evie

Zou het dan zin hebben deze maand eens wat van die ovulatietesten in huis te halen ?? Volgens mij zijn die best duur, of niet ?? Evie

Sorry, haalde even de namen door elkaar, Elinorac en Sasje !! Evie

Oh jee Sas, zo'n operatie is niet nix ! Als je vooraf goed gezond bent, bevordert dat alleen de herstelperiode maar; helaas kan alle stress van de afgelopen periode ook z'n invloed hierop hebben misschien .... ik hoop voor je dat het allemaal goed zal gaan en dat je inderdaad door kunt gaan met IUI ........ alhoewel als ik heel eerlijk ben beide dingen tegelijk ook niet altijd goed kan zijn ........... het vergt toch allemaal wel veel van je lijf én geestelijk ook natuurlijk niet te vergeten ........ Ik duim voor je, hoe het ook zal gaan ! Elinorac, tja, de discussie blijft moeilijk en ik begrijp je reactie heel goed. Meer dan zelfs ! Ik luister gewoon meer naar mijn gevoel en hij meer naar zijn gedachten. Ik kan ook 1000000 redenen opnoemen om "dan maar te stoppen" maar mijn gevoel zegt heel iets anders. En hij is op zo'n moment té zwart/wit en dat weet hij ook. Hij weet ook dat de beslissing nu van hem afhangt, als hij zegt niet meer verder te willen, tja, waar sta ik dan he. Alleen gaat het helaas niet lukken ! Ik zie ook wel aan hem dat hij in tweestrijd staat hoor, want hij vindt het vreselijk om mij zo te zien. Dit weekend gaat hij fietsen in de Ardennen met z'n "fietsclub" - fijn voor hem, kan ie even over iets anders ouwehoeren of misschien juist wel hun mening aanhoren en daarna zullen we wel verder zien. Dat we er nu over gepraat hebben samen thuis is al heel iets, want zo'n onderwerp ga je gewoon bijna bewust uit de weg - je weet de reactie van de ander en je weet dat je niet op één lijn zit. Een maatschappelijk werkster van de afdeling, daar zijn we een keer geweest, maar wij vonden allebei dat het geen meerwaarde had. We hebben anderhalf uur met zo'n mevrouw zitten praten maar kwamen er niet verder mee, ze kent ons helemaal niet en je zit meer jouw gedachtengang tegen haar uit te leggen (want je partner weet het wel) dan dat er iets zinnigs uit komt. Niet voor herhaling vatbaar dus. Voor de eerste poging was er nog zoiets van "dit doen we om het gevoel te hebben dat we er álles aan gedaan hebben" - maar we hebben niet direct gezegd wat we zouden doen als het niet zou lukken. Na 2,5 jaar ben ik zelf ook wel aardig op moet ik zeggen. Na 2,5 jaar teleurstellingen ben ik bijna de hoop ook aardig verloren. Wat wél opeens heel positief is, is dat ik na de IVF opeens al twee maanden spontaan een menstruatie heb gehad, de eerste keer na 4 weken en de tweede keer na 5 weken ???? Dit ken ik absoluut niet, als ik geen pil slikte kwam er nooit een menstruatie of pas na een week of 9-10-11 ofzo. Eerder een schoonmaakactie dan dat er een eisprong is geweest. Zou er nu dan over anderhalve week ofzo toch weer een eisprong kunnen komen ??? Iemand heeft mij wel eens verteld, hoe langer de cyclus, hoe later de eisprong dus, hoe slechter de kwaliteit van het eitje ????? Kan dat ???? Geen idee, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit, en dus hou ik de tijd maar eens in de gaten en ........... :) Evie

We hebben toen afgesproken (min of meer) we doen het één keer, al was het maar om in ieder geval mij een beter gevoel te geven in de zin van dan hebben we er alles aan gedaan. We hebben het er alleen niet over gehad wat we zouden doen als die ene keer zou mislukken. Hij vindt het oneerlijk tegen over zichzelf om er op terug te komen, z'n grenzen (opnieuw) te verleggen. En inderdaad een groot stuk bescherming tegen het verdriet. Hij voelt natuurlijk ook al 2,5 jaar iedere maand het verdriet en ziet dat dubbel bij mij. Wil mij (en ons) hiervoor beschermen. Evie

Hoi hoi allemaal, moet gewoon even iets van me af schrijven, bedankt alvast voor jullie "lezend oog" :) Waardeloos, die eindeloze tranen en discussies, als je over een beslissing als wel of geen 2e (en eventueel 3e) poging bijna lijnrecht tegen over elkaar staat. Sinds het gesprek bij de gyn vorige week ben ik min of meer "uitgeput en ingestort". Heb gister de hele dag in bed gelegen, huilen en slapen, huilen en slapen. Weet werkelijk niet meer hoe of wat. Ben geneigd om te zeggen "we stoppen ermee" maar mijn gevoel is het daar absoluut niet mee eens. Mijn vriend weet heel goed dat als hij vast houdt aan zijn "principe" van dat je je eigen grenzen opnieuw gaat verleggen en niet eerlijk bent tegen over jezelf (omdat je van tevoren hebt gezegd we doen 1 poging en nu ga je toch verder), hij mijn gevoel volledig de grond in boort. Terwijl hij toch ook wel graag een broertje/zusje zou willen voor ons lief kind. Komt er ooit een oplossing ?? Deze beslissing moeten we niet eindeloos blijven afwachten, maar je begint een gesprek samen al in tranen, omdat je weet dat de ander een totaal ander gevoel/mening heeft ....... Hoe hou je hoop, moed ?? Op dit moment ben ik ze allebei kwijt, en zou ik niet weten waar ik de energie nog vandaan moet halen om verder te gaan. Voor mijn gevoel kan ik gewoon niet al te lang wachten met die volgende poging, over 3 weken wordt ik 40. Het houdt niet op op de dag dat ik 40 wordt, dat weet ik ook wel, maar hoe langer ik wacht ......... Als ik die kleine zie, barst ik in tranen uit, zo graag een broertje of zusje voor hem te willen en ook voor mezelf, en weten dat het zo moeilijk gaat worden, ik weet niet of ik het nog wel kan. Dat komt natuurlijk mede door het feit dat manlief er zo'n ander gevoel bij heeft. Als hij gewoon vanaf het begin gezegd had, we gaan er voor, tot het lukt, alle pogingen, dan had ik allang energie genoeg gehad. Of niet ? Zucht. Thanks, Evie

Lieve Henne, wat ongelooflijk veel moed vergt zo'n beslissing .......... ik hoop zo voor jullie dat het allemaal succesvol mag zijn deze keer !! zit zelf even enorm in een diepe dip, heb even geen woorden voor jullie moed en doorzettingsvermogen, maar wens jullie alle geluk !! Liefs, Evie

Hallo Kaatje, welkom hier, en heeeel veel succes !!!! Evie

Hoi Nika, welkom op deze site ! je zult er vast veel informatie kunnen vinden ! Heel veel succes ....... en veel geluk ! Evie

Hoi Caroline, klinkt een beetje als hetzelfde verhaal - ook in ben bijna 40, als ik de natuur zijn gang laat gaan gebeurt er helemaal niets en wordt ik dus ook niet zwanger, we hebben wel al een zoontje van bijna 4, willen wel nog een kindje maar denken anders over doorgaan met de MMM....... Moeilijk hoor allemaal ! Het is volgens mijn vriend ook een stukje bescherming tegen een hoop verdriet en teleurstelling, hij ziet mij natuurlijk al 2,5 jaar min of meer iedere maand "in elkaar storten" als het wéér niet gelukt is ....... na de miskraam natuurlijk helemaal. Zo blij dat het na 3 kuren Clomid gelukt was en toen ging het mis ........ Ik weet het soms ook allemaal even niet meer, heb het gevoel dat ik teveel loop te pushen, maar ja, die wens naar een zwangerschap is ook zo aanwezig ........ het gevoel dat we nu "stil staan" doet daar ook geen goed aan ....... Evie

Jackie, dat is precies wat het is, het maakt zo'n impact op je leven, het kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn dat we elkaar kwijt raken tussen alle echo's en spuiten door .... en dat zal ook wel niet, maar ja, als de meningen over zoiets verdeeld zijn, wordt het toch wel heel lastig. Ik bedoel, als het nou de kleur muurverf is van de woonkamer, dan kom je daar eerder uit als bij dit ..... :) Het zal wel goed komen, hoop ik. Hij heeft tenslotte toch ook de wens op een broertje of zusje, en zonder ziekenhuis gaat dat niet lukken ....... Evie

Hoi allemaal ! Gister het gesprek met de gyn gehad - als we toen niet hadden gezegd dat we maar één poging zouden doen, hadden ze zonder nadenken de tweede poging gestart, oftewel, de resultaten waren goed, in die zin, goed genoeg om door te gaan. Nu is het aan ons om te besluiten een tweede poging te doen of niet. En de meningen zijn daar nogal (erg) over verdeeld ....... Mijn vriend blijft vasthouden aan het feit dat we toen hadden afgesproken één poging te doen om in ieder geval het gevoel te hebben er alles aan gedaan te hebben. Of we daarna verder zouden gaan als het niet zou lukken, daar hebben we het eigenlijk niet over gehad. En daar staan we dan. Ik heb naar aanleiding van hoe ik me tijdens die eerste poging gevoeld heb en de resultaten (bijna 40 jaar, 9 follikels, 5 bevrucht) toch wel het gevoel dat ik een tweede en eventueel 3e poging aan kan. Het grote verdriet komt pas op het moment dat zelfs na de 3e poging als die niet zou lukken definitief wordt dat er geen broertje of zusje komt. Of dat grote verdriet komt dus nu als we er samen niet uit komen en er ook geen broertje of zusje komt. Voor mijn gevoel is het nu dan "zuurder" omdat ik twee pogingen laat liggen. We weten wel dat we er geen maanden over moeten doen hier uit te komen. Maar als de meningen zo uit elkaar liggen wordt het zo'n beladen onderwerp dat je het er ook niet iedere dag over gaat hebben. Het stomme is, dat mijn vriend wel aan geeft heel graag nog een kindje te willen. Hij weet ook dat zonder "hulp" van het ziekenhuis dit niet gaat lukken. Zo dubbel allemaal .............. Evie

Hana, je maakt het wel spannend ! Ik hoop toch zooooo voor jullie dat de streep blijft staan !!!! duim duim duim !!!! Evie

Hoi meiden, was zomaar even aan het meelezen op dit wachtbankje, omdat ik hoop dat ik er binnenkort ook weer op mag zitten, of op het wachtbankje van oktober, en wil iedereen hier op dit moment even heeeeeeeeeel veel sterkte toewensen, die laatste dagen (of soms zelfs uren !) zijn psychisch zo slopend !!!! Knuffel voor jullie allemaal, ik hoop op veel groene lijntjes deze maand !! Evie

Oh nee, Jackie, wat een waanzinnige teleurstelling ............ ik heb er eigenlijk even geen woorden voor maar wel een computer-knuffel en heel veel sterkte !!! Evie

Hoi ladies, ben al even aan het meelezen over de vitamine B12 - en heb ook maar eens gebeld met het ziekenhuis. Blijkt dat er in 2007 voor het laatst naar B12 is gekeken en toen was ie onder de 130...... ik ben in 2007 begonnen voor een brusje, na 3 kuren Clomid tabletten was ik zwanger maar dit werd helaas een miskraam. Nu zijn we 2 jaar en een IVF poging verder en nog niet zwanger. Maandag bloed laten prikken en mijn B12 is nu 180. Ook niet echt een joepie-waarde. Volgende week een gesprek bij de gyn en dan zal ik dit toch eens aankaarten ......... Ik hou jullie op de hoogte ! Evie

Net toch ook maar even het zkh gebeld, of er wel eens naar vitamine gekeken is. Begin juli (bij de IVF) is bloed geprikt maar niet op Vit.B12 - in 2007 wel. OK, en wat was de uitslag toen ?? 132 - en hij mag 145 zijn - (te) laag dus. En daar is nooit iets mee gedaan !?!?!?!?!!?!? Ga zo direct meteen maar bloed prikken - werk zelf in het ziekenhuis dus dat moet geen probleem zijn. Ik hou jullie op de hoogte ...... Evie

Hoi allemaal, wat een dilemma kan een volgende poging ja/nee toch zijn ! Hoe gaan jullie daar mee om ?? Waar leg je de grens ?? Of ga je tot het eindeloze door, koste wat het kost ?? Mijn vriend en ik hebben best een meningsverschil hier over - hij heeft de wens wel maar weet ook dat we zo (met ons zoontje van bijna 4) ook heel gelukkig zijn. Heeft niet het gevoel dat hij koste-wat-het-kost een 2e kindje wil. Zo tegenstrijdig, wel de wens hebben maar niet die 2e poging IVF willen doen. Waar sta ik dan ?? Moet ik tegen zijn gevoel in gaan en mijn wens/gevoel zo aanvechten dat ik aan hem voorbij ga ?? Zucht ..... deze discussie is nog niet ten einde ....... het kost heel veel tranen ...... Wilde zomaar even dit korte verhaaltje kwijt. Heb de huisarts gebeld of ik bloed kan laten prikken op Vitamine B12 - hij belt mij straks na zijn spreekuur. Zal wel geen probleem zijn lijkt me ? En volgende week het gesprek bij de gyn. Ben zeer benieuwd of we er dan samen uit kunnen komen ....... Thanks voor jullie luisterend oor/lezend oog :) Evie

Nienke, ook vanaf hier heeeel onwijs gefeliciteerd !!!!!!!! Geweldig nieuws zeg !!!! Ik blijf ook nog even zonder nieuwe begindatum op het pauzebankje, we hebben 8 september een gesprek bij de gyn. Eigenlijk wil ik dan vragen hoe hij onze "kansen" zou zien, met in het achterhoofd mijn leeftijd (bijna 40) en geen cryo's bij de eerste IVF etc etc. Op zich is de eerste IVF mij wel meegevallen, behalve die ellendige pil die ik van de gyn kreeg voor de maand vooraf (heb al gezegd dat ik die noooooit meer wil) en de teleurstelling natuurlijk ....... Dus - na 8 september meer nieuws ! Evie

Hoi Kammie, ik heb ook acupunctuur gehad - ik voelde me er wel zalig rustig bij maar geholpen heeft het me niet. Wil niet zeggen dat het niet werkt natuurlijk !! De kruiden had ik er ook bij. Ik heb ook daar nu een pauze voor ingelast, eerst ging ik op vakantie, nu zij, dus in september pakken we het wel weer op. Ik zal ook eens op google kijken wat er nog meer bij een tekort aan B12 te herkennen is, misschien moet ik dat ook maar eens laten prikken dan ! Kan ik bij het gesprek op 8 september mooi aankaarten. Evie

Hoi meiden, bij mij het omgekeerde - daar waar ik nooit een cyclus had, ja, van zeven weken of langer, kreeg ik nu 30 dagen na de vorige menstruatie (en toen was de IVF dus mislukt) zomaar een menstruatie. Dan is er toch ook een eisprong geweest ?? Ben ik weliswaar niet zwanger maar heb ik uit mezelf een eisprong gehad ?!?!?!!? WOW !!! Deze maand weer ?!?!!? Wie weet !! Evie

Hallo allemaal, ook ik wil me graag aansluiten als "pauze-meisje" - ook al weet ik op dit moment nog niet of er nog wel een vervolg komt, op 8 september hebben we een gesprek bij de gynaecoloog en dan zullen we wel eens zien. Ik zal wel het B12-verhaal meenemen !! Bij mij is nl het baarmoederslijmvlies redelijk aan de dunne kant, wie weet kan die B12 dat iets verbeteren ?? In ieder geval - ondanks de wat mindere dagen - voelt het goed, zo'n "verplichte pauze". De poli van het ziekenhuis is deze maand gesloten en daarvoor waren wij op vakantie - net toen we gehoord hadden dat de eerste IVF niet gelukt was en er ook geen cryo's waren. Dus de vakantie kwam goed uit, nu is de poli gesloten, en in september zien we wel weer. Eerlijk gezegd weet ik even absoluut niet meer hoe verder. We zijn al twee jaar aan het dokteren, en iedere maand die teleurstelling, het wordt steeds zwaarder, en hoe ver wil je nog gaan ?? Je moet er samen achter staan, het moet niet tussen je in gaan staan, je moet er samen voor gaan, niet aan onderdoor gaan, afijn, allemaal kreten die julie allemaal wel kennen, maar hoe je uiteindelijk verder gaat en óf je verder gaat moet je zelf beslissen. En juist die beslissing is zo moeilijk ....... Ik heb een zoontje, van bijna 4, en juist voor hem zou ik nog zo graag een broertje/zusje willen ........ Maar of het gaat lukken ???? Ik ben de moed een beetje kwijt geraakt, ergens tussen alle teleurstellingen ........ Dus nou ja, houd moed, de pauze is fijn, geen hormonen, geen spuiten, geen pillen, en zowaar - 4 weken na de mislukte IVF een menstruatie !! Uit mezelf, nog nooit gebeurd !! Maar aan de andere kant - wel een menstruatie, dus eisprong, maar niet zwanger, ach ja. Zomaar meiden, ik wilde gewoon even mijn verhaal kwijt, ik lees fijn mee met iedereen, leef enorm mee met iedereen, bedankt voor het lezen van mijn verhaaltje ! Evie

Hallo lieve allemaal, wat een onvoorstelbaar verdriet op het julibankje ......... ik wil jullie allemaal een ongelooflijke lieve knuffel geven, ik zit met tranen in mijn ogen, heb mijn eigen verdriet dus duidelijk ook nog niet verwerkt, maar vindt het voor jullie ook allemaal zooooo erg ........... Tenslotte weet ik heel goed dat ik mezelf heel gelukkig mag prijzen met een schat van een zoontje (bijna 4 jaar inmiddels) maar de wens blijft, en maakt het verdriet niet kleiner. Voor iedereen die wél positief getest heeft deze maand natuurlijk ook een onwijze knuffel en hieper-de-piep-hoera !!!!!!!!!!! Fantastisch !!!!! Onze vakantie was lekker, maar echt gesproken over een tweede poging of iets in die richting hebben we niet - het was zalig om het even helemaal los te kunnen laten en niet aan spuiten of bolletjes of wat dan ook te hoeven/moeten denken. Ik wil een afspraak maken voor begin september voor een gesprek, en tot die tijd laten we het mooi even met rust. Heel veel sterkte, voor diegenen die nog aan het wachten zijn, die laatste dagen zijn killing, hou vol !!! Liefs, Evie

Lieve lieve allemaal, een ongelooflijk dikke knuffel ook van mij ........ Ik ben nog steeds de shock niet te boven, voelde en voel me gewoon eigenlijk zo goed, dat het zo onwerkelijk lijkt dat het niet gelukt is, maar kon me vandaag storten op het inpakken e.d. en huis opruimen voor de vakantie ...... schrale troost maar het werkt wel. Iets. Het gekke is, dat ik vanmorgen weer wat oud bruin verloren ben en de rest van de dag weer niets, net als afgelopen maandag. Jullie zullen me stom kunnen vinden maar de test gaat voor de zekerheid tóch mee. Mocht er maandag nog niets zijn dan test ik toch gewoon nog een keer ?!?!!? Iedereen die tussen nu en 25 juli gaat testen - ik wens jullie onwijs veel sterkte en hoop op allemaal groene lijnen als ik terug ben !!!! Heel veel liefs, Evie

Helaas helaas, na de negatieve test thuis afgelopen dinsdag was ook de test in het ziekenhuis vanmorgen negatief .......... heb m'n ogen uit m'n kop gejankt, maar dat helpt natuurlijk helemaal niets. Je wordt boos, verdrietig, onmachtig, waardeloos, in de steek gelaten, afijn, en on-top-of-all : geen cryo's. Kan het nog slechter ?? Na 2 jaar van teleurstellingen weet ik het nu echt niet meer. Lang leve de vakantie .... moet me er echt toe zetten om te beginnen met inpakken ...... Als we terug komen van vakantie is de poli gesloten (hele maand augustus) dus we hebben tot september om te besluiten hoe of wat. Voor sommigen misschien niet voor te stellen, maar we hadden min of meer "afgesproken" samen het één keer (IVF) te doen .......... en nu weet ik het niet meer. Kan ik zo'n domper nog een keer aan ?? Stiekum ben ik toch aan het "zoeken" naar iets waar ik me aan vast kan klampen. Ik heb vanmorgen om 04:00 uur geplast, is de urine van 08:30 dan misschien "te dun" geweest ?? Moet mijn Hcg nog op gang komen ?? Ik voel nl nog steeds helemaal niets en er is (na het oude bruin van afgelopen maandag) nog steeds niets roods of roze te bekennen ........ Ik denk dat ik zat.avond nog maar een testje doe, als er dan nog geen ongi is .......... zou toch een waanzinnig begin van de vakantie kunnen zijn, alsnog ........ maar ik weet ook goed dat ik me er niet teveel aan vast moet klampen en er rekening mee moet houden dat vandaag of morgen het toch gaat beginnen ...... Heel erg bedankt voor al jullie medeleven, duimen, adviezen ...... Ik leef enorm mee met de meiden van de komende dagen !! En duim me suf voor jullie, dat jullie niet in net zo'n gat vol verdriet vallen als wij ........ Liefs, Evie

Tja, ik test vandaag dus niet meer, weet niet meer wat ik er van moet denken. Vandaag was dag 13 na tp, op dag 12 was de test negatief, ik voel af en toe zo'n pre-ongi gevoel in mijn buik maar grote delen van de dag voel ik ook eigenlijk niets. Er is ook nog niets te zien en dat geeft wel hoop maar verder ....... die negatieve test van gister speelt vaak door mijn hoofd ....... ik hoop maar nergens op, dan valt het alleen maar mee .......... over 12 uur weten we het !! Evie