niki

Volgens mij werd ik ook wel dikker van al die hormonen. Of dat alleen vocht was, weet ik niet, maar ik werd zeker ook ronder... hihi. groetjes, niki

Super fientje! En nu heel lief voor jezelf zijn hoor! Bijzonder gevoel moet het zijn voor je.... Op naar een groot succes! groetjes, niki

Hallo ladies, ik had dit lijstje enige tijd geleden aangemaakt omdat het me handig leek. Maar handiger is volgens mij je in het lijstje onder IVF/Behandelingen/fm en punctieoverzicht maart 2008 te zetten, onder het kopje wachtbankje, want die is het meest up to date en wordt het meest gelezen... geloof ik. En dan regelen we het zo, dat we allemaal terecht komen onder het kopje zwanger! :headbanger::icon_clown: Yeh cool!!!! groetjes, niki

Goed nieuws dames! Gefeliciteerd!!! Wow diana, wat is je foetusje al groot, die van ons was afgelopen vrijdag pas 5,2 mm. En wij lopen ongeveer tegelijkertijd. Ik weet niet of ieder ziekenhuis dezelfde dingen meet enzo, maar het verschil viel me op. Misschien groeien ze wel heel hard nu, dat die 3 dagen net heel veel uithalen, maar het viel me op. In ieder geval super allemaal, op naar de volgende echo! groetjes, niki

Gelukkig al wat meer feedback gekregen van mensen rondom mij heen en van jullie dat het begrijpelijk is dat we toch een soort verlies te verwerken hebben, ondanks dat we nog steeds zwanger zijn. Het is raar dat IVF-gebeuren, je weet toch precies wat er in je lichaam geplaatst is, meer dan bij de 'natuurlijke' weg. En dan mis je toch opeens een 'kindje'... Ja ja ik hecht al snel. En het hele gebeuren volgt precies op de miskraam van 2 jaar geleden van de tweeling, in maart 2006, dus ik weet niet, het had zoiets van nu zet het gebeuren zich weer met twee voort. En toch weer niet. Verwarrend allemaal. Verder zagen we op de echo iets wat de nurse een rugzakje noemde. En later denken wij nu, omdat het er best wel hetzelfde uitziet als het foetusje, is het wel een rugzakje.... Morgen hebben we een belafspraak, gaan we het toch nog even navragen. En daarnaast zal het slijten denk ik. Word je iedere dag wat blijer en zekerder.. vermoed ik. Ik voel me verder heel goed. Moe, maar verder goed. Maar ik merk dat ik gewoon nog steeds dingen aan het verwerken ben. Ook de miskraam weer... Daarom we gaan gewoon verder, en blijven het goede ervan hopen en denken, maar ik zal blij zijn als we die 1e kwetsbare periode goed doorkomen. En vandaag is het alweer week 7, dus we gaan de goede kant op. Sorry als jullie dit lezen en me een negatieve zeur vinden. Zo is het niet bedoeld. Ik wil ook echt onbezorgd blij zijn, maar dat lukt helaas nog niet. groetjes, niki

Hé Valesca, heeeeeeeeeeeeeeeel veel succes ook!!! En natuurlijk jezelf ff op het lijstje zetten als je wilt.... net als kim... onder IVF... etc. Kunnen we helemaal meeleven!! Spannende tijden weer hoor. En artiko, heel jammer dat het niet gelukt is. Hou vol! groetjes, niki

Succes! kim, ik hoop zo voor je dat het goed gaat!!! En draakje, snik jammer joh.... Als je wilt kan je jezelf wel weer bij het voortraject zetten, want je bent nog in de running voor de volgende poging toch? Anders sta je er helemaal niet op, en dat is zo ongezellig. hihi.... groetjes, niki

En en en en en en ... Hoe was de echo?:blob1: Fijn dat je je zo goed voelt esthralita. Bijzonder hey, dat je al zo'n mooi buikie hebt. Zijn het er geen twee... per ongeluk... hihi. groetjes, niki

Spannende dag weer morgen! En twee zwangerschapstesten en twee echo's!!! Succes allemaal. groetjes, niki

Zo hèhè. Gisteren een enorm rare dag gehad. Hub en ik zijn het echt aan het verwerken allemaal. Zo van, jeetje we zijn zwanger, jeetje het is er waarschijnlijk (maar) één, jeetje jeetje jeetje... Dus gisteren laat op, maar om 13 uur alweer allebei terug naar bed en weer slapen, toen om 14 uur weer op en om 18.30 weer naar bed en weer slapen. En 's avonds ook gewoon weer redelijk op tijd naar bed en weer slapen. En verder dat er niets uit onze handen kwam... Jaja.. Verwerking, verwerking, denk ik dan maar. Gelukkig gaat het vandaag weer beter, we zijn weer energieker. Ik hard geleerd en Hub heeft de woonkamer schoongemaakt. En daarna samen nog keurig een uur buiten gesport. Veel fijnere dag dan gisteren, meer constructief en meer energie. Gisteren zal wel hard nodig zijn geweest na het nieuws van vrijdag. En gelukkig ben ik nog steeds zwanger. Zoals al gezegd de temperatuurmeetmaterialen weggelegd en ik laat alles nu maar verder over aan moeder natuur, waarbij ik natuurlijk hoop dat ik niet onverhoopt verrast wordt met minder nieuws. Maar daar gaan we gewoon niet van uit. Zo meteen lekker eten en dan op de bank! Lieve groetjes, niki

Ja joh, we zijn natuurlijk allemaal doodmoe in bed of op de bank aan het liggen!!! En hoe vonden je schoonouders het??? En alle andere dames die morgen de echo hebben.... HEEL VEEL SUCCES!!!!! groetjes, niki

Super kim! Op naar een groot succes! Voor het overzicht, kun je onder behandelingen/IVF een lijstje vinden, dat je bij kunt werken als je op het wachtbankje zit bv.... Als je zin hebt... Kunnen we helemaal goed meeleven! groetjes, niki

Handig zo'n vriendje!! Ik hoop dat je een goede uitslag krijgt! groetjes, niki

Welkom Nora, Ik kan me voorstellen dat je dat allemaal een plekje moet leren geven. Dit is een hele leuke site, met heel veel lieve mensen, dus vast kan je hier je ei (hihi) kwijt. Heel veel succes met je IVF. Groetjes, niki

Hallo Miss Daantje, welkom hier en heel veel succes! groetjes, niki

Heel veel succes toegewenst! groetjes, niki

Nou ik ben braaf geweest en heb inderdaad de thermometer en al dat spul door Hubbie op laten ruimen. Ik weet niet eens meer waar het ligt! Dus.... En ik ben heel benieuwd naar jullie echo's! Maandag is weer een spannende dag! Heel veel succes! En natuurlijk lees ik graag hoe het geweest is. groetjes, niki

Succes wachtbankje dames, wie zitten er allemaal en hoe gaat het .... groetjes, niki

Oeps maak er beetje een zooitje van... Tis wel goed bedoeld hoor. :fucyc: groetjes, niki

Ja hier lukte het lijstje kopieren niet.... Dus wederom... excuus...

Wat me ook een beetje zorgen baart... Ik had gisteren een iets lagere temperatuur... 36,75 ipv steeds 37 graden. En vanochtend nog lager 36,65.... Gelukkig later weer 37 graden, allemaal in de mond gemeten... En ik ben vandaag iets minder supermoe dan eergisteren... En het lijkt of mijn urine weer wat minder sterk ruikt. Waaaah... Ik ben geen held.. Sorry... Hoe gaat het met jullie allemaal.. groetjes, niki

(Afijn ik zet het stukje, ook hier neer... misschien dubbelop, maar ok....) Nou vanmiddag hadden we dus de echo. Ik ben vandaag 6 weken en 4 dagen. En als het goed is zouden we vandaag een hartje/hartjes moeten kunnen zien kloppen. We waren behoorlijk zenuwachtig. Zit alles op de goede plaats, hoeveel zijn het er? Eén? Twee? Drie? Klopt er wel wat? Natuurlijk later aan de beurt. Bibber de bibber. En ja, we mochten naar binnen. Gelukkig kennen we de 'nurse practitioner' (in goed Nederlands) intussen behoorlijk goed en ze is aardig en stelt ons op het gemak. En gaat gelukkig meteen aan de slag, zonder teveel bureaupraat. De echo begint. En eerst zien we nergens een hartje... Zoeken zoeken zoeken en in mijn hoofd (en die van Hubbie) gaat het rond: 'O het is niet goed... O het is niet goed..' Maar gelukkig ja hoor, piepklein, klopperdeklopperdeklop.... Als een klein =-tekentje dat op en neer gaat. En dat is één. En verder zoeken. Is er nog een tweede, maar na lang zoeken denken we dat het er toch maar één is. Wel op de goede plek. Keurig in de baarmoeder gesetteld... Voorlopig houden we het op één, zegt ze... Ok. Het is nog superklein, 5mm, dus wie weet wat we over het hoofd zien, maar voorlopig gaan we uit van één. Ok... Gefeliciteerd. Dank. En bloedprikken, 6 supergrote buisjes, men ik ben intussen al zo'n held dat ik ook deze proeve weer glansrijk doorsta, niets flauwvallen. Huppekee. Superstoer. Naar buiten. Info verwerkend stil... En dan daalt het allemaal langzaam in. En blijkt, Hubbie en ik voelen ons niet helemaal blij. Klinkt misschien heel stom. Maar we waren zo gehecht aan die twee embryootjes... dat het (heel ondankbaar misschien?) toch voelt als een soort rouwproces dat het er waarschijnlijk 'maar' één is. Het is ècht even wennen. En het voelt alsof we toch al wat 'kwijt' zijn geraakt. Is dit raar? Of zijn het er straks toch weer twee, net als vorige keer, toen er één zich behoorlijk lang had verstopt... Man wat duren twaalf weken lang, want dan wordt het gevaar voor een miskraam pas echt een heel stuk minder.Ook voel ik eigenlijk nog meer angst nu... Gaat die ene wel blijven? Waaah... Dus ja, het is allemaal goed. En eigenlijk mogen we heel blij zijn weer met deze heel belangrijke stap. Maar het blijft nog enorm duimen en wennen en blijkbaar toch een stukje verwerken qua verwachtingen/hoop etc. liefs, niki

O wat doe ik nou, dat hoort helemaal niet hier... hihi :lac: hoort in hoe gaat het... Dus.. daar ga ik het dan wel neerzetten. Sorry!!! :cry2: Ja zwanger he...:dontknow: niki

Wat me ook een beetje zorgen baart... Ik had gisteren een iets lagere temperatuur... 36,75 ipv steeds 37 graden. En vanochtend nog lager 36,65.... Gelukkig later weer 37 graden, allemaal in de mond gemeten... En ik ben vandaag iets minder supermoe dan eergisteren... En het lijkt of mijn urine weer wat minder sterk ruikt. Waaaah... Ik ben geen held.. Sorry...:a4628ea63ee3976fca4 Hoe gaat het met jullie allemaal.. groetjes, niki

(Afijn ik zet het stukje, ook hier neer... misschien dubbelop, maar ok....) Nou vanmiddag hadden we dus de echo. Ik ben vandaag 6 weken en 4 dagen. En als het goed is zouden we vandaag een hartje/hartjes moeten kunnen zien kloppen. We waren behoorlijk zenuwachtig. Zit alles op de goede plaats, hoeveel zijn het er? Eén? Twee? Drie? Klopt er wel wat? Natuurlijk later aan de beurt. Bibber de bibber. En ja, we mochten naar binnen. Gelukkig kennen we de 'nurse practitioner' (in goed Nederlands) intussen behoorlijk goed en ze is aardig en stelt ons op het gemak. En gaat gelukkig meteen aan de slag, zonder teveel bureaupraat. De echo begint. En eerst zien we nergens een hartje... Zoeken zoeken zoeken en in mijn hoofd (en die van Hubbie) gaat het rond: 'O het is niet goed... O het is niet goed..' Maar gelukkig ja hoor, piepklein, klopperdeklopperdeklop.... Als een klein =-tekentje dat op en neer gaat. En dat is één. En verder zoeken. Is er nog een tweede, maar na lang zoeken denken we dat het er toch maar één is. Wel op de goede plek. Keurig in de baarmoeder gesetteld... Voorlopig houden we het op één, zegt ze... Ok. Het is nog superklein, 5mm, dus wie weet wat we over het hoofd zien, maar voorlopig gaan we uit van één. Ok... Gefeliciteerd. Dank. En bloedprikken, 6 supergrote buisjes, men ik ben intussen al zo'n held dat ik ook deze proeve weer glansrijk doorsta, niets flauwvallen. Huppekee. Superstoer. Naar buiten. Info verwerkend stil... En dan daalt het allemaal langzaam in. En blijkt, Hubbie en ik voelen ons niet helemaal blij. Klinkt misschien heel stom. Maar we waren zo gehecht aan die twee embryootjes... dat het (heel ondankbaar misschien?) toch voelt als een soort rouwproces dat het er waarschijnlijk 'maar' één is. Het is ècht even wennen. En het voelt alsof we toch al wat 'kwijt' zijn geraakt. Is dit raar? Of zijn het er straks toch weer twee, net als vorige keer, toen er één zich behoorlijk lang had verstopt... Man wat duren twaalf weken lang, want dan wordt het gevaar voor een miskraam pas echt een heel stuk minder.Ook voel ik eigenlijk nog meer angst nu... Gaat die ene wel blijven? Waaah... Dus ja, het is allemaal goed. En eigenlijk mogen we heel blij zijn weer met deze heel belangrijke stap. Maar het blijft nog enorm duimen en wennen en blijkbaar toch een stukje verwerken qua verwachtingen/hoop etc. liefs, niki