Maartje

Hi all, Dank voor jullie succeswensen! Het gesprek is niet doorgegaan... De mevrouw heeft onderweg naar ons een aanrijding gehad. Ze kwam wel nog even langs, maar had nekklachten waarmee ze naar de huisarts moest. Ze heeft even kort uitgelegd de gang van zaken verder en we konden dus ook heel even aan haar wennen. Wel vreemd dat het nu dus niet heeft plaatsgevonden, maar we zijn alvast gerustgesteld dat ze 'wel oke' overkomt, als je begrijpt wat ik bedoel. We hebben vast de opdracht gekregen ons levensverhaal op te schrijven, dat wordt in principe in het tweede gesprek behandeld. Wij zullen nu de eerstvolgende afspraak, over twee weken, die al gepland stond, gebruiken voor introductie, kennismaking, motivatie etc. Als het lukt gaan we dan ook alvast het levensverhaal bespreken. Waarschijnlijk wordt er nog een nieuwe afspraak gepland zodat het totaal toch 3 is. Ons huis heeft ze 3 minuten gezien en dat is verder goedgekeurd. Haha, toch een soort stapje verder ;-) Dus, verder maar genieten van de vrije dag en voor man was het vooral belangrijk wat voor type medewerker het is, dus die is er ook oké onder. groet!

Aangepast, nu zou het moeten kunnen!

Oh, geen idee die instellingen... ik zal eens kijken!

Hoi Dee, Ja, het eerste. We wonen in regio Utrecht en die valt onder Arnhem. Tijdens de cursus hoorde ik dat al van iemand. Of het nog uitmaakt in welk deel je van Utrecht woont weet ik niet, wij wonen relatief oostelijk. groet, Maartje

Yvonne, gefeliciteerd met jullie zoon! Ongelooflijk, zo snel, hoe kun je dat bevatten? Hoe verloopt het traject nu verder? Lijkt me heel erg moeilijk dat er dan nu nog best veel tijd voorbij gaat. Esther, ontzettend herkenbaar, dat gevoel van 'ga ik er ooit iets bij voelen?' Wij hebben beiden de cursus gedaan vanuit de rationele gedachte dat we adopteren in elk geval goed wilden afwegen. Misschien speelde onbewust mee dat het voelde als definitief overgeven aan het feit dat er dan geen biologisch eigen kindje komt. Al snel tijdens de cursus ging bij ons allebei ons hart open staan, zo voelde het echt. We kunnen nu soms nog niet bevatten dat we ons er zo fijn bij voelen, echt een cadeau! Grappig Sam Eliza, we staan in dezelfde fase. Wij werden vorige week vrijdag gebeld of het eerste gesprek a.s. donderdag kan plaatsvinden. Oeh... snel en spannend hoor. Wij zijn nog niet precies uit land, leeftijd en mate van special need. Dat houdt me nog wel bezig, zeker na wat ik van Marli las. Maar goed, we hebben ook nog even en er morgen voor vrij gehouden. Misschien dat we het eigenlijk al wel weten maar nog hardop uit moeten spreken. Ik ben benieuwd wanneer jullie het eerste gesprek gaan hebben. Wij waren eind oktober klaar met de VIA, hebben 3 jan. de medische verklaring opgestuurd en werden dus vorige week gebeld. Rare verhalen hoor je af en toe, maar ik geloof daar eerlijk gezegd niet zo in. Misschien is het naïef, maar het kan in mijn ogen gewoon niet waar zijn dat in zo'n uitgebreid, degelijk proces binnen zo'n internationaal verdrag zoiets banaals als stof op je kast een onderwerp is. Het gevoel dat je afhankelijk bent van het 'oordeel' van een raadsmedewerker is natuurlijk wel gek en spannend, maar ik probeer me daar niet teveel door te laten leiden. Denk dan zelfs: als het daar van afhangt dan wil ik me er niet eens meer mee bezighouden. (maar dat meen ik natuurlijk ook weer niet ;-) Wij zitten overigens in regio Utrecht (is Arnhem voor de Raad). Wannabe, en misschien de anderen ook wel, hoe hebben jullie de keuze gemaakt voor land? In hoeverre hebben jullie nagedacht over toegankelijkheid van het land (is het mogelijk om over aantal jaar terug te gaan) en over genen/karakterkenmerken die bij land/cultuur passen? Ik was met het laatste eigenlijk niet zo bezig, iemand kwam ermee in een gesprek en toen ik het er met mijn man over had zei hij dat hij dat eigenlijk vanzelf al wel doet. En hebben jullie nog andere overwegingen waar je misschien in eerste instantie niet aan denkt maar die wel belangrijk (kunnen) zijn? lieve groet, Maartje

Gefeliciteerd Wannabemom, wat een goed bericht! Weer een stapje verder, ik beeld mij zo in dat deze stap nog net wat specialer is dan de voorgaande... walk on! groetjes, Maartje

Wij hebben de VIA van augustus tot oktober 2011 gedaan en zaten ook met 8 stellen. Allemaal M/V, heel verschillende achtergronden vwb reden om te adopteren. Wij vonden het een heel leerzaam traject. Wij hadden meer een negatief beeld van adoptie en door de cursus is dat heel positief geworden. Maar het kan ook andersom gaan hebben wij in onze groep gezien, een stel kletterde echt een soort van van hun roze wolk af. Wij waren niet meer met behandelingen bezig, maar hadden dat ook nog niet definitief afgesloten. Na het afronden van de cursus en voor de start van de gesprekken (wij hebben net de gezondheidsverklaring opgestuurd en wachten nu op uitnodiging) hebben we de knoop doorgehakt: eerst nog behandeling of nu adoptie. Behandelingen ooit nog sluiten we niet uit (en het is in elk geval fijn om dat zo te zeggen, maakt op de een of andere manier de beslissing minder moeilijk/definitief), maar nu gaan we echt voor adoptie. Ik kan me niet voorstellen hoe je beide zou kunnen combineren. Ik heb nu al gemerkt dat het ook een soort van 'oneerlijk' voelde te denken dat behandeling (en dus kans op biologisch kind) voor adoptie gaat. Zo van 'we proberen het nog en anders gaan we voor optie 2'. Heel rationeel gezien is dat natuurlijk wel zo, maar emotioneel voelt nu al aan adoptiekindje als 200% de beste keuze. Gek hè, hoe dat werkt, had ik zelf niet durven dromen. Herkenbaar bij anderen? Wannabemom, gefeliciteerd met de toestemming! Moet een geweldig gevoel geven, wauw!

IVFSH van harte gefeliciteerd met jullie kleine meisje, wat heerlijk dat ze er gezond en wel is! Heel veel geluk met z'n drietjes! groetjes, Maartje

Mijn eigen update: eind 2011 hebben we definitief besloten dat we voor adoptie gaan! We gaan deze week de gezondheidsverklaring regelen en dan is het wachten op de uitnodiging voor de raadsgesprekken. Heel erg spannend maar ook heel erg fijn! De feestdagen waren veel minder moeilijk, omdat er weer toekomst in ons hoofd en hart zit. Het klinkt misschien heel zwaar, maar zo voelde het ook echt. Herkennen jullie dat? Dat we ooit nog behandelingen gaan doen hebben we niet uitgesloten, maar eerst dit traject! Wie zijn er nog meer bezig, aan het starten of al onderweg? En hoe beleven/beleefden jullie de eerste periode? Ik merk dat ik het heerlijk vind om weer goed nieuws te kunnen brengen in mijn omgeving en geniet van de positieve aandacht die het oplevert. Misschien kan ik er ook beter van genieten, omdat ik ook weet hoe het is als je aandacht verwacht maar niet krijgt. Of op een pijnlijke manier. En heel gaaf: ik merk dat ik begin te voelen dat ik moeder ga worden. Tijdens de behandelingen heb ik 1 keer een babysetje kleding gekocht. Maar eerlijk gezegd nog meer verstandelijk (positief er mee bezig willen zijn, vertrouwen hebben) dan dat ik echt geloofde dat een kindje van ons dat echt zou gaan dragen. En nu krijg ik constant voorstellingen van ons als gezinnetje. Bedenk ik ineens: ik ga spullen kopen! Want ik weet nu zeker dat ik het ook echt mag gaan gebruiken! (Of is dat gewoon een excuus om te shoppen... haha... ) Het is natuurlijk ook makkelijker, het kan lang of kort duren en moeilijk of minder moeilijk gaan, maar dat adoptiekindje zal er zeker komen. Voor mij als controle-mens kennelijk een stuk makkelijker om op te vertrouwen. Jaa, ik heb ook nog veel te leren... groet, Maartje

Hallo allemaal, Als ik het goed zie zijn de oude topics over adoptie verwijderd of gearchiveerd. Maar ik kan mij niet voorstellen dat er niet heel wat meiden zijn die bezig zijn met overwegen of adoptie iets voor hen is, die aan het begin of middenin het traject staan of die gewoon zich dingen afvragen waarmee anderen ze weer kunnen helpen. Dus hierbij een nieuw topic in een nieuw jaar! Ik hoop dat dit topic ons allemaal kan helpen, voor overleg, herkenning, meeleven, vragen stellen, gewoon voor al die dingen waar dit forum zo fijn voor is! groetjes, Maartje

Hoi Evi, Nee, ik moet de gesprekken nog gaan krijgen, heb pas net de cursus gehad. Waarschijnlijk begin 2012. Dus ik ben net zo benieuwd als jij naar de ervaringen! Staan de gesprekken/het eerste gesprek voor jou al gepland? Zo ja, hoe lang duurde het tot je een uitnodiging kreeg na het afronden van de cursus? Wij kregen afgelopen donderdag de spullen voor de gezondheidsverklaring. groetjes, Maartje

Oh nee Raba, wat verdrietig, wat een teleurstelling! Eindelijk zo ver en dan alsnog... Ik wens je heel veel sterkte. Fijn dat je nog wel terecht kan bij de oorspronkelijke groep. Ik ben heel benieuwd hoe je het gaat vinden en wie de voorlichters zijn (ik was ook in Utrecht). En lastig al die afwegingen en keuzes, dat zal tijdens de cursus ook moeilijk zijn, dat beide mogelijkheden zo aanwezig zijn. Ik hoop dat je het positief kunt gaan ervaren, dat je het in kansen kunt gaan zien. Waarmee het verdriet en de teleurstelling niet weg zijn natuurlijk. groetjes, Maartje

Hey Spaatje/Henne, Hartfladders (zo noem ik ze altijd, het voelt alsof er een vlinder fladdert) heb ik ook af en toe en ik heb een bijna niet werkende schildklier, slik medicijnen. Toen ik echt nog ziek was had ik stoornissen, mede doordat ik redelijk snel de dosis moest opvoeren omdat ik vrijwel geen hormoon meer had. Die zijn niet goed, maar dan loop je ook echt wel bij een arts. Nu is het in principe stabiel, maar zo af en toe voel ik het wel, van die sprongetjes. Zo'n onrustig gevoel past daar ook bij. Ik doe dan wel wat rustiger aan, maar beschouw het niet als ernstig. Het duurt ook vaak niet heel lang. (Dat rustiger aan is meer omdat ik vind dat ik beter naar mijzelf mag luisteren. Iets hoeft niet gelijk een drama te zijn om toch even pas op de plaats te maken ;-) Dus het kan zeker wel met je schildklier te maken hebben, het is ook een bijwerking van de medicijnen (is gewoon schildklierhormoon, hetzelfde als je lijf aanmaakt), maar hoeft ook niet dramatisch te zijn, enige schommeling in je waardes kan het al veroorzaken volgens mij. groetjes, Maartje

Echt veel onzekerheden Marli, enorm spannend. Waar baseer je op dat je eind 2012 verwacht een voorstel te krijgen? Ervaringen van anderen? Zo'n switch te moeten maken lijkt mij verschrikkelijk, brrr, maar niet aan denken. Bijzonder IVFSH dat jullie dan in China gaan wonen. Gelden er dan nog andere voorwaarden dan bij adoptie vanuit NL? Uit m'n hoofd is uit China bijv. alleen special need mogelijk en gaat het meestal om jongetjes. En liegen in zo'n gesprek, nee, dat zou ik ook niet kunnen. En echt behandeling en gesprekken tegelijk lijkt mij erg lastig. Maar het bijv. net afgerond hebben vind ik wel heel wat anders. De raad vindt dat het een jaar geleden moet zijn, maar als het dan bij ons twee jaar geleden is en we kiezen dan nog 1 keer voor een 4e ronde, die dan in de maanden voor de gesprekken plaatsvindt, dan vind ik het anders. Maar ja... dat vind ik... Dat is zo'n beetje het dilemma en dan is altijd de vraag: speel je open kaart en leg je dit van tevoren voor of neem je het risico en ga je ervan uit dat je het goed kunt uitleggen en ze er mee instemmen...

Raba, pas net in de wachtweken dus. Enorm spannend, wat een goed nieuws twee emmy's aan boord en mogelijk cryo's. Die je hopelijk voorlopig niet gaat gebruiken. Heel veel succes met wachten...pfff!

Dank jullie wel voor jullie reacties. Zo blijkt nog maar meer hoeveel zaken er bij komen kijken. De regeltjes, gevoelens, onvoorziene omstandigheden. IVFSH, fantastisch dat je al 30 weken zwanger bent. Ik moet zeggen dat adoptie voor ons wel plan B is, maar dat daar ook heel veel onbekendheid bij zat. Dat we nu veel beter weten waar het over gaat maakt dus nu ook dat ‘switchen’ niet zo makkelijk gaat. Nu adoptie ons ook een mooie weg lijkt komt biologisch kindje toch in een ander licht. De onzekerheid van de behandelingen tegenover de ‘zekerheid’ van adoptie. En tegelijkertijd zijn er kansen die je mag aanpakken, negeren is nu misschien makkelijk(er), maar heb ik dan niet over een paar jaar spijt? Gaaf dat jullie voor een combi-gezin willen gaan. Ik ken de regels rondom in het buitenland wonen niet. Zijn jullie ooit van plan naar NL terug te gaan? Of is adoptie in jullie land (klopt het dat het Ierland is, kan me vaag herinneren?) ook mogelijk? Miepie, was het bij jullie ook zo dat uitstel alleen maar met 1 jaar kan, en niet korter? Ik begreep wel dat wij pas in januari voor de raadsgesprekken uitgenodigd gaan worden, dus in die zin levert dat alvast twee maanden ruimte op gelukkig. Als we hetzelfde ‘recept’ aanhouden zouden we snel moeten kunnen beginnen. Dat verzwijgen is dus ook wel een puntje. Ik vermoed dat mijn man er niet achter staat, maar tegelijkertijd zijn we samen in de afgelopen twee jaar al echt verder gekomen in het verwerkingsproces. Zeker met adoptie als mooie andere weg kan ik mij niet voorstellen dat een mislukte behandeling dezelfde overweldigende teleurstelling oplevert als twee jaar geleden. Dus herpakken (klinkt makkelijker dan het is, maar toch) zal geen jaar hoeven duren. Ik vind dus dat de reden van de raad dat je er 100% voor moet kunnen gaan niet helemaal op gaat. Komt dat overeen met jouw gevoel destijds? Ontzettend bijzonder hoe jullie pad gelopen is zeg, een drieling… wow! Hopelijk gaat het goed en zijn jullie driedubbel aan het genieten! Heftig Wannabemom, behandelingen met cursus combineren. Of voelde dat juist goed? Ik kan me dat uiteindelijke positieve gevoel van 100% ervoor gaan dus ook wel voorstellen, ergens kijk ik daar ook naar uit. Gelukkig speelt leeftijd bij ons nog geen dwingende rol, maar de jaren die in het teken staan van de kinderwens nemen natuurlijk aardig toe ondertussen. Wanneer hebben jullie de cursus afgerond? Hoe lang duurde het toen voordat je de medische keuring moest regelen)? En begrijp ik het goed dat er dan nu al zo’n 3 maanden verstreken zijn sinds dat opsturen? Pfoe, echt lang hoor. Dat het matchen tijd kost snap ik nog wel, maar zoiets als dit… Ze weten al een jaar dat je de cursus afgerond gaat hebben… Nou ja, zo simpel is het vast allemaal niet, maar toch ;-) Heel veel succes en geduld gewenst, ik blijf je volgen! Wow Marli, al 14 maanden aan het wachten! Dan kan je dus elk moment gebeld worden en tegelijkertijd kan dat al zo lang en is het niet gebeurd. Maar het komt hoe dan ook, wat ongelooflijk spannend! In welk land ligt jullie dossier? Wat heeft bij jullie de doorslag gegeven om geen behandelingen meer te doen en voor adoptie te gaan? Ook jij heel veel geduld gewenst… Kan het binnen een paar weken na het telefoontje rond zijn of moeten jullie in twee fases (kennismaking en half jaar later ophalen bijv.)? Raba, zit je nog in je wachtweken? Heel, heel veel succes gewenst! Geld speelt zeker een rol. De vierde behandeling gaat simpelweg van het adoptiebudget af. In dat opzicht is een jaar uitstel dan weer niet zo gek, nog even doorsparen. Overigens hoorde ik gister ook over een stel dat beide opties niet kan betalen. Wij hebben het geld nog helemaal niet bij elkaar, maar dat gaat ons zeker lukken. Het lijkt mij verschrikkelijk als geld je keuze moet bepalen, bah. Nogmaals toitoitoi! Zo, wat een lap tekst. Ik ben niet zo goed in korte stukjes geloof ik ;-) Nogmaals heel erg bedankt voor jullie reacties, ik zal jullie op de hoogte houden!

Lieve meiden, Binnenkort hebben wij de laatste bijeenkomst van de voorlichtingscursus. En moeten (mogen) we dus een keuze gaan maken voor doorgaan met het proces. Wij hebben niet per se de mm al afgesloten, nog behandelingen doen zou absoluut niet naïef zijn. Maar de wens voor een kindje heeft inmiddels een nieuwe vorm erbij gekregen. Een kindje van ons samen, daar begon het mee. Nu door de cursus zien we een adoptiekindje ook als vervulling van de wens om te zorgen, lief te hebben, voor te leven, invulling te geven aan ons leven. Dus aan de ene kant voelt het rijk dat die optie in ons hart gekomen is. Maar aan de andere kant: kunnen we die kansen met ivf wel laten liggen? Wanneer sluit je die mogelijkheid af? Sluit je dat ooit af? Wanneer of hoe hak je een knoop door? Ik ben benieuwd hoe jullie keuzeprocessen zijn verlopen? Ik vertrouw er absoluut op dat wij er uit gaan komen en dat we dan achter onze keuze staan. Maar ik ken ook de verhalen van stoppen, aanmelden voor adoptie, toch weer doorgaan. Ik ben heel benieuwd welke dingen daar bij komen kijken, hoe jullie er mee omgaan/omgingen. groetjes, Maartje

Hoi meiden, Ik heb het verhaal heel graag gedeeld. Het speelt vast mee dat dit forum inderdaad heel bijzonder is dat ik het zo kon verwoorden. Dank je wel voor je uitnodiging IVFSH om vaker mee te babbelen. Wie weet doe ik dat wel. Maar ik ben een beetje huiverig voor de tijd die het dan kost, ik ken mezelf... ;-) Niet dat ik er ervaring mee heb overigens, maar ik zie het al voor me, ik zit heel veel achter de compu op m'n werk... haha. Maar met zoveel herkenning voel ik me hoe dan ook heel betrokken. Dussss... we'll see! Jullie kennen mijn naam nu in elk geval ;-) groetjes, Maartje

Hoi Henne, Ik ben een passieve forummer (alleen lezen, wel heeel betrokken ;-) maar reageer toch even op je vraag over haptonomie. Ik heb er namelijk wel ervaring mee. Ik ben er terechtgekomen omdat ik iemand ben die teleurstellingen ‘te lijf’ gaat. Balen en verdrietig dat ik de mm in moet, maar kom maar op, ik ga ervoor. Totdat we na drie keer ivf nog steeds met lege handen stonden (staan, maar dit was bijna 2 jaar geleden). Mijn grootste schok was misschien ook wel: maar we hebben er toch alles aan gedaan?! Het toelaten van de teleurstelling en het verdriet vond ik heel moeilijk. Ondertussen verkrampte mijn lijf zich. Kreeg ik vage klachten. Haalde ik slecht adem, heel oppervlakkig. Ik voelde wel dat het verdriet er uit moest, maar ik vond het doodeng want het voelde als toegeven en dan zou het wel nooit meer goed komen. En ik kreeg het niet voor elkaar. Ik ging toen naar een ademtherapeut, maar ze heeft me eerst drie sessies laten huilen. Liggend op een matje, eerst helemaal ontspannen en met behulp van muziek en haar woorden en vragen kwamen de tranen vanzelf. Ik mocht de gedachten en gevoelens alleen maar laten komen, ze niet beoordelen en niet ‘doorvoelen’. Ik ben absoluut geen zweverig type, maar dit was zo goed voor mij! Na zo’n huilsessie inclusief snikkende uithalen die je thuis toch misschien maar inslikt voelde ik me zo schoon, helder en fris. Heb ik na een flinke huilbui thuis hoofdpijn en wil ik vooral slapen, na zo’n sessie voelde ik me als herboren. Ik denk dat het te maken heeft met gelijk goed willen aanpakken en verwerken van je verdriet. Als ik dan niet weet hoe dat moet begin ik er maar niet aan, zoiets. Na deze sessies heb ik nog een aantal combinaties van ademtherapie en haptonomie gedaan. Ze zij tegen mij ook: ik ga niet praten met jou, je hoofd is wel op orde, je moet je lijf voelen. Het heeft mij opgeleverd dat ik zorgzamer voor mijn lijf ben. Raak je jezelf wel eens liefdevol aan? Klinkt misschien ook zweverig of raar, maar probeer het eens heel suf als je op het toilet zit of tijdens het douchen. Dat je echt met aandacht je lijf voelt, over je armen of benen aait. Het geeft een ontspanning en ‘vriendelijkheid’ (zo noemde ze dat) die ik heel erg nodig had. Mijn lichaam faalde en het vertrouwen was helemaal weg. Een aantal jaar geleden bleek ik een traag werkende schildklier (Hashimoto) en glutenintolerantie (Coeliakie) te hebben. Die schildklier is mij bijna fataal geworden en daarna de mislukte behandelingen… hoezo denken dat mijn lijf het wel kan, dat ik het wel kan vertrouwen? Ik ben geen expliciete fan van haptonomie en ik denk dat het er wel aan ligt of je een match met de persoon hebt. Maar ik herken in jouw beschrijving zaken van mijzelf en voor mij was juist voelen i.p.v. praten een uitkomst. Aan het einde van de serie zei de therapeut: je bent gewoon een persoon die, als je het verstandelijk kunt beredeneren het beste de dingen aan kunt gaan. Ik heb dus niet anders hoeven zijn dan wie ik ben, ik blijf een denker. Maar ik heb er wel wat bij gekregen: vriendschap met mijn lijf. Als ik me nu weer slecht zou gaan voelen zou ik zeker weer een aantal sessies boeken. Dan beschouw ik het maar gewoon als een luxe manier van ontspanning kopen ;-) Ik hoop dat je, op wat voor manier dan ook, jezelf weer wat terugvindt. En dat je misschien een aantal brokjes van je verdriet en zorgen kunt bekijken en ergens neerleggen. Huilen om je verdriet van nu is genoeg. Je hoeft niet daarmee te accepteren wat je overkomt. Het is geen begin van afsluiten waar je nog niet aan toe bent. Begin ‘gewoon’ met toegeven hoeveel pijn het je doet. Hopelijk kun je dan wat ballast kwijt. Ik wens het je van harte toe. Overigens, in principe ligt de ‘oorzaak’ van de niet vervulde kinderwens van ons bij mijn man. Hoewel onbehandelde hashimoto of coeliakie wel problemen met vruchtbaarheid kunnen geven, legt het ziekenhuis (UMCU) niet de link met mislukte ivf-behandelingen. Beiden zijn auto-immuunziekten. En ik heb nog nooit een positieve test in handen gehad. Ik denk dat je begrijpt dat ik jouw zoektocht rondom immuunstoornissen met veel betrokkenheid volg…! En natuurlijk het geweldige nieuws van Miki! Lieve groet, Maartje

Hai Roos, De lengte en special need worden niet ontkend helaas, er is veel veranderd de afgelopen jaren. Bijvoorbeeld dat meer landen zelf betere mogelijkheden hebben en er dus geen kindjes meer te adopteren zijn. Hoe cru ook, de moeilijk te plaatsen kinderen (special need...) blijven dan 'over'. Maar hoewel dat erg kan ontmoedigen, er zijn echt wel mogelijkheden. Er zijn een stuk minder aanmeldingen van aspirant-adoptieouders, misschien wel door de berichtgeving. En dat maakt natuurlijk wel dat de wachtlijsten korter worden. Een handig overzicht van landen, eisen en wel of geen wachtlijst kun je vinden op www.adoptie.nl (adoptie/veelgestelde vragen/over wensen en mogelijkheden). Ik weet natuurlijk niet aan welke voorwaarden jij en je partner voldoen, er zijn bij ons in de groep ook stellen die maar voor weinig landen in aanmerking komen door leeftijd, vorm van relatie of ziekte. Wij denken op dit moment aan het liefst zo jong mogelijk en gezond, misschien twee tegelijk. Door de theorie die wij nu hebben gehoord, weten we al wel dat het v.w.b. hechting niet gezegd is dat een zo jong mogelijk kindje de minste problemen heeft. De historie is voornamelijk bepalend. Natuurlijk heeft een ouder kindje wel meer kans op trauma's en problemen omdat het domweg meer tijd heeft gehad om ze op te lopen. Maar een baby van 8 maanden die van tehuis naar tehuis is gegaan zal zich niet gehecht hebben en een kindje van 3 dat op die leeftijd zijn moeder verliest en z'n vader niet gekend heeft zal zich wel gehecht hebben. Dat maakt nogal uit voor daarna. Ik merk bij mijzelf dat ik door de cursus heel erg naar de kindjes ga kijken. Het worden mensjes waarvoor mijn moederhart al opengaat. En geloof me, dat had ik echt niet verwacht! Met klein en gezond denk ik toch aan de meeste kans op een probleemloze start en een zo normaal mogelijke situatie daarna, iets wat ik al zo lang zo graag wil. Maar, en dat bedoel ik ook met alternatief voor biologische kinderen, het is echt een ander proces. Het is naïef te denken dat je een procedure doorloopt en dat daarna alles is zoals je je altijd hebt voorgesteld bij een gezin. Maar ik geloof er heilig in dat je een fantastisch, warm en toch ook normaal gezinsleven kunt hebben met geadopteerde kindjes waar je zeker minstens zoveel van houdt als van biologische kindjes. Alleen is het echt iets anders. Niet minder, niet beter, maar anders. Denk maar aan het beoordelen van gedrag: je zult je altijd afvragen of het in het kind zelf zit, of dat het door de historie komt of dat het gewoon een fase is die elk kind doormaakt. Dat is niet erg, absoluut niet, maar wel anders. Je omgeving zal daar ook op reageren. Hoe deal je daarmee? Je wens voor een kindje met uiterlijke overeenkomsten van jou en/of je partner is niet weg. Ik hoop dat je me begrijpt, anders moet je het maar aangeven. Door de cursus is het me duidelijker waar het over gaat. Realistisch en soms confronterend, maar tegelijkertijd en misschien wel juist daardoor gaat toch mijn gevoel op de voorgrond spelen. Ik las dat vaak van anderen en kon daar niets mee, dacht dat dat altijd al in je moest zitten, meer uit ideologie misschien. Maar ik ervaar nu dat het anders kan. Onze wens om vader en moeder te worden staat nog steeds voorop en het liefst zorgen wij voor jonge, gezonde kindjes, om ze zo goed mogelijk te leren kennen. En tegelijkertijd ga ik kindjes zien. Zie ik peutertjes scharrelen in een filmpje (en dat zijn dus geen baby's van een paar maanden) en zou ik er zo 2 willen uitkiezen. Bespreken we een case over twee oudere kindjes (4 en 6) met behoorlijke hechtingsproblemen en zie ik bij het nadenken over wat wij wel en niet zouden doen om ze te helpen, het al haast voor me dat het over bij ons thuis gaat. Maar het is/gebeurt (nog) niet bij iedereen in de groep, dat zie ik ook. Het heeft denk ik ook sterk te maken met het proces dat je hebt doorgemaakt rond je kinderwens. Ben je nog aan het bekomen van de schok dat het wel eens niet zou kunnen gaan lukken of ben je al een klein beetje aan dat idee aan het wennen? Wat ik maar wil aangeven: veel special need en lange wachttijden is meestal wel waar. Maar het is dat niet alleen. En de informatie (en alles wordt genoemd) kan er zomaar voor zorgen dat je het anders gaat bekijken. Niet omdat je geen keuze hebt, maar omdat je je gevoel kunt gaan laten spreken. liefs, Maartje

Hallo allemaal, Ik ben een passieve forummer (alleen lezen, maar zeer betrokken!). Maar op dit topic wil ik wel reageren. Ik ben net gestart met de VIA-cursus. Wij hebben het medische traject nog niet per se afgesloten (3 x IVF), maar willen de cursus volgen om te kijken of adoptie iets voor ons is. Heel rationeel is dat een mogelijkheid voor gezinsleven, onze diepste wens. Verder weten we het nog niet. Nu na drie bijeenkomsten worden we echter heel enthousiast. De cursus heeft een positieve insteek, goede voorlichters. Alles wordt benoemd en besproken, maar beeld uit de media wordt ook wel genuanceerd (eerste vraag: wie denkt dat adopteren 5 jaar duurt en alleen voor special need). Of we er daadwerkelijk mee doorgaan en of dat na nog een behandeling is weten we nog niet, dat willen we nu ook nog niet beslissen. Maar het is een heel fijn gevoel om te ervaren dat de cursus je wel helpt om een goed beeld te krijgen. Tuurlijk, het kost je 900 euro en best veel tijd (doordeweekse dag, 3 uur overdag en dat 6 keer). Maar het is echt superverhelderend en ik merk dat ik heel erg op de kindjes gericht ben. Ineens praat je over als het zover is, over jij als ouder. Het is me nog duidelijker dat het geen alternatief is voor eigen kinderen, maar dat het wel een heel mooi ander levenspad kan zijn. Kortom: als je vragen hebt, stel ze gerust! En verder wil ik niemand een keuze opleggen, maar vooral een ervaring vertellen. Ik las gister in mijn dagboek terug 'waarom krijg ik geen gevoel bij adoptie?' En ik ben echt wel van gevoel, mensen, etc. En mag ik dit al ervargen. Nogmaals weet ik nog niet of we er voor gaan, maar dat we straks een goede keuze kunnen maken weet ik wel zeker! groetjes, Maartje