MarMira

Pfff wat een pluchting... Vier embryo's, waarvan 1 mindere en 3 supergoeie; ik krijg vanmiddag de beste terug en 2 andere gaan de vriezer in! I'm back in the game!!

Dank je wel, Caroline! Ja, het moet ook haast wel goedkomen, maar door schade en schande wijs geworden ben ik enorm voorzichtig met 'te vroeg juichen'. Maar ik was gisteren wel superblij toen de arts, zelf ook verbaasd, kwam vertellen hoeveel eicellen er waren gevonden!!

Dank dames, voor de lieve steunbetuigingen! Wij hadden ook echt even een stiekem klein triomfmomentje, dat we 'gelijk' hebben gekregen met die laagste dosering! Woensdagochtend worden we gebeld... Na de opluchting van gisteren begint nu dus alweer wat stress toe te slaan, maar goed, vandaag vrij en lekker een beetje thuis rondhangen, morgen werken en dan is het zo weer woensdag. EDR, wat fijn dat jullie toch nog doorgaan, alle succes van de wereld gewenst!!

Wat is dit snel gegaan zeg... ik heb na 10 dagen spuiten met Gonal, laagste dosering, vandaag al de punctie gehad! Ennn... er zijn 7 eicellen gevonden, dat is mijn record tot nu toe en meer dan ik had durven dromen. Zou het dan toch een keer zo mogen zijn.... Er breken weer spannende tijden aan!

Thanks dames! Ik ben alleen 'pas' 34 hoor Caroline ;-)

Bedankt lieve dames; Caroline, voor jou begint het ook alweer op te schieten hè?! En Drew, wat lief dat je me hier op komt zoeken!! Gaat alles goed met je mooie dochter? Fren, jullie worden helemáál op de proef gesteld zeg, pfff... Het voelt zo oneerlijk allemaal hè? Waarom kan het allemaal niet wat sneller?! Wij gaan inderdaad weer beginnen. Vandaag ongesteld geworden dus morgen 'mag' de eerste spuit er weer in... We rapen alle moed maar weer bij elkaar en gaan er weer voor! Nu maar hopen dat ons gevoel ons niet bedriegt en dat de lage startdosering Gonal wel effect gaat hebben. Ik zal proberen hier af en toe een update te posten. Er breken weer spannende tijden aan...

Alweer bijna drie weken verder... Nog dank voor je berichtje Caroline! De volgende stap is inderdaad over twee weken weer beginnen met poging 3 (b). De vraagtekens sloegen op de stille hoop dat er toch nog eerder een plekje vrij zou komen, maar niet dus. Al met al begin ik straks met poging drie bijna op de kop af een jaar na het begin van poging 1. En wat een jaar is het geweest... wat een wereld van verschil hoe ik er toen in stond en hoe ik er nu straks in sta. Ik ga bijna terugverlangen naar die tijd, toen ik nog een bepaalde 'prettige' spanning voelde. Nu is het alleen nog maar angst. Ironisch genoeg heb ik nu wel zoveel andere nare dingen aan mijn hoofd, dat ik er eigenlijk nog niet zoveel mee bezig ben. Wel ben ik nog steeds boos en verdrietig dat er in een heel jaar uiteindelijk eigenlijk maar twee pogingen hebben plaatsgevonden. Dat zijn dus (voor mijn gevoel dan) minstens 9 potentieel goede cycli down the drain. En omdat ik zo bang ben dat ik niet zoveel goede cycli meer over heb, frustreert me dat enorm. Ik ben zo bang om straks 'sorry mevrouw, u bent te laat' te horen te krijgen....

Nou, gisteren het gesprek gehad maar daar ben ik niet veel wijzer van geworden. Ik heb mijn verhaal kunnen doen, maar ja, meer dan luisteren en beamen dat het allemaal niet leuk is kon ze ook niet. Had ik ook niet meer van hoeven verwachten denk ik. In elk geval ben ik niet helemaal ingestort ofzo, dat scheelt weer... We wachten weer 'vrolijk' verder!

Dag dames, hm, als ik mijn eigen laatste tekst quote zie ik de tekst wel, terwijl die op het scherm onzichtbaar is... Ik zie dat inmiddels een aantal van mijn eigen posts weer te zien zijn, terwijl eerst alles weg was. En ik maar wachten op reacties... Morgen naar de maatschappelijk werkster... met nog steeds een dubbel gevoel. Gelukkig de rest van de dag vrij om even uit te blazen... Gisteren heb ik een cadeautje gekocht voor het zoontje van een goede vriendin dat 1 jaar is geworden. En zij is notabene indertijd een half jaar ofzo na mij met de pil gestopt. Dat soort momenten vind ik toch wel confronterend eerlijk gezegd!

Oh wauw, Henne, wat een fantastisch nieuws!! Ik heb gewoon kippenvel ervan... Ik duim voor een hele voorspoedige zwangerschap voor jou!!

Dag dames, inmiddels zijn we weer een paar weekjes verder en zijn we weer braaf aan het wachten... Heb bij mijn laatste ongesteldheid nog gebeld of er tóch niet een plekje vrij was gekomen, maar dat was niet zo. Bij de volgende ongesteldheid ga ik weer bellen, maar ik vrees dat het 'gewoon' half oktober wordt. We mogen wel inderdaad straks weer met de laagste dosering gaan spuiten. Nu maar hopen dat ons gevoel daarin klopt!! Ik heb volgende week een afspraak met de medisch maatschappelijk werkster. Aan de ene kant kijk ik daar naar uit, aan de andere kant zie ik er ook erg tegenop, bang om een 'beerput' van emoties open te trekken die ik op dit moment redelijk onder controle weet te houden...

Och lieve Wish, wat een verdriet... En inderdaad, dring maar eens aan op verder onderzoek. Ik herken dat gevoel zo goed! Lieve meid, heel, heel veel sterkte en geef de moed niet op hoor!!

Dank jullie wel, lieve meiden, voor het meedenken en de troostende woorden! Ik weet echt even niet wat nu wijsheid is... ik ben echt helemaal van slag en ik weet niet hoe ik om moet gaan met dat vreselijke gevoel van 'straks is het te laat...' in combinatie met dat ellenlange wachten. Het voelt zooooo verkeerd, en oneerlijk, en gemeen... allemaal emoties waar ik weinig mee kan. Gisteren wel even flink uitgehuild in de armen van mijn vriend, maar dit gevoel ben ik niet zomaar kwijt na één huilbuitje. Ik wacht nu nog steeds op het telefoontje van de arts (komt waarschijnlijk vanmiddag) over hoe nu verder - kort of lang protocol en hoge of lagere dosering. De paniek begint nu echt toe te slaan....

Thanks Wish!! Tja, overstappen... ik ben zo bang dat aaaaaaaaaalle onderzoeken dan weer over moeten en we weer met nieuwe wachtlijsten te maken krijgen, en bovendien is alles wat in aanmerking komt een ontzettend eind verder weg. Maar mocht het tot een vierde poging komen, gaan we dat zeker overwegen. Dan moeten we het toch ook zelf betalen en je kunt je geld maar één keer uitgeven. De derde poging maken we liever nog in Utrecht af...

Dank je wel, Caroline. Tja, een paar jaar eerder... toen had ik mijn vriend nog niet ontmoet. Ik kreeg van de week notabene nog een compliment van iemand die mij achterin de 20 had geschat en dus vond dat ik er goed/jong uitzag 'voor mijn leeftijd'! Gold dat ook maar voor mijn lichaam.... Ik wacht nu met smart op het telefoontje van de arts, zodat er duidelijkheid komt en ik me weer ergens op kan gaan richten, ook al betekent dat die beroemde wachtmodus voor wederom twee-en-een-halve maand...

Tja, qua behandeling aanpassen... ze gaan vandaag in het team bespreken of we terugmogen in dosering, omdat wij al die tijd al het gevoel hadden dat het beter werkt om wat langer met een lagere dosering te spuiten zodat de groei wat gelijkmatiger is - en er dus niet vanaf het begin 1 of 2 hele dominante follikels zijn. Verder zou ze ook nog bespreken of het lange protocol niet beter is in ons geval - ironisch genoeg zou dat betekenen dat we ergens in oktober een punctie hebben. Met het korte protocol in week 42 wordt dat pas november!! Dus je snapt wel wat mijn voorkeur heeft... Wordt dus nog vervolgd. Focus verleggen naar andere zaken heb ik al zo vaak gedaan, ik noem het de 'wachtmodus'. Dat lukt ook telkens wel aardig. Maar het begint me nu op te breken, ik word alsmaar ouder en het is nu dus aangetoond dat het niet helemaal in orde is allemaal en dat we dus met recht 'haast' hebben, er daarbij heb ik nog altijd het grote verdriet van mijn zieke vader die ik zo graag nog als opa zou willen zien.... Ik voel me zo ongelooflijk machteloos!!

De zes weken zijn voorbij en gisteren hadden we het gesprek in het ziekenhuis over de uitslagen van mijn screening. De angst die al die tijd als een donderwolk boven mijn hoofd heeft gehangen is inderdaad gedeeltelijk uitgekomen - mijn FSH-waarde is verhoogd. Nog niet dramatisch (13) maar het komt er op neer dat daar de oorzaak zou kúnnen liggen van de slechte eicelopbrengst in de laatste twee ronden... maar het hoeft niet. Het is allemaal zo op het randje dat ze eigenlijk nog niets weten. Het kan ook zijn dat ik pech heb gehad en de volgende keer beter gaat. Het kan ook zijn dat ik de eerste ronde geluk heb gehad en dat de twee andere rondes de 'norm' zijn voor mij... Ik kreeg het erg te kwaad daar in die kamer en de arts raadde me dan ook aan om eens met de medisch maatschappelijk werkster te gaan praten. Iemand van jullie daar ervaring mee? Anyway, ik zit in tranen te vertellen dat ik het zo moeilijk vind dat er voor mijn gevoel (en nu ook nog eens onderstreept door deze uitslag!) ik zo'n haast heb, maar door alle wachttijden etc. het zooooo niet opschiet allemaal... Volop begrip hoor van de arts, absoluut. Maar vijf minuten later staan we bij de receptie om de volgende poging in te plannen, is er pas weer plek in week 42... Dat is half oktober!!! Ik weet niet hoe lang ik het allemaal nog vol kan houden...

Lieve Mart, wat een hartverscheurend bericht... heel veel sterkte gewenst met dit immens grote verdriet!!

Och lieve Caroline, wat is dit ontzettend verdrietig voor jullie... Helaas kan ik niet meer doen dan je ontzettend veel sterkte toewensen!!

Thanks, Caroline. Imiddels weer een paar dagen verder en ik kan het aardig loslaten. Over iets meer dan een maand zitten we weer in het ziekenhuis en tot die tijd is er in mijn leven weer ruimte voor andere zaken! Ook wel eens even goed, denk ik. Ik ben lekker aan het sporten en drink zo nu en dan heerlijk een wijntje. Ik meld me wel weer zodra er iets interessants te melden valt.

Hoi Caroline, Ik wilde ook even laten weten dat ik aan je denk deze zware dagen!!

Zomaar even een gedachtenkronkel die jullie vast bekend voorkomt. Ik vind het zo raar (en moeilijk) om de berichten te lezen van de zwangere dames die vanaf ongeveer nu zijn uitgerekend, omdat ik met sommigen ooit op het november-wachtbankje heb gezeten. Dat zal de komende maanden nog wel vaker gebeuren, als 'mijn' andere ex-wachtbankjes aan de beurt komen... Zij hebben nu (bijna) hun kindje in hun armen, en ik ben er verder van verwijderd dan ooit... Dat doet best pijn. Kan iemand me vertellen hoe ik het vertrouwen terug kan vinden dat het ooit gaat lukken? Ik vind het ook zo eng omdat er zoveel in mijn omgeving al kinderen hebben of nu zwanger zijn... statistisch gezien moeten er mensen tussen zitten die kinderloos zullen blijven. Ik ben dan zooooo bang dat ik dat dan wel zal zijn!!!

Dat is nog eens de moeite Fren, 2 kledingmaten kleiner, heerlijk! Ik ben al blij met eentje, of eigenlijk gewoon iets ruimer binnen mijn huidige maat. :toothy10: Wat vreselijk frusterend, en wat bizar lang, die wachtlijsten van jullie... Verdrietig is dat toch, dat je uitgerekend in dit traject waarin de maanden en jaren toch al vrij snel gaan tellen, steeds zo ontzettend lang moet wachten... Hopelijk kunnen jullie in Nijmegen sneller terecht?!

Hè Caroline, wat vervelend is dat. Toch een teleurstelling, ook al reken je er niet op! Maar je hebt er wel mooi twee 'binnenboord', én een nieuwe auto! Ik duim voor je hoor!

Wat zijn jullie vreselijk lief!! Het is geen genetisch onderzoek, maar wat ze wel precies allemaal checken, Joost mag het weten.. in elk geval hormoonspiegel, ontstekingswaarden enzo. Ik schrok ook erg van die zes weken, maar 't is niet anders... Ik was ontzettend bang voor het prikken omdat ik de vorige keer onderuit was gegaan bij een stuk minder buisjes, maar dit keer hebben ze me gelijk plat neergelegd en getapt met een vlindernaaldje, want het schijnt dat je flauwvalt/naar wordt van het gevoel van de naald in de ader. Als ze gelijk uit de ader aftappen wordt er dus 10 keer aan die naald gerommeld en in dit geval zit er een slangetje ofzo aan (ik heb de andere kant uit gekeken maar mijn vriend heeft zeer geïnteresseerd meegekeken!) waardoor je niets voelt van het wisselen van de buisjes. Pfff, een pak van mijn hart en het ging dan ook prima. Ik ben inmiddels alweer een tijdje fanatiek aan het sporten en niet-snoepen en ik kan al goed merken dat ik ben afgevallen. Dat blijft in elk geval mijn doel voor de komende weken. Ik heb vertrouwen in de komende te verliezen kilootjes en zo kan ik straks in elk geval met een positief gevoel mijn zomerkleertjes en bikini in! Nogmaals bedankt voor het meeleven, lieve meiden. Ik moest het even horen!!