Jump to content

Kitje

Members
  • Content Count

    507
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Kitje last won the day on June 8

Kitje had the most liked content!

Community Reputation

3 Neutral

About Kitje

  • Rank
    Queen

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Ohhh wat balen @Siepie had het zo gehoopt voor je! Snap ik wel ja dat je je een beetje afzondert dan, dat heb je ook nodig soms, zeker om teleurstellingen te verwerken. Denk ook dat het weinig zinvol is om door te gaan met de medicatie en volgende week weer te testen. Je zit op 14 dagen na tp toch? Toen testte ik heel erg zwanger, de week erna was de streep wel nog dikker, maar die eerste test was zeer duidelijk en hoefde niet met een loep te turen naar een zeer licht streepje, dus die mening van jou deel ik wel. Als het nu niet positief is dan wellicht volgende week ook niet, al zijn de wonderen de wereld nog niet uit.... Het blijft een zwaar traject he, snap ik wel ja dat je ff moet nadenken of je dat allemaal nog wil. Weet niet of eiceldonatie eventueel een optie voor je is, kan ook met je man zijn zaad, dan is het kindje biologisch mss niet van jou, maar het groeit wel in jou en is ook wettelijk van jou en het is wel van je man dan. Maar goed, dat is iets dat moet jij beslissen en dat moet je ook niet nu doen want nu ben je nog te verdrietig om de mislukte poging. Wat ik gemerkt heb na het verlies van dit kindje is dat het verdriet echt mega groot is en het voor mij geen enkel verschil zou uitgemaakt hebben dat het biologisch wel of niet van mij is, het groeit in mij, dus is het van mij en het was zo ontzettend welkom. Met mij gaat het op en af, ben nog best wel een emo wrak soms, maar sommige dagen gaat het best ok. Ben ook weer aan het werk, deels nog, zoveel uren als dat ik volhoud. Lichamelijk gaat het wel, toch nog wel vlug moe, bloeding is inmiddels bijna weg, alleen nog bruin komt eruit. Heb het sporten maar weer opgepakt na maanden niks gedaan te hebben. Beginners schemaatje van 40 minuutjes per keer, maar wel 3x per week. Paar kg afvallen is mijn nieuwe doel, ben er al 8 kwijt..... Dat nu wel genormaliseerd intussen en mijn jongste zusje doet ook mee, iedere vrijdag wegen en dan op naar een gezond gewicht. Volgende week controle in het ziekenhuis en dan krijg ik ook de uitslagen die ze binnen hebben van het bloed. De placenta zou waarschijnlijk langer duren, maar heb 3 weken erna nog een afspraak staan. Ze zullen dan ook wel inwendig gluren of alles er schoon uit ziet. Heb een mooi klein subtiel gedenkplekje gemaakt voor de kleine man en het armbandje dat ik gekregen heb van mijn moeder en zusjes ligt bij de juwelier om te graveren, zijn naam en geboortedatum laat ik er in zetten. Nu thuis aan het werk, maar heb slecht geslapen dus de concentratie is pet. Sterkte lieverd, is toch een dingetje om te verwerken weer he?
  2. Jij had vandaag toch je testdag dacht ik @Siepie? Hoe is het verlopen? Ben benieuwd! Verder met de andere meiden alles goed? Het is zo stilletjes op het moment...
  3. Wat leuk dat je weer komt meeschrijven @Onzefamilie en wat een leuke foto. En je hebt helemaal gelijk, soms zijn we zo bezig met wonderen verrichten dat we vergeten welke wonderen we wel hebben. Blij wezen met dat wat je wel hebt ipv treuren om dat wat je graag wil en niet hebt. Het is een waarheid als een koe en toch is dat lastig, want je wil zo graag ook dat wonder dat je nog niet hebt... Anyway, welcome back in dit wachtbankje topic dat wel een beetje achterhaald is intussen, maar het wordt vanzelf wel weer december. Of lopen we op de feiten vooruit? Is maar net hoe je het ziet... Hier is het idd allemaal erg verdrietig, maar life goes on, dus ja, ook mijn leven hoe lastig ook soms. Morgen weer naar het werk en dan is alles weer zoals het was before.... Lief dat jullie aan mij denken meiden. Voor jou spannende tijd @Marsukar Ik meen dat jij tegelijk uitgerekend was met mijn collega (zij 27 september) maar zij is afgelopen vrijdag bevallen. Kreeg een appje van dr, is dan wel even confronterend, maar ik weet hoe een groot wonder dit kindje is, dus ik gun haar en haar man hun geluk van harte. Voor jou kan het nu elk moment zover zijn, maar kan ook nog 2 weekjes duren. Lijkt me spannend als je zo op het laatst loopt en gewoon weet van het kan ineens zo ver zijn. Weet nog dat mijn zusje van haar 2e in verwachting was en toen gingen ze naar de dierentuin (ze was al over de datum heen), dierentuin was vlakbij, kwartiertje rijden zoiets en zij lopen daar en ineens zegt ze, oh, we moeten nu naar huis en paar uur later lag haar dochter op haar buik te kijken. Ik wens je vast veel succes op het moment dat je het nodig hebt en wel ff wat laten weten hoor
  4. Dankjewel lieve @Jennie80 voor de virtuele knuffel! Zulke dingetjes doen me wel heel goed. Hoe is het met jou nu? Jij hebt ook wel eea achter de kiezen gehad. Is er al zicht op wanneer je weer verder mag?
  5. Dat klopt @Siepie iedereen heeft recht op geluk en een fijn leven, alleen is het soms een beetje oneerlijk verdeeld daarin. Maar ja, dat zal er ook wel bij horen. Ja, heb je in het begin verteld dat je het niet makkelijk gehad hebt, gelukkig dat het voor jou nu anders is. Ik zal me vast ook wel weer eens wat happier voelen, ooit, maar nu mag ik gewoon nog verdrietig zijn, het is ook nog maar zo kort geleden allemaal. Oh, maar 3... Wachten met testen, ik ben er bang voor dat je dat niet lukt, lol. Ach ja, natuurlijk, je had woensdag je terugplaatsing, ben ff helemaal van de wap van alles. Testen is 2 weken na terugplaatsing en niet na punctie, dom. Maakt het dan niet uit dat je 2 daagse hebt terug gekregen eigenlijk? Ja, de dagen kruipen in die wachttijd tot testen, vooral die tweede week vond ik altijd zooooo traag gaan. Nee, met de adviezen en meningen van anderen kan ik precies niks. Mijn jongste zusje heeft zelf een miskraam gehad (8 weken) en dat ging hetzelfde als bij mij. Kwam ook voor een echo en kindje bleek niet meer te leven, ook niks van gemerkt. Daarna heeft ze 3 gezonde kinderen gekregen, maar ja, ze was wel veel jonger dan ik. Ze weet wel hoe het voelt en ze zegt dat ze er nu nog weleens verdriet van heeft en het is al meer dan 7 jaar geleden. Ze zal altijd denken wat nu als dit kindje wel geboren was, maar ja, dan had ze haar dochtertje ook niet gehad, dus dat verzacht het verlies wel zei ze. Het zal ongetwijfeld allemaal goed bedoeld zijn, maar zelfs met de vraag "hoe is het" kan ik niks. Het is kut en klote, maar ja, dat iedere keer te zeggen dat doe je dan ook weer niet dus, stuur je maar dat het wel gaat. Ben intussen bijna 8 kg kwijt in 10 dagen, dat zeg ik maar niet, want dan maken ze zich alleen maar zorgen. Slapen gaat nog wel enigszins, maar ik slaap te weinig en eten lukt ook niet zo goed. Nu mocht er wel wat af, dus dat is dan nog niet zo heel erg, maar het geeft wel aan hoe slecht het eigenlijk gaat. Ja, hij is voor altijd hier in mijn tuin. Dit stukje tuin staat ook vol met plantjes die uit de tuin van mijn overleden peettante komen en plantjes die mijn moeder zelf gekweekt heeft. Hij hoort daar en dit moest ik ook echt alleen doen. Ik heb tranen met tuiten gehuild, maar zo was het goed. Van mijn moeder en zusjes heb ik een armband gekregen met een klein sterretje erop, superlief. Ga zijn naam en geboortedatum erin laten graveren als dat kan (is niet zo een hele dikke armband). Dank voor de lieve woorden Simoon, ik hoop ook echt dat het tij gaat keren binnenkort. Mijn duimen draaien voor jou nog hoor! En ook voor de andere meiden.
  6. Ja, in de toekomst kijken kan niemand he @Siepie maar ik hoop toch eigenlijk wel iets meer geluk en een iets makkelijker leven.... We zullen het zien. Ja, dat is zeker zo, als je ergens heen wil dan zul je er wat voor over moeten hebben. Rusteloze benen en een opgevouwen vlucht is dat bij mij meestal dan. Oh, een paar testen? Ik koop altijd maar 1 test, zo'n doosje met 2 erin en dan vlak vantevoren meestal. De laatste keer had ik nog een test liggen, die lag al die tijd dus in mijn kast en netjes op de juiste dag getest. Het is ook maar waar je je prettig bij voelt, ik zou er knettergek van worden denk ik, als ik steeds maar zou testen. Wanneer is dan je officiele testdag? maandag de 21e toch dacht ik? Dacht dat je met zo'n vroege test dan wel dag of 3 vantevoren al kunt meten. Ja, zal het allemaal een plek moeten geven, mijn moeder en zusjes hebben al gezegd dat ze achter me staan, wat ik ook besluit, maar ik proef eigenlijk wel een beetje uit hun dat ze hopen dat ik er toch nog voor ga. Collega van mij zegt dat ik dit niet meer moet doen, vanwege het grote verdriet dat het me kan opleveren. En dat is nu eigenlijk precies de reden waarom ik dit hele traject in eerste instantie voor mezelf gehouden heb. Nu moeit iedereen zich er (goedbedoeld) mee. Ik heb helemaal alleen afscheid van mijn zoontje genomen. Mijn moeder vroeg nog wel of ze wilde dat ze kwam, maar ik wilde dit alleen doen, op mijn manier. Ik heb een paar hele mooie foto's gemaakt dat hij in het bakje water op mijn hand ligt, dan zie je pas goed hoe ontzettend klein hij is. Hoe bedoel je de vraag wat ik met gaat doen? Met mijn zoontje bedoel je? Ik heb hem begraven in de tuin, heb er een kaboutertje bij gezet en heb een steen besteld in de vorm van een hartje met de tekst: Wish you were here... Die leg ik er op als die binnen is, zo is hij altijd bij mij. Veel andere opties had ik eigenlijk niet, ik kon hem laten cremeren met lotgenootjes, maar er was geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om hem achter te laten in het ziekenhuis, hij moest mee, hij hoort bij mij. Maar om er nu een hele crematiedienst of begrafenis zelf aan te wijden vond ik ook weer zoiets. Bij zetten bij een graf kon ook niet want in mijn familie wordt iedereen gecremeerd, dus bleef eigenlijk alleen zelf begraven over. En dat vond ik eigenlijk ook wel mooi, zo kon ik het precies doen hoe ik wilde en zal hij altijd hier zijn. Nou, jij hebt inmiddels bijna je eerste wachtweek erop zitten, spannendste week gaat nu komen. Keeping the fingers crossed!
  7. Thanks @Siepie ik doe er alleen niet zoveel mee. Mijn vader vond altijd dat ik boeken moest gaan schrijven, hier, kijk naar die Harry Potter boeken, dat is ook een alleenstaande moeder.... Rusteloze benen is idd heel vervelend, ik heb dat altijd IN het vliegtuig, super irri is dat. Zit je daar en kun je nergens heen, klemvast tussen de stoel voor je en je eigen stoel. Hopelijk heb je vannacht beter geslapen en verder geen last meer. Denk dat alle kinderen dwarsliggers kunnen zijn, maar vond het enorm grappig dat mijn moeder dat zo vond terwijl ook zij totaal geen vergelijking kon maken met enkel 3 dochters. Ze moest dus ook erg wennen aan een kleinzoon en terwijl mijn vader holladijee zong (want eindelijk een menneke in de familie ipv AL die vrouwen) mopperde mijn moeder op de luiers van tegenwoordig want die waren ook niet zo goed als vroeger.... Hier, kijk, hij is helemaal nat, rompertje, buikje, en de luier is nog helemaal droog, wat een waardeloze luiers. Dus ik vraag, heb je zijn piemeltje wel naar beneden geduwd dan? Hoezo? Ehm, ja, als die omhoog wijst plast die over de luier heen... Totaal niet aan gedacht.... Tja, 3 dochters.... Geef je groot gelijk ja dat je een urinetest gaat doen. Je zou deze keer toch niet eerder testen dacht ik ergens gelezen te hebben? Heb je je bedacht of kon je je niet bedwingen? Dat is ook zo, ik voel me ook niet "oud" alleen denk ik wel na over het feit dat ik alleen ben en als ik dus weg val, de kleine geen andere ouder heeft om op terug te vallen, ik wil een kind wel graag tot de volwassenheid kunnen begeleiden. In mijn familie worden mensen niet zo oud, en veel piepen er tussenuit zo ergens rond de 63, 64, 65. Wil niet zeggen dat mij dat ook gaat overkomen natuurlijk, maar daar denk ik dan wel aan. En ook wil het niet zeggen dat als je jonger bent dat je dan niks overkomt, garanties heb je immers niet in het leven. En wie weet wordt ik wel 80 en dan is er niks aan de hand natuurlijk. Maar goed, ben nog lang geen 50, dus wat dat betreft heb ik nog wel enkele jaren de tijd. Dat van die 3 minuten sloeg op het zinnetje dat ik niet vandaag hoefde te beslissen, het was 23.57 toen ik dat tikte, dus die dag duurde nog 3 minuten, maar dat zie je natuurlijk niet als ik het gepost heb, lol. De verloskundige belde op of ze een leerling mocht meebrengen. Jeetje, waarom heb ik dat nou altijd? In het ziekenhuis ook al.... Bleek dan een verloskundige in opleiding die bijna klaar was. Ze kwamen met zijn tweetjes en de leerling kreeg 3 telefoontjes tussendoor, vond ik vrij ongepast, maar goed. Ze zijn wel een uurtje of 2 gebleven, heb ze mijn zoontje laten zien (eerst gevraagd of ze dat wilden) en ook gepraat over de zwangerschap en alles. Verteld over hoe mijn hele traject verlopen was en hoe ontzettend blij en gelukkig dit kindje mij een heel even had gemaakt. Hoe welkom hij was geweest en hoe groot het verdriet.... Ze hadden wel met me te doen, hadden het me zo gegund. Ze vertelde dat de kans dat het na de 13e week nog mis gaat zelfs maar 0,5% is. 0,5%! Het voelt nog steeds heel oneerlijk. Verder zei ze dat hun deur altijd open staat als er ooit iets is en vroeg ze wat mijn plannen verder waren omdat ik dus nog die 2 cryo's heb. Heb haar aangegeven dat ik dat nog niet wist. Ze zei dat ze dat wel snapte, maar dat als ik besloot dat ik het niet meer wilde proberen, dat ik dat dan wel echt zeker moest weten, niet dat ik er later spijt van krijg. En dat het ook wel goed kan gaan, maar ja, garanties heb je nooit in het leven. Het vervelende met zoiets is, het kan je weer ongelooflijk veel verdriet brengen, of ontiegelijk veel geluk en vreugde, er is niks in between. En dat maakt het lastig. Ook nu, met deze zwangerschap, ik ben heel even heel gelukkig geweest, dat neemt niemand mij meer af. De opluchting met die positieve test, de tranen van geluk tijdens de echo's en het geheimpje wat ik met me meedroeg, dit alles maakte mij zo gelukkig. Inmiddels heb ik vandaag definitief afscheid genomen van mijn zoontje. Ik had een klein kistje gekocht voor hem en heb hem daar in gelegd, in het wikkeldoekje dat veel te groot was en met het vlindertje uit het ziekenhuis. Wat bloemetjes uit de tuin. Nu wachten tot mijn steen binnen is. Heb vandaag ook het dagboekje binnen gekregen, het was mooi en liefdevol verpakt. Had een dagboekje gekocht ook voor de zwangerschap, maar om een of andere reden ben ik daar nooit aan begonnen. De verloskundige denkt dat ik in mijn onderbewustzijn geweten heb dat dit kindje het niet zou gaan redden, omdat ik nooit in dat boekje ben begonnen en ook het vertellen aan mijn zoon telkens maar voor me uitschoof. Of dat zo is, geen idee, ik had het wel heel graag anders gewild, maar het mocht niet zo zijn.
  8. Ja, dat is wel hoe ik ben, dat wat in mij opkomt komt er ook uit, tegenwoordig wel iets genuanceerder dan vroeger. Praten gaat dat voor mij moeilijker, ik klap dicht als het te moeilijk voor me wordt en sluit me dan compleet af, zo schrijven lukt me dat wel. Ik zit gewoon een beetje weird in elkaar.... Ach ja, iedere gek zijn gebrek toch? Fijn dat je weer veilig thuis bent @Siepie vanavond lekker warm tegen je mannetje aankruipen en laat je maar lekker koesteren. En als de zaken niet gaan zoals ze moeten maar uiteindelijk toch goed komen is het ook goed he. En eigenwijze kinders zijn ook leuk. Bedenk me ineens dat ik mijn moeder nog moet zeggen dat ze het fout had.... "Het is vast een meisje, die zijn eigenwijs en liggen vaak dwars" Nope, een kereltje dus, ik zei nog tegen dr, jongens liggen ook dwars en zijn ook eigenwijs, maar meisjes vaker vond zij. Alsof ze vergelijk heeft ofzo, ze heeft 3 dochters. Anyway, ik dwaal weer af. Ja gewoon doen hoor die urinetest, dat geeft echt wel een resultaat na 2 weken. En van dat kadootje, dat is zeker zo, vond het echt superlief. Zat ook nog een megalief kaartje bij en nog wat andere dingetjes. Ja, dat verhaal van die Franse vrouw heeft Sophie mij ook verteld toen ik weer eens lag te zemelen over dat ik geen jaren de tijd meer had (toen in die onzekere tijd dat het land dicht was) alleen is er voor mijzelf ook nog een soort grens waarop ik zelf vind dat IK dat niet meer moet doen. In Letland hebben ze ook niet echt een maximum leeftijd, dus wat dat betreft hoef ik ook niet vandaag iets te beslissen over de cryo's, daar heb ik ook nog maar 3 minuten de tijd voor trouwens. Bedankt, ik heb nog niet echt vragen eerlijk gezegd, misschien komen die morgen op. De vraag, why in hemelsnaam???? Die kan ze niet beantwoorden. Heb een keertje eerder iemand die tip gegeven, zij is nu bijna uitgerekend, nog een week of 2 geloof ik dat ze moet. Je leest zoveel op internet, een hoop denk ik van, mjah, ok, maar dat wandelen klonk wel logisch en daarbij als het niet helpt ben je toch gezond bezig geweest. Niet rennen he Simoon, wandelen, op rustig tempo. En iedere dag netjes half uurtje. Nou, het bed maar eens opzoeken.
  9. Nou @Siepie inmiddels weer thuis denk ik met Emmy. Snap dat je dat hangen op die kamer erg beu was, je wordt er ook zo lamlendig van denk ik. Toen ik daar was, was ik ook alleen, maar kon ik wel gaan en staan waar ik wilde, dat scheelt een boel denk ik. Hopelijk was het goed gegaan met vliegen, lijkt me rot als je vliegangst hebt en dan alleen te moeten gaan. Bij mij wilden ze toen ook een bloedtest, maar hier in Nederland gaat dat allemaal zo traag, voordat je de uitslag hebt daar van ben je alweer dagen verder. Ik heb toen ook gewoon een urinetest gedaan na 2 weken, ze zeiden toen dat ik de over 3 weken moest doen, maar gewoon na 2 weken, dat moet hier in NL ook, 14 dagen na terugplaatsing urinetest. In het buitenland zijn ze nogal van de bloedtesten heb ik het idee. Moest toen idd ook een week later nog een keer een urinetest doen. Gewoon doen wat goed voelt Siepie en met een urinetest krijg je echt wel duidelijkheid. Klopt, ik neem ook wel de tijd om dit te verwerken, maar met thuis zitten komen ook de muren op me af, dus ik doe nu gewoon wat goed voelt. Ik loop ook niet meer hele dagen te huilen, dat scheelt ook wel, heb nog wel van die momentjes. Vandaag kwam er een doosje met de post, zat een sticker op van vlinderkusjes. Denk oeh, die maar niet open maken nu zoonlief op de bank zijn halve brood naar binnen zit te stouwen.... Dus toen hij naar boven aftaaide voor de online studie heb ik het open gemaakt. Superlief kaartje van mijn moeder en zusjes en een armbandje met een sterretje erop, echt zo lief. Dus daar gingen de tranen weer.... De cryo's zijn idd van mij en wat daarmee gebeurt is altijd mijn beslissing. Op mijn... "ik ben al zo oud" zei mijn moeder lekker modern... 'er zijn er nog wel van 50 die een baby krijgen' Zij hebben allemaal zoiets van, hey, dat zijn nog 2 kansen, pak die gewoon als je er klaar voor bent. Super fijn te weten dat ze allemaal achter me staan. Ze zijn ook zo lief voor me, maar muts als ik ben voel ik me dan daar weer schuldig over en vind ik mezelf lastig. Een mens kan raar in elkaar zitten. Het is ook gewoon zo een diepe val die ik nu gemaakt heb. Ik was echt helemaal sky high, zo gelukkig (eindelijk!) en blij en ik keek er zo naar uit en dan in die put te pletteren, man dat is een smak! En daar dan weer uit klauteren dat valt niet zo mee, maar het zal me uiteindelijk ook wel weer lukken. Jee @Jennie80 wat een ellende zo ook voor jou zeg, na al die medicaties die niet hielpen alsnog een curettage.... Vind het zo rot ook voor jou, al die onzekerheid en alles en dan dit ook nog er bovenop. Fijn dat het dan vandaag nog kon en dat je nu van de onzekerheid af bent. Kun je het afsluiten en ook weer verder he? Je blijft anders maar zo hangen ook in een onwenselijke situatie. Mag je nu wel gelijk weer verder of moet je een poosje wachten? Dankjewel voor je lieve woorden verder, schrijven is voor mij een methode waarop ik dingen verwerk die moeilijk voor mij zijn. Ik heb vandaag ook een dagboekje gekocht speciaal voor als je zwangerschap niet goed verlopen is. Je kan er wat dingetjes invullen en verder heel veel in schrijven en foto's in plakken. Ik ga alle echo foto's enzo er in plakken en de hele reutemeteut er neer schrijven. Misschien leest wel nooit iemand het, maar voor mij voelt het goed om dit te doen voor dit mini jongetje. De liefde was en is heel groot, man wat had ik dit jongetje graag over een half jaartje in mijn armen gehad. Maar dat is denk ik wel met iedereen hier op dit forum. Je bent bezig met zo een grote wens, deze kindjes van alle meiden hier kunnen niet beter terechtkomen denk ik. Moet je kijken wat we er allemaal voor doen, je kan niet gewenster zijn dan dit denk ik. Morgen komt de verloskundige langs, toen ze me dinsdag belde vroeg ze of ik het goed vond dat ze even langs kwam. Ze vond het anders ook zo rot om het zo af te sluiten. Ik vond het wel goed, ik snap ook wel dat zij het ook rot vinden en ook iets willen afsluiten. Wellicht komen er nog vragen bij me op die ik haar kan stellen. Ze is heel lief voor me geweest altijd. Heb ook besloten dat ik vanaf maandag weer een paar uurtjes ga werken, vanuit huis. Even kijken hoe het gaat en geeft ook afleiding enzo. Nou Jennie, hopelijk is alles snel weer op orde in je lichaam en heb je niet teveel last van de curettage. Siepie, hopelijk niet misselijk en emotioneel meer (al zijn dat toch ook wel dingen die je over 2 weken mss wel wil voelen....) en veilig thuis bij je man en kinders. Hou Emmy lekker warm en iedere dag half uurtje wandelen. Schijnt goed te zijn voor de doorbloeding en de innesteling bevorderen. Of het waar is, geen idee, maar wandelen is sowieso goed voor je..... Het verklaarde iig bij mijn zusje waarom ze mij opeens wandelend tegen kwam. Ik hou niet zo van wandelen en ineens liep ik daar te wandelen een paar maandjes geleden. Was natuurlijk niet de bedoeling dat ik die tegenkwam, maar ja. Zij heel verbaasd aan mijn moeder... Kwam ons Kit nog tegen, was aan het wandelen... Wat vreemd. Mjah, was goed voor de doorbloeding... Weer een lap tekst, op een of andere manier is kort en bondig wezen onmogelijk voor mij...
  10. Fijn @Siepie dat hij er in zit, toch een hele opluchting en een kans. Ik dacht ook hetzelfde als Nina, een plakkertje, dus als die dat nu bij jou ook doet is het goed he? Een 4 cellige op dag 2 is prima hoor, volgens mij hoeft die pas op dag 3 naar 6 of 8 cellen te gaan. Morgen samen lekker naar huis, naar man en kinders en dan wachten en hopen. Wanneer mag je testen? Over 14 dagen? Spannende weekjes nu voor je. Ik zag het op de site staan @Nina79 die thee, ik denk niet dat ik het zou kopen, maar vroeg het me gewoon af, van helpt dat dan. Er is zoveel te koop en te vinden op het internet, je kan jezelf helemaal gek maken ermee denk ik met alle hulpmiddeltjes, maar ik denk zelf eigenlijk dat het geen van allen helpt en dat je gewoon geluk ermee moet hebben. Als je gezond leeft en geen dingen doet die schadelijk zijn voor het kindje dat is in mijn ogen voldoende, maar ik kan me ook voorstellen dat er mensen zijn die alles willen aangrijpen. Een tweeling verliezen met 20 weken klinkt inderdaad heel erg heftig, jeetje. Echt een nightmare! Dat is ook wat dit zo heftig maakt, je gaat van mega gelukkig naar inktzwart triest, dat is zo een groot verschil. Ik was over the moon van blijdschap met dit kindje en dan ineens zit je in zo een enorm diep dal, dat is vooraf bijna niet te bevatten hoe heftig dat is. Ik heb geen instagram, had gegoogeld en zag de website, maar daar stonden ze niet op. Met mij gaat het vandaag enigszins, volgens mijn moeder klonk ik wat minder down, mjah, zo voel ik me niet, maar hoe hard ook, het leven gaat door. Dus langzamerhand maar weer op gaan pakken want ik denk dat hoe langer ik ermee wacht, hoe moeilijker het wordt. Dit drama is wel goed voor de lijn overigens, ben al 3 kg kwijt (en was er maar 1tje bijgekomen tot nu toe), dus dat is dan -2. Ga nu proberen dit door te zetten want er mag eigenlijk best flink wat af en nu heb ik daar eventjes de tijd voor, ik las ergens dat overgewicht ook een miskraam kan veroorzaken, is nu wel beetje mosterd na de maaltijd en of het daar dan aan ligt weet je ook niet natuurlijk, maar.... Sinds vandaag komen die cryo's regelmatig voorbij in mijn gedachten en die zijn daar niet voor niks denk ik. Mijn moeder en mijn zusjes staan allemaal achter mij als ik ze laat terugplaatsen hebben ze gezegd en ze vinden allemaal eigenlijk ook wel dat ik het niet zomaar moet opgeven, mezelf kennende ga ik dat ook niet doen. Dit kleine kereltje ga ik nooit vergeten en zodra ik er aan toe ben ga ik hem bij de gemeente aangeven, zodat hij bestaan heeft. Hij hoort bij mij, ik heb 2 kindjes, 2 prachtige mennekes, maar eentje mocht ik niet leren kennen. Iemand stuurde me dit: and you now have a little angel forever looking over you..... Zo probeer ik het dan maar te zien, een klein engeltje, ik hoop stiekem dat hij mijn vader gevonden heeft in de hemel en dat hij veilig is bij opa. Ik ben helemaal niet gelovig, maar dit soort gedachtes brengen me troost. Voor dit hele traject was ik al wel begonnen met afvallen of iig gezond leven. Daarna kwam die hele corona shit en kon ik niet meer naar de sportschool. Rennen, wandelen en fietsen is niet zo mijn ding en met deze eenzame periode van afstand houden deed de kilo's geen goed, ik kwam alles wat ik met veel moeite was kwijtgeraakt gewoon weer bij (ook doordat ik weer veel te veel snoepte enzo). Dus binnenkort maar weer naar de sportschool en die 5 (nu nog 3 dan) kilo er weer af, maar liefst nog meer. Dan ben ik lichamelijk in optimale conditie, of ik nu wel of niet verder ga, dat is sowieso goed he? Nou Simoon, de duimen draaien weer voor jou hoor!
  11. Ja, heel toevallig idd @Nina79, ik vond de tekst zo mooi, het zegt precies hoeveel liefde ik voor dit kindje had en heb. En de beide sieraadjes vond ik erg bijzonder. Had die naam op die kaartjes gegoogeld, maar vond de sierraadjes niet terug. Wel allerlei andere dingen... Innestelingsthee.... Vraag me af of dat echt helpt...
  12. Wat lief @Nina79 Ik vond op internet ook een mooie tekst.... Had ik bewaard en het is heel toevallig, maar dit het de printscreen die ik ervan gemaakt had.... 2 zielen, 1 gedachte....
  13. Dat bedoelde ik dus @Siepie precies wat @Hanniebal zegt. Destijds toen ze intens verdrietig was over dat ene matige eitje en de weinige kans die ze dacht te hebben, hebben wij haar ook opgepept en dezelfde woorden gezegd als tegen jou, heb vertrouwen mop, dat is alles wat je kunt doen.... Hij blijft zitten, of niet, it's a lucky shot, een prachtig wonder. Jeetje 34 weken alweer Hanan, aftellen nu dan tot je je prachtige dochter in je armen kunt houden. Dan kennen wij elkaar ook alweer een hele poos, ook al is het dan online. Die zelfbescherming snap ik wel Simoon, dat is ook logisch, je wil je voorbereiden op een teleurstelling zodat het niet al te hard aan komt. Heel herkenbaar voor mij, ik doe dat zelf ook. Morgen al lekker op tijd de terugplaatsing dan, ik hoop zo dat deze ene Emmy het fantastisch gaat doen. Wordt een spannend nachtje zo voor je, ik hoop dat je een beetje kunt slapen. Fingers crossed!
  14. Ja, hij moest mee @Siepie hem daar laten was totaal geen optie, geen haar op mijn hoofd die eraan dacht hem in dat bakje daar te laten staan. Dit oh zo gewenste manneke hoort bij mij, in mijn hart, mijn leven en mijn tuin. En zo kan ik inderdaad op mijn eigen manier in mijn eigen omgeving afscheid van hem nemen en af en toe eens naar hem kijken. Ik wil hem het weekend gaan begraven. Heb een klein kistje gekocht waar hij mooi in past en een mooie steen, gewoon een natuurstenen hartje, niks geks. Met de tekst... Wish you were here... Zakelijke en praktische antwoorden zijn op zich ok als deze de uitslagen bevatten van de bloedtest en placenta onderzoek. Maar niet als hier weer fijntjes gewezen wordt op mijn leeftijd en op het feit dat het risico op een miskraam nu eenmaal nooit 0 is. DAT WEET IK NAMELIJK ALLEMAAL WEL! Ik kan me voorstellen dat het je niet zoveel vertrouwen geeft dat ze dat gezegd hebben Simoon, maar soms overleefd een embryo wel in de buik terwijl het daarbuiten minder kansen kreeg. Mensen worden zwanger van matige en redelijke embryo's en niet zwanger van toppers, het wil niet altijd wat zeggen. Probeer vertrouwen te houden, hoe moeilijk ook. Hoe laat heb je de terugplaatsing morgen?
  15. Dankjewel lieve meisjes voor al jullie mooie woorden en meeleven. Dat hebben vaker mensen tegen mij gezegd @Hanniebal dat ik een boek moet schrijven. In het verleden schreef ik altijd vakantieverhaaltjes naar mijn familie, voornamelijk mijn vader en mijn tante keken er enorm naar uit om deze te lezen altijd wat het dan extra leuk maakte om die verhaaltjes te schrijven. Schrijven is voor mij een manier om verdriet te verwerken, dit ook omdat ik het soms nergens anders kwijt kan, ik ben al heel lang alleen en heb hele eenzame tijden gekend, het schrijven hielp mij een beetje daarin. Bedankt voor je complimentjes Hanan, ik ben ook heel blij dat ik jou en ook Simoon, Nina en Jennie heb leren kennen hier, ook al is het dan virtueel. Jullie hebben veel voor mij betekend de afgelopen tijd en zeker nu ook en de knuffel word in dankbaarheid aanvaard. Non stop huilen is precies wat ik doe Hanan, het verdriet is onbeschrijflijk groot en deze klap is nog veel harder aangekomen dan ik vooraf had kunnen bedenken. Dit kleine kereltje in dat bakje water te zien liggen is hartverscheurend. Ik was zo verschrikkelijk blij met dit kleine wondertje, ik had hem zo graag willen leren kennen en zal altijd zijn mama blijven, ook al was het maar zo kort. De begeleiding in het ziekenhuis was inderdaad geweldig @Nina79 en dat heb ik ze ook gezegd. Vooral de zuster in opleiding is veel bij me geweest en dat was zo een ontzettend lief ding en dat heb ik haar ook verteld. Zonder hen en mijn zusje weet ik niet hoe ik dit had moeten doen. Het voetafdrukje is helaas niet gelukt, zijn voetjes zijn ook zo ontzettend klein. Mijn zusje had wel foto's gemaakt toen ze dat aan het proberen waren, dat had ik niet eens gemerkt en dan zie je hoe liefdevol ze dat doen. En sterk ja, alleen zit ik nu wel over de limiet heen van wat ik kan hebben. Ook sterke mensen vallen om en ik sta heel wankel nu. Ik heb al heel veel ellende te verstouwen gehad, eigenlijk vond ik het nu mijn beurt voor wat geluksmomenten, maar die waren me niet gegund. Uiteindelijk zal ik ook wel weer uit dit dal klimmen en gaat ook dit verdriet wel ergens een plek krijgen, maar het voelt echt heel oneerlijk. Ze hadden in het ziekenhuis nog afspraken gemaakt voor bij de gynaecoloog, maar dat bleek dat mens van vrijdag te zijn, die niet zo heel veel empatisch vermogen had, dus omwille van haar veiligheid heb ik toch maar vriendelijk verzocht om mijn afspraken bij een andere gynaecoloog in te plannen, want ik denk dat als deze mevrouw 1 verkeerd woord zegt dat ik haar aanvlieg..... Ze hebben me nu ingepland bij de gynaecoloog die gistermorgen de medicatie bij mij had ingebracht. Die heeft mij ook gezien, wat moet ik bij een vreemd mens die mij nog nooit gezien heeft? Vanmorgen heeft de verloskundige nog gebeld, zij is zich ook rot geschrokken en had geen woorden. Vrijdag komt ze nog eventjes langs, bij mij thuis. Wat balen @Siepie dat er maar 1 eitje doorgegaan is met delen. Hopelijk is dit dan wel een hele sterke en je hebt er maar eentje nodig, maar je hoopt altijd op wat meer. En kan me heel goed voorstellen dat het een grote domper voor je is en een bittere teleurstelling ook. Ik zou ook morgen laten terugplaatsen, zeker omdat je daar nu in je eentje in zelfisolatie zit. Zo vlug mogelijk terug naar huis, naar je man en kinderen, ik snap je helemaal. Ik duim voor je dat deze ene het goed blijft doen en donderdag lekker met je mee naar huis vliegt!
×

Important Information

Terms of Use