Mijn zwangerentopic is met de geboorte van Rion toch wel een beetje afgelopen, vandaar dat het misschien leuk is om hier verder te gaan...
Voor diegene die het graag willen lezen mijn bevallingsverslag..
14-09-'08
Het is 04.45 als ik voel dat ik nodig moet plassen, met het uit bed klauteren 'voel' ik wat knappen en begin enorm te lekken. Met mijn slaperige hoofd ben ik nog boos op mijzelf omdat ik niet op tijd op gestaan ben zodat ik niet in mijn bed zou plassen. Maar al gauw kom ik erachter dat het niet zomaar plassen is. De vliezen zijn gebroken, het gaat dus beginnen.
Ik maak DD wakker die nog steeds wegens ruimtegebrek in Anora d'r bed slaapt en vraag of hij een bakje wil pakken zodat ik kan zien of het helder is. Met slaperig hoofd en nauwelijks beseffend wat er aan de hand is pakt hij een bakje. Als hij de grote plassen water bij mijn voeten ziet is hij ineens klaarwakker en beseft dat het menens is.
Op de wc aangekomen heb ik het ziekenhuis gebeld, zij stellen voor het af te wachten of er weeën komen en zo niet of ik om 8.00 uur terug wil bellen. Daarna mijn moeder gebeld, zij is meteen gekomen om te helpen en zij is meegereden naar het ziekenhuis.
In het ziekenhuis aangekomen heb ik ruim een uur aan het CTG gelegen en alles is goed met de kleine, alleen is er geen wee te bekennen, en dat kon ik ze natuurlijk ook wel vertellen, na het nemen van een kweekje mogen we dan ook weer naar huis om de weeën af te wachten. Krijg ik weeën moet ik bellen, zo niet de dag erna me melden bij de poli.
15-09-'08
Helaas geen weeën gezien, wel wat harde buiken maar als het regelmatig wordt stopt het weer. Dus mogen we ons om half 10 melden op de poli. Weer 3 kwartier aan de CTG en nog steeds alles goed met de kleine, daarna een afspraak met Dr. vd Pavert. Een hele aardige gyn. Die nog even wil controleren of het wel echt vruchtwater is aangezien ze dat gister niet gedaan hadden. Nadat ik mijn broek liet zakken was het al snel duidelijk, het was inderdaad vruchtwater en er kwam geen einde aan.. Daarna nog een echo om te kijken of de kleine het nog goed doet en dat was gelukkig ook het geval. Advies, weer naar huis en wachten tot er wat gebeurd. Zo niet, morgen weer terug naar de poli maar dan bij Dr. Beekhuis. om half 9 moet ik me melden voor de ctg.
16-09-'08
Inderdaad weer niets gebeurd. En dus mag ik me weer melden op de poli. Oma rijdt met mij mee en André brengt Anora naar school en komt dan ook naar het ziekenhuis. Om half 9 wordt ik aan de ctg gelegd en de kleine doet het nog steeds goed. Om 9 uur heb ik de afspraak met Dr. Beekhuis die voorstelt om te kijken of er al ontsluiting is. Wat niet het geval blijkt te zijn. Direct daarna komen 2 dames de kamer binnen om achter me aan te dweilen. Wat voel ik ik me genant zeg.. Maar goed die beste man zal het wel vaker gezien hebben.
Beekhuis vraagt wat ik wil doen, aangezien er nog geen ontsluiting is. De keuzes zijn wachten tot de weeën beginnen, waar nu nog maar erg weinig kans op is, of een keizersnede. En voor ik wat kan zeggen vraagt hij of ik nuchter ben. Als ik beken dat ik alleen een waterijsje gegeten heb zegt hij, dat is mooi, dan krijg je vandaag de keizersnede, want ik zie het niet meer zitten. We stonden alle drie met onze mond vol tanden. Hij belde de afdeling en daarna de ok planning en ik mocht met mijn dossier naar beneden strompelen naar de afdeling.
Bij de afdeling worden we opgewacht door wat verpleegsters, ze nemen ons mee naar de verloskamers waar we een uitleg krijgen over de keizersnede en wat gegevens worden genoteerd. We krijgen te horen dat de operatie staat gepland voor half 3 's middags. Dus we hebben nog even de tijd. Als ik net op bed wil gaan zitten voor de uitleg komt er iemand naar binnen gestormd met de mededeling dat ik als de wiedeweerga klaar gemaakt moet worden omdat er om half 11 nog een plekje is. Het is op dat moment kwart voor 10. Binnen no-time staat de kamer vol met witte jassen. Ik moet me uitkleden, er wordt een infuuf geprikt, krijg wat tegen trombose, wordt geschoren, krijg een katheter en een drankje tegen maagzuur. En dan is het zover. We gaan naar boven.
Bij de operatiekamers aangekomen krijg ik een ruggenprik, ik ben enorm bang voor naalden en vond het al heel wat dat ik het infuus en de tromboseprik had doorstaan maar de ruggenprik stond me echt heel erg tegen. Ik besloot me maar heel rustig te houden en me te concentreren op mezelf, des te eerder zou het allemaal voorbij zijn. Er is me tijdens de hele priksessie 3 keer gevraagd of alles wel goed was, omdat ik zo in mijzelf gekeerd zat. Maar alles ging prima.
Na een controle of de ruggenprik wel voldoende werkte bleek dat niet zo te zijn en mijn bed werd achterover gekanteld zodat de vloeistof wat sneller door mijn lichaam zou gaan, en ze als snel konden beginnen met de operatie. Eenmaal de ok opgereden voel ik me ineens niet zo lekker, het wordt wat wazig voor mijn ogen en ondanks dat het daar erg koud is begin ik te zweten. De anesthesist vroeg of het wel goed met me ging en toen ik zei eigenlijk niet ging hij meteen mijn bloeddruk controleren die schrikbarend laag bleek te zijn. Er werd een medicijnzakje bij aangehangen en na 10 minuten zou ik me een stuk beter moeten voelen. Dat was inderdaad zo. DD was inmiddels binnengekomen maar had erg weinig aan me, ik zat nog helemaal in mezelf, ten eerste omdat ik me zo beroerd had gevoel en ten tweede omdat ik mezelf zo rustig mogelijk wilde houden. Na een hoop geduw en getrek aan mijn buik vertelde de anesthesist dat DD op mocht staan omdat de kleine geboren zou worden. Ook dat was nog een hele tour want de kleine vent zat vast met zijn schouder. Maar om 11.10 uur is hij dan uiteindelijk geboren.
Darion Evert met als roepnaam Rion.
Het kereltje maakt het al snel prima met scores van 9/10/10. DD gaat mee als hij onderzocht wordt en mag het restantje navelstreng doorknippen. Vervolgen komen ze bij mij en kan ik redelijk uitgebreid kennis met hem maken. Wat een heerlijk ventje is het en wat lijkt hij verschrikkelijk veel op zijn grote zus.
Rion en DD gaan naar beneden waar oma al op hun wachten. Ondertussen wordt ik gehecht en krijgt Rion beneden een vitamine k injectie. Het hechten gaat heel snel en na nog een kleine 10 minuten op de verkoever mag ik na nog geen uur naar beneden. Ik krijg een mooi plekje op de reserve kamer in verband met de drukte op de afdeling. En al snel krijg ik Rion en Anora bij me. Ik zie dat Rion smak geluidjes maakt en met hulp van DD kan ik hem al snel aanleggen. Wat enorm geweldig is dit! Wat een rijkdom.
De rest van de dagen in het ziekenhuis verlopen rommelig, dat het druk was op de afdeling was al snel duidelijk maar dat hield ook in dat verpleging hun benen uit hun lijf liepen en eigenlijk nergens tijd voor hadden. Als Rion 's nachts wakker werd voor een voeding konden ze hem nog net aangeven en daar hield het dan mee op. Als hij na 2 uur weer kwam weigerde ze om hem weer te geven. Dus heb ik hem zo goed en kwaad als het ging steeds maar zelf gepakt voor de voedingen.
Een dag na de keizersnede mocht ik mijn bed al uit en wonderbaarlijk genoeg ging dat heel erg goed. Zo werd ik van alles afgekoppeld en kon ik weer alles zelf, natuurlijk wel met veel beperkingen van de pijn maar het was goed te doen.
op 18 september heeft de kinderarts hem nagekeken en goedgekeurd. En kregen we het sein dat we veel sneller als verwacht naar huis mochten. Dit alles ook ivm de drukte op de afdeling. En de naderende drukte door de sluiting van de ok's in flevoland. Er zijn die dag een goede 12 baby's ontslagen. We hebben Rion nog snel aan kunnen geven in het ziekenhuis en zijn daarna rond 11.00 naar huis vertrokken.
Thuis is het wachten op de kraamzorg, ook daar hebben ze het druk en kunnen ze me niet zeggen wanneer er iemand komt. Maar rond 13.00 uur gaat geheid op het moment als ik alleen met Rion ben de deurbel, dus zo goed en kwaad als het gaat strompel ik naar de deur en laat haar binnen. Ze melde meteen al dat in verband met de drukte de zorg gehalveerd gaat worden. In de plaats van de 49 uur die ik zou krijgen nu dus nog maar 23,5 uur. Maar het is goed gekomen, we zijn redelijk op weg geholpen in ons nieuwe leventje maar uiteindelijk moeten we het toch zelf doen.
