liz123

Dank je wel Henne.

Meiden, ik heb gister nog wel even aan jullie gedacht. Ik lees dat het erg gezellig is geweest en dat het voor herhaling vatbaar is. Fijn te horen! Behalve dan dat Esther zulk rotnieuws heeft gehad. Lieve Esther, heel veel sterkte hier weer mee. Het komt steeds harder aan en het verdriet wordt steeds groter, maar hou je zelf taai hè! Naast een flinke griep dit weekend, gaat het leven hier ook gewoon weer door. De verwerking van m'n eigen pijn en verdriet v.w.b. de kinderloosheid loopt op het moment als een rode draad door m'n leven, maar de aandoening van m'n vader staat momenteel voorop. Ik probeer ze zoveel mogelijk bij te staan op de momenten dat ik vrij ben. Ik breng ze naar het revalidatieoord, ga met ze leuke ritjes maken en zoeken zo af toe de zon op. Ondanks dat ik zoveel voor ze probeer te betekenen, voelt het erg machteloos. Ik kan m'n vader niet echt helpen helaas. Had ik die kunde maar... Heb er dan ook erg veel verdriet van te zien dat een sterke, stoere man ineens verandert in een zielig hoopje mens die niet meer kan praten, fietsen en autorijden. Waar ik ook erg aan moet wennen is dat mensen 'm aankijken alsof ie niet goed bij z'n hoofd is. Vreselijk gewoon! Er blijft momenteel weinig leuks over ondanks dat we de moed er in proberen te houden. Sorry, moest m'n verhaal toch weer even kwijt. Fijne zondag nog allemaal!

Hallo meiden, Even een kort berichtje van mij. We zijn er nu zeker van dat we 16 april niet bij onze ontmoeting zullen zijn. We hebben hier weer een behoorlijk tegenslag te verwerken. M'n vader is afgelopen maandag met loeiende sirenes naar het ziekenhuisgebracht met een herseninfarct. 's Ochtends was hij nog voor z'n eerste controle geweest na zijn bypass operatie en s' middags had ie nog fysiotherapie gehad. Hij was een voorbeeldpatiënt zo goed het ging. Helaas mocht het niet al te goed gaan... Hij kan nu niet meer praten (afasie), is aan z'n rechterhelft van z'n gezicht verlamd en ook z'n rechterarm doet niks meer. We zijn hier totaal van slag van de emoties zitten vreselijk hoog. Het is zo zielig om te zien. Een sterke positieve man die zich nu niet meer kan uitten en zichzelf niet meer kan redden... In plaats van dat ik deze week uitgerekend zou zijn, hebben we er een behoorlijk stuk ellende voor terug gekregen. Samen met Jan, proberen we de positiviteit er in te houden in ieder geval voor m'n vader en moeder. Dat is het enige wat we kunnen. Ik hoop dat jullie m'n keuze om niet te komen over een paar weken begrijpen. Liefs, Martha.

Lieve Hermien, Wat afschuwelijk dat jullie nu ook je grootste wens moeten laten varen. Zelf ben ik ook nog lang niet klaar met rouwen, wat ook niet 1,2,3 klaar zal zijn en natuurlijk blijven de pijnlijke momenten komen, maar nu we definitief gestopt zijn voelt het ook als een soort van opluchting en kunnen we ook weer bezig zijn met andere dingen. Hopelijk gaan ook jullie dit gevoel krijgen. Wel vind ik het moeilijk hier positieve verhalen te lezen, deze mijd ik dan ook zo veel mogelijk omdat ik anders het verdriet voel bovenkomen wat ik juist probeer te voorkomen! Voor nu heel veel sterkte en pas op jullie zelf. Het ga jullie goed! Liefs, (Mart)ha

Esther en Henne, wat een TOP!-filmpjes hebben jullie gemaakt. Ben trots op jullie. Vooralsnog heb ik Henne gevraagd mij eerst op het lijstje te laten staan en dan zie ik t.z.t. nog wat ik ga doen. Ben er nog niet zeker van of het wel verstandig is v.w.b. de (rouw)verwerking. Fijne zondag allemaal!!!

Alleen Ik zit in de kamer en kijk om me heen, Ik zie mijn partner maar toch ben ik alleen. Alleen met mijn woede en al mijn verdriet, Ik probeer niet te huilen want als hij dat ziet. Vraagt hij me "waarom" en dat kan ik niet zeggen, Ik wil hem niet kwetsen door steeds uit te leggen. Dat ik aan onze kinderwens zit te denken, Aan het kind wat ik hem niet kan schenken. We zijn allebei kinderloos, het is 'ons' probleem, Maar ook samen blijven voelt soms heel alleen.

Bedoelde je deze? http://www.ivfmoeders.nl/showthread.php?12045-Helmtherapie Succes!

Babeth, je hebt weer heel wat te verduren gehad met je ingreep. Pas maar goed op jezelf en op tijd op bed!!!! Het is inderdaad wel heel grappig...niemand meer in de race....voel me hier ineens weer thuis... Nee hoor, ik ben niet van plan te vaak langs te komen;-)

Klopt ja, vandaar... Meiden tot later!!!!

Hihi, jullie hadden het over drank, dus ik dacht daar moet ik bij zijn:-)

Uhm uhm...zal ik of zal ik niet..... Eigenlijk mag ik het niet van mezelf, maar ach wat maakt het eigenlijk ook uit, volgen doe ik jullie toch. Althans zo nu en dan en vooral als er weer wat nieuwe ontwikkelingen zijn... Meiden er gebeurt hier nog steeds veel en als je het van een afstand bekijkt, dan zie je de constante herhalingen van hoop, geloof, verdriet, maar gelukkig ook blijdschap. Aan de ene kant lucht het me op dat ik er niet meer midden in zit, maar aan de andere kant zou ik willen dat ik pas aan het begin van het traject stond. Dat laatste maakt dan ook nog met grote regelmaat verdrietig, wat ik dan vervolgens weer wegwuif door aan wat anders te denken wat leuker is. Ook al lijkt het voor mij inmiddels al weer eeuwen geleden, ik moet me er bewust van blijven dat het eigenlijk nog maar erg kort is geleden en dat ik het gevoel van verdriet gewoon maar moet toe laten. Wat heb ik in de tussentijd zoal gedaan... Met name m'n nieuwe werk heeft giga veel tijd en energie opgeslokt en dat doet het nog steeds. Overigens valt het me alles mee wat m'n nieuwe collega's betreft, maar je kunt je niet voorstellen wat een chaos het is als er 5 gemeenten worden samengevoegd en 800 mensen doorelkaar worden gehusseld. Maar goed, over een half jaar hopen we dat de organisatie beetje bij beetje beter op de rails is gezet. Daarnaast hebben we een weekje weggeboekt, naar jawel...Egypte! Gelukkig is het pas in mei en zal de meeste ellende wel achter de rug zijn. Zo niet, dan zien we dat ook wel weer. Ook maken we plannen voor een verre reis in het najaar. We weten nog niet precies waarnaartoe, maar de kans is groot dat het richting de Carribean is. Wat we de afgelopen week ook hebben beleefd is dat m'n vader (eindelijk) is geopeerd. Na een aantal onderzoeken bleek toch een by-passoperatie de beste optie. Hij heeft vorige week dinsdag 5 omleidingen gekregen. Zeer indrukwekkend, intensief en emotioneel, maar wonderwel is hij sinds gisterochtend al weer thuis. Ongelooflijk hoe snel zoiets kan gaan. Natuurlijk moet ie nog wel 6 weken revalideren, maar dit hebben we maar weer. Verder wil ik nog iets leuks gaan doen. Iets alleen voor mezelf. M'n muziekgebeuren heb ik vorig jaar ook aan de kant gezet, dus hiervoor moet weer wat in de plaats komen. Ik weet alleen nog niet wat. Iets creatiefs in de vorm van een hobby of cursus, maar eigenlijk vind ik meer sociale contacten ook wel erg belangrijk. Dit is nl. iets wat ik ben verloren door alle perikelen rondom het ivf-gebeuren. Tot slot probeer ik de overtollige kilootjes kwijt te raken, wat me nog niet meevalt. We doen wel ons best door 3x in de week een uur stevig te wandelen + 1x sportschool. Ik hoop nog steeds dat het nog op gang moet komen, want 2 kilo in een tijdsbestek van 6 weken vind ik toch wel erg weinig. Nou ja, genoeg dus om over na te denken en ik verveel me dan ook nog niet zoals jullie kunnen lezen. Meiden zet 'm op en af en toe kom ik nog wel 's om het hoekje kijken, ook al zal ik vrijwel niet reageren... Maar dat zullen jullie ongetwijfeld snappen. Dikke kus en tot later!!!!! Mart(ha)

Allerliefste Wish, WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAUWWWWWW....eindelijk is het dan 's zover. Het moest er toch 's van komen met al het doorzettingsvermogen van jullie! Een ontzettende dikke felicitatie van mij!!!!! Fantastisch gewoon. Nu ga je een aantal giga (nog) spannende weken tegemoet, vol onzekerheid, maar probeer er toch maar van te genieten. Liefs en een dikke kus uit het Friese land:-)

Lieve Nico, Ik heb zo met je te doen en het is zo vreselijk oneerlijk. Toen ik m'n 5e poging inging heb ik ook echt ALLES gedaan om het te laten slagen, echt alles! En wat leverde het me die poging op. Helemaal niks. Misschien één en misschien twee follikels en dus de poging gestaakt. Ik snapte er helemaal niks van, maar ben er wel van overtuigd dat hoe meer je er aan doet hoe minder de poging slaagt. Wees dus de volgende keer maar niet meer zo ontzettend streng voor jezelf, want dan komt de klap nog harder aan als het mislukt zonder dat het een kans heeft gehad. Meisje huil nu maar flink uit en je krijgt van mij een ontzettende dikke knuffel. Je heb zo ontzettend je best gedaan, flink wat kilo's afgevallen en je bent ontzettend meelevend en lief voor iedereen. Dit alles maakt dat je beter verdient...ik gun het je van harte!!! Liefs, van mij...

Heel herkenbaar Nico, maar probeer jezelf niks te verwijten ook al is dit erg moeilijk. Wat betreft de pijnlijke injecties, kan het misschien ook komen doordat je nu wat slanker bent, misschien ben je daardoor wat gevoeliger geworden... Wel heel erg vervelend! En dat je je nu zo ontzettend klote voelt is echt toe te schrijven aan de hormonen. Zodra je er mee stopt voel je je weer veel beter. Heel veel sterkte meis en ik hoop voor je dat dit echt jullie laatste poging wordt met natuurlijk een positief resultaat. Zet 'm op hè, nog even volhouden, wie weet wordt je beloond!!!!! X, M (een oude bekende:-) )

Ik denk ook aan jullie...

Miepie heel veel sterkte!

Wat erg voor je collega Sowiebo en wat Babeth zegt, een kaartje is inderdaad altijd goed. Misschien heb je wat aan onderstaande site. http://www.gedachten-gedichten.nl/overlijden_kind_6.htm

Caroline Tensen is ook ooit een keer bij Jensen geweest om het te vertellen. Ze was veel afgevallen door het hormoon! En dan vervolgens met haar huilerige ogen babyboom presenteren. Schijnheilig gedoe!

Ben benieuwd hoe het met je gaat Bianca. Ik denk inderdaad dat je baarmoeder nog niet helemaal schoon is/was, maar wellicht heeft je arts je ook al het een en ander verteld vandaag?