Het is zesentwintigste dag van mijn cyclus. Bah, de tijd kruipt tergend langzaam voorbij. Mijn lichaam staat op het punt om het uit te schreeuwen: “De poging is niet gelukt”. Gisteren was mijn inleg-X niet alleen wit van de bolletjes, maar ook nog donkerrood van oud bloed. Het vage ongigevoel heeft plaatsgemaakt voor hevige krampen. Ik heb al een vermoeden. Alleen de bolletjes weerhouden mijn lichaam om de waarheid uit te spreken. Na morgen hoef ik geen bolletjes meer in te brengen.. Het is dan de zeventwintigste dag van mijn cyclus. Mijn cyclus is rond de achtentwintig dagen lang. Soms langer, soms korter. God, wat zijn de wachtweken zwaar!

update (20:40): Naast het ongigevoel heb ik nu ook pijn in mijn rug. De Red Devil is in aantocht, en hij doet dit met veel bombarie Uit frustratie heb ik een hele pizza en een blikje Nestea naar binnen gewerkt. Ik had eigenlijk wel een glaasje wijn of twee gewild, maar ik kon me bedwingen. Misschien na het weekend.