Hallo iedereen,
Hier wil ik even mijn ervaring neerzetten. Schijnt dat het goed is om het van je af te schrijven, en ook wil ik eigenlijk deze periode vastleggen. Wat er ook gebeurt, dit is een behoorlijk ingrijpende periode van ons leven, en dus belangrijk voor de rest van ons leventje...
Toen we elkaar leerden kennen, mijn mannetje en ik, wist ik dat hij gesteriliseert was en al twee kids had. Twee scheten van meiden, en naief als we waren, dachten we een operatie en we kunnen weer kindjes maken...
Helaas was dat iets te vroeg gejuicht...
Op 13 augustus 2007 werd de sterilisatie ongedaan gemaakt. En een paar weken later bleek dat we konden beginnen, want er waren genoeg levende zaadcellen. In principe stond er dus niets meer in onze weg.
Maar helaas na bijna een jaar was er nog steeds niks, en werd elke maand ongesteld worden vervelender.
Toch maar eens bij de huisarts aan de bel getrokken, en we mochten een nieuwe sementest laten doen. Hieruit bleek dat er GEEN zaadcellen meer waren gevonden! Wat nu... even totale paniek, en de uroloog stuurde ons door naar het UZ in Gent, want die konden meer voor ons betekenen.
Op 2 februari 2009 konden we dan, na bijna een half jaar weer wachten, terecht.
Prof. Gerris bekeek de resultaten en aangezien mijn leeftijd nu op een mooi moment zat, kregen we meteen uitleg over het verloop. We kwamen in aanmerking voor ICSI met TESE.
30 april werd mijn mannetje al geholpen, en mocht ik beginnen met de hormonenspuiten:laugh:. Dit was iets minder grappig voor mijn man, omdat ik verschrikkelijk melige buien hiervan kreeg. In ieder geval beter als chagrijnig, toch?
Na een paar metingen, waren de follikels rijp voor de punctie en mocht ik 23 mei komen voor de punctie. Hier echt nachten van wakker gelegen omdat ik had gelezen dat het zo verschrikkelijk pijnlijk zou zijn... Niks was minder waar, echt complimenten voor de mensen van het UZ. Het enige wat ik gevoeld heb, en dat was niet eens vervelend, was het aanprikken van de follikels. Soort van stroomstootjes waren het eigenlijk. Totaal opgelucht, was ik op een kwartier terug op de recovery. Toen kregen we te horen dat er 16 eicellen gevonden waren en mocht ik de volgende dag bellen voor de uitslag van de bevruchting.
Van de 16 eicellen waren er 15 bevrucht, en daarvan 9 doorgedeeld. Dus 26 mei TP van een topemmy...
De TP is voor de meeste mensen een "eitje", helaas moet het bij mij altijd dwars gaan en viel dit dus echt niet mee. Na een half uur wroeten zat de emmy eindelijk in m'n baarmoeder. Door mijn te volle blaas was de baarmoederhals geknikt, en kon er dus moeilijk iets door. Maar goed, uiteindelijk toch de emmy aan boord, en weer huiswaarts. 9 juni mag ik bij ons in de buurt naar een laboratorium voor de bloedtest. Vind het lang duren, en hoop echt zo heel erg dat het blijft zitten. Zou zo fijn zijn... Maar goed dat gevoel kent iedereen hier wel denk ik.
Nou dit was zo even het verhaal in het kort, ik zal er af en toe wel iets aan toevoegen...
Ook wil ik iedereen heel erg veel sterkte en geluk toe wensen!
Groetjes Wendy