Henne

Hobbesje we zaten tegelijk te typen.... Reageer zo ook nog even in net andere topic, vind het zo erg voor jullie. Sterkte!

Oh Wen nee toch hè, ik las idd al dat er vanochtend geen hartje te vinden was en de schrik sloeg me om het hart.... Waarom inderdaad....helaas kan niemand daar antwoord op geven. Bah, wat een naar nieuws.... Niet nu zelf heel onzeker worden hè, ik weet hoe ik daar zelf in ben....

Ik gebruik wel eens de woorden van mijn gyn: zolang er een baarmoeder, eitjes, eileiders en zaad zijn, hoe weinig of slecht ook, is er áltijd een kans. Zeg dus nooit nooit, maar die kansen zijn meestal wel heel erg klein. En een arboarts zei eens tegen mij toen ik een opmerking maakte over loslaten en dat mensen dan spontaan zwanger werden dat iedereen waarschijnlijk dat ene succesverhaal kent en het over hetzelfde stel heeft hihi. Maar ja, artsen kunnen zoveel zeggen als de gemiddelde mens iets in z'n kop heeft.... Meeste mensen denken ook nog steeds de je met ivf heel vaak een tweeling krijgt...

San dikke knuffel, weet dat we er voor je zijn ook buiten dit topic/forum!

Maar Ruby, ik heb er echt nul verstand van hoor, dan heb je met die waardes toch geen diabetes? Of is dit nu je dieet houdt? Dan hou je het er wel mooi mee onder controle! Ik las op internet ergens dat met een waarde boven 6.1 een GTT wordt gedaan, dat is dus nuchter prikken en dan zo'n drankje drinken...hoop dat me dat toch bespaard blijft. Juist omdat ik nauwelijks suiker eet lijkt me dat een onderzoekje dat wel eens heel naar uit kon pakken. Maar goed, wacht wel af wat de gyn ervan zegt.

Haha, nou ik ben af en toe best een kat dus ik doe het ermee ;-)!

Is een topic over Kaartje, met het artikel uit NRC en ook de titel van het boek. Op bol is het te krijgen: http://www.bol.com/nl/p/en-waar-blijven-de-kinderen/9200000002405494/ ben best benieuwd of er écht goede tips in staan of dat het toch weer dooddoeners zijn.... Welkom terug trouwens :-) Suikerwaardes waren 5,3 en 6,2, volgens mij netjes toch dames?

Tja Noor lastig, elke situatie is natuurlijk anders. Ik ben er zelf altijd vrij nuchter en open over geweest. Als mensen vroegen of wij geen kinderen moesten/wilden/kregen zei ik graag heel rustig dat we dat graag wilden maar het helaas niet altijd vanzelf ging. Maar dat is eerlijk gezegd wel de makkelijkste vraag. Opmerkingen over 'het loslaten' werkten bij mij altijd als een rode lap op een stier, nog steeds trouwens. Ik draaide dat wel vaak om: goh gebruik jij dat als anticonceptie? Gewoon er veel mee bezig zijn? Ons is ook wel vaak 'geadviseerd' er nu maar mee te stoppen. Op een gegeven moment moet je toch accepteren dat het nie iedereen gegund is... (gegúnd, gegéven?? Door wie? Door jou?). En natuurlijk is er een punt waarop je onder ogen moet zien dat het miet gaat lullen, maar da punt bepaal je nog altijd zelf. Dat heb ik ook wel vaak gezegd, dit is onze keuze en zolang wij het samen eens zijn en het ziekenhuis ons nog wil helpen... Tja denk dat we hier wel topics vol mee kunnen schrijven. Maar wat je uiteindelijk wel of nie zegt, hoe je reageert, hangt altijd aan jezelf af, de situatie, degene die je tegenover je hebt, je bui etc. Zelf hou ik me in ieder geval niet altijd in 'omdat ze niet beter weten', dan léren ze maar beter. Als mensen als wij het altijd maar inslikken en blijven zwijgen, worden mensen ook niet wijzer. Soprpessa ik heb een beetje hetzelfde dilemma...moet ik dit nu nog gaan lezen. Aan de andere kant merk ik dat de afgelopen zes jaar niet zomaar vergeten en afgerond zijn nu ik zwanger ben. Sterker nog, ik denk dat ik nog steeds meer erg ben met verwerken van het traject dan met het zwanger zijn en de toekoms met kindje. Dus misschien is het dan juist wel heel goed om dit boek te lezen. Ik denk wel dat ik het ga proberen, wegleggen kan altijd. Daarnaast: ik heb zelf nog steeds te maken met mensen die geen kinderen kunnen krijgen terwijl ik dit nu zelf wel mee ga maken. Ik denk nu best vaak 'ik heb geen recht van spreken meer, dat kan ik nu makkelijk zeggen' als ik reageer op meiden hier bij wie nog steeds maar niet lukt of die gestopt zijn. Dus vanuit dat perspectief is het misschien ook fijn om te lezen.

Ik lig op de bank met kussens in mijn rug, maar merk soms idd dat ik er benauwd/duizelig van word. Vind op m'n rug liggen vaak toch nog wel het prettigste, hoewel ik las dat het ook voor het kindje beter zou zijn om op je (linker) zij te liggen. Zalen de vk ook eens vragen volgende week. Hier net twee keer suiker geprikt, om twaalf uur (wel ontbijt, nog geen lunch) was het 5,3 om twee uur (twee uurtjes na lunch) was het 6,2. Volgens de verpleegkundige keurig, maar dat mag zij officieel niet zeggen ;-) dus we wachten het oordeel van de vk/gyn maar af. Tussendoor even lekker naar de kapper geweest, was hard nodig dus voelt fijn. Suzanne ik lees veel kinderboeken van mij van vroeger, ben weer eens bezig in Kinderen van moeder Aarde van Thea Beckman. Verder pak ik minimaal eens per jaar Harry Potter van de plank. Ken je de boeken van Frederique Hebrard, dat zijn romans waar vaak geschiedenis/politiek in verwerkt is, 'Het laatste feest' en 'Terug naar de provence' bijvoorbeeld. Keukenmeidenroman (van de film The Help) vond ik zelf ook mooi. Even denken hoor....ik ga meestal naar de bieb en dan onthoud ik niet zo wat ik allemaal gelezen heb.... Ben op het moment ook meer van tv kijken, makkelijker ;-) Heb laatst, echt erg haha. De dvd box van The Flying doctors gekocht, was vroeger gek van die serie. Mijnbaby jij gaat dus waarschijnlijk half februari al wel bevallen? Zie je er tegenop (weer) een keizersnede? Ik was zelf er blij dat het in ieder geval vanwege de placenta niet meer hoeft, je weet het natuurlijk nooit...kan nog in stuit liggen of een spoed worden.. Het is toch een grote operatie en dan een verdoving weer. Ik heb op minn 15e een ruggeprik gehad en dat is achteraf erg slecht bevallen, wil ik dus sowieso proberen te vermijden. Denken jullie daar al over na? Pijnbestrijding ed? Ik merk dat ik helemaal nog niet met de bevalling bezig wil zijn, beetje kop in het zand ;-) Roos vandaag 26 weken toch?! Mooie mijlpaal weer.

Haha Esther, laat G maar lekker lachen hoor, als jij maar minder pijn hebt. Ik heb om twaalf uur bloed geprikt voor suiker, moet zo weer. Was tussendoor even naar de kapper....was meer dan drie maanden geleden. Een vd kapsters is ook zwanger na ruim twee jaar en twee miskramen dus we hebben even goeie zwangerschapsklets gehad ;-) Caro tja, J kreeg hier ook vaak de lading die ik mijn collega's had willen/moeten geven. Soms hou je je in bepaalde situaties maar in, om dat vervolgens bij een onschuldig iemand te spuien...alleen is J natuurlijk een volwassen vent en geen baby ;-) Ruby volgende week al hapto. Spannend, ik was ook zo zenuwachtig die eerste keer. Boek ga ik denk ik ook lezen, misschien goed voor mij om de afgelopen jaren mee af te sluiten en vooruit te kunnen kijken want dat is ook in onze gelukkige situatie nog heel moeilijk. Het is niet zomaar allemaal over en vergeten nu ik zwanger ben. Moet gaan prikken, tot later!

Ik vond zelf de toon en insteek van het artikel erg prettig en de voorbeelden en uitspraken erg herkenbaar. Als dat een voorproefje is van het boek, vind ik het veelbelovend. Zie trouwens dat hij bij bol te koop is (16,95)

Gelukt :-) Zeker te druk met je carrière? Een vrouw zonder kind voldoet niet aan de verwachtingen. Het kan leiden tot pijnlijke situaties. „Moet ik effe bij je vrouw langs?” FREDERIEK WEEDA Redacteur Zorg Kate Middleton (30) hoeft op een receptie maar een glas spa in de hand te hebben of de Britse tabloids melden: ‘Kate laat de wijn staan! Zou ze zwanger zijn?’ Draagt ze haar handtasje voor de buik, dan staat er onder de foto’s: ‘Verbergt Kate een beginnende zwangerschap?’ De vrouw van de toekomstige koning van het Verenigd Koninkrijk moet nageslacht produceren. Dat is voorlopig haar belangrijkste taak. Eigenlijk geldt dat voor alle vrouwen, zo lijkt het. Als ze een jaar of dertig zijn, komen de vragen. ‘Wil jij geen kinderen?’ (als ze die nog niet heeft); ‘Zeker te druk met je carrière?’ (als ze hard werkt); ‘Laten jullie het bij één?’ (als ze er één heeft). De vragen komen niet al- leen van vrienden, ouders of tantes, maar ook van collega’s, buren en zelfs onbekenden. Wie antwoordt dat ze geen kinderen wil, krijgt te horen: ‘Wacht maar tot je biologische klok gaat tikken.’ Of, iets beschaafder: ‘Dat komt nog wel.’ Wie antwoordt dat het nog niet lukt, krijgt opmerkingen die geruststellend bedoeld zijn: ‘Begin er maar niet aan, hoor. Je hebt nooit meer je handen vrij!’ Psycholoog Yvonne Prins (38) schreef er een boek over: En, waar blijven de kinderen? Een gids voor mensen die geen kinderen hebben, maar ze wel willen of hadden gewild. Prins legt uit hoe ze met de vragen kunnen omgaan, de insinuaties, de sociale verwachtingen. Maar ook met zwangerschappen van vriendinnen en collega’s. Met momenten waarop het lijkt als- of iedere vrouw die ze zien zwanger is. Met vruchtbaarheidstechnieken en vragen over de toekomst: word ik alleen oud? Dat mensen naar je kinderen vragen, is heel natuurlijk. Als je ze niet hebt en ook nooit wilde, zijn de vragen irritant. Maar als je onvrijwillig kinderloos bent, zijn de vragen en situaties pijnlijk. Zelf weet Prins sinds haar puberteit dat ze nooit moeder zal worden. Ze lijdt aan de erfelijke ziekte cystic fibrosis, die ervoor zorgt dat het lichaam te veel slijm produceert. Als volwassene onderging ze een longtransplantatie. Daarna hoopte ze lang dat ze alsnog moeder kon worden. Maar het bleek toch te gevaarlijk. Twee mannen verlieten haar omdat ze vader wilden worden. Een op de acht stellen in Nederland lukt het niet kinderen te krijgen, ook niet na ivf-pogingen Een op de acht stellen in Nederland lukt het niet om kinderen te krijgen. Dat is ná alle po- gingen om een kind te verwekken met ivf. Belangrijkste oorzaak: leeftijd. Nederlandse vrouwen beginnen gemiddeld op hoge leef- tijd aan kinderen. De eerste krijgen ze gemiddeld op hun 29ste; hoogopgeleide vrouwen krijgen de eerste gemiddeld op hun 34ste. Ivf- arts Frederika Prak van het UMC Utrecht: „Ik kan iedere vrouw onder de dertig die weet dat ze kinderen wil, aanraden om er zo vroeg mogelijk mee te beginnen. Veel vrouwen realiseren zich niet dat hun vruchtbaarheid na 35 jaar hard afneemt.” Prak heeft vaak vrouwen in de spreekkamer van 37 of 38 jaar. Drukke baan of pas sinds kort met een partner die kinderen wil. Die na hun 35ste ‘gingen proberen’ zwanger te worden. Het lukte niet en al snel waren ze twee jaar verder. Elk jaar ondergaan 8.000 vrouwen in Nederland ivf, waarbij de eicel buiten de baarmoeder wordt bevrucht met sperma. Het geldt als een zware behandeling omdat de vrouw eerst een hormoonkuur moet volgen die haar eicelproductie vergroot. De hormonen kunnen onder meer stemmingswisselingen veroorzaken. Na drie ivf-pogingen (die de zorgverzekeraar vergoedt) heeft de helft van die vrouwen een embryo die echt in de baar- moeder blijft zitten. Stress, zegt Prak, heeft weinig invloed op de vruchtbaarheid. „Mensen denken vaak van wel. Maar in oorlogsgebieden worden voort- durend kinderen geboren, vaak als gevolg van verkrachting. Die vrouwen hebben veel stress en worden tóch zwanger. Verminderde vruchtbaarheid is echt iets fysiologisch.” Vrouwen met één kind krijgen te horen: ‘Wat egoïstisch dat je haar geen zusje gunt’ Vrouwen die volgens de omgeving moeder zouden moeten worden, krijgen soms nare vragen, blijkt uit interviews die Prins deed met ongewenst kinderloze vrouwen. ‘Zijn er geen leuke mannen in Amersfoort?’, vroeg een arts aan een vrouw die voor het eerst een fertiliteitskliniek bezocht. Vrouwen die het niet lukt een tweede kind te krijgen, horen: ‘Wat egoïstisch dat je hem geen broertje of zusje gunt.’ Prins: „En die moeder vindt het vaak al erg genoeg voor het eerste kind dat hij moge- lijk enig kind blijft.” Ze beschrijft schaamteloze opmerkingen van mannen op kantoor tegen vrouwen die volgens hen aan kinderen toe zijn. „Een vrouw vertelde me dat ze bij de koffieauto- maat stond en een collega letterlijk met zijn wijsvinger heen en weer bewoog, voor haar neus. Hij zei alleen maar ‘tik, tak, tik, tak’. Hij doelde op haar biologische klok.” Prins adviseert mensen om hun kennissen- kring in te delen in groepen: aan wie vertel ik wat? „Je hebt naaste vrienden en familie met wie je wel wil bespreken dat je met een zware ivf-behandeling bezig bent. Of dat je net hebt gehoord dat het echt nooit gaat lukken. Maar er zijn collega’s en buren van wie je niet wilt dat ze dat weten.” Wordt in een moderne samenleving nog zo veel waarde gehecht aan gezinsvorming? Bij vrouwen wel, zegt Prins. „Het is een behoefte die blijkbaar zo diep in de mens geworteld zit dat het bedreigend is voor je identiteit als het niet lukt. En ook bedreigend voor mensen als ánderen er niet aan (willen) beginnen.” Ze ziet ook mannen onder vruchtbaarheidsproblemen lijden, al krijgen zij er min- der vragen over. Sowieso vraagt men er bij een man alleen naar als hij getrouwd is of samenwoont. „Mannen zijn soms hard tegen elkaar als het niet lukt. Ze verwarren onvruchtbaar- heid met impotentie. Sommige mannen krij- gen te horen: ‘Moet ik effe bij je vrouw langs?” Ivf-arts Prak: „Mensen schamen zich voor verminderde vruchtbaarheid. Ze voelen zich mislukt. Soms blijkt na de vruchtbaarheids- tests bij een stel dat de oorzaak bij zowel de man (zwak zaad) als de vrouw (slechte eicel- kwaliteit) ligt. En dan zijn ze opgelucht! ‘Gelukkig ligt het niet alleen aan míj’.” De kinderwens kan grote druk leggen op een relatie. In het boek vertelt Amber hoe ze belandt in een catch 22: ze wil een ‘fijne relatie’ om een eventueel kinderloos leven draaglijk te maken, maar haar relaties worden telkens minder fijn doordat de man op dat moment geen kinderen wil. Op haar 37ste krijgt Amber hoop als ze ein- delijk een vriend heeft die nu óók kinderen wil. Maar na een aantal maanden twijfelt hij weer en zij wordt alsmaar ouder. Hij wil uit- eindelijk wel zaad doneren mits zij het kind alleen opvoedt. Beslist niet hoe ze het zich had voorgesteld, zegt Amber: „Maar alles is beter dan niets.” Van een onvervulde kinderwens kunnen mensen doodongelukkig worden. Prins: „Je hoort mensen verzuchten, als ze iets ergs hebben meegemaakt: ‘Mijn kinderen slepen me er doorheen.’ Dat heb je niet als je kinderloos bent.” Volgens haar is het goed om aan rouwverwerking te doen als eenmaal blijkt dat het nooit gaat lukken. Cora-Yfke beschrijft in het boek hoe ze dat deed met haar man. En daar- na: ‘doorhobbelen’. „Je moet door. Dat je geen kinderen hebt, betekent dat niet dat je leven ophoudt. Ik kan thuis zitten kniezen, maar daar word ik niet zwanger van.”

Onderstaand artikel staat vandaag in Nrc Next. Ik vond het zelf behoorlijk herkenbaar. Krijg het helaas niet goed leesbaar op het forum, kan de losse tekst er niet uit knippen....iemand anders misschien? [ATTACH=CONFIG]4687[/ATTACH]

Tool heftig hoor... Het overlijden van een vriend van J laatst heeft ons ook met de neus op de feiten gedrukt. Die man was al wel wat ouder, maar het was ook totaal uit het niets: gevallen met de fiets met zijn hoofd op de stoeprand. Het leven is niets,leen niet maakbaar, zoals wij allemaal maar al te goed weten, het kan zelfs zomaar ineens over zijn. En dat besef doet echt wel wat met je. Caro gelukkig is het niet alleen maar ongezellig, dat zou toch wat zijn... Maar je kunt nier toch juist op de minder leuke momenten even van je afschrijven. Vind het wel sneu voor jullie en zeker ook voor P want op deze manier kan hij zelf natuurlijk ook minder van de kleintjes genieten. Enig idee waarom hij zo slecht tegen huilen kan? Ik weet van mezelf dat ik er een enorm onmachtig gevoel van kan hebben als ik kleintjes niet stil krijg (belooft nog wat haha), je weet niet wat ze willen of nodig hebben en dat voelen ze volgens mij dan weer aan waardoor het een cirkeltje wordt. Lastig hoor! Kaartje vandaag weer terug naar het koude Nederland. Het is echt opeens herfst geworden hier! Fren, Wifi-loos? Of gewoon lekker telefoon-loos aan het genieten? Ben benieuwd hoe F het dit keer vindt op vakantie. Ze is nu toch een stuk groter. Babeth een week na de tp....brrr....voor mij begonnen dan de zenuwen toch altijd wel goed door te zetten. Weet je à, of je donderdag wat testen? Ivfsh, stil van jouw kant...druk? Heb je een besluit kunnen nemen omtrent werk? Dames ik zag net trouwens in NRC next een artikel voorbij komen over ongewilde kinderloosheid. Een duidelijk en herkenbaar artikel vind ik, nav een nieuw boek: En, waar blijven de kinderen dan? Een gids voor mensen die geen kinderen hebben, maar ze wel willen of hadden gewild. Geschreven door een psychologe Yvonne Prins. Zal zo even kijken of ik de hele tekst kan plaatsen.

Ik kijk enorm uit naar woensdag. Natuurlijk willen we helemaal nog niet dat ons manneke nu geboren wordt, maar toch voelt het safer om zover te zijn. Al word ik nog steeds zenuwachtig van kramp ed, het vertrouwen wordt wel steeds groter.

Floortje je mag me altijd mailen/pb'en... LinkedIn? Niet bewust haha. Dan alleen als jij een contact van mij kent of voorgesteld werd als contact ofzo?. Werk op het moment niet maar volg mijn netwerk wel een beetje via LinkedIn. Straks kennen we elkaar gewoon joh :-D

Tool als we je kunnen helpen op de een of andere manier laat je het weten hè. Knuf.

Haha Suzanne, ik kan breien maar doe het ook niet ;-) Misselijk ben ik ook weer af en toe, erg irritant maar oké. Komt denk ik doordat onze maag nu in de knel komt. Boekentips....waar hou je van? Ik lees op het moment of kinderboeken of chicklit, geen hersens voor meer erg he.

Grappig, bij mij werkte deca juist beter. Maar dat is precies het punt hè, er moet gekeken worden per persoon!!!

Had de fysio ook aangegeven wanneer er verbetering moest komen? Misschien eerst met de fysiotherapeut bespreken dat je geen verbetering merkt, vragen wat hij/zij ervan verwacht? Of je misschien meer rust moet houden om effectte merken? Maar zeker niet aan blijven modderen als je geen duidelijk antwoord krijgt. Wel vervelend dat er geen vooruitgang in zit :-(

Lekker dom, had je oude email gebruikt. Net opnieuw verstuurd :-)

Oh ja, met icsi zou het dan idd niet kunnen :-) bij mij klopt het dan ook niet. Maar als ons Koekie op tijd is wordt hij wel geboren in het jaar van de Draak! (mijn man is Aziatisch dus ik vind dat wel erg leuk allemaal).

Ook weer stappen aan het zetten dus Suzanne! Zal fijn zijn als de opvang geregeld is. Omdat ik nu niet werk hoeven we daar totaal nog niet bij stil te staan. Medicatie die ik nog had heb ik een week of twee terug allemaal de deur uit gedaan, wat een heerlijk gevoel was dat zeg! Gelijk meer runeteken de koelkast, was erg echt blij mee. Verven ga ik gewoon proberen. Een raamkozijn moet toch wel lukken? En het zijn allemaal redelijk korte muren, dus muur voor muur... Kwam er alleen achter dat ik deze week ook nog naar osteopathie moet, dus erg veel zal erg wel niet van komen. Met één 'ding' per dag zit ik wel aan mijn tax. Wat gaaf dat jullie al een kaartje hebben! Ik heb wel een vaag idee, maar zie het nog niet echt voor me. En wat ik leuk vind wisselt ook een beetje per dag haha. Komt wel goed. Wat dat betreft hebben we echt nog wel de tijd tenslotte.

;-) zo is dat Caro! Ben je er nog op uit geweest met de buggy? Esther ik heb je gemaild! Ik heb na fysio bij de bieb weer een stapeltje nieuw leesvoer gehaald dus ga vanmiddag heerlijk de herfst vieren met een dekentje en boek op de bank.

Ayla welkom hier. Dat je er nu zo tegenop ziet komt denk ik vooral door de onzekerheid, wat Hobbesje ook al zegt. Je begint aan iets totaal onbekends zonder te weten hoe of wat en of er resultaat zal zijn. Terwijl juist dat resultaat zo essentieel is. Ik zag als een berg tegen de eerste poging op, inmiddels heb ik er zeven achter de rug en zie mijn handtekening voor het langverwachte resultaat ;-) Zal niet zeggen dat een punctie een peulenschil is of dat de hormonen niks met je doen....hoewel dat persoon en per cyclus wisselt....maar je doet het met een doel voor ogen en als het goed is doe je het samen, en dan kom je er wel doorheen. Leuk is anders, maar gelukkig kun je hier dan altijd je verhaal en vragen kwijt. Wachtlijsten ed wisselt per ziekenhuis, dus dat is gewoon even afwachten tot het volgende gesprek (of even bellen wat normaal is zodat je er vast een beetje rekening mee kunt houden). Veel succes!