Laika

Hoi Siebje, Ik heb op 21 juli een missed abortion gehad (mijn miskraam is vervolgens) opgewekt met medicatie) en inmiddels, na bijna 6 weken, bloed ik niet meer. Dat heeft dus al heel lang geduurd! Bij mij hebben ze ook gezegd dat ik twee cycli moet afwachten maar ondertussen is ook nog gebleken dat ik een poliep/myoom (ze weten niet zeker wat het is) in mijn baarmoeder heb zitten en deze moet eerst worden verwijderd. Deze operatie zal tussen nu en een maand plaatsvinden maar ik weet niet hoe lang ik daarna dan moet wachten voor de cryo-poging. Ik merk wel dat ik vlak na de miskraam ook niet kon wachten om verder te gaan maar nu er weer wat weken zijn verstreken merk ik dat ik wel wat meer rust heb gekregen. Ik moet het maar nemen zoals het komt. Ik loop ook in het VU. Ik heb 8 cryo's in vier rietjes maar ik wil er sowieso maar een laten terugplaatsen. Ik ben natuurlijk al zwanger geworden van de eerste poging en ik wil niet het risico lopen van een gecompliceerde tweeling-zwangerschap (en vanwege mijn leeftijd plaatsen ze er volgens mij ook maar eentje terug). Succes met wachten!

Ik denk ook dat ieder voor zich moet uitmaken of ze het alternatieve circuit in willen bij een zwangerschapswens. Zelf heb ik bij mijn eerste ivf-poging wel wat acupunctuur behandelingen gedaan. Ik had alleen niet zo'n goed gevoel bij deze man (ik had echt het idee dat ie maar wat deed en veel verstand van ivf had ie ook al niet) en toen ik ook nog wat gedoe kreeg over het annuleren van een afspraak, ben ik er, nog voor de punctie, mee gestopt. Resultaat? Zwanger. Helaas wel een miskraam bij zeven weken maar dat kan aan zoveel factoren liggen, ik heb in ieder geval niet het gevoel dat de acupunctuur ook maar iets in positieve dan wel negatieve zin heeft bijgedragen.

Hoi Peggy, Meid wat een hel zeg! Ik heb helaas dezelfde ervaring, ik ging helemaal hyperventileren ervan, vreselijk. Bij mij waren er ook veel eitjes gevonden, 19, en helaas heb ik er ook nog overstimulatie aan overgehouden maar ik had volgens mij ook niet voldoende gedronken. Dus doe rustig aan en heel veel drinken!! Ik ga voor je duimen voor mooie bevruchtingen....

Herkenbare verhalen hier. Ik zit op dit moment nog midden in het verwerken van onze eerste poging. Ik denk dat ik vannacht de laatste resten van het opwekken van de miskraam ben verloren en behalve geestelijk ben ik er dus ook lichamelijk nog erg mee bezig. Ik heb besloten ook met een psycholoog te gaan praten want op de momenten dat ik het niet meer zie zitten dan zie ik het echt zo zwart allemaal! Terwijl ik verstandelijk weet dat dat helemaal geen zin heeft en ik mijzelf er niet verder mee help. Een beetje professionele hulp om me weer wat om het goede pad te krijgen kan geen kwaad denk ik. Maar andere zaken die mij helpen zijn: praten met mijn vriend, mijn moeder en mijn beste vriendin, lekker in de buitenlucht zijn en ontspannen, de rust opzoeken van de natuur, mijn kat aaien (gek misschien maar van lekker kroelen met die dikkerd word ik heel rustig) en af en toe alles er goed uithuilen....

Hoi Adriana, Vervelend dat die pillen bij jou geen resultaat hadden maar fijn dat je zo snel terecht kon voor een curretage (en fijn dat ie is meegevallen). Hopelijk kun je je snel weer richten op de toekomst nu. Bij mij is het gelukkig inmiddels goed doorgezet. ik heb vannacht heftige krampen gehad, echt elke 3, 4 minuten een aanval van pijn maar dat zakte daarna dan weer. Vanaf de ochtend nam dat af maar inmiddels ben ik ook flink gaan bloeden. Ook komen er nog best wat stolsel mee dus ik heb het idee dat de pillen nu wel goed zijn werk doen. Ik hoop echt dat over twee weken op de echo blijkt dat ik schoon ben, dan is het allemaal niet voor niets geweest. Ik ben in ieder geval een stuk optimistischer dan gisteren over deze pillen. Nu nog even afwachten hoe lang het bloeden blijft aanhouden...

Hoi Adriana, hoe is het met jou gegaan? Heb jij inmiddels ook de medicatie gebruikt, of is het nog vanzelf op gang gekomen? Ik heb gisteren de medicatie voor het opwekken van de miskraam gehad. Ik moest om 11.30, 14.30 en 17.30 drie pilletjes inbrengen en dan maar afwachten. Ik was erg bang voor de pijn, aangezien ik ook zo'n heftige en pijnlijke menstruatie heb en ik had gelezen dat het opwekken van een miskraam nog stukken erger is dan een menstruatie, dus dit had ik tegen de gynaecoloog gezegd en zij heeft mij toen wat pilletjes lichte morfine voorgeschreven, voor als ik het echt niet meer trok. Nou, die heb ik niet nodig gehad. We zijn nu bijna 24 uur verder en er gebeurt verrassend weinig. Ik had een bloedbad verwacht maar tot nu toe heb ik wel wat bloed en stolsels verloren, alleen dat is best weinig. Ook heb ik wel wat kramp maar dat voelt een beetje aan als mini-weeen (denk ik), om de tien a 15 minuten een kramp die ik een beetje weg moet puffen maar nog wel draaglijk.Vannacht had ik zelfs helemaal weinig last van dus ik heb ook nog gewoon kunnen slapen. Ik had vanochtend wel wat witte brokken (sorry voor het expliciete taalgebruik) bij de stolsels ontdekt, deze heb ik een beetje uit elkaar getrokken. Het was heel stevig en droog materiaal, een beetje bros zelfs. Misschien is dat placentaweefsel geweest (want dat zagen ze gisteren ook op de echo zitten). Het is allemaal weer redelijk vaag, ik heb geen idee of er nu nog meer komt en hoe lang dit gaat duren. Ik moet pas over twee weken terugkomen bij de gynaecoloog om te kijken of ik schoon ben maar als het zo doorgaat dan ben ik dat volgens mij bij lange na niet. Het is tot nu toe dus een beetje een teleurstellend resultaat. Gisterenavond nog even flink gehuild, ik wil er nu zó graag vanaf, maar blijkbaar heeft mijn lichaam daar nog geen zin in, hoe lang gaat dit nog duren? Zucht.

Ik ben vanochtend in het ziekenhuis geweest en ik ben vanmiddag ook nog teruggebeld door de gynaecoloog. Op de echo was te zien dat het vruchtje al wat kleiner was dan vorige week, blijkbaar is mijn lichaam al wat aan het opruimen, hoewel ik daar weinig van voel. Ik kreeg vier opties: nog twee weken afwachten om te kijken of er een miskraam op gang komt, met medicatie een miskraam opwekken, een curretage onder narcose of een curretage onder plaatselijke verdoving. Mijn voorkeur ging uit naar een curretage onder narcose maar het bleek dat dat pas over een week of vier zou kunnen want dat moet in het ziekenhuis (en kan dus niet op de ivf-poli). Een curretage zonder narcose zag ik niet echt zitten maar oke, dat was dan voorkeur twee, maar dat bleek ook pas volgende week vrijdag te kunnen. Toen is de gyn gaan overleggen met haar collega's, die hebben de echo nog eens goed bekeken en toen gaven zij aan dat bij hen de voorkeur echt uitging naar medicatie. Het vruchtje is echt heel klein (je ziet al bijna niets meer op de echo, alleen nog maar heel veel baarmoederslijmvlies) en de kansen op complicaties bij een curretage bij zo'n klein vruchtje blijken ook weer wat groter te zijn (de gyn zei letterlijk: het is gewoon een beetje tricky om zo'n klein vruchtje goed weg te krijgen). Voordeel van de medicatie is: je lichaam doet het toch nog zelf, dat schijnt beter te zijn voor je lichaam en voor je herstel en het kan dinsdag al. Nadeel is dat het soms gewoon niet of niet helemaal werkt waardoor je alsnog een curretage moet ondergaan. Maar omdat het vruchtje bij mij zo klein is, is de kans groot dat ik met de medicatie wel alles verlies. Dus......heb ik uiteindelijk gekozen voor de medicatie. Ik moet mij aanstaande dinsdag om 10 uur melden in het ziekenhuis. Ik krijg dan de pillen en dan gaan ze me twee uur in de gaten houden. Als ik goed reageer (dwz geen koorts etc) dan mag ik naar huis en moet ik nog twee keer zelf de pillen inbrengen. En hopelijk komt dan alles op gang. Ik hoop echt dat ik er dan vanaf ben.... Ik zal jullie laten weten hoe het gegaan is en nogmaals bedankt voor jullie reacties!

Dank jullie wel allemaal voor jullie raad. Ik neig wel steeds meer naar een curretage aangezien ik ook nog zoveel lichamelijke klachten heb. Ik hoop dat deze gyn een beetje welwillend is (ik ben in behandeling in het VU en ik heb elke keer een andere gynaecoloog). Ook merk ik dat ik al wat rustiger ben. Ik ben natuurlijk thuis en heb veel kunnen praten met mensen (bij ons wisten heel veel mensen er al van omdat ik opgenomen was met overstimulatie en tegelijk te horen kreeg dat ik zwanger was) en dat draagt volgens mij ook wel bij aan het verwerken. Ik laat jullie morgen weten hoe het gegaan is.

Mmm, een iui-klaagtopic waar ondertussen lekker iedereen reageert :shifty:. Nou dan ga ik ook maar even los, ik wil hier graag even klagen omdat: - ik na ruim vier jaar proberen nog steeds geen zicht heb op een kindje. - ik eindelijk zwanger was (na eerste ivf-poging wat een geluk) maar nu blijkt dat er geen hartje meer klopt - ik nu zit te wachten op een miskraam maar er gebeurt niets. -ik buikpijn heb en moe ben en pijnlijke borsten heb terwijl ik dus niet meer zwanger ben. - ik thuis zit omdat ik het geestelijk en lichamelijk even niet meer aankan terwijl de boel op mijn werk nu aan het ontploffen is aangezien ik een van de weinigen ben die dit werk beheerst. - ik mijn werk niet los kan laten terwijl ik eigenlijk wel wat anders aan mijn hoofd heb - onze vakantie helemaal niet is doorgegaan omdat ik toen in het ziekenhuis lag met overstimulatie - het vandaag mooi weer is maar ik niemand heb om mee buiten te spelen Zo, dat klinkt lekker zielig he? Maar ik heb het wel even van me af kunnen schrijven!

Hoi allemaal, Afgelopen vrijdag hebben wij te horen gekregen dat er geen kloppend hartje en geen dooierzakje is, ik was toen 7 weken en 3 dagen zwanger. Morgen krijgen we nog een echo om alles uit te sluiten maar dan is het ook echt voorbij...Ik ben er kapot van. Na zoveel jaar waren we zo dichtbij en dan dit. In de tussentijd gebeurt er ook weinig in mijn lichaam. Ik heb nog steeds wat zwangerschapssymptomen (hoewel ze wel afnemen) maar de miskraam komt niet vanzelf op gang. Ik wil morgen dan ook gaan praten over een curretage. Ik ben lichamelijk niet in orde op dit momen (buikpijn, moe etc) en ik hoop dat een curretage ervoor zorgt dat ik me lichamelijk in ieder geval weer kan herpakken. Ik heb echter ook gehoord dat een natuurlijk miskraam beter is voor je lichaam. Maar ja, hoe lang moet ik daar dan op wachten? Op dit moment zit ik thuis, werken is zowel geestelijk als lichamelijk even te zwaar. Afleiding zoeken is alleen ook moeilijk omdat ik lichamelijk zo weinig aankan. Ik wil er nu dus gewoon vanaf! Mijn vraag is, wie van jullie heeft wel eens een curretage ondergaan en hoe ging dat? Hoe snel was je weer op de been? Of heb je wel de miskraam afgewacht en hoe lang duurde dat dan? Ik wil morgen goed beslagen ten ijs komen bij de gynaecoloog. Dank jullie wel voor de reacties!

Bedankt voor jullie reacties....ik heb zelf nu ook wel het idee dat het niet goed zit. Ik begin steeds meer last te krijgen van menstruatiepijn en tja, geen hartje en geen dooierzakje betekent eigenlijk gewoon dat het toch echt over is. De echo voor volgende week is om het 100% uit te sluiten en mijn lichaam de tijd te geven om het vruchtje op eigen kracht af te stoten. Maar het is nog steeds erg onwerkelijk. Ook al weet je dat deze kans erin zit, het is toch een enorme dreun.

Hoi allemaal, Hier helemaal geen goed nieuws...we hebben vanochtend de eerste echo gehad en er was geen hartactiviteit te zien en geen dooierzak. We zouden vandaag 7 weken en 3 dagen zwanger zijn maar de embryo was maar 6 weken groot. Ze maken over een week nog een echo voor de zekerheid maar olgens de gyneacoloog moeten we ervan uitgaan dat het mis is. Na vier jaar, 6 iui-pogingen en 1 ivf-poging met een ziekenhuis-opname nu een miskraam...ik ben even in een nachtmerrie beland.

He Evie, Mij is in het ziekenhuis verteld dat de utrogestan geen invloed heeft op je test. Het kan in jouw geval natuurlijk wel zo zijn dat je te vroeg hebt getest, wat dat betreft is de bloedtest betrouwbaarder. Ik hoop voor je dat je goed nieuws krijgt morgen!

Hoi Dilara, goed dat je het aankaart. Het is inderdaad erg raar dat ziekenhuizen er zo verschillend mee omgaan maar ik vind de keuze van 2 naar 1 echt een keuze die je zelf zou moeten kunnen maken. Dat ze bij vrouwen van onder de 35 afraden om er twee terug te plaatsen, zeker bij de eerste behandeling, begrijp ik heel goed, maar als je zélf aangeeft dat je er liever één teruggeplaatst wilt hebben, dan vind ik dat het ziekenhuis deze keuze aan jou moet laten, eigenlijk. Wat dan wel belangrijk is, is dat je goed wordt voorgelicht zodat je de keuze weloverwogen kunt maken. Ik ben 33 en in ons ziekenhuis mochten wij zelf kiezen maar werd er wel bij verteld dat zij liever zelf niet twee embryo's terugplaatsen bij vrouwen onder de 35. Ook werden als voors- en tegens goed uitgelegd. Het is soms lastig om niet te kiezen voor twee. Je wilt zó graag en je bent als zo lang bezig dus twee zijn zó welkom he? Maar het is vooral belangrijk dat je een keuze maakt waar je jezelf goed bij voelt en dan is het fijn dat het ziekenhuis die keuze respecteert. Succes met je gesprek!

Hoi Dina, Ik ben ook de eerste IVF-poging zwanger geraakt, ik ben vandaag 7 weken zwanger. Wij zijn ruim vier jaar bezig geweest, bij ons is nooit een oorzaak gevonden. Wij hebben 6 keer iui gedaan en ook hier en daar wat rustmaandjes gehad dus dan kom je algauw uit op vier jaar. Bij onze ivf bleek dat we juist erg goed matchten (15 bevruchtingen waarvan 9 hele mooie) dus waarschijnlijk gaat er in de natuurlijke cyclus bij de transport van het al dan niet bevruchte eitje in mijn lichaam, ergens wat mis. Maar ja, dat blijft gissen. Blijkbaar is ivf voor ons dé oplossing (als alles goed blijft gaan natuurlijk), en ik hoop voor jou precies hetzelfde!

Hoi Adriana, wat een dubbel bericht zeg! Gelukkig hebben jullie inderdaad wel een kloppend hartje maar ik kan me voorstellen dat jullie nu een hele spannende tijd tegemoet gaan. Ik duim voor een mooie echo voor jullie, volgende week.

Hoi allemaal, Ik was een weekendje weg, heerlijk hoor! Adriana, hoe was je echo, ik ben zo nieuwsgierig! Ik heb mijn eerst echo aanstaande vrijdag, heel spannend, dan ben ik 7 weken en 3 dagen zwanger... Marietje 31 januari --> 8 juli nekplooimeting, bloed prikken combitest --> 9 juli 1e afspraak verloskundige Zonnetje 6 februari --> 6 juli 1e echo Lonki 8 februari --> 2 juli 1e echo Dinky 8 februari --> 2 juli 1e echo Neel 19 februari --> 27 juli 2e echo sasje 20 februari -- in de week van 6 juli 1e echo Adriana 22 februari --> 6 juli 1e echo Laika 23 februari --> 10 juli eerste echo Knoer 27 februari --> 16 juli 1e echo Linda 02 maart--> 13 juli 1e echo

Ha dames, hier ook nog steeds alles oke. Ik heb ook al dat probleem van knellende broeken, terwijl ik nog maar 6 weken zwanger ben, maar dat kom waarschijnlijk ook doordat ik overstimulatie heb gehad. Ik heb 10 juli (volgende week vrijdag dus) de eerste ecvho, op 7 weken en 4 dagen. Spannend!

Sandra...wat een ellende, sterkte meid, het is echt heel rot. Sil, gefeliciteerd, super dat het gelukt is!

Oh Sasje...wat een rotbericht! Ik vind het echt vreselijk voor je.....

Chablis, ik ben nu vijf weken zwanger en heb bijna elke dag nog menstruatiekrampjes. Ze voelen wel iets lichter dan normaal maar ja, ik heb ze wel....

Hoi allemaal, Fijn dat ik er nu ook bij hoor! En hopen dat het zo blijft... Ik heb aanstaande maandag een echo om te kijken of er nog vocht in mijn buik zit vanwege de overstimulatie, ik denk dat er dan ook wel een afspraak zal worden gemaakt voor de eerste échte echo, dus dan kan ik het lijstje verder aanvullen. Marietje, Neel, ik ben bij mijn uitgerekende datum inderdaad uitgegaan van twee weken voor de punctie als eerste menstruatiedag. Lijkt het jullie niet ook geweldig om met de feestdagen te kunnen pronken met je mooie dikke buik? Daar moest ik ineens aan denken net...oh, ik hoop zo dat alles goed blijft gaan!

Nou Sil, dat had ik ook hoor (positieve test de dag ervoor)....volgens mij is de pregnyl inderdaad wel uit je lichaam nu dus....spannend!! Linda, wat vervelend zeg, gelukkig zet het niet echt door maar helemaal gestopt is het ook weer niet...wat een onzekerheid. Het is zoals je zegt afwachten maar zenuwslopend is het wel!

Linda, ik hoop dat het niet doorzet meid! Ik kan mij ook aansluiten bij de februari-club. Ik heb op 17 juni een positieve bloedtest gehad en heb helaas ook gelijk een week in het ziekenhuis gelegen vanwege overstimulatie. Maar goed,ik ben vandaag weer thuis gekomen en uit de bloedtest van vandaag bleek dat ik nog steeds zwanger ben, vijf weken nu, en de uitgerekende datum zou dan 23 februari moeten zijn. Ik kan het nog steeds niet geloven....!

Mm Annelies, dat kan ik me wel voorstellen, groot gelijk dat je het even aanpast. Linda, wat onzeker allemaal...sterkte meid!