sofie

Hey Anne, meisje toch, probeer nu nog niet na te denken over de volgende stap. Eerst even op adem komen, boos en verdrietig zijn, laat jezelf even tot rust komen. Heel veel sterkte

Hey Pien, proficiat meid! geniet van je mannen en hopelijk herstel je snel groetjes Sofie

Hi Henne, ja meid dat wachten is er vaak teveel aan maar misschien zou het anderzijds net goed zijn om alles even op een rijtje te zetten en een heerlijk lange zomer te hebben? denk er nog niet teveel over na ... wacht rustig je gesprek van volgende week af :)

Hi chablis, ik denk dat het ervan afhangt hoe je er zelf mee omgaat. ik heb van in het begin open kaart gespeeld op mijn werk (aan zowat iedereen die met mij moest samenwerken), familie en vrienden. niet iedereen gaat ermee om zoals jij verwacht. sommige familieleden vragen er amper naar en daar kan ik me verdrietig of boos om voelen. sommige collega's zijn veel meer dan ik ervan had verwacht. vrienden zijn er elke stap van de weg, door zo'n proces merk je wie je echte vrienden zijn, vrienden die geen onderwerp uit de weg gaan, vrienden die het niet erg vinden om weer eens te luisteren en hun eigen vreugdes af en toe aan de kant te schuiven, vrienden die je net iets steviger knuffelen dan voordien of die je in de ogen kijken en oprecht vragen hoe het met je gaat. met die vrienden die zoveel liefde en begrip hebben gegeven daar heb ik het vaak nog het moeilijkst mee, dat kan me vaak heel erg ontroeren. Vanavond gaan we met deel van onze vrienden eten en ik kijk ernaar uit omdat ik weet dat het leuk zal zijn maar ook omdat ik weet dat ze ons een goed gaan vastpakken en net lang genoeg gaan knuffelen om te zeggen het komt wel goed. woorden zijn niet altijd nodig we hebben geluk met onze omgeving. mijn manager is heel open en begripvol, aantal van mijn collega's ook. hetzelfde bij mij man. familie is afwisselend, in vrienden heb ik een serieus onderscheid gemerkt en ook gemaakt daardoor. omgeving is heel belangrijk, zij doen ons lachen maar staan ook open voor tranen en zij peppen ons op als we het even niet zien zitten met de behandeling of met elkaar want in het hele traject zie je het soms ook even niet zitten met elkaar, snap je niet waarom je partner zus of zo doet en dan zijn zij er ook om te zeggen hoe graag wij elkaar zien en dat het voor de ander niet altijd makkelijk is sterkte

Hi Henne, jammer dat we elkaar hier tegenkomen maar anderzijds fijn om een vertrouwd gezicht en vertrouwde babbel te hebben. Ik was je nieuwe job al uit het oog verloren, wat spannend! Dat gaat je sowieso ook nieuwe energie en rust geven, dat was bij mij ook zo! Ik hoop dat je minder vermoeid bent nu? Denk je dat het beter gaat meevallen dan vorige keer of kan je dat niet op voorhand zeggen? Ik denk dat dagje minder werken je deugd zal doen, dat lijkt me in het algemeen eigenlijk een heerlijke gedachte! Ik weet nog niet wanneer wij een evaluatiegesprek hebben, ik ga volgende week gyn eens bellen. Maar in mijn hoofd/hart ben ik er ook nog niet uit wanneer ik terug wil starten. Ook bij mij is de teleurstellign anders dan bij de vorige poging... sneller weer terug op pootjes met nu en dan een serieuze dip. Geniet jij ook meid, en neem je rust :) fijn weekend

:angel10: Het is weer zo ver, vele meisjes onder ons zijn van het wachtbankje verhuisd naar de pauze lounge... alweer de tijd om onze batterijen op te laden, beslissingen te nemen en te proberen genieten van ons leven. Mijn doel op korte termijn is genieten, genieten van de lente, een super verjaardags en communiefeest te organiseren voor Thibaut en vrienden te verwennen omdat ze er altijd voor ons zijn. In de eerste week van verdriet heb ik mezelf weer tegoed gedaan aan caloriën en wijntjes maar va maandag is het weer gezond en sportief en wil ik mijn lichaam samen met af en toe acupunctuur klaarstomen voor een nieuwe poging. Over die nieuwe poging meoten we nog even nadenken. Bij mijn man en mij moet het verdriet nog even bezinken en dan stilletjes beginnen plannen naar nieuwe poging toe. Wat zijn jullie plannen in de pauze? Hoe maken jullie er weer het beste van?

Hi Henne, ik lees alweer met tranen... het is zo verdomd moeilijk soms. Mijn gevoelens zitten alweer op een rollercoaster. Ene moment blij en gelukkig met de lente, de liefde van mijn leven... ander moment klote omdat ik maar niet zwanger raak, omdat ik zo graag een kindje zou willen en omdat ik weet dat we een goeie mama en papa zouden zijn . Vanmorgen had ik een moeilijke ochtend. Wachten op de rode duivels maakten me weer onzeker. Mijn man en ik moeten een keer praten, wat willen we doen maar ik begin het er moeilijker mee te krijgen. Want elke poging die verloren gaat is stap dichter bij besef dat het misschien nooit lukt. Ik zou het zo graag eens even uit mijn hoofd zetten maar ik denk dat dat niet gaat. Mijn hart zegt pauze en hopen op een wonder. mijn verstand zegt enerzijds doorgaan want de klok tikt en het is verdorie 1 kans op 3 anderzijds zegt mijn verstand ook dat ik minder slaagkans heb als ik geen pauze neem van de stress. hoe weten we wat we gaan doen? praten, lezen... lezen vooral op het forum. Jullie zijn mijn bron van troost en hoop maar ook van heel veel info. praten met mijn schoonzus die 2 kids heeft uit IVF, met vrienden die luisteren zonder te oordelen, als koppel, ...

Hi, eindelijk zijn de rode duivels daar, dus pas dag 4 na het stoppne met de utrogestan bolletjes... ik moet zeggen dat ik al hoop begon te krijgen dat ze iets mis hadden bekeken in mijn bloed resultaten... toch niet dus. Maandag nieuwe bloedtest ter controle of al mijn waarden mooi op 0 zitten en dan denk ik dat we afspraak gaan maken met de gyn om deze poging te bespreken. Ze is toch niet zo vlot gegaan als poging 1 dus wil wel eens horen wat haar visie is op poging 3. Eventueel andere medicatie of andere aanpak... Verder gaan we genieten van de lente en rust nemen om dit alweer door te komen. Geniet van het zonnetje

Hey Butterfly wat een heel mooi en oprecht geschreven relaas. Je bent er sterker uitgekomen als mens en als koppel. Ik vind het heel knap dat jullie hebben gekozen voor jou toen en voor jullie als koppel en nu weer heel sterk staan om terug te starten. Ik wens jullie ontzettend veel succes! Je laatste zin is heel erg terecht, ik heb ook gehoord van mensen die na lange tijd hun wens in vervulling zagen gaan maar die zo ver uit elkaar zijn gegroeid door de pogingen dat ze beter niet meer samen zouden zijn en al zeker geen kindje zouden mogen hebben samen. Je relatie en elkaar graag zien is zo belangrijk! We mogen dat niet uit het oog verliezen ...

Hi anne, ik heb geen woorden meer, zoveel meisjes onder ons zitten met intens verdriet. het was jullie zo gegund maar alweer grijp je naast de droom, het is ongelooflijk kl*te. ik kan niets anders zeggen dan wat je weet, huilen roepen doe alles om je verdriet en je boosheid door te komen. Er komt een dag dat je weer hoop hebt... Koester elkaar, neem elkaar vast en zonder woorden kom je al heel ver... Hele dikke knuffel en heel erg veel sterkte

100% gelijk heb je :) het is idd een delicate vraag waar niet veel over wordt gepraat maar ik wil de credits niet :) idee komt van Sjanny (Butterfly) en Henne. Onwaarschijnlijk klinkt het hé, 6 jr wachten op je droom... maar je hebt geluk met die 2 kleine wondertjes nu ... dromen komen uit !

heb het al bij je topic geschreven... sterkte meisje en probeer volop te genieten van zon en ontspanning

Saskia... ik lees net op andere topic dat je rode duivels er goed zijn doorgekomen... NEEN TOCH verdorie toch !!! Ik had het je zo gegund meisje... maar je bent zo'n sterke madame :) nu al terug positief... neem je tijd in Spanje om te genieten, energie op te doen, te huilen en te praten zodat je op 24 maart een stralende bruid bent ! Heel heel veel sterkte

HEY, ja ik heb mezelf vanmorgen dezelfde bedenking gemaakt. Ik zit super goed in mijn vel, best sinds maanden. Ik vind het ook heel raar en het is niet geforceerd. Ik ben gewoon heel gelukkig dat we hier zo sterk zijn uitgekomen. Ik heb het gevoel dat ik dichter dan ooit bij mijn man sta. Ik heb het gevoel dat het met Thibaut ook heel goed zit, heb wel eens mindere periode gehad omdat ik twijfelde aan mijn rol. Ik geniet van de lieve vrienden die we hebben en mensen die zo erg met ons meeleven. Ik doe mijn job graag. Onze tuin komt tot leven, overal komen bossen narcissen tevoorschijn, het geeft me energie. ik verlies ook nog geen bloed, niks geen spoortje . Als ik vergelijk met vorige poging (ik houd planning bij) dan zie ik dat ik vandaag mijn regels zou meoten krijgen. dus dag 3 na stoppen met utrogestan. ik heb ook met mijn man nog niet gesproken over mijn theorie. Dat plan is om 2 maanden pauze te nemen en op te starten einde mei. Juni poging 3 dus.

Hallo Daan ik vind dat een hele moedige en knappe beslissing wij zijn er nooit van uit gegaan dat het niet zou lukken, vooral mijn man niet maar die zekerheid of dat geloof krijgt nu barstjes. wij willen wel nadenken over adoptie ook al is de weg ernaar toe onwaarschijnlijk zwaar, moet je lang wachten en kost het handenvol geld. ik zeg wel nadenken want ik ben er nog niet van overtuigd. ik weet wel dat je een kindje dat niet van jezelf is uit de grond van je hart doodgraag kunt zien, dat zie ik met thibaut en dat stelt me gerust. Men spreekt ook veel van probleemkinderen uit adoptie maar ik ken evengoed kindjes van hier uit natuurlijke ouders die mega lastig zijn... dus daar zou ik me niet door laten afschrikken ja het is moeilijk... vreselijk moeilijk

Ik denk dat deze vraag 1 van de moeilijkste is die je kunt stellen en volgens mij ook eentje waar je geen antwoord op kunt geven. Wij zijn in 2007 gestart met IUI, hebben 3 pogingen gedaan. In mei vorig jaar (2008) hebben we gekozen om over te stappen op IVF. In België krijg je 6 pogingen terugbetaald, een onmetelijke luxe. Ik had mezelf altijd voorgenomen dat ik maar 3 IVFs zou doen, ik wilde geen lichaam vol medische rommel en ik wilde geen zielige madame worden die maar bleef grijpen naar een volgende kans. Nu poging 2 achter de rug is en niet is gelukt, zie ik er anders tegenaan. Ik ben gelukkig dat de volgende poging niet onze eindhalte is. Ik zou het daar mentaal erg moeilijk mee hebben. Nochtans zijn we een unexplained case en bestaat de kans dus dat ik natuurlijk zwanger wordt. Hoe langer hoe meer heb ik het gevoel dat ik ons leven weer wil oppakken, ik wil genieten van wat we hebben; we hebben alles behalve een kindje van ons 2, maar dat is tegelijk ook onze grootste droom. Soms denk ik, stel dat 1 van ons ziek wordt gaan we dan geen spijt hebben van die 2 jaar leven van behandeling nr behandeling, gaan we wel genoeg genoten hebben? Genieten we nu genoeg van elkaar en van Thibaut (die snel groot wordt). Vrijdag gaan we eten met goeie vrienden, het lijkt wel dat elke keer als we elkaar zien ik of in voorbereiding zit of in afwachting van een resultaat. Ik heb eigenlijk veel zin om te zeggen dat ik er niet meer over wil praten. Er zijn zoveel andere dingen om over te praten... Ik denk dat we ook zouden doorgaan mocht de poging niet worden terugbetaald. Stel dat we echt nog willen en we geloven er in dan zou het financiële geen stop zijn maar ik besef zeer goed dat ook dat een luxe positie is. Je moet zien wat je er op dat vlak ook nog eens voor wilt opofferen. In mijn ogen gaan we stoppen als ik het mentaal niet meer trek, en eerlijk gezegd weet ik niet of dat nog lang zal duren. Benieuwd om te horen wat jullie denken...

Opgebracht op wachtbankje van maart is de vraag, hoever wil je gaan? Is poging 3 (in NL terugbetaald) de eindhalte of ga je ongeacht die niet terugbetaling bij poging 4 toch door?

Hi Pien, ik krijg tranen in mijn ogen... doe het goed morgen, ik wens je een vlotte bevalling en een wolk van een baby!

Hey Sas, veel succes vandaag, ik duim voor je :)

Hallo meisjes, ik ben voorstander van dat aparte topic Gerreber, wat vreselijk nieuws, meisje toch! Ik wens jou en je partner veel sterkte en rust en neem de tijd om tot rust te komen, lichamelijk en mentaal. knuffel

Hey Leonore, dat is wederzijds hoor. Ja het gaat met ups en downs, het lijkt alsof het rondom mij weer overal baby en zwanger is. Tijdschriften, winkels die ik tegenkom. Gisteren was ik in de Hema en ik kan het niet laten om dan door de babyafdeling te lopen, maar dat doet zo'n pijn... De zon geeft me wel veel positieve energie, zin om dingen te ondernemen. Op het einde van de vorige poging en ook nu voel ik me ook wel heel gelukkig door de lieve mensen rondom ons. Van een heel aantal heb ik bewust afstand genomen sinds de eerste IVF omdat ik vaak energie tekort heb om tijd te steken in meer oppervlakkige gesprekken. Maar des te meer geniet ik van de vrienden en familie die dichtst bij ons staan, het kan me echt ontroeren om een knuffel, berichtje of mailtje van hen te krijgen. Die dingen koester ik wel heel erg. Vanavond is mijn ventje weer thuis, ik denk dat ik hem eens een mega knuffel ga geven want ik heb het gevoel dat hij toch wel een serieus klopje heeft gekregen, ..;

Dat is absoluut waar, het idee dat er niks mis is is een luxe omdat we natuurlijk zwanger kunnen worden maar is een absolute frustratie omdat we niet weten waar het aan ligt. Stress denk ik maar ja ik probeer me altijd rustig te houden in de pogingen en ik ben in het afgelopen jaar veel rustiger in het algemeen dan 2 of 3 jaar geleden. Ook de extra kilo's spelen een rol, het gezonde lichaam maar daar heb ik nu allemaal iets aan gedaan... Ach we zien wel, het komt wel (ooit) fijne dag nog :)

Hey Saskia, met mij gaat het vrij goed. was gisterenavond alleen thuis (man in het buitenland) en ben gaan shoppen (maar zonder veel voldoening), heb heerlijk warm bad genomen en uren voor tv gezeten met een glas wijn en een boek. Zodat ik maar niet op het punt kwam waar ik alleen was met mijn gedachten. Ik voel enerzijds intens verdriet en anderzijds een groot positiever gevoel. Meer dan ooit voel ik me enorm zeker van onze relatie, heel heel dicht bij mijn man en wat we willen in ons leven. Ook voel ik denk ik voor het eerst een onoverwinnelijke kracht dat ik wil en zal zwanger zijn. Natuurlijk hebben wij de onmetelijke luxe dat er geen probleem is gevonden en ik dus natuurlijk gezien geen belemmering heb plus in België worden er 6 pogingen terugbetaald maar door veranderign van wet en nieuw formulier hebben ze mijn 1ste poging vergeten (eigen schuld want ik had het nochtans eerlijk vermeld) en staat mijn teller terug op poging 1 die net is afgelopen. Ik hoop van harte dat ik je bij mijn poging 3 terug zie met een baby in je buik en als coach maar niet samen met mij op de bank! En als dat wel zo is dan steunen we elkaar gewoon opnieuw want daar zijn we toch met z'n allen wel heel erg goed in!

Leonore, ... ik had het wel al verwacht na je negatieve testen van eerder deze week maar ik vind het toch verschrikkelijk voor je. Probeer idd te genieten van wat je hebt, probeer je zinnen te verzetten en langzaam alles weer op een rijtje te zetten... sterkte

Saskia... meisje toch ik kan het me zo inbeelden, de vermoeidheid, het verdriet, de twijfel en de angst. Het is zo hard ... Jammer dat je minder van je verjaardag hebt genoten maar ergens is dat natuurlijk normaal ... vergeet het snel en plan binnenkort nog eens een lekker etentje! Ik zou morgen ook de test doen, dan heb je zekerheid...