Heleen79

Helaas, het is misgegaan. Op 6,5 week zwangerschap. Ik werd 's nachts wakker van de buikpijn en toen ik naar de wc ging zag ik al dat het mis was. We konden 2 dagen later terecht voor een echo maar toen wist ik het al. Ik had al sinds die nacht zwaar bloedverlies met klonters dus de echo was alleen nog maar een bevestiging dat het weg was. Pffff wat een achtbaan was dat de laatste 2 weken...... Het was nog maar kort, maar toch doet het zeer dat ik het kindje nu nooit zal leren kennen. Wel positief dat ik blijkbaar toch zwanger kan worden, maar onze kansen worden wel drastisch kleiner nu. Bij de kliniek in Duitsland kunnen we maar tot 43 terecht (ik word over 3 maanden 43) en bij Nij Geertgen waar we tot 44 terecht kunnen doen ze geen punctie onder narcose. K*tzooi.

@Kitjeen @Chrissy Dankjewel!!!!! Het is allemaal zo onwerkelijk.......... cliche, maar heb er echt geen woorden voor. En dankjewel voor de informatie over de blasto's! Toch al meer info dan dat ik had kunnen vinden. Heb gelukkig nog niet heel veel kwaaltjes. Beetje gevoelige boobs, wat pijn van het oprekken van die bandjes, dat is allemaal wel te doen. Maar van de spanning 'kan ik wel zwanger worden' zijn we nu in de spanning 'kan ik zwanger blijven' terechtgekomen. Nooit gedacht dat je NA de positieve zwangerschapstest ook nog zo'n hoop stress zou hebben, potverdorie. Ik heb al een week last van bruin bloedverlies. De eerste keer dat dat gebeurde heb ik in paniek de verloskundige gebeld en is er een echo gemaakt. Daar was weinig op te zien., want tja ik was pas 5,5 week op dat moment. Gebaseerd op mijn laatste menstruatie zou ik nu in week 8 moeten zitten, maar omdat we zwanger zijn geraakt via ICSI en mijn cyclus 30 dagen is ipv 28 kwamen ze na berekening erop uit dat ik een week eerder zat (nu 6,5 week zwanger dus). We hebben nu de 8-weken echo staan op 21 april, volgende week donderdag. Het bruin bloedverlies is er elke dag een beetje en ik word er gek van. Wat ze ook zeggen over dat het geen kwaad kan zolang het bruin is, je denkt steeds 'zie je wel, nu is het mis', en 'zo begint het, zo begint mijn menstruatie ook altijd'. Je gaat natuurlijk googelen op wat de kans op een miskraam is en die kans is stiekem best groot- volgens de site van Freya is die kans voor een vrouw boven de 40, gewoon 50% (!). Dat is dus best wel een grote kans. En als je dan voortdurend dat bruinverlies hebt ook nog met buikpijn (of dat nou bandenpijn of darmkrampen zijn, is niet altijd goed te voelen) word je daar gewoon niet vrolijk van. Sorry wil niet klagen dat ik zwanger ben, maar ik word er zoooooo onzeker van. Ik kan echt niet ontspannen of genieten van de zwangerschap, ben veel te bang dat het misgaat. Wel fijn @Chrissy dat jij een voorbeeld bent dat het goed kan gaan! Ik volg graag jouw voorbeeld. Ik herken ook jouw verhaal wel van artsen die het al met je hadden opgegeven. Bij ons in het ziekenhuis ook. Je zag ze gewoon denken 'tja mevrouw, u bent ook al oud natuurlijk'. En je weet zelf maar al te goed dat je kansen niet groot zijn, maar je gaat er toch voor om de kansen DIE je hebt, te benutten toch?? Dan is het laatste wat je wilt iemand die je een beetje meewarig loopt te bekijken. 'Och die vrouw wil ook nog wat'. Ik snap dat je dat eigenlijk even tegen die arts wil zeggen! Misschien kan je een gesprek met hem aanvragen? En dat gewoon even vertellen? Dan weet hij ook dat hij dat de volgende keer anders moet doen.

@Kitje Dankjewel, ik was gewoon op zoek naar informatie. Ze zeggen inderdaad dat blasto's sterker zouden zijn omdat ze al een verder stadium bereikt hebben, maar ik kon er geen cijfers van vinden van hoe vaak dat dan ook tot een (blijvende) zwangerschap heeft geleid. Terwijl dat toch eigenlijk is wat je wilt weten als je dan zo'n 'vergevorderd embryo' teruggeplaatst krijgt toch? Jaaaa klopt wij zaten in die wachtweken en het was spannend. We hebben echt een verwarrende week beleefd. Het ongelofelijke is gebeurd: begin deze week had ik een positieve test! De allereerste positieve zwangerschapstest ooit!!! Ik weet gewoon niet wat me overkomt. Ik heb gehuild, was in paniek, blij, ongelovig, emotionele achtbaan! Ik had vanaf eind vorige week al buikpijn en mijn temperatuur begon te dalen, dus ik dacht dat wordt weer niks. Op zondag een testje gedaan om de bevestiging te krijgen en dat dan alvast naar Cuypers en Cuypers te kunnen mailen zodat we geen tijd verloren zouden laten gaan voor het volgende traject. Maar die test was onduidelijk, dus ik ben maar even doorgegaan met de medicijnen want ja je weet nooit. 's Nachts zelfs wakker gelegen van de buikpijn maar ik durfde geen pijnstillers te nemen. Maandag opnieuw getest. En toen een vaag streepje, zo vaag dat je denkt dat het ook nog de lichtinval zou kunnen zijn. Men zegt: een streepje is een streepje, toch? Maar dan zit je daar zelf naar te kijken en je wilt jezelf niet blij maken met een dooie mus. Foto's gemaild naar C&C om van hen te horen wat zij hierin zagen. En die konden bevestigen dat het een positieve test was........... Ik heb gewoon gehuild aan de telefoon tegen de medewerker van de kliniek. Wauw wauw en nog eens wauw. Mijn vriend kan het nog steeds niet goed geloven, die heeft zoiets van er zal vast iets mis zijn met die test. Waarschijnlijk begint het pas te landen als we de eerste echo hebben gehad. Ik heb deze week al meerdere keren testen gedaan en het is geruststellend dat de testen steeds duidelijker worden. Nu weet ik maar al te goed dat het nog vaak mis gaat in de eerste 12 weken (heb dat zelf ook al verschillende keren gezien bij mensen in m'n omgeving) dus ik reken mezelf zeker nog niet rijk. Maar dat we al zover zijn gekomen.......hier dank ik god op m'n blote knietjes voor.

Hallo allemaal, Ben even een tijd afwezig geweest op dit forum en moest even een bladzijde of 10 bijlezen. Wat is er een hoop gebeurd! @Kitje proficiat met de mooie dochter, wat fijn dat alles goed is gegaan! Proficiat ook aan degenen die zwanger zijn, dat moet wel voelen als letterlijk een wonder. Wat fijn!! Hoop zo dat dat ons ook gegeven mag zijn. @Paulma Jeetje wat heb jij een heftige tijd gehad zeg! Kan me helemaal indenken dat je er totaal doorheen zat.....wat een hoop klappen in korte tijd. Dat is echt niet lollig meer. Wel superknap en dapper van je dat je toch voor een nieuwe poging gaat, ben het er helemaal mee eens! Het moet voor een kind toch een voorrecht zijn om zo'n sterke en dappere ouders te hebben, ergens is er vast een zwevend zieltje dat nu besluit dat jullie dat moeten worden. Bij ons is er ook het een en ander gebeurd. Wij zijn overgestapt naar Cuypers&Cuypers in Duitsland omdat ze bij Nij Geertgen helaas geen puncties onder narcose doen en wij gemerkt hebben dat dat bij mij wel nodig is. Er zijn wat onderzoeken gedaan en in januari zijn we met een nieuw traject gestart. Mijn lichaam ging deze keer in de overdrive-modus zeg, allemachtig. Wel met een flinke afvalrace. Uiteindelijk 28 follikels aangeprikt, waarvan 19 eicellen, waarvan 12 rijp en met 6 bevruchtingen als resultaat. Ze hebben toen met de punctie ook meteen een scratching gedaan ter controle van een eerdere scratching, dus de terugplaatsing werd verplaatst naar de maand maart. Bij C&C doen ze alleen 5-daagse terugplaatsingen en dat vond ik erg spannend, want onze embryo's halen het meestal niet tot dag 5. Maar dit keer wel! 3 van de 6 hebben het gered tot dag 5. Lang leve de eicelactivator. Afgelopen vrijdag hebben we een terugplaatsing gehad van een mooie blastocyst en die zit nu lekker warm in te nestelen hoop ik. De 2 andere embryo's wilden we kijken of die nog ingevroren konden worden maar dat lukte niet helaas. In elk geval voel ik me nu super positief dat we zover gekomen zijn. Hopelijk hebben mijn dieet, acupunctuur en alle supplementen van de laatste anderhalf jaar ook een beetje geholpen. Ik weet niet hoe jullie dat ervaren, maar ik vind het resultaat van bepaalde (alternatieve) behandelingen vaak slecht meetbaar. Je hoopt dan maar dat het iets goed doet of zo. Bij de behandelingen van mijn acupuncturist is er in elk geval 1 aspect wat wel goed meetbaar is: mijn cyclus is veel regelmatiger geworden. Van een cyclus die varieerde van 27-33 dagen is het nu vrijwel steeds stabiel op 30 dagen. En stabiel is goed toch? Afijn we zitten nu weer in de wachtweken. Ik ging googelen op het succespercentage van teruggeplaatste blastocysten maar kon daar niet echt iets over vinden. Weet iemand hier iets meer over toevallig?

@Paulma Dikke knuffel vanuit hier. De wachtweken zijn ellendig, als we die nou eens konden overslaan he? Gaat het iets beter nu? Ik ken het helemaal, dat gevoel van jezelf in de weg zitten. Je loopt maar een beetje rond en er komt weinig tot niks uit je handen. En de hele tijd afgeleid door vanalles omdat je je niet kan focussen. Moet je werken nu of heb je vakantie? Soms helpt werken juist, maar dat kan ook per keer verschillen. Vervelend dat je geen symptomen hebt om op af te kunnen gaan. Die bollen (maar ook de andere medicijnen) gooien je hele lijf in de war dus je kunt nergens meer van op aan. Verstandelijk weet je wel dat het alle kanten op kan, maar dat helpt niet. Je wilt potverdorie zo graag iets concreets voelen! Iets waar je wat mee kan! Maar je hebt al eerder positieve testen gehad dus dat kan zomaar weer gebeuren nu. Maar inderdaad is dan het verschil tussen 'afzienbare tijd' wat die dokters zeiden en 2 jaar wel een beetje lang........ :-S En ondertussen tikt de klok maar door.... We all need de plak factor! Mijn lijf is geen peil op te trekken, met of zonder utrobollen. Cyclus varieert meestal van 27 tot 32 dagen (een keer een uitschieter naar 35 gehad), de ene keer komt m'n menstruatie dwars door de utrobollen heen en de andere keer stop ik met de bollen en duurt het nog 3 dagen voor de boel op gang komt. Met zo'n ruime marge in de natuurlijke cyclus varieert het dus ook heel erg wanneer mijn vruchtbare periode is en vantevoren is dat natuurlijk niet in te schatten. Ovulatietesten zijn ook onduidelijk, heb zelfs een keer een positieve OV-test gehad op dag 6 van mijn cyclus, wat me rijkelijk vroeg lijkt (want dan zou mijn menstruatie op dag 22 of zo moeten komen, maar dat is nooit het geval dus dan klopt de test niet is mijn conclusie). Dus proberen we met vrijen ook een ruime marge aan te houden, vanaf dag 9 t/m dag 20. Maar ja wanneer mijn cyclus dus ineens een keer 35 dagen blijkt te zijn heb ik dan alsnog mijn vruchtbare venster gemist, want gerekend met ongeveer 2 weken was mijn vruchtbare periode dan pas ongeveer vanaf dag 20. En na anderhalve week verplicht om de dag vrijen gaat de lol er ook wel een beetje vanaf eigenlijk . Ik vind het soms knap ingewikkeld. Wel interessant wat je zegt over dat doorontwikkelen tot dag 5. Ik ben in behandeling geweest bij het Catharinazkh in Eindhoven en bij NG wat beide Nederlandse klinieken zijn, en bij allebei lieten ze de embryo's doorontwikkelen tot dag 5 ipv dag 4. Wat dus bij mij idd als resultaat heeft dat er niks overblijft. Of dat dan aan de kwaliteit embryo's ligt of aan de niet ideale omstandigheden in het lab, geen idee. Bij 'onverklaarbaar onvruchtbaar' wordt bij ons wel steeds gezegd 'tja uw leeftijd mevrouw', zeggen ze dat bij jullie ook? En natuurlijk klopt dat ook wel, alleen krijg ik steeds meer het gevoel dat dat bij ons niet de reden is. Er zijn behalve harde factoren zoals leeftijd en BMI, een hoop 'zachte' factoren waarvan men zegt dat die een rol kunnen spelen, zoals voedingspatroon, stress etc. Maar m'n voedingspatroon heb ik al een jaar geleden omgegooid, ik slik supplementen en doe ongeveer alles wat maar mogelijk is, en stress had ik bij de laatste terugplaatsing ook niet (super relaxte vakantie gehad) dus als dat allemaal niet helpt moet het ergens anders in zitten. Maar ik voel gewoon dat bij jullie het een kwestie van tijd is voordat het blijft plakken. Het is al verschillende keren bijna gelukt, dus eens moet het gewoon raak zijn! Ik hoop en bid met je mee!

Tja story of my life geloof ik. Er is weinig wat gemakkelijk gaat bij mij qua levenskeuzes, geloof dat zowat alles wat ik doe/deed/heb zwaar bevochten is... Maar net zoals met de rest, geef ik ook hier niet op, zo steek ik niet in elkaar. Fijn te lezen dat alle dames hier doorzetters zijn, herken veel. Precies idd wat Aslyn zei over dat zolang ons lichaam het volhoudt, wij ook moeten volhouden! Zolang je menstrueert heb je een eisprong en dus een kans op zwangerschap. @Chrissy Ja haha zo praat ik ook wel eens tegen mijn buik. 'Doe nou eens waar je voor gemaakt bent ja!' Maar jij bent dus al wel een keer zwanger geweest? Ik begrijp hieruit dat dat op een miskraam is uitgelopen. Zwaar frustrerend. Ook raar trouwens hoor. Je zou dan denken dat je lijf het trucje nu toch wel kent. Ik lees wel eens dat bij vrouwen met steeds terugkerende miskramen er wel onderzoeken gedaan kunnen worden, dat ze daar iets meer kunnen doen voor het achterhalen van de oorzaken. Als er maar 1 eicel rijpt bij IVF is dat trouwens ook wel akelig. Doe je daar al die moeite voor.....al die weken en weken van spuiten en slikken, en dan maar 1 eicel is ook niet erg bevredigend - en het levert dus eigenlijk niet meer kansen op dan een spontane actie van de maand toch? Was die korte zwangerschap van een IVF of was dat spontaan? @Christine79 @Nina79 Jullie hadden het allebei over opties in het buitenland. Waar moet ik dan aan denken? Duitsland of verder weg? Ik vind het nu met corona zo lastig... We hebben al een keer overwogen om idd naar het buitenland te gaan zoals Dusseldorf, maar we waren bang dat als er ineens iets onverwachts gebeurt, zoals de grenzen die dichtgegooid worden, dat we dan de behandeling niet af konden maken. Ook nu met de coronapaspoorten die worden ingevoerd (de hele tijd moeten bewijzen dat je gezond bent, wtf) wordt het er niet makkelijker op. Wat doen ze dan bij buitenlandse klinieken waardoor het wel vaker lukt? En ik bedoel eigenlijk niet eiceldonatie, dat is weer een totaal andere route. Ik heb de websites van Vivaneo en Cuypers&Cuypers bestudeerd, maar men lijkt daar toch niet heel andere dingen te doen dan in Nederland. Misschien andere medicijnen dan? Maar in de kern komt het neer op eicellen oogsten, bevruchten en terugplaatsen. Uiteindelijk is het dan toch mijn baarmoeder die het moet gaan doen, en als die in Nederland weigert ben ik benieuwd wat ze in Duitsland dan zouden zeggen/doen dat mijn baarmoeder ineens wel gehoorzaamt. Mijn chinese arts gaf ook nog aan dat men in die tak van geneeskunde eigenlijk een rustperiode van 3 maanden hanteert tussen IVF-trajecten omdat dat betere eicelkwaliteit zou geven, maar met de deadline die steeds dichterbij komt (ben onlangs 42 geworden) word ik daar toch echt niet rustiger van...... dan hou je nog minder tijd over. Dilemma's dilemma's. @Paulma Ik las dat ze bij jou de embryo's op dag 4 invriezen, mag ik vragen bij welke kliniek dat is? En hoe gaat het inmiddels met de wachtdagen? Hoever ben je en is het nog vol te houden?

@Chrissy Oh jeezes. He bah meid, wat akelig om te horen van die AMH-waarde! Kan me voorstellen dat je daar behoorlijk door van slag bent! Maar, om je een beetje op te beuren en misschien wel iets beter nieuws te brengen, lees dit eens: https://fitforfertility.nl/amh-zegt-het-werkelijk-iets-over-je-eicelreserve/ Misschien wist je dit al, maar ik wilde het toch even genoemd hebben voor het geval dat. Ik heb die site inmiddels aardig doorgespit en heb toch wel de indruk dat ze daar erg veel weten van vruchtbaarheid en vruchtbaarheidsverbetering. Ik ben nl ook inmiddels op wat andere plaatsen geweest voor advies (niet geschoten....) en er komen toch wel vaak dezelfde dingen terug als die je daar leest. En dat vanuit totaal andere invalshoeken (holistisch arts, chinese arts, acupunctuur-arts etc). Dat dat bij ons overigens nog niet heeft gewerkt kan dikke pech zijn, of er is een andere oorzaak. Maar in beide gevallen kan gezond leven en de juiste supplementen slikken geen kwaad en zeker in de eerste fase van onze medische molen merkten we dat de aantallen en kwaliteit van onze embryo's significant stegen. Nu moeten ze alleen nog blijven plakken. Voor de volgende ronde lijkt dit me interessant om eens te gaan onderzoeken: https://www.dailymail.co.uk/health/article-2808964/How-scratching-lining-womb-double-chances-having-IVF-baby.html Mocht je trouwens terug naar IUI nadat je al IVF gedaan had? Ik heb steeds begrepen dat dat niet mogelijk is...

Wauw @Christine79 dat is een mooie test hoor!!! Proficiat! Dat geeft de rest van ons ook weer wat hoop. Geniet ervan en laat het maar even bezinken. De opluchting die dit moet geven.....ik kan het me zó voorstellen! Natuurlijk zijn die eerste weken nog altijd spannend, maar je kan alvast in gedachten de babykamer gaan inrichten......heerlijk! @Paulma Je hebt dus afgelopen vrijdag 23-07 de tp gehad? Was het een mooi embryo? Hahaha een hard matras.... Is 7mm eigenlijk niet dik genoeg? Moet zeggen dat ik me daar nog niet echt in heb verdiept, die van mij was de laatste keer 9mm maar mijn chinese arts vond dat het nog wel iets dikker mocht geloof ik. Hoewel te dik ook weer niet goed schijnt te zijn. De 6e terugplaatsing, ja tuurlijk ben je daar veel mee bezig in je hoofd! Dat betekent nl ook zoveel wachtmaanden, dus tel maar op hoeveel pogingen dat in totaal al zijn geweest.....dat doet wel wat met je. En dan heb jij meen ik ook nog een keer een miskraam gehad? Dus ja geen wonder dat je er veel mee bezig bent. Ons huidige traject was voor mij de 5e terugplaatsing dus wij gaan ook al aardig die kant op. En die is helaas weer niks geworden. Officieel moet ik morgen testen, maar toen ik zondagavond (gisteren) met het opsteken van de utrobollen wat bruinig spul aan mijn handen kreeg schrok ik al een beetje en heb toen maar meteen op maandagochtend (vanmorgen) getest. Omo-wit dus. En in de loop van de dag al wat bruinverlies dus dat wordt niks meer deze ronde. Meteen NG gebeld om een evaluatiegesprek te plannen, verpleegkundige was het wel met me eens dat een negatieve test op wachtdag 13 na terugplaatsing waarschijnlijk niet meer positief zou worden. Voor de zekerheid nog 1 dagje de utrobollen gebruiken en morgenvroeg nogmaals testen om het helemaal zeker te weten. Waar ik de vorige keer echt een vreselijke dip had, ben ik nu meer gelaten en berustend merk ik. Wat we ook doen, niks werkt blijkbaar maar ik zou zo graag willen weten hoe dat komt. We vallen in de categorie 'onverklaarbaar onvruchtbaar'. Wat me daarbij wel echt frustreert is dat ik in bijna 2,5 jaar tijd nog geen enkele keer een positieve test in m'n handen heb gehad. Ik zou misschien nog liever een keer een miskraam krijgen dan jarenlang dat Grote Niets, de voortdurende leegte. Er gebeurt.gewoon.niets. Anders weet je in elk geval dat je lijf het kan en wil, maar dat het nog even moet doorzetten of zo. Hoor wel vaker verhalen van dat het de 1e keer een miskraam was en dat het daarna wel goed ging. Alsof het lijf even moet oefenen of zo. Afijn. Nu de website van Freya maar weer eens doorspitten op geschikte klinieken voor de volgende behandeling.

@Kitje Ja ongelooflijk hoe totaal niet-inlevend mensen kunnen zijn he? Vooral met zichzelf bezig. :-S Of wisten ze het niet van je kindje? @Kitje @Paulma @Chrissy Ik heb afgelopen dinsdag de terugplaatsing gehad, dus dan zou ik mogen testen op 27 juli denk ik. Weet niet of ik het red tot die datum (waarschijnlijk al eerder ongesteld, als ik ongesteld wordt) of dat ik me weet in te houden met testen. Ik had bij de punctie al de maximale dosis morfine, dus helaas konden ze niks meer doen qua pijnbestrijding dan ze al deden. De arts zei naderhand dat ze geen volledige narcose konden doen omdat ze daar geen anesthesist hebben, maar dat dat in mijn geval wel nodig was. Helaas kunnen zij niet voor een punctie onder narcose zorgen, dus tenzij ik nog een keer zo'n pijnlijke punctie wil hebben zal ik naar een andere kliniek moeten, in Duitsland bv. Wel interessant om te horen @Paulma dat je zoveel cryo's had. Dat wil ik ook haha. Volg je een bepaald dieet of zoiets? Ik ben al een jaar vanalles aan het doen om mijn eicelkwaliteit te verbeteren, met speciaal dieet en supplementen en noem maar op. Het heeft wel geholpen in die zin dat ik nu steeds betere embryo's heb dan de eerste keer (dat was IVF, uit 12 eicellen slechts 1 matig embryo, later bij de ICSI's meer en betere embryo's), maar bij de cryo's lijkt het niet echt te verbeteren. Ze redden het gewoon niet tot dag 5 en ik zou wel willen weten hoe dat komt. Ondertussen ben ik wel enorm zennn we zijn een paar weken op vakantie en het is heerlijk, mooi en rustig hier, beetje bijkomen van alles. No stress. En laten we maar hopen dat dat helpt. Hoe gaat het bij de rest met de wachtweken? Beetje uit te houden?

Hallo dames, Het is even geleden dat ik hier gereageerd heb, nogal drukke periode met veel aan m'n hoofd. Ik lees dat er weer dames bijgekomen zijn in deze groep, welkom allemaal! De meesten ook al het een en ander meegemaakt op IVF-gebied zag ik. Het blijft een lang en vermoeiend traject waarvan je vantevoren niet weet of het succes gaat hebben. En artsen zijn daarbij een verhaal apart. :S @Kitje Proficiat dat ook nu weer alles goed is! Dat moet wel een opluchting zijn, hoewel je misschien nooit helemaal kan ontspannen. Maar wat iemand anders ook al zei, zo heb ik ook het gevoel dat jij straks een mooi kindje mag vasthouden. Ik moest overigens ondanks m'n dipje erg grinniken toen ik jouw reactie las op mijn gesprekken bij NG. Ik had inderdaad dokter Wissman... Ik heb hem in een van de laatste gesprekken verteld dat mijn leeftijd geen gespreksonderwerp hoefde te zijn (hij begon er toen voor de 3e keer over) want dat ik me daarvan méér dan bewust was. Ik moet zeggen dat hij daar ook goed op reageerde want hij zei: Dan gaan we het er niet meer over hebben. Dank u dokter. Ik moest mezelf weer even bij elkaar rapen na die laatste mislukte (natuurlijke) poging en bedenken hoe we verder zouden gaan. Ook met alles rondom zwangere vrienden of kersverse ouders die op bezoek wilden komen, daar moest ik even bedenken hoe en wat ik dat wilde en me er mentaal op voorbereiden. Maar dat zijn momenten die je af en toe nodig hebt. Inmiddels wel zwager en schoonzus op visite gehad (hebben net een kindje gekregen) en vooral mijn schoonzus was ongelooflijk lief. Ze leeft heel erg mee met ons en vertelde hoe ze zelf dacht dat ze PCS had omdat ze maar een paar keer per jaar ongesteld werd. Uiteindelijk bleek dat helemaal niet het geval te zijn, die PCS werd veroorzaakt door medicijnen die ze voor iets anders gebruikte. Toen ze ermee stopte omdat ze wilden proberen om zwanger te worden herstelde haar cyclus zich en toen was ze heel snel zwanger, wat ze dus totaal niet verwacht had. Die bijwerking was haar nooit verteld, maar om die reden werd het dus ook nooit voorgeschreven bij vrouwen in de vruchtbare leeftijd (behalve bij haar dus, stel prutsers in dat ziekenhuis). Bij haar ouders had het heel lang geduurd voordat ze haar kregen (6 jaar), dus ze had verwacht dat het bij haarzelf ook wel moeizaam zou gaan, maar niet dus. Afijn. Wij zitten nu net in de wachtweken van een 4e ICSI-traject, bij NG. Dat viel nogal tegen. Er zaten genoeg eitjes te wachten, een stuk of 12, maar de punctie deed zo ongelooflijk veel pijn dat de arts besloot te stoppen met aanprikken (de vorige keren in het andere ziekenhuis was ik onder gehele narcose, maar dat kunnen ze bij NG blijkbaar niet doen omdat ze geen anesthesist hebben). Halleluja wat deed dat zeer, ik hoop het nooit meer mee te maken. Uiteindelijk hadden we daardoor maar 4 eicellen ipv de 10 waar we op gerekend hadden. Daarvan waren er 2 bevrucht, 1 verse tp (8 cellig) en de andere redde het niet tot de diepvries. Allebei terugplaatsen was risicovol volgens de arts omdat ik eerder een overstimulatie heb gehad, maar de volgende keer denk ik dat ik ze toch allebei teruggeplaatst wil hebben. Ik vind het zo zonde elke keer! Je hebt toch het gevoel dat er dingen worden weggegooid terwijl dat niet nodig is... De terugplaatsing zelf voelde goed en ik ben nu al een paar dagen aan het praten tegen ons hummeltje, vanwege de positieve vibe en zo. Heb van een chinese arts gehoord dat je het kindje ook letterlijk en figuurlijk mag verwelkomen ook al is het er nog niet, dat zou helpen en sowieso is het goed om in een positieve flow te zitten ipv stress te hebben omdat het kan misgaan. Ik weet het verder ook niet, ik ben al zoveel aan het proberen dat dit er ook nog wel bij kan. Hoe is jullie ervaring eigenlijk met cryo's? Ik heb bij 4 behandelingen pas 1 keer een cryo gehad, terwijl ik ook lees van vrouwen met 3 cryo's of zelfs meer. Is het gebruikelijk om cryo's te hebben of is dat meer de uitzondering?

@Kitje Dankjewel voor je opbeurende woorden, dat had ik even nodig. Even wat positiviteit, over wat er nog allemaal wel mogelijk is en zo. En dat er ook vrouwen van mijn leeftijd gewoon zwanger worden. Inderdaad is dat negatieve gedoe wel het laatste waar ik behoefte aan heb. Ik ben uiteindelijk op dag 33 ongesteld geworden, dus eindelijk duidelijkheid. Maar het was dit keer een nog zwaardere teleurstelling dan anders, waarschijnlijk juist omdat het alle kanten uit ging. Ik geloof dat nu alles van de afgelopen 2,5 jaar eruit komt want ik zit er echt even helemaal doorheen. Eerst mijn vriend die 'er nog niet aan toe was' waarna ik in een serieus dilemma terechtkwam: kiezen voor mijn relatie of voor mijn kinderwens? (ik was al 38 toen, we hebben elkaar op latere leeftijd leren kennen). Daarna ruim een half jaar zelf proberen, een IUI die niet doorging, nu alweer 3 mislukte IVF-trajecten en ondertussen in het laatste half jaar om me heen een ware baby-explosie van zowel 'eerste baby's' bij allerlei stellen als 'tweede baby's'. Deze week ook weer een. Ook bij mijn schoonfamilie (daar zijn we nu dus het enige kinderloze stel :-S), en die willen ook nog eens dingen doen als gezamenlijke bbq's en langskomen en zo. Nee ga weg. Ik kan er even niet meer tegen, het is op. Wat betreft NG heb ik me inderdaad wel voorgenomen om om een andere arts te vragen als hij nog een keer dit soort dingen begint te zeggen. Ik heb die man nu 2 keer gesproken en bij beide gesprekken begon hij over mijn leeftijd. 'Dat weet ik ook wel, je hoeft het er niet in te wrijven' denk ik dan. Als het spontaan gelukt was om zwanger te worden zat ik daar toch niet. En als hij er zelf niet in gelooft, waarom werkt hij dan in zo'n kliniek... Ik heb in de laatste week van juni een afspraak dus ik schat zo in dat ik dan aan een nieuw traject kan beginnen. Hoe gaat het inmiddels met jou? Heb je nog echo's gehad?

@Paulma Heel, heel veel sterkte gewenst. Wat een afschuwelijke situatie. Fijn idd dat je een lieve arts had. Maar dit moet je toch weer even verwerken en jezelf opladen voor het vervolg. Het kost allemaal al zo veel energie en dit is al helemaal een dreun. Ik vind het maandelijkse circus al zo'n achtbaan van wel/niet, wel/niet, zou het? Ja? Oh nee toch niet. Hmm....misschien toch? Oh nee laat maar weer. Volgende poging. En dan is het gelukt en moet je alsnog afscheid nemen... Elke keer dat rouwproces. Wat ik vaak doe om mezelf 'schoon' te maken (zeker na een IVF-traject), is castorolie-pakkingen in de dagen na mijn menstruatie. Hoewel mijn eerste indruk van zoiets was van 'geen idee of het werkt maar goed, laten we het eens proberen' en ik eigenlijk ook een beetje sceptisch was, voel ik in de dagen na zo'n pakking wel altijd het een en ander bewegen daarbinnen. Alsof er toch iets in gang was gezet of zo. Het is verder trouwens ook heel fijn om te doen, zo'n castorolie-pakking. Warme olie, warme kruik op je buik en dan een uur op bed liggen. Ik slaap altijd als een roos na zo'n sessie. @Jennie80 dankjewel? het klinkt bijna als een compliment..... en dat over iets waar je zelf geen invloed op hebt. Ja dat hoorde ik van de arts dus ook, en dat is ergens natuurlijk wel een opsteker. Maar hij zei ook dat dat niks zegt over de kwaliteit. Dus of je dan de voorkeur moet geven aan weinig eitjes met goede kwaliteit, of veel eitjes met matige kwaliteit.......Beide heeft z'n voors en tegens. Wel is het -denk ik- zo dat als er nog veel eitjes zijn dat je dan statistisch een grotere kans hebt dat er wat goeds tussen zit. Een gouden exemplaar, zoals de arts het uitdrukte. @Kitje Ja ik snap wel dat je nog niet goed blij durft te zijn. Het is allemaal zo precair en kwetsbaar. Maar hou je idd maar vast aan de gedachte dat het vaker goed dan fout gaat. En je hebt al een keer een kindje gekregen, een in elk geval een teken dat je lijf het kan en wil dus heb vertrouwen! Hier is mijn huidige cyclus inmiddels een ware mindfuck aan het worden. Dag 17/18 buikpijn. Dag 23 t/m 27 gerommel in m'n buik en weer soort van half ongesteldheidsgevoel. Dag 27 negatief getest. Dag 28 t/m 30 gebeurde er helemaal niets, tot aan het einde van dag 30 een heel klein beetje bloed. Huilbui gehad want ik dacht dat de kans weer verkeken was, terwijl ik een paar dagen lang toch in de veronderstelling verkeerde dat het wel eens raak kon zijn. Bezoek voor zondag (waarvan 1 zwangere) afgezegd want ik zat er echt even helemaal doorheen. Daarna dag 31 weer vrijwel niets, heel af en toe een heel klein beetje met afvegen maar niet noemenswaardig. Ook geen krampen. Wel weer getest op dag 31 (gisteren dus), negatief. Inmiddels dag 32, nog geen krampen en geen bloedverlies, wel beetje apart gevoel in m'n buik. Aaaargh. Moet me inhouden om niet weer te gaan testen. Ik weet niet of het rare gevoel in m'n buik nu van eventuele krampen komt of van de spanning. Afwachten maar weer....man man wat moeilijk. Over NG: ja het was wel een beetje een tegenstrijdig antwoord wat betreft die leeftijdsgrens, want hij begon vervolgens over een vrouw van 44 die hij niet meer wilde behandelen wegens te weinig eitjes. Dat klopte niet echt met zijn eerdere antwoord over de grens van 43. Maar goed ik kan er in elk geval wel terecht. Bedankt trouwens voor de info over de buitenlandse klinieken! Dat is echt heel waardevol en interessant, ga ik zeker eens op googelen. Ik word over een paar maanden 42 dus ik moet gewoon realistisch kijken naar de mogelijkheden om zwanger te worden van mijn eigen eicellen, of dat andere opties beter zijn. Jouw redenering over het houden van en zorgen voor een kindje van een ander (adoptie etc) ten opzichte van donoreicellen begrijp ik ook heel goed. Dus misschien wordt dat voor ons ook wel een volgende optie.

@Paulma Oei! Neee het zal toch niet???? Wat erg!! Hoop van harte dat het op de echo allemaal goed is!! Pfff wat zijn dit soort dingen toch zenuwslopend.... het zwanger worden zelf, en dan daarna het zwanger blijven... Fingers crossed dat het goed blijft gaan! Mijn test gisteren was negatief helaas. Omo-wit. Blijf het natuurlijk wel even in de gaten houden, als ik over een paar dagen niet ongesteld ben geworden kan ik altijd opnieuw gaan testen. (Geen bloed geeft moed zeggen ze toch?) Anders kan ik in elk geval over een paar weken starten bij NG voor een traject. De trajecten zijn korter heb ik begrepen dan de reguliere trajecten in het ziekenhuis en je hoeft ook niet eerst aan de pil, wat ik ook wel fijn vind. Als de start van je traject dan onverhoopt wat later is heb je in elk geval nog een spontane kans om te benutten, terwijl je dat bij een pil-traject niet hebt omdat je cyclus dan wordt platgelegd. Ik krijg straks dan wel Gonal F omdat het risico op overstimulatie bij Menopur groter is blijkbaar, en met mijn AMH-waarde van 3,34 vond de arts het ook niet nodig om maximaal te stimuleren. Hij gaf aan dat de dosis die ik de laatste keer heb gekregen voor mij te hoog was gezien mijn AMH-waarde (toen begreep ik ineens ook beter waarom ik die overstimulatie had gekregen). De leeftijdsgrens bij NG lag wel lager dan ik verwacht had (had daarvoor op de site van Freya gekeken) dus ik kan daar nog maar 1 jaar terecht. Alleen het komende jaar dus en dat maakt me wel wat benauwd. Vorig jaar werd me in het zkh ook gezegd 'oh maar je hebt nog zeker een jaar dat je hier terecht kan voor IVF' en dat jaar is ook al voorbij. @Kitje Aha dan snap ik het inderdaad! Ik begreep het al niet zo goed omdat ik uit de verhalen begreep dat je al in NG geweest was en daar niet geslaagd. Maar dat ging over behandeling met eigen eicellen dus. Op Cyprus wordt je behandeld met donoreicellen. Vertellen ze daar ook waar de eicellen vandaan komen? In Nederland is er schijnbaar een wachtlijst van jewelste voor donoreicellen, waarom zouden vrouwen op Cyprus (of elders) dan zo makkelijk stimulatietrajecten ondergaan -waar ze zelf uiteindelijk niks aan overhouden? Voor de donor kost dat toch ook geld?

Hahaha @Paulma de details van een bevalling zijn nog minder fijn heb ik gehoord..... Snap wel dat dat bruinverlies erg onzeker maakt, zeker als dat zo lang duurt! Als de echo's etc uitwijzen dat je gewoon zwanger bent zou ik er gewoon lekker van genieten! (mijn zus is 9 maanden kotsmisselijk geweest bij haar eerste, dat was echt niet grappig. Ze was al niet dik en dan ook nog 5 kg afvallen is ook weer niet de bedoeling van zwanger zijn....) Blijf gewoon alert op evt dingen die niet goed lijken, jij kent je eigen lichaam het beste en dan kan je ook op tijd aan de bel trekken. Ja ik zei ook al tegen mijn vriend 'het zou wel een grap zijn als we nu na 2 jaar proberen en 3 mislukte IVF-trajecten, ineens in zo'n rustmaand spontaan zwanger zouden zijn....' Dus ik ga er maar niet van uit. Ik wil morgen gaan testen (dag 27, dan moet er toch wel iets zichtbaar zijn), wil van de onzekerheid af. Ik voel 't wel alweer rommelen inmiddels, en m'n eigen lijf kennende denk ik dat het idd niks wordt. Wat kan je lichaam je toch voor de gek houden. @Kitje dat wist ik niet over Gonal F en Menopur. Hoewel bij mij ook wel werd gezegd dat de kwaliteit eitjes beter was met Menopur, maar het leek er meer op dat ze die conclusie hadden getrokken na het eerste traject of zo. Dat je bij een cryo langer utrogestan moet gebruiken wist ik ook niet. En misschien een gekke vraag, maar hoe ben jij bij Cyprus terechtgekomen? Ik heb al vanalles gelezen over Belgie, Duitsland (Vivaneo bv) en alles wat ze daar wel doen en in NL niet, maar over Cyprus had ik nog niet eerder gehoord. Wat doen ze daar wat ze hier niet doen?

Owww @Paulma dat is nog even spannend!!! Ik steek een kaarsje voor je op! Mijn gesprek van maandag ging op zich wel goed. We hebben akkoord gekregen om door te mogen met een 4e traject, maar we gaan even bekijken of we dat dan ook in dit ziekenhuis willen doen. Zij gaan feitelijk alleen hun kunstje herhalen van de vorige keren, en misschien is het zinnig om een keer iets anders te proberen. Als in, even iemand anders ernaar laten kijken die wellicht ideeen heeft voor een andere aanpak of zo. En wat Kitje al zei, Nij Geertgen is gespecialiseerd in vruchtbaarheidstrajecten en heeft daarom waarschijnlijk ook meer kennis in huis. Ik zit nu net in de 4e week van m'n cyclus (meestal zo rond de 29-30 dagen) en heb volgende week een gesprek bij NG, dus dan kunnen we precies op tijd de afweging maken waar we doorgaan met het nieuwe traject. Mijn vragen over het printje met de embryo-informatie zijn op zich ook wel beantwoord, maar het ging wel weer een beetje vreemd. Het begon er mee dat de arts zei van 'tja het is ook echt heel specialistische informatie, zelfs ik kan er niet altijd goed wijs uit. En een embryoloog heeft er tenslotte ook 8 jaar voor gestudeerd.' Waardoor ik dacht (misschien een beetje negatieve insteek hoor) : 'bedoel je nu dat dit te ingewikkeld voor mij is en dat ik er dus niks aan had om deze informatie te vragen?' Naja aannames. Ze heeft het vervolgens wel duidelijk uitgelegd waardoor ik het schema ook een stuk beter begreep. Ik weet nu ook dat ik de eerste keer met de IVF een matig embryo teruggeplaatst heb gekregen en de keren daarop met ICSI een prima (een p) embryo van 8 cellen. Arts denkt dat dat aan de soort medicatie ligt dat ik daarna betere embryo's had. Echter ben ik ook al bijna een jaar aan een dieet dat vruchtbaarheidverhogend zou moeten werken, dus ik hoop/denk natuurlijk dat dat er ook invloed heeft op de kwaliteit van de embryo's. Was het jullie trouwens bekend dat embryo's van 11 cellen weer terug kunnen vallen naar 7 cellen of minder? Dat bleek uit ons lijstje. Heel vreemd vond ik dat. Ik dacht ze delen door, of juist niet. Maar dat ze weer kunnen terugvallen naar een kleiner aantal cellen wist ik niet. Ik zit nu dus in de 4e week van m'n cyclus en ben weer mezelf helemaal gek aan het maken. Kwaaltjes en pijntjes die misschien niks voorstellen maar die je toch weer gaat interpreteren alsof het raak is dit keer.......afijn jullie kennen het vast wel. Maar wat ik oprecht vreemd vind, ik heb dit keer op dag 17 en 18 buikpijn, krampen en lage rugpijn gehad. Alsof ik ongesteld moest worden maar dan wat minder erg. Ik heb een cyclus van gemm. 28-31 dagen dus voor menstruatiepijn was het veel te vroeg. Sinds ik vanalles bijhoud in een app kan ik ook zien dat dit niet gebruikelijk is (voor mij). Dus nu ben ik de dagen aan het aftellen dat ik een testje kan gaan doen. Gelukkig komende week ook al gesprek bij NG dus verder geen verloren tijd.