mama27

Hoi allemaal.... Ik zat toevallig vandaag te denken dat het wel erg lang geleden is dat ik hier heb geschreven, laat staan gewoon meegelezen. Heb er ook echt geen tijd voor gehad. Ruben is een heel druk ventje die van alles uit wil proberen en als je zelf dan gewoon 4,5 dag werkt heb je 's avonds ook niet echt veel zin meer in iets. Het gaat hier allemaal goed, Ruben slaapt redelijk (tijdje gehad dat hij niet in slaap kon komen maar dat gaat nu wel weer), eet prima, drinkt uit een bekertje, loopt de trap op, klimt op de bank/bed, klimt ook weer van de bank/bed enz. enz. Soms word ik er echt wel moe van, je kunt hem geen seconde uit het oog verliezen. Zo is hij dan ook al een keer bijna van de trap gevallen, kon hem nog net aan 1 arm omhoog trekken. We zaten samen op bed tv te kijken en ik zei dus dat we zo naar beneden zouden gaan om fruit te gaan eten, wat doet meneer? Die laat zich als een gek van het bed afglijden en rent zowat naar de trap. Helaas snapt hij nog niet dat 'ie bij de trap moet wachten en dat hij dus niet in 1 keer door moet lopen. Nou voordat ik dus bij de trap was hing hij al aan de zijkant aan de spijlen. Verder valt hij regelmatig (tijdens het spelen) op z'n voorhoofd, resultaat....flinke blauwe plekken (en zwarte ooghoeken) en gigantisch grote vochtbulten. Vind het zo zielig voor het ventje maar hij heeft er totaal geen last van, het is even huilen maar dan speelt hij ook gewoon weer verder. Telefoongesprekken?? Hele verhalen vertelt 'ie. Geen enkele telefoon of afstandsbediening of wat er ook maar op lijkt is veilig. Echt praten doet 'ie nog niet, ja paar standaard woordjes zoals mama, papa, oma, opa en tadaaaa, ding-dong enz. Maar hij snapt zoveel!! Moet soms opletten wat je zegt want hij begrijpt alles. Je hoeft maar te zeggen dat we zo weggaan, komt 'ie al aanzetten met mijn tas, zijn jas en schoenen. Hij kan heel goed luisteren maar hij heeft echt een eigen wil...ja wil....geen willetje. Als hij z'n zin niet krijgt dan moet je uitkijken als 'ie toevallig iets in z'n handen heeft, dan krijg je dat gelijk naar je toegeslingerd. Maar ach, dat hoort er ook wel bij. Hij kan ook superlief knuffelen en kusjes geven en kushandjes. Hij kan de meeste dingen in huis aanwijzen als je het noemt. We hebben ook heel veel boekjes (van de Action), superboekjes zijn dat!! Daar staan heel veel plaatjes in met de woorden eronder. Iedere dag kijkt hij die boekjes wel 20 keer door. Hij weet ook precies waar je neus/oor/oog/haar/handen/voeten/benen enz. zitten. Verder was hij vorige maand bij het cb 83,5cm en zo'n 11 kg. Over het vervolg van het traject...We hebben nog een punctie laten doen en daaruit weer 3 tp's gehad. Helaas zijn ze allemaal niet gelukt. Vorige maand was de laatste en we zijn nu ook echt gestopt, we vinden het wel goed zo. Komende donderdag hebben we nog een laatste gesprek met de arts, gewoon om het allemaal af te sluiten. Kijken of we dan nog echt zeker zijn van ons besluit. Dit is 1 van mijn laatste berichten want ik wil mezelf hier gaan uitschrijven. Heb er gewoon echt geen tijd meer voor... Groetjes Marjon

Eventjes heel snel een kort berichtje tussendoor....heb het de laatste tijd erg druk gehad maar binnenkort kom ik weer meelezen en schrijven. Ik zit nu in de wachtweken, heb vorige week donderdag de tp gehad van 1 cryo. Het was eerst nog even afwachten of het allemaal wel door zou gaan omdat ik (alweer) een cyste had, nu van 5cm groot, groter dan de vorige keren. Ga nu gauw weer verder met werken, was een uurtje geleden al begonnen namelijk maar heb niet echt heel veel zin.... Groetjes

Even off-topic een vraagje... Wat vinden jullie van deze kinderkettingen en wat zouden jullie daaraan uit willen geven?

Ow ja, Ruben is vandaag weer naar het cb geweest....alles was goed, moest alleen bij de 2e prik even huilen (was er zelf niet bij). Hij is nu 80cm en 10,3kg (als ik het goed onthouden heb ;-) ).

@Noor, Proficiat! Super zeg een positieve test, nu natuurlijk hopen dat het goed blijft gaan. Maar 3 embryo's? Bewuste keuze van jullie zelf? @Peggy, super dat het nu weer iets beter gaat tussen jou en je man en dat hij besloten heeft om echt voor jullie te gaan! Ik ben bij mijn eerste zoon ook een alleenstaande moeder geweest, de eerste 4 jaar van zijn leven. Rond z'n 4e verjaardag leerde ik mijn huidige vriend kennen. Het was voor mij alleen een hele andere situatie...was pas net 20, zat nog op school, woonde nog bij mijn ouders omdat ik geen huisje kon vinden voor ons. Natuurlijk hebben mijn ouders veel geholpen zodat ik mijn school wel af kon maken daar ben ik heel blij om. Het enige waar ik nog wel altijd spijt van heb, hoewel ik er zelf niks aan kon doen, is dat ik al die tijd nog bij hun in huis heb gezeten. Had zo graag een eigen plekje gehad voor ons tweetjes. Mijn ouders bedoelden het allemaal wel goed maar het zijn natuurlijk ook oma en opa en die staan er meestal om bekend om kinderen te verwennen ;-). Speelde natuurlijk ook nog mee dat ik hun jongste kind was en mijn zoon hun 1e kleinkind. Ach ja, geloof niet dat Yordi er iets aan overgehouden heeft....Het is een lieve, behulpzame, (irritante ;-) ) puber geworden....ow wat word dat over een paar jaar? Waar zijn we aan begonnen?? Hopelijk is die puberteit snel over hahaha

Leeftijd hoeft inderdaad geen belemmering te zijn, genoeg vrouwen die na hun 40e nog moeder worden via IVF, ICSI enz. Maar het is toch altijd een tegenvaller als je voor jezelf een leeftijd in gedachten had wanneer je moeder zou willen zijn. Ik werd op mijn 20e voor de eerste keer mama, 10 jaar later voor de 2e keer (met andere man). We zijn nu bezig voor een derde kindje maar we hadden vantevoren al besloten dat we nog maar 1 punctie zouden doen en kijken wat daar uit zou komen. Heb daar nu 1 tp van achter de rug en nog 2 cryo's te gaan. Hierna willen we ook echt stoppen, heeft meerdere redenen maar leeftijd is daar ook 1 van....en dan ben ik "pas" 31.

@jrn, ik heb ook bij een (kijk)operatie aan mijn knie een ruggenprik gehad en vond het inderdaad erg vreemd dat je geen gevoel hebt en dat ze van alles kunnen doen met je benen en het zelf niet eens in de gaten hebt. Het ergste vond ik nog dat ik niet in de gaten had dat ik nodig moest plassen (schaam, schaam....achteraf kan ik er wel om lachen maar op dat moment schaamde ik me dood). Ik was 19 toen ik zwanger was van mijn eerste zoon, toen 'ie geboren was was ikzelf net een maandje 20. Woog in die tijd maar net 50 kg....ging naar school en werkte in het weekend, sportte 4x per week. Op een gegeven moment was ik heel erg moe, kon alleen nog maar op bed liggen en verder niks. Bloed laten prikken en daaruit bleek dat ik de ziekte van Pfeiffer had. Oké niks aan de hand, dat heeft tijd nodig en gaat vanzelf wel weer over. Maar ondertussen kon ik mijn dagelijkse dingen dus niet meer doen en daar ben ik inderdaad een paar kilo door aangekomen. Verder had ik altijd al last van rommelende darmen dus daar zocht ik ook niks achter. Ik was ook meestal niet regelmatig ongesteld, ene keer duurde het wat langer dan de andere keer....ook niks om me druk om te maken, was voor mij normaal. Tot ik op een dag last van mijn rug had en dus niet naar school ben gegaan, die nacht werd het zo erg dat ik aan mijn moeder gevraagd heb om de dokter te bellen. Hij zei "kom maar op het spreekuur"....ehm dat ging dus niet meer, zo'n pijn had ik. Dus hup in de auto naar de dokter, dat was om een uur of 6....eenmaal daar aangekomen braken de vliezen en kreeg ik dus te horen dat ik met spoed met de ambulance naar het ziekenhuis moest om daar te gaan bevallen! Een paar minuten over 8 was 'ie er al...een gezonde jongen van 48cm en 2750 gram....het mooiste souvenier wat ik ooit van een vakantie heb meegenomen :-) Toch vreemd hè, de eerste keer zwanger zonder het te weten en bij mijn 2e zoon zijn we jaren bezig geweest en wilde het niet lukken. Het zijn echt 2 uiterste....Ach kan ik tenminste over beide dingen meepraten hahaha

Ik heb totaal 8 tp's gehad (alleen wel met IVF en niet met ICSI), daarvan 3x zwanger geweest. De eerste zwangerschap (1 cryo) eindigde bij ongeveer 7 weken. Volgende zwangerschap (2 cryo's) eindigde bij ongeveer 8 weken. De laatste zwangerschap had ik ook 2 cryo's teruggeplaatst gekregen, bij 8 weken kreeg ik een miskraam...gelukkig was er 1 sterk genoeg en die is blijven plakken tot het eind. Het resultaat daarvan is een superleuk ventje van bijna 14 maanden. Er zijn dus genoeg vrouwen die pas na heel veel tp's zwanger geraakt zijn, hoop blijven houden dus! Hoop dat het bij jou binnenkort ook gaat lukken...

Bij mijn eerste zoon heb ik geen pijnbestrijding gehad...kon ook niet want ik wist pas 2 uur voordat hij geboren werd dat ik zwanger was ;-) Bij mijn tweede zoon werd ik ingeleid omdat ik zwangerschapsvergiftiging had. Heb het de hele tijd vol kunnen houden maar op een gegeven moment had ik zo'n pijn in mijn rug (heb ik altijd al + ik had al een week in het ziekenhuis gelegen en die bedden liggen ook niet echt fijn + ik had vreselijke rugweeën + een weeënstorm) toen is er besloten dat ik een spuit in mijn bovenbeen zou krijgen. Moet me alleen niet meer vragen wat het was want dat heb ik dus echt niet onthouden hahaha. Het heeft alleen niet geholpen, de bevalling ging vanaf dat moment zo snel dat het nog niet eens door mijn lichaam opgenomen was. Maar goed, iedere vrouw is anders en iedere bevalling is anders. Op het moment zelf ben je pas in staat om te beslissen of je pijnbestrijding wilt of niet. Je kunt vantevoren zeggen dat je het niet wilt en wat als het uiteindelijk zo tegenvalt? Dan ben je blij dat er iets aan gedaan kan worden. En andersom is het ook zo, als je vantevoren zegt dat je iets wil dan kan de pijn uiteindelijk toch goed op de vangen zijn zodat je niks hoeft. Dus mijn mening is....gewoon doen waar je je op dat moment het beste bij voelt!

Ik heb nog een paar kleine hoeveelheden groenten in de la liggen (zie handtekening)... het is niet veel maar misschien is er iemand anders die ze wel lust? Zelf hoef ik ze namelijk niet meer, nog 2 cryo's en dan stoppen we ermee.

Toch weer een paar dingen geschreven.... Het komt er bij mij ook niet echt van, vanavond eindelijk weer eventjes tijd om achter de pc te zitten. Niet lang meer overigens...de oudste komt zo thuis van voetbaltraining. Hier gaat alles prima, geen zieken hier. Heb gisteren de eerste echte schoenen voor Ruben gekocht, maat 21! Hij heeft echt grote voeten zeg, met schoenen aan lijken ze zelfs nog groter. Hij moet er alleen nog heel erg aan wennen, normaal gesproken loopt hij thuis op blote voeten en dat gaat natuurlijk wat makkelijker dan met een paar van die zware dingen aan je voetjes, maar dat komt vanzelf. Verder heeft Ruben die volume knop ook weer gevonden. Hij is hem een tijdje kwijt geweest maar nu weet 'ie hem weer te vinden. Vooral 's avonds bij het eten, hij wil alles zelf doen maar het lukt hem nog niet. Als ik hem dan wil helpen dat zet 'ie het toch op een krijsen! Niet normaal....en dat voor een jongen! hahaha Ruben moet volgende week dinsdag weer naar het cb...vriendlief gaat daar altijd heen met hem omdat ik dinsdags altijd om 06:00 uur al moet beginnen met werken. Ben heel erg benieuwd... Hier moet de oudste ook nog 1 dagje naar school en dan vakantie, jammer dat ik niet meer op school zit, dan had ik ook vakantie gehad....nu moet ik helaas gewoon werken :-( Ik las ook iets over een knipbeurt? Ahum....Ruben is nog niet 1 keer bij de kapper geweest. En heb het zelf ook nog nooit geknipt. Ach ja, scheelt weer geld hahaha Ik ga maar weer stoppen, Yordi is alweer thuis. Fijne avond verder!

Ik kom me ook vast aanmelden hier op dit wachtbankje. Vorig jaar augustus bevallen van een zoontje, in juni al een cryo-tp gehad, helaas niet gelukt. Daarna een nieuwe punctie en een "verse"-tp, helaas ook niet gelukt. Nu hebben we nog 2 cryo's over en hopelijk mag en kan er daar binnenkort 1 van teruggeplaats worden. Eerst maar eens wachten wanneer ik weer ongesteld word.

Jesse, ook ik wil je heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd. Gecondoleerd... Plotseling een hartaanval, geen kans dus om afscheid te nemen, wat zal dat moeilijk zijn geweest. Dikke knuffel van mij! Lee? Waar ben je? We maken ons ongerust....hoop dat het wel goed met je gaat? :-(

Lee, waar ben je? Ben heel nieuwsgierig hoe het met je gaat....hoop dat je een positieve test had

Noor, alvast heel veel succes gewenst voor dinsdag en de dagen erna natuurlijk. Hoop dat het bij jou wat beter gaat dan bij mij! Ik zal woensdag wel te horen krijgen wanneer ik weer door mag. Denk dat ik deze maand eerst even over moet slaan, is meestal na een mislukte poging na de punctie.

Kan iemand trouwens het lijstje aanpassen... ik weet nog steeds niet hoe ik mezelf rood moet maken

Yordi is mijn eerste zoon, geboren op 23 mei 2000. Zelf was ik toen net de maand ervoor 20 geworden. Yordi is het mooiste souvenir wat ik ooit mee heb genomen van vakantie ;-). Ik was namelijk in de zomer van 1999 alleen op vakantie gegaan naar de Dominicaanse Republiek, tja en zoals zoveel jonge meiden had ik daar een vakantieliefde. En soms, heel soms gebeurt er dan wel eens iets (en dat gaat dan, achteraf gebleken, niet altijd goed). Eenmaal terug van vakantie begon ik opeens erg moe te worden, zo moe dat ik echt bijna niks meer kon. Bloed laten prikken en wat bleek….ik had de ziekte van Pfeiffer, oké gelukkig niks ernstigs dacht ik. De tijd daarna ging alles prima, ging gewoon naar school (woonde nog bij mijn ouders thuis), stappen, sporten, werken. Totdat ik op zondag 21 mei opeens wat last van mijn rug kreeg, heb mijn vriendin toen gebeld en gezegd dat ik de dag erna eventjes thuis bleef en niet mee naar school ging. Maandagnacht om een uur of 5 werd ik wakker met hevige rugpijn, de dokter gebeld en die vroeg of ik nog een paar uurtjes kon wachten en dan op het spreekuur kon komen. Nou dat ging dus echt niet lukken….Mijn moeder heeft me toen weggebracht naar de dokter, eenmaal daar braken de vliezen en moest ik met spoed in de ambulance naar het ziekenhuis. Dat was rond 6 uur en Yordi is een paar minuutjes over 8 geboren. Het ging dus allemaal opeens supersnel, heb de kans niet gekregen om aan het idee te wennen dat ik moeder werd, hij was er gewoon ineens! Gelukkig ging alles prima met ons beide, heb in al die tijd nooit 1 controle gehad. Heb dus vreselijk veel geluk gehad dat het een gezond jochie was (48cm en 2750g). Ben toen 1 nachtje in het ziekenhuis gebleven omdat er thuis natuurlijk nog niks was voor de kleine. Mijn vader heeft de oude wieg en commode van ons vroeger van de zolder gehaald en even snel een kamertje ingericht. Mijn moeder en zus zijn kleertjes en alle andere benodigdheden gaan kopen zodat wij de volgende ochtend gelukkig weer naar huis konden. Het was dus best even schrikken maar ik was vanaf het eerste moment al gelijk superblij en trots op hem! Nu is het ondertussen een grote vent van 11 die al flink aan het puberen is, grrr hahaha. Ik ben in die tijd eerst veel afgevallen door de Pfeiffer, kon weinig eten en sportte/werkte niet meer. Daarna ben ik dus wel wat aangekomen maar echt niet veel. (Woog in die tijd ook meer dan 20 kg minder dan wat ik nu weeg ….oeps, tja vriend leren kennen, samenwonen, behandelingen, zwangerschap.) Ik heb tot de week voor de bevalling nog gewoon gesport, deed aan aerobics/tae-bo, en gewerkt. Dus als voortaan iemand zegt dat ‘ie niet wist dat ‘ie zwanger was geloof ik dat gelijk!

@Liminous, ik zal het verhaal wel even in het kort typen en dan kopieëren naar hier. Als ik het gelijk hier doe dan ben ik alles kwijt waarschijnlijk.

Baal er natuurlijk wel van dat het niet gelukt is. Zeker omdat we van de week een brief kregen vanuit Tilburg dat er van die 6 embryo's maar 2 cryo's overgebleven zijn. Nog maar 2 kansjes en daarna is het genoeg geweest. Dan stoppen we ermee en zijn we heel blij (waren we al hoor ;-)) dat we 2 gezonde zonen hebben. Heb nog steeds wel veel last maar goed dat hoort er af en toe bij...Heb genoeg andere dingen te doen dus afleiding genoeg. Lekker freubelen (kaarten & sieraden maken), beetje de was doen enz.

Nou het is niet gelukt hoor :-( Had de eerste week toch goede hoop, daarna beetje oud bloed verloren maar dacht dat het de goede kant op ging. Sinds eergisteren wel wat rood bloedverlies maar het was echt bijna niks. Vanmorgen getest, mijn vriend dacht een licht streepje te zien (als je goed keek leek het er ook echt op) maar ik dacht al dat het mislukt was. Lekker terug in bed gegaan, alleen toen ik weer wakker werd was het dan zover...ongesteld :-( Even heel onsmakelijk maar ik verloor echt bloedproppen, het was niet zoals normaal. Dus ik denk dat het toch heel misschien eventjes gelukt was. Ik heb nu echt heel veel pijn aan mijn bekken en rug, net heerlijk onder een warme (zeg maar hete) douche gestaan. Hoop dat het morgen toch wel wat minder is, moet dan weer werken. Zal morgen ook even het ziekenhuis bellen, zal ik woensdagochtend wel geen test meer hoeven te doen...beetje onzin. @Annemarie, ik werd een aantal jaren geleden doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat zwanger worden niet vanzelf lukte. Na een aantal onderzoeken zou ik een kijkoperatie krijgen om te kijken hoe het met m'n ene eileider was, zat vol met vocht enz. Nou 1e kijkoperatie gehad, was een 2e nodig om hem te verwijderen. Eenmaal wakker (na de 2e operatie) kreeg ik te horen dat beide eileiders heel slecht waren en dat ze er allebei gelijk uitgehaald zijn. Nou dat was op dat moment wel even een schok....dan dringt het opeens tot je door dat je echt niet meer op de normale manier zwanger kan worden. Maar goed dat er dan de techniek van IVF bestaat, hierdoor hebben wij vorig jaar toch nog een zoontje gekregen. @Liminous, over "I didn't know I was pregnant" kan ik wel meepraten :-) Bij mijn eerste zoon wist ik pas 2 uur voordat 'ie geboren werd dat ik zwanger was! Heel bijzonder. Ik geloofde eerst ook nooit dat zoiets kon, sindsdien weet ik wel beter hahaha.

Nou het is niet gelukt hoor :-( Had de eerste week toch goede hoop, daarna beetje oud bloed verloren maar dacht dat het de goede kant op ging. Sinds eergisteren wel wat rood bloedverlies maar het was echt bijna niks. Vanmorgen getest, mijn vriend dacht een licht streepje te zien (als je goed keek leek het er ook echt op) maar ik dacht al dat het mislukt was. Lekker terug in bed gegaan, alleen toen ik weer wakker werd was het dan zover...ongesteld :-( Even heel onsmakelijk maar ik verloor echt bloedproppen, het was niet zoals normaal. Dus ik denk dat het toch heel misschien eventjes gelukt was. Ik heb nu echt heel veel pijn aan mijn bekken en rug, net heerlijk onder een warme (zeg maar hete) douche gestaan. Hoop dat het morgen toch wel wat minder is, moet dan weer werken. Zal morgen ook even het ziekenhuis bellen, zal ik woensdagochtend wel geen test meer hoeven te doen...beetje onzin.

nou succes dan annemarie... p.s. ook bij mij zijn beide eileiders eruit gehaald

Ik heb alleen nog maar meegelezen hier en eigenlijk nog niet gereageerd. Ik heb voor woensdag een afspraak staan in het ziekenhuis, ook geen bloedtest maar gewoon een urinetest. Tot nu toe heb ik het nog steeds vol kunnen houden om niet te testen. Ik heb eigenlijk ook echt geen idee meer wat ik nu allemaal voel....eerst dacht ik dat het gelukt was, aangezien ik steeds op dezelfde tijden misselijk was als bij mijn vorige zwangerschap. Daarna had ik wat bruin bloedverlies, waar dat van is weet ik ook niet? Innesteling misschien? Vandaag wat rood bloedverlies, nog niet echt veel maar toch. Vorige zwangerschap dacht ik dat het niet gelukt was omdat ik ongesteld was geworden, achteraf bleek dit toch van de innesteling te komen. Het kan dus nog alle kanten op. Eigenlijk had ik vanmorgen willen testen maar door het bloedverlies durfde ik het niet meer. Misschien morgen? Iedereen die positief heeft getest, gefeliciteerd! Ik hoop jullie toch te gaan volgen. Voor degene waarbij het dit keer niet gelukt is, heel veel sterkte! En wel blijven hopen hè? Mijn 2e zoontje is ook pas geboren na de 8e tp.

Inderdaad nog steeds geen test gedaan....vind het knap van mezelf dat ik het zo lang volhou :-) Zit nu op dag 11 als je de dag van de tp meetelt.

Ik had zelfs nog geen testen in huis, mijn vriend heeft er gisteren 2 meegenomen. Hij wilde dat ik ging testen maar ik wil het nog even afwachten. Vandaag zit mijn buik juist heel erg te rommelen, net alsof ik ongesteld moet worden :-(. Misschien dat ik dit weekend een testje waag... Mijn vriend geeft Ruben 's morgens eigenlijk altijd eten aangezien ik meestal al vroeg de deur uit ben. Hij geeft dan de melk in een tuitbeker of zo'n oefenbekertje. Bij het middageten krijgt hij dat ook. Tussendoor krijgt hij water uit de rietjesbeker. Ruben drinkt nog niet echt goed uit een gewoon bekertje, hij trekt dan opeens zijn hoofd weg als 'ie genoeg heeft...en tja dan klotst natuurlijk alles erover. Een gewone fles geven wij niet meer, is toch niet echt goed voor z'n tandjes.