tp's gestopt met meedoen aan wachtbankjes, maar begin me toch wel een beetje eenzaam te voelen en hier kom ik tenminste de bekende namen tegen van de dames die ook al zo lang onderweg zijn... Ik moet me nog even inlezen in al jullie verhalen, al heb ik hier en daar natuurlijk best het een en ander meegekregen. In het kort onze eigen situatie: november 2009 begonnen met ICSI en vorige week is poging 3b mislukt en we moeten nu weer wachten tot in januari voor we door kunnen met de cryo's. Omdat ik totáál geen vertrouwen meer heb in een goede afloop in Utrecht zit ik al voorzichtig na te denken over een poging 4 in Düsseldorf. We hebben altijd hele goede embryo's maar het lijkt allemaal niets uit te maken, zwanger word ik er niet van. En als we dan toch geld moeten gaan uitgeven, dan gooi ik liever alles in de strijd, dus IMSI, assisted hatching en wat dies meer zij - maar goed, zover zijn we nog niet. Ik hoop dat ik hier welkom ben!

Je hebt gelijk Caroline, geluk is het enige wat ons nog ontbreekt in het proces... maar toch vind ik stiekem dat ik er inmiddels ook hard genoeg voor gevochten heb en dat het tijd wordt dat dat sprankje geluk nou eens onze kant uitkomt!! Ik kan me er gewoon niet bij neerleggen dat ik nooit moeder zal worden - zolang er geen aanwijsbare reden is waarom het niet lukt, kan ik dit hoofdstuk niet afsluiten. Ik heb een heerlijke warme en stabiele relatie, maar toch doemt een kinderloze toekomst als een groot zwart gat voor me op. Ik denk dat wij een kind zoveel te bieden hebben, heb nog zoveel ruimte over in mijn hart... Ik wil janken, krijsen, gillen, slaan, schoppen en het verdriet, de machteloosheid en het onrecht van de daken schreeuwen. In plaats daarvan ga ik stilletjes over tot de orde van de dag, probeer ik naast ons eigen verdriet ook het intense verdriet om de ziekte van mijn vader het hoofd te bieden, doe ik braaf mijn werk, voldoe ik aan mijn sociale verplichtingen en ben ik lief en aardig naar iedereen om me heen. De wereld draait door en jij moet mee... maar soms is het allemaal even té groot en té veel.

Superlief dat je zo meedenkt, Caroline! We laten het nog even liggen en zien wel wat we gaan doen. In elk geval heb ik tussen kerst en oud en nieuw gelukkig even vrij. Ik voel me niet fantastisch... ben lamlendig, heb nergens zin in en moet dit keer erg diep graven naar de energie en vechtlust die ik vorige rondes al snel weer terughad. Ik voel me ook lichamelijk niet echt super; heb geen eetlust en voel me erg vol (al eet ik weinig) en een beetje misselijk. En natuurlijk is er dan een klein duivels stemmetje wat fluistert: het zal toch niet stiekem... Maar natuurlijk is dat niet zo, met al dat bloedverlies. Ik heb er echt moeite mee om het mislukken te accepteren en ik begrijp het ook niet; onder normale omstandigheden had het toch allang gelukt moeten zijn? Ik ben toch nog steeds aardig jong (voor dit traject), gezond, en eigenlijk was dit verder toch een prima verlopen poging. Baarmoederslijmvlies is altijd piekfijn, ik herstel altijd snel en goed van de punctie. Ik doe niets wat God verboden heeft... Het enige waar ik bang voor ben, en ik weet niet of en hoe ik dat kan laten onderzoeken, is dat mijn doorbloeding niet helemaal in orde is; ik heb het vaak koud (met name handen/voeten/neus etc), heb een vrij lage bloeddruk en ben vaak bleekjes. Da's eigenlijk de enige reden die ik kan verzinnen waarom het steeds niet zou lukken... Maar misschien zoek ik spijkers op laag water en moet ik me er maar gewoon weer bij neerleggen en accepteren dat het 'lot' ons niet gunstig gezind is.

Lieve Diane, wat een vreselijk bericht. Ik voel me met je verbonden, omdat we al sinds het begin vorig jaar aardig gelijk op zijn gelopen (zie de data in mijn onderschrift). Ik vind het dan ook extra confronterend om te lezen dat jullie er nu mee stoppen. Daarnaast vind ik het wel een enorm dapper besluit (waar wij in elk geval nog totaal niet aan toe zijn) en ik wil je, naast heel veel sterkte, dan ook ontzettend veel liefde en geluk toewensen!!

Je hebt wel een punt hoor Caroline, met Disneyland als kinderparadijs, maar aan de andere kant ben ik de laatste maanden/jaren zóveel met zware, 'volwassen' zaken beziggeweest dat ik ergens ook juist veel behoefte voel om eindelijk weer eens een keer gewoon ongegeneerd plezier te hebben, misschien me zelfs weer eventjes een beetje 'kind' te voelen. Ik durf ook niet te ver weg te gaan, mocht het dan net mis gaan met mijn vader en Parijs lijkt dan nog wel te behappen.Maar goed, als de kosten de spuigaten gaan uitlopen, doen we het misschien toch maar niet... Lief dat je zo met me meeleeft!!

Thanks dames. Caroline, jij heel veel succes met je start deze week!! Het kostte me gister echt moeite om het telefoonnummer van het ziekenhuis te bellen, net alsof ik door het niet uit te spreken nog wat langer de illusie vast kon houden. Maar goed, ik heb gebeld en sta voor 20 december ingepland voor het zoveelste evaluatiegesprek en voorbereiding op cryo-poging in - inderdaad - januari. Blijkbaar had ik onbewust toch meer hoop op succes dit keer dan andere keren, want ik voel me alsof de bodem onder me vandaan is geslagen. Heb opeens niets meer om naar uit te kijken en voor mijn gevoel alleen maar meer ellende in het verschiet. Het gaat me dit keer vrees ik meer moeite kosten dan anders om mijn leven weer op te pakken. Als troost wilden we een weekendje Disneyland Parijs boeken (nog nooit geweest en lijkt me zo leuk!) maar dan zie ik die prijzen en dan denk ik... dat geld kunnen we beter opsparen om straks de ICSI-behandelingen te kunnen betalen. En dan word ik zo verdrietig...

Bedankt lieve meiden, voor het hart onder de riem. Inmiddels is het helaas wel voorbij... ik werd vanmorgen wakker met het welbekende bloedbad en erg veel buikpijn. Ik heb me ziekgemeld, heel zwak misschien, maar het gaat eventjes niet meer. Ik heb het nog niet op kunnen brengen om het ziekenhuis te bellen, vanmiddag maar even moed voor verzamelen. Ik krijg dan hoogstwaarschijnlijk ook te horen dat we in januari pas weer verder mogen met de cryo's, omdat ze ongetwijfeld weer dicht zijn eind december. Ik voel me echt een beetje murw geslagen. Tuurlijk weet ik dat er vele mensen zijn die vele malen meer recht tot klagen hebben dan ik, maar toch voelt mijn wereldje eventjes heel klein en inktzwart. Ik weet wel dat als onze cryo's op zijn en dus ook onze vergoede pogingen, we naar een andere kliniek gaan (Düsseldorf?) en alles maar dan ook alles in de strijd gooien qua beschikbare technieken. We gaan door tot het bittere einde, maar of dat het einde van ons geld wordt, of van ons emotionele uithoudingsvermogen, dat zal de tijd ons leren.

Lief dat jullie komen kijken hoe het gaat, meiden. Niet erg goed... inmiddels wachtdag 12 en nog niet ongesteld maar ik weet 98% zeker dat het er wel aan zit te komen (het eerste zweempje roze heb ik al gespot)... de symptomen van de utrogestan zijn weg (gevoelige borsten) en de buikpijn begint te komen. Het is bijna eng hoeveel deze poging op de 1e poging, een jaar min twee weken geleden, lijkt... Op zondag de punctie, woensdag de terugplaatsing, 3 hele goede embryo's dus 1 tp en 2 cryo's; so far so good tot maandag, wachtdag 12 toen 's avonds de ongesteldheid zich aandiende die vervolgens op dinsdag, dag 13, in volle hevigheid losbarstte. Toen op 18 november de terugplaatsing, nu op 18 november de testdag. Waarom mag het niet? Wat doe ik fout? Waarom wil mijn lichaam niet meewerken? Voor mijn gevoel gooi ik nu voor de vierde keer een perfect potentieel kindje weg. Ik voel me zo'n mislukkeling... Waar ik eerst nog de hoop koesterde mijn vader, ernstig ziek, nog opa te kunnen maken, heb ik die hoop al terug moeten schroeven naar hopen dat ik hem nog zou kunnen vertellen dat ik zwanger was. Is zelfs dat teveel gevraagd? Wat voor evil trick speelt de natuur met ons? Een test om te kijken hoeveel ik aankan? Nou natuur, wat mij betreft heb je gewonnen, ik geef me over...

Henne, wat een verdriet, wat een onrecht...ik had kippevel toen ik je berichtje las en ik leef zo ontzettend met je mee!!

Ik ga mijn best doen om het goede voorbeeld te geven, Caroline! Pfff, uiteraard kruipt de tijd nu vooruit. Dag zes pas...

Op 18 november, dus vandaag over precies twee weken. Ik heb alleen nog nooit de testdatum gehaald, werd altijd eerder ongesteld. De laatste keer geloof ik maar één dag voor de testdatum... Ik weet dus nu al dat ik de komende week nog niet zoveel stress heb, maar dat die de tweede week, na het stoppen met de bolletjes, dubbel zo hard zal toeslaan. Tja, zolangzamerhand word je ervaringsdeskundige hè!

Wat een raar idee zeg, zeven maanden na de laatste terugplaatsing zit er weer een embryo binnenboord... De testdatum is straks exact een jaar na mijn allereerste terugplaatsing, best apart. Ik hou wel van symboliek, al geloof ik er niet per se in dat het geluk zal brengen. We zullen het zien...