Bailey2021

Hi allemaal, Na een hele lange tijd weer een update van mij. Inmiddels 27,4 weken zwanger van 2 meisjes na een terugplaatsing van 2 embryo's op dag 3. Super trots op de meiden, ze groeien goed! Ik lees zoveel blijdschap en verdriet bij het teruglezen, dit lijkt wel de grootste rollercoaster waar je in kan zitten. En ookal ben ik al zover, ook ik zit boordevol onzekerheden. Ik moet zeggen dat het verwerken van mijn miskraam in augustus en de ivf pas later zijn begonnen. Ben al vroeg gestopt met werken, ik was op. Emotioneel is een zwangerschap na een miskraam niet meer onbevangen. Dat heb ik echt onderschat. De meisjes doen het heel goed, en hopelijk voor hun blijven ze nog lekker even zitten. Ik wilde dit even zeggen omdat een positieve test dus blijkbaar niet betekent dat je gelijk intens gelukkig bent, ik ben daar echt met mijn naasten over gaan praten want ik dacht dat dit alle problemen zou oplossen maar praat erover want het is een ontzettend heftig traject. Tuurlijk ben ik super dankbaar en trots maar daardoor lijkt er ook gelijk geen ruimte te zijn voor alle emoties van het afgelopen jaar. Ik heb zoveel respect voor jullie allemaal, zwanger of niet! Liefs xxx

Hi ladies, Sorry voor mijn late update, ik zal straks alle berichten even doorlezen. Ben goed ziek geweest de eerste 3 maanden en nu vooral uitgeput maar mag heel blij zijn want ben inmiddels 16,4 weken zwanger van 2 meisjes Hopelijk gaat alles goed met jullie, ik zal proberen wat vaker op het forum te komen. xxx

Hi lieve meiden, Dankjullie wel voor de lieve reacties. Zolang het jullie weer hoop geeft vind ik het fijn om te delen. Gister de kleintjes weer even gezien met precies 9 weken (zie bijgevoegd) . Alles gaat goed, hartjes kloppen krachtig en ze hebben allebei een eigen vruchtzak. Daar was de fertiliteitsarts erg blij mee. Dit was mijn laatste afspraak bij haar, de 23e eerste bij de gyn. Dan indd de termijnecho en de NIPT bespreken, ik las dat die iets minder betrouwbaar is bij twee eiige tweeling (ik weet nog niet wat ze zijn) Hoe ik aankijk tegen een tweeling? Ik besef het nog steeds niet. Het maakt veel los, blijdschap maar ook angst voor hun gezondheid en hoe ik dit voor elkaar ga boksen. Dit is heel normaal zei de dok. Klein beetje bruinverlies is nog steeds van de oude bloeding indd, ze zag niks wat leek op een bloeding in mn baarmoeder. @Kitje bedankt voor je lieve woorden en ik snap heel goed wat je zegt. Ik zat maandagochtend helemaal gespannen in de auto uit angst dat de echo niet goed was. Nu is de echo goed en ben ik weer bang dat de prenatale screening niet goed is en zo gaan we maar door. Hier had ik mijn eerste zwangerschap totaal geen last van maar ja, toen was ik 21. @Paulma Heb je al getest? Ik stuur wat geluk jouw kant op . Liefs xxx

Ik vergat nog iets te delen. Vrienden van ons zijn na 8 jaar proberen in de UK uiteindelijk beland in het buitenland. Ze zijn van A tot Z begeleid door een paar dat hetzelfde traject heeft doorlopen. De kosten zijn zeer laag, vooraanstaande kliniek en technologie en het was in 1 keer raak. Ze hebben nu een gezonde zoon van 1. Ik heb tussendoor al contact met Becky gehad, ontzettend lieve vrouw. Bij deze de link: https://www.yourivfjourney.com/

Hi dames, Sorry voor mijn late reactie. Ik vind het lastig met iets positief te komen terwijl ik hier ook zoveel verdriet lees. Ik hoop dan maar dat mijn verhaal jullie hoop geeft. Inmiddels ben ik 8,1 weken zwanger van een tweeling. Ze zijn dus allebei blijven plakken of 1 is gaan splitsen dat weet ik nog niet. Wel hebben ze allebei een eigen vruchtzak. Vorig weekend heb ik weer een flinke bloeding gehad en mocht gelijk naar de triage maar alles was goed. Nu nog steeds bruinverlies maar probeer me maar niet teveel zorgen meer te maken. Ik ben goed misselijk en waanzinning moe. Het is alleen ontzettend onwerkelijk dat er twee hartjes kloppen in mijn buik, ik bevat het echt nog niet. We zijn heel dankbaar en blij dat dit ons nog gegund is. Moet natuurlijk nog wel afwachten of alles goed blijft gaan, misschien neem ik mezelf ook wel in bescherming en voelt het daardoor allemaal nog erg onwerkelijk. xxx

Hi meiden, Hier weer een update van mij. Ik trok het even niet op het forum te blijven in augustus dus heb een paar maandjes rust gehad. Wij zijn 12 Oktober begonnen met het antagonisten schema.Na een vakantie begin oktober had ik besloten geen lang schema te willen. Blijkbaar is antagonisten het kortste schema wat er is. Dag 2 van menstruatie begon ik met Gonal-F 250. Dag 5 van stimulatie startte de Fyremadel. Met de punctie had ik 13 follikels waarvan 7 eitjes gevonden. 4 zijn er bevrucht. Er zijn 28 oktober 2 8-cellige embryo’s teruggeplaatst en uiteindelijk is er 1 ingevroren. Het voelde gelijk anders dan in augustus en dat blijkt, ik ben nu 4.3 weken zwanger! We zijn onzeker en bang en voorzichtig blij, 22 november eerste echo om te zien of er iets te zien is en zo ja, of het er 1 of 2 zijn. Wilde dit toch even met jullie delen liefs xx

Hi ladies, Dankjullie wel voor jullie antwoorden! Verwarrend he dat het allemaal zo verschillend is? Ik heb het schema even opgevraagd zodat ik deze met jullie kan delen, hoor graag jullie mening Uitgaande van een menstruatie op 20 september: 21 dagen later start Decapeptyl 1 injectie, dit is 11 oktober. 21 Oktober eerste echocontrole 21 oktober start Menopur 300 en doorgaan met Decapeptyl 29 oktober echocontrole Daarna regelmatig op echocontrole alvorens ze de punctie kunnen inplannen Zh geeft aan wanneer ik Decapeptyl + Pregnyl mag injecteren (1 ampul vloeistof met 2x poeder 500IE) Geen Menopur meer. Datum punctie ongeveer week 44 Groetjes!

Hi dames, Hier even een update van mij. Na een pittig weekje met paar dagen echt flinke krampen en bloedverlies ben ik gisteren bij de fertiliteitspoli geweest. Mijn baarmoeder was al helemaal schoon, dus ze heeft verder geen bloedtesten of iets gedaan. Ze had de uitslagen van het lab binnen en daaraan zag ze dat mijn eitjes veroudering vertonen en daar dus het probleem ligt. Ze gaf aan dat wij de beslissing moeten maken of we, met hetzelfde risico, ivf 2 in willen gaan. Toen zag ze dat ik het korte protocol had doorlopen en gaf aan het langere protocol bij mij te willen proberen omdat dit nog wel eens het resultaat is van het korte protocol. Weet iemand hier meer over of heeft iemand van jullie hier ervaring mee? Wij moeten nu wachten op mijn volgende mentruatie en dan 3 weken daarna starten met injecties. Ik hoef door mijn regelmatige cyclus dan niet eerst aan de pil. Ze verwacht dat de eventuele volgende punctie dan ongeveer in november zal zijn. Ook krijg ik ipv 225 nu 300 Menopur. Na gister kon ik het beter afsluiten. Heb alle medicijnen, echofoto's bij haar gelaten zodat ik het los kon laten en door kan gaan naar een nieuwe kans. Iedereen die mee heeft geleefd enorm bedankt xxx

@Kitje wat een fantastisch nieuws, gefeliciteerd! Hoop doet leven xx @Paulma Ik schrijf maar even hier ook persoonlijk aan jou xx Helaas bij mij geen goed nieuws, er was helemaal niks te zien. Miniscuul klein vlekje maar veel te klein voor 6 weken. Ze gaat er vanuit dat het een miskraam was vorige week. Ik zal de echo toevoegen. Ze raadde me wel aan de echo te laten staan volgende week in ziekenhuis, sowieso natuurlijk om een nieuw behandelplan te maken. Ik hoop dat de zwangerschap symptomen snel minder worden, je voelt je nog zo zwanger. Goede nieuws is dat de innesteling dus wel gelukt is, en dat met mn 40 jaar Verwerken en vol moed de volgende periode in.

Hi dames, ben al aan het schrijven in een ander topic maar voeg me hier ook nog even toe. Sinds febr 40 jaar, al een zoon van 18 (natuurlijke weg) Eerste IVF korte traject gestart in juli, punctie 20juli, 3 dagen 7 -cellig embryo teruggeplaatst 23 juli en zwanger maar bloedingen en aflopende test dus morgenavond 6 weken echo. Ik vermoed miskraam. Ziekenhuis wil helaas pas 24 aug een echo maken.

Hi @Paulma Ik ga er ook vanuit hoor, ik ben zo klaar met het heen en weer geslinger tussen blijdschap en onzekerheid. Ben nu vooral emotioneel en knetter changrijnig. Het bloeden is eigenlijk direct na dat ene moment op het toilet gestopt. Dus ik had gelijk weer hoop. Maar sinds vanochtend een lichtere test en nu lees ik weer dat dat ook weer kan na 6 weken. Het hook effect? Heb jij daar van gehoord? Ook weer iets waardoor je eventueel weer hoop kan hebben. Word je toch kierewiet van Vanochtend heb ik een echocentrum bij mij in de buurt gebeld en die waren heel lief. Ik kan morgenavond om 21.30 komen. Ik ben al op het ergste voorbereid maar wil nu echt wel duidelijkheid want dan kan ik het afsluiten en weer verder. Ik denk dat ik waarschijnlijk vorige week al een miskraam onderging, het laatste zondag ben verloren en mn testen nu pas aan het aflopen zijn. Als ik zie hoeveel testen ik al gedaan heb is dat echt debiel, ben mezelf helemaal gek aan het maken. Denk dat ik dat maar anders aan moet pakken een 'hopelijk' volgende keer. Lief dat je aan me denkt, ook aan jou hoor! Keep you posted xxx

@Paulma Ik snap je zo goed...wat een verdriet voor je. Sowieso is het al een emotioneel proces en dan ook nog de teleurstelling, ik voel echt met je mee. Je weet wel dat rust tussendoor goed voor je is maar ook voel je de druk door je leeftijd. Deze week is een rollercoaster voor mij. Mijn vriend is 5 dagen in de UK en mijn moeder is een paar daagjes geweest. Het bloeden WAS iets minder maar we zaten gezellig op de bank donderdagavond en ja hoor flats, bloed. Helder rood. De moed zakte me in mn schoenen maar ook was ik boos. Boos dat ik de controle over mn lijf kwijt ben, en het maar doet zonder met mij te overleggen De volgende dag was het bloeden alweer minder maar heb in de ochtend weer het zh gemaild. Ik kreeg gelijk telefoontje terug met wederom de woorden dat ik moet afwachten. Ik vroeg of ze uberhaupt even konden kijken of er nog iets zat, of dat het wel in mn baarmoeder zat. Maar nee, alleen maar nee, zo frustrerend. Ze adviseerde me niet meer te testen maar ik wil maar zien of de testen niet aflopen. Ik moet nu nog wachten tot de 24e maar twijfel of ik morgen een echocentrum zal bellen of ik even langs kan komen, dinsdag zou ik dan 6 weken zijn. Het bloeden was dus eventjes minder maar ik houd donkerbruine afscheiding. Gister op de wc denk ik dat het echt misgegaan is. Ik verloor een soort sliert bloedstolsel en een heel klein doorzichtig rond bolletje. 1 mm of zo. En sinds s'avonds is het bloeden weer over en nu een beetje, bijna zwart 'bruin'verlies. Ik ben er zo ontzettend klaar mee, hoe kan dit nog goed zijn? Eigenwijs als ik ben heb ik wel weer getest en nog steeds positief. Om door van te draaien. Ik weet het echt niet meer maar ga er maar vanuit dat ik het verloren ben. xxx

@Paulmawat een tijd ben je al bezig. Ik heb zoveel respect voor jullie allemaal. Wat ontzettend spannend dat je nu weer moet wachten, ik duim voor je mee. Toen ik zwanger werd van mijn zoon was ik 20. Ik zag een vaag streepje en ben nooit meer ergens anders vanuit gegaan. Ik was alleen, de vader rende ervoor weg en toch hield niks me tegen om er iets van te maken. Mijn zoon is 18, gezond, en ik ben apetrots dat we het zo gered hebben samen. Al een aantal jaar ben ik met een hele lieve man, zijn dochters wonen in Spanje en hij heeft ze nauwelijks zien opgroeien. Onze droom is het om het samen nog een keer mee te maken. Zowel hij als ik namen het eigenlijk wel voor lief dat zwanger worden. Zijn ex was gelijk zwanger en ik eigenlijk ook. Tot het maar niet lukte, ik was gewoon echt verbaasd. De acceptatie dat mijn lijf me in de steek liet, maar eigenlijk gewoon deed wat ie moest doen, vind ik nog steeds het lastigste. Horen dat het mijn leeftijd is terwijl je nu denkt huh 40 is dat oud? Vroeger leken dat omaatjes voor mij maar niet nu ik het zelf ben. Gyn heeft mij gelijk IVF voorgesteld, eigenlijk weet ik nog steeds de reden niet dat het niet lukt. Ik vroeg om een HSG maar ze zei waarom zou je dat doen? Ik dacht voor mn acceptatie, maar ze raad t het af. Er zijn chlamydia antistoffen in mijn bloed gevonden dus ze denkt dat mijn eileiders beschadigd zijn, dat in combinatie met mijn leeftijd. Eicelvoorraad is wel nog heel goed, bij mijn vriend is ook alles goed. Het bloeden is inmiddels ietsje minder, maar niet weg. Testen worden dagelijk duidelijker. Ik heb nog wel inlegkruisje nodig maar verder vooral bij het plassen verlies ik iets bloed. Ik heb wel een heel erg blaasontsteking gevoel, wellicht speelt dat mee. Gister was mijn laatste dag Utrogestan, ben benieuwd hoe mijn lichaam daarop gaat reageren. Een bbz zit ook nog in mijn hoofd, dat zou ook kloppen met mn symptomen. Of het gaat gewoon goed natuurlijk, gek he dat je daar toch niet vanuit gaat? Zelfbescherming denk ik. Ik snap heel goed wat je zegt over je intuitie, bizar hoe sterk die is. Daarom weet ik ook dat ik me laat adviseren maar echt naar mn gevoel ga luisteren voortaan. Elk ziekenhuis zegt ook wat anders lijkt het, vind dat zo vreemd. Eigenlijk is het gek he, wij vrouwen hebben in alles een houdbaarheidsdatum lijkt het wel, en zelfs in IVF/ICSI krijg je maar 3 keer. Alsof het een sprint is en geen marathon. Moeder willen worden is een oergevoel, daar zouden ze nooit een tijdslimiet aan moeten hangen. Sterkte Paulma, xxx

@Paulma, rot voor je dat het zo is gelopen . Tussen hoop en onzekerheid is een naar gevoel. Zit je in een rustmaand nu of ben je weer bezig met een volgende poging? xx

Dankjewel voor je berichtje, lief van je! Vandaag nog steeds hetzelfde, bloedverlies maar zet ook niet echt door. Wel zwangerschaps"kwaaltjes" maar ik weet ook hoe je lichaam je voor de gek kan houden. Zit niks anders op dan afwachten. Positieve aan dit verhaal is dat er sowieso een innesteling is geweest. Ik had 5 eitjes, 4 bevruchtingen, 2 door gaan delen en toen moest ik kiezen 1 of 2 terug plaatsen. Ik heb getwijfeld tot aan het moment van terugplaatsing. Ze waren allebei 7-cellig op dag 3. Ik heb me laten adviseren er 1 te doen omdat de 7-cellige grote kans maakte op invriezen. Niet dus, volgende dag is het embryootje niet meer door gaan delen. Heb nu spijt dat ik het niet eens kans heb gegeven, mijn intuitie was zo sterk en ik had er heel veel moeite mee er 1 achter te laten. Volgende keer luister ik naar mijn gevoel. Wellicht was er in mijn baarmoeder nog een kleine kans op doordelen geweest.