Sinds Felicia is geboren, lijkt alles te lukken. Ik ben moeder geworden, eindelijk voor mezelf begonnen en ik heb mijn boek afgemaakt. Mooie stappen gemaakt in mijn leven. Mijn verhaal ligt als heus boek in de boekwinkel en ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt mijn verhaal te delen met anderen. Het is fantastisch hoeveel hartverwarmende en ontroerende reacties ik krijg van onbekenden en bekenden.

Het voelt alsof alles nu lukt. Wij hebben tegenslagen gehad, en nu zitten we in een comfortabele flow van voorspoed. Ik krijg een terugplaatsing van een embryo, en ik denk dat alles lukt.

Het leven is echter niet maakbaar en niet alles lukt omdat je erin gelooft. Sommige dingen blijven een kwestie van geluk.

Want de werkelijkheid is: ik ben niet zwanger. Het was haast te mooi om waar te zijn om direct zwanger te worden van de eerste de beste embryo die wordt terugplaatst. Ik heb nul zekerheid of er nog een broertje of zusje voor Felicia komt, maar ik blijf hoop houden. Geen idee wat ons deze keer te wachten staat.w

Ik voelde me niet verdrietig toen ik ongesteld werd. 's Ochtends lagen we met zijn drieën in bed, Frank geeft me een kus en Felicia geeft haar allerliefste lach en ik voel me volmaakt gelukkig. Dit grote geluk is helaas niet voor iedereen weggelegd, maar wat ben ik dankbaar dat het mij is overkomen. Een heerlijke man en een schat van een kindje. Ik ben tevreden met alles wat ik heb. Ook als het niet lukt met ons tweede kindje. We zien wel.

's Middags heb ik een cursus als mijn telefoon gaat. Het ziekenhuis. 'U kunt helaas deze cyclus geen terugplaatsing krijgen. Wegens ondercapaciteit in het lab is er geen ruimte om uw volgende cryo te ontdooien. Er kan een maximum aantal cryo's per dag worden ontdooid. Onze planning is al zo vol dat u deze maand niet terecht kan, ik hoop dat wij u volgende maand weer kunnen helpen.' Het verdriet van onnodig wachten en de teleurstelling komt weer naar boven. En dan ben je ongesteld, dus de tranen komen er vanzelf bij met dit bericht. Het gevoel overvalt me, omdat ik er best luchtig mee om ging. Ik ga eerder weg van de cursus, want ik kan me niet meer concentreren. Het enige wat ik wil is naar huis en met Felicia knuffelen. De eerste tranen van verdriet in jaren. Ik was even vergeten hoe het voelde. Ik ben weer terug in het IVF traject. Maar deze keer is het anders, want ik ben nu een trotse IVF-moeder.