Noor, mijn hebben ze dat in mijn vorige zwangerschap ook verteld, te klein bij de eerste echo. Het is maar net waar ze het kruisje zetten, net een tikje verder is een groot verschil, hartactiviteit is heel belangrijk!
Mathijs, onze zoon, is overleden door drukte in het ziekenhuis, miscommunicatie tussen 7 co-assistenten en twee gyneacologen met een verschillende visie (inleiden/afwachten) tijdens de herfstvakantie. Vanwege een verhoogde bloeddruk, voelen van minder leven, enorme hoofdpijn en verminderd vruchtwater ben ik een week voor de geboorte (40 weken) opgenomen in het ziekenhuis. Geen van de co-assistenten had het volledige beeld, waardoor de zwangerschapsvergiftiging niet werd opgemerkt. Na een opname van drie dagen ben ik uit het ziekenhuis ontslagen. Waarna ik na vier dagen op controle moest verschijnen, waarbij bleek dat het hartje van Mathijs niet meer klopte. Uit alle onderzoeken bleek dat het om een zwangerschapsvergiftiging ging waardoor de placenta geen voeding meer gaf. Aangezien de placenta aan de voorkant lag, had dit opgemerkt kunnen worden bij 38 weken. Een van de gyneacologen zei net na de bevalling dat ze het niet goed heeft gedaan. Daar kan ik nog heel woest om worden. Niet goed gedaan, onze zoon is dood! Excuses konden er niet vanaf.
De andere gyneacoloog heeft in een documentaire van Zembla aangegeven dat er ernstige fouten zijn gemaakt en dat het hem spijt. Inmiddels zijn er protocollen gewijzigd. Dit is een verkorte versie van wat ons is overkomen, wij hebben er van geleerd om door te vragen, niet een arts zomaar geloven, leg alles uit, houden ze rekening met alle symptomen, hebben ze het dossier gelezen en niet alleen de laatste status....
Morgen hebben we een echo bij een gyneacoloog van een ander ziekenhuis (geen opleidingsziekenhuis meer) die gespecialiseerd is in psychisch belaste zwangerschappen. Dus naast een echo is ook dat spannend...