Beanie

Mooi zo! Dit onderwerp hoorde gewoon niet zo thuis tussen de blije zwangeren... Overigens zijn er hier op dit forum volgens mij behoorlijk veel dames die wel deze ervaring (helaas) delen, niet alleen miskramen maar ook vroeggeboortes e.d. Het is allemaal heel moeilijk om te verwerken en om het een plaatsje te geven. Wel hoor ik regelmatig van andere vrouwen dat ze een of meer miskramen gehad hebben, maar wat je zegt: ze werden wel weer spontaan zwanger daarna. Mijn eerste MA was na een spontane zwangerschap, die tot stand kwam 15 maanden na het stoppen met de pil. Na die MA dus niet meer spontaan zwanger geworden, dus ik geef het weinig tot geen kans dat dat nu nog wel zou lukken. Aan de andere kant, dit was pas mijn eerste IVF-poging, dus ik heb er nog 2 (1 als de plannen doorgaan om nog maar 1 poging te vergoeden). Dat zal toch wel heel anders voelen dan wanneer je weet dat het je allerlaatste kans was. Jij hebt vrijdag de nacontrole. Ik kan me wel voorstellen dat het oplucht als die echo goed is en je baarmoeder schoon is. Heb je al het idee dat je cyclus weer op gang komt? Ik denk wel dat het verstandig is als je nog eens aangeeft bij de gyn van die pijnlijke plekken. Ik heb dat idd niet. En het vloeien is nu sinds een dag of 3-4 ook gestopt. Nu maar wachten wanneer mijn cyclus weer op gang komt. Komende maandag heb ik een afspraak met de fertiliteitsarts. Ik hoop maar neem ook een beetje aan dat zij nog wel een echo zal maken. Ik weet natuurlijk wel zeker dat mijn baarmoeder al schoon is, maar bevestiging is altijd prettig. Ja, collega's zijn best prettig op sommige momenten. Mijn collega's waren ook allemaal op de hoogte van de IVF-procedure en daarna de zwangerschap. Toen het misging hebben veel mensen met me meegeleefd. En dat doet toch wel goed. Weten jouw cliënten wat er met je aan de hand was en waarom je ziek was? Het is in ieder geval prettig dat ze nu zo lief voor je zijn, toch? Die keizersnedes zal ik vroeg of laat heus wel weer (moeten) gaan doen. Ik denk eigenlijk dat ik meer moeite heb met vrouwen die voor een curretage in verband met een MA komen... Op de een of andere manier voel ik hun pijn. Wat ik niet doe, al een hele tijd niet meer, zijn de APPLA's, de abortussen. Op zich dezelfde ingreep maar ik kan het niet opbrengen om de vrouwen die er voor kiezen om een jong leventje weg te laten halen, om welke reden dan ook (en er zullen best vrouwen zijn die daar een goede reden voor hebben, maar daar kan en wil ik me niet in verdiepen) te begeleiden. Gelukkig mogen we het weigeren om deze ingreep te doen, dat is geen werkweigering. Er zijn meer collega's die ze niet doen, vaak om dezelfde reden als ik, maar sommigen ook uit godsdienstige overweging. Allemaal prima redenen.

Monica!!!!!!! Super! Vrijdag punctie! Ik ga voor je duimen.... dat de voorspelling maar mag uitkomen! Vanavond de pregnyl??? Dus laatste spuit? En dan morgen even helemaal NIETS en vrijdag de punctie. Daarna gewoon zorgen dat er lekker voor je gezorgd wordt! Op de bank, kopje thee erbij, kruikje op je buik... Bijkomen. Hoop echt voor je dat het allemaal gaat meevallen! Maar ook niet te veel zorgen maken hoor, er zijn er al zoveel die dit doorstaan hebben dus dat gaat jou ook gewoon helemaal lukken. Heel veel succes!!! Als je zo oud bent als je je voelt, dan ben ik pas 19 hoor! Dat zeg ik eigenlijk al jaren.... Nee, 30 worden was niet fijn, maar toen deelde ik de smart met een collega die precies 1 dag ouder was. Nu niet. Nu wil ik het gewoon niet weten, al drukt mijn man mij steeds met mijn neus op de feiten (hij is zelf al helemaal 35, het duurt voor hem dus nog 5 jaar. Maar dan krijgt hij het uiteraard dubbel en dwars terug!). Overigens gaan we eind juni toch maar alles op een hoop gooien om te vieren: manlief 35 geworden, ik dus 30 (zeg maar) en we zijn eind juni ook nog 5 jaar getrouwd. Alle reden dus voor een feestje, al had dat feestje wat mij betreft nog mooier mogen zijn.... Juul, ik zal niet te veel intermeppen als we in Oostenrijk zijn. Heb ik trouwens overdag ook helemaal geen tijd voor! Dan moet ik vliegen! En 's avonds natuurlijk op FB mooie foto's posten, als we die hebben. En maar heel af en toe een beetje spieken op het forum, maar ik wil natuurlijk wel weten hoe het met iedereen gaat! Liefs, Beanie

@Linda: ik hoop dat je me hier ook kunt vinden! Schrijven we hier verder. Weet je wat het is, ik heb gemerkt dat het echt wel helpt om met andere dames te schrijven over een onderwerp waar veel mensen weinig of niks van af weten... Zeker nu!

@Linda: ik zat ook al te denken dat we op deze manier dit draadje wel een beetje 'vervuilen'... Misschien toch beter een nieuwe te starten? Maar ja, waar moeten we die onderbrengen? Bij Als het mis gaat? Op zich wel beter, het is hier de bedoeling dat over leukere dingen geschreven wordt.... Gisteren ging eigenlijk best goed. Ik had een rustig programma, ook nog samen met een leerling die al heel zelfstandig is dus ik hoefde weinig te doen. Wel veel collega's die vroegen hoe het gaat, en dat ik er nog niet zo goed uitzie, moe, afgevallen etc. En dat ik eigenlijk al best snel weer aan het werk ben. Is misschien ook wel zo. Gelukkig plannen ze me nog niet op de gynaecologie, ik zit nu even niet zo te wachten op het begeleiden van vrouwen bij een keizersnede of een curretage... Vrees dat ik dan weer zo sta (mee) te janken. Vandaag kwam een van de chirurgen me een knuffel geven, ze vond het zo erg... En ik moest vooral niet opgeven! Wel heel lief hoor... Merk overigens wel dat het vnl vrouwen zijn die er wel wat van (durven) te zeggen, op de een of andere manier is het voor mannen zo iets onvoorstelbaars of zo! Maar ja, nog geen man die zoiets zelf heeft hoeven meemaken. Was blij te lezen dat het jou gisteren ook is meegevallen. Gelukkig maar dat mensen echt bezorgd om je zijn... Ik heb tijdens mijn opleiding (voor verpleegkundige) in de thuiszorg gewerkt, en dat ook regelmatig ervaren. Je bouwt toch een band op met vaste cliënten! En dat maakt het werk ook zo dankbaar maar ook dierbaar. Wel even wat anders dan op de OK, waar je wel collega's hebt maar de patiënt vooral niks van je weet. Daarvoor is het contact ook veel te kort. Overigens gaat dat ook weer niet altijd op. Toen ik 3 weken geleden kwam voor de curretage hoorde ik van de collega die er bij was (achteraf pas) dat ze het er nog best moeilijk mee had, omdat ik zo'n verdriet had, en natuurlijk omdat ze me kent en ze wist hoe blij ik was met deze zwangerschap. Maar: zullen we verder praten bij een nieuw te openen draadje? Ik zal iets verzinnen onder Als het misgaat. Misschien Toch niet uitgerekend in november? Liefs, Beanie

@Juul: Super!!!!!! Wat een tof gezicht! Was het inderdaad een verpleegkundige die de echo maakte? Mijn eerste (en ook de tweede, dus de laatste) werden door dr. vd L. gemaakt, beide op maandag! Tegen mij zeggen ze altijd dat dr. vd L. er op woensdag nooit is. En aanstaande maandag heb ik een afspraak met haar, dan ga ik denk ik evalueren en vooral: plan de campagne voor de volgende poging! Succes met je reis, zorg goed voor jezelf en de kleine uk en inderdaad, ik sluit me aan bij Monica: geniet! Hoe kort het bij mij ook maar mocht duren, ik heb er intens (ondanks de kwaaltjes) van genoten, van het idee dat er zo iets bijzonders in mijn buik zat... @Monica: rustig aan hoor! Komt vast goed! En ik wed gewoon met Lott mee! Weet je wat: vrijdag punctie met de aantallen die Lott noemde, en dan maandag een TP van een prachtig toppertje! Ik ga in ieder geval voor je duimen, morgen een goede echo en dan laat maar komen die punctie! @Lott: dat genieten gaat vast nog wel echt komen, ik bedoel dat je je gaat realiseren dat het nu echt, echt, ECHT waar is en als je je beter gaat voelen, en vooral meer zekerheid hebt, als je je normale kleren niet meer aan kunt etc. Lekker shoppen voor leuke (bestaat dat?) zwangerschapskleding! Daar had ik me ook al min of meer op verheugd, met name op het moment dat je een buikje gaat zien en ook mag laten zien, eindelijk. Ik ben niet dik maar ik ben ZWANGER!!! Ik denk dat het er soms op lijkt dat sommige dames door slaan in het gebruik van extra vitamines. Maar aan de andere kant: sommige dames zijn al aan hun 5e, 6e, ..... 9e poging bezig!!! En dan grijp je op een gegeven moment alles aan waarvan je maar enigszins denkt dat het DE oplossing zou kunnen zijn. Ik geloof trouwens, Lott, dat jij precies die vitamines ed hebt gepakt, die ook worden geadviseerd om te gebruiken bij zwanger worden. Omega3 had ik zelf nog nooit eerder gebruikt, en dat doe ik dus nu wel in aanloop naar mijn volgend poging. Wie weet helpt het! En anders heb ik besloten dat voor mij geld dat drie keer maar scheepsrecht moet zijn of zo... Wij zijn op vakantie van 6-16 juni (eigenlijk ook een beetje expres zo gepland, ik ben namelijk jarig in deze periode en ik word 40... Wil het alleen niet weten dus als ik er niet ben dan ben ik er niet en gaat dit dus ook niet gebeuren, of zoiets....). Lekker naar Oostenrijk, wel een eind rijden maar een heel mooi vlieggebied. Zin in! Deze keer hebben we een appartement met wifi, dus we houden gewoon contact! Liefs, Beanie

Goedemorgen lieve dames, @Lott: Gefeliciteerd met weer een goede echo! Wat zullen jullie blij zijn... Hoe voel je je? @Juul: veel succes morgen! Tegen mij zeiden ze ook dat het misschien nog een beetje vroeg is, dat er misschien nog niets te zien zou zijn. In dat geval zal je vast snel weer terug mogen (moeten?) komen. Overigens: Dr. vd L. is natuurlijk wel een expert op het gebied van echo's, dus dat komt morgen vast wel goed! @Monica: Spannend! In ieder geval tot nu toe een heel goede opbrengst. Hoop dat je vandaag ook weer blij nieuws krijgt! En woensdag misschien al de punctie! Zie je er erg tegen op? @Roodje: Hoe gaat het met jou? Hier gaat alles zijn gangetje. Ben bezig uit te zoeken wat ik zelf kan doen om een volgende poging zo optimaal mogelijk te laten verlopen. Bij de vorige poging was mijn lieve mannetje hartstikke ziek, de dagen voor de punctie (en op de punctie dag zelf overigens ook) had hij hoge koorts. Dus dat kan in ieder geval alleen maar beter. Voor mezelf ben ik nu gestart met extra vitamines (D) en Omega3. Dat schrijven ze in DD sowieso voor en kun je gewoon bij de apotheek/drogist in de vrije verkoop aanschaffen. Ik denk dat ik bij de volgende poging ook maar braaf aan de granaatappelsap ga! @Lott, het is inderdaad een rustig en overzichtelijk draadje. Ik hoop dat ik voorlopig met jullie mee mag blijven schrijven! We zitten dan wel allemaal in een ander stadium, maar ja, begrijpen van elkaar waar we mee bezig zijn... En dat voelt wel heel goed! Vandaag is mijn mannetje jarig. Geen moederdag dus voor ons. Gisteravond zijn we naar Cirque du Soleil geweest, echt heel mooi. Dat was zijn verjaardagscadeau. Voor vandaag hebben we geen speciale plannen, misschien even naar buiten met dit lekkere weer? En vanavond lekker koken, zalmrecept van Jamie Oliver. Ondertussen verheugen we ons enorm op de vakantie, zijn echt aan het aftellen. Natuurlijk was ik 1000x liever aan de grond gebleven, want zwanger, maar ja het is niet anders en nu kan ik me enorm verheugen op de mooie vluchten die ik uiteraard ga maken... We doen trouwens paragliding, dus heel wat meer 'airtime' dan bij bungy-jumpen of base-jumpen. Ik heb de tijd om de wereld vanuit de lucht te bewonderen! Liefs, Beanie

Goedemorgen dames, Gisteren ben ik naar een homeopatisch drogist in Amsterdam Zuid geweest voor Omega3 en vitamine D. De Omega3 die ik heb meegekregen heeft als samenstelling 360 mg EPA en 240 mg DHA. Is het dan verstandig om hiervan 2 stuks per dag te nemen? Dat was in ieder geval wat zij adviseerden. Daarnaast gaven ze als advies om Prena Fem van Orthica te gaan slikken, hierin zit o.a. vitD, vit B6, vit B12, foliumzuur (0,8 mg, wat de dubbele dosis is van wat ik normaal gebruikte), calcium, magnesium, koper, chroom en ook nog 283 mg Omega3 (EPA en DHA). Er is hiervan overigens ook een variant voor de man, om de zaadkwaliteit te verbeteren, vertelden ze me. Met deze homeopatisch drogist heb ik de ervaring dat ze altijd wel goede adviezen kunnen geven. Nu ook weer. Ze waren nogal verbaasd dat ik om deze spullen kwam vragen, niet in negatieve zin! Het was meer van: goh, wij wisten al lang dat dit kan helpen maar we krijgen deze vraag nooit! Vrouwen komen altijd pas bij ons als ze al zwanger zijn... Ze vroegen me dan ook hoe ik aan dit advies gekomen was! Overigens: ze hadden wel een soort van kanttekening bij de Omega3, namelijk dat als je zwanger BENT je dan een iets andere samenstelling zou moeten gebruiken, die dan weer optimaal voor de ontwikkeling van de hersenen van het kindje is. Wisten jullie dat? Een aantal jaar geleden ben ik onder behandeling geweest van een mesoloog, ivm onbegrepen buikklachten. Ik ben hiervoor behandeld, zowel door de mesoloog als door een ostheopaat. Heb hier veel baad bij gehad. Nu zit er er sterk over te denken om weer een afspraak te maken bij de mesoloog. Ze meten als het ware je energieniveau door en kunnen daarbij verstoringen opsporen, die dan kunnen worden verholpen dmv homeopatische medicijnen, vitamines en anti-oxidanten. Het klinkt heel zweverig, zeker voor mij (als zijnde werkzaam in de reguliere gezondheidszorg) maar ik geloof wel dat er een kern van waarheid in zit. Niet de symptomen bestrijden, maar de oorzaak van de verstoring aanpakken. Ik weet dat ze ook behandelingen geven ter ondersteuning bij het zwanger worden. Ik denk dat het geen kwaad kan om voor de volgende IVF te kijken of ik mijn systeem in balans kan krijgen, eventueel weer ondersteund door ostheopatie en misschien ook wel accupunctuur (ook daarmee doen ze veel en werken ze intensief samen). Hoe denken jullie daarover? Liefs, Beanie

Het probleem is dat ze tijdens of direct na een curretage niet goed met een echo de baarmoeder kunnen beoordelen. Hierdoor kan het voorkomen dat er een rest achter blijft (dat is dus eigenlijk net zo als na een opgewekte MA). Dat dat nu bij mij gebeurde was dus gewoon een gevalletje 'botte pech'. Maar nu weet ik zeker dat mijn baarmoeder schoon is. Op zich vind ik het raar dat je er zelf in veel ziekenhuizen weinig over te zeggen hebt wat je wilt. Als jij aangeeft dat je een curretage wilt, in plaats van afwachten, dan zou dat toch bespreekbaar moeten zijn? Mijn lijf toonde nog geen tekenen van een in gang gezette miskraam, en daarop moet je dan wachten voor je het eventueel kunt opwekken (als ze dat eerder doen is de kans behoorlijk aanwezig dat er gewoon niks gebeurt). Bij mij had dat nog rustig 3 weken kunnen duren. En dan? Al die tijd niet werken? Ik kan niet zomaar weg lopen als ik iets voel.... Nee, dit was voor mij toch echt geen optie. Gelukkig kon het dus ook anders... Wat vervelend dat je er zo tegen op ziet om weer aan het werk te gaan. Het is wel waar dat de drempel alleen maar hoger wordt. Heb je na je MA nog helemaal niet gewerkt? Of sinds de curretage niet? Zijn je collega's wel een beetje begripvol? Succes in ieder geval maandag! Liefs, Beanie

@Linda: Uiteindelijk hebben ze de rest kunnen weghalen met een hysteroscopie, waarbij ze dus hebben gekeken. Mijn baarmoeder zag er (gelukkig) verder rustig uit, niet ontstoken. En ze hebben nu dus meteen kunnen vaststellen dat alles echt weg is. Ik ben wel blij dat ik niet nogmaals gecurreteerd hoefde te worden, aangezien ik toch wel 'enge' verhalen lees over het Syndroom van Ascherman. Zit ik echt niet op te wachten... Dat is natuurlijk ook het hele lastige in de keuze wel curreteren/niet curreteren. Bij zowel de curretage als de hysteroscopie (en in november ook bij de laparoscopie) waren er collega's bij, wat niet zo raar is als het eigenlijk je eigen werkplek is. Ik vind het niet erg, weet dat ze onwijs meeleven en ook echt wel (extra) hun best doen om alles zo goed mogelijk te laten verlopen. Tuurlijk gaat het ook prima in een ziekenhuis waar je niet bekend bent, maar ik moet zeggen dat ik het eigenlijk altijd wel prettig heb ervaren als er een bekende collega bij is, met name bij de anesthesie. Ik weet hoe ik zelf ben, probeer zelf mensen altijd zo goed mogelijk op hun gemak te stellen, en dat deden ze nu bij mij ook. Echt heel prettig (maar daarop heeft dit ziekenhuis echt niet het octrooi hoor! Dat zou gewoon altijd zo moeten zijn). Vervelend dat je nog last hebt van je buik. Duurt wel lang! Hoop dat vrijdag inderdaad blijkt dat alles schoon is. Bij mij is het nog gevoelig merk ik. Gelukkig vloei ik amper meer. Ik realiseer me dat het voor jou nog moeilijker zal zijn om alles een plaatsje te geven. Je verliest niet alleen je kindje, maar ook je droom en een illusie. Daarover kan ik meepraten. Maar niet over hoe dat is als je weet dat je zo'n beetje aan het eind van je traject zit... Meis, ik hoop echt voor je dat je het op een goede manier kunt verwerken en dat er misschien, maybe, nog een nieuwe kans komt? Via een ander draadje kreeg ik het advies om zo spoedig mogelijk te starten met Omega3 en Vitamine D, misschien ook wat voor jou als je er over denkt om nog een poging te doen? Het heeft even tijd nodig om een spiegel in je bloed op te bouwen. Maar het zou gunstige resultaten geven bij herhaalde miskramen en/of mislukte pogingen. Misschien iets om tzt over na te gaan denken? Maandag idd weer aan het werk. Het is goed dat ik na de operatie van dinsdag even mijn rust heb gepakt. Ik merk wel dat de emoties en de tranen niet meer zo hoog zitten als anderhalve week geleden (hoewel ik nog steeds om het minste of geringste vol schiet). Maar na de lieve kaartjes die ik ook na deze operatie weer kreeg van collega's, denk ik dat het maandag wel goed zal gaan en ook wel prettig zal zijn om weer met wat anders bezig te zijn... En jij, zie jij het zitten om weer aan de slag te gaan? Heb je wel steun gekregen van je collega's in deze moeilijke tijd? In ieder geval heel veel sterkte met alles... Liefs, Beanie

@Henne: helemaal vergeten je te bedanken voor de artikelen die je gemaild hebt! Dus bij deze: dank je wel! Ga ik zeker meenemen!

@Linda: Wat afschuwelijk! Helaas hoor je dat toch wel vaak, dat je na opwekken van een miskraam alsnog gecurreteerd moet worden. Toen ik op 23 april hoorde dat ik een MA had wilde de fertiliteitsarts dat ik zou afwachten. Dat wilde ik zelf absoluut niet! Ik heb in 2010 een MA gehad, en die kwam uiteindelijk gedeeltelijk spontaan. Drie dagen vreselijke krampen en bloedverlies gehad. Het was dat op de vierde dag al een curretage ingepland was, anders was ik eerder naar het ziekenhuis gegaan. Die curretage was echt nog nodig, pas daarna hielden de krampen en het bloedverlies op. Dit wilde ik niet nog eens meemaken dus ik heb 23 april direct aangegeven dat ik een curretage wilde. Helaas wilde de fertiliteitsarts dat ik pas vier dagen later nog eens terug zou komen en dan zouden we nog wel eens kijken. Zij is duidelijk geen voorstander van curreteren. Ik wilde echt niet afwachten en kon de volgende dag al terecht in een ander ziekenhuis (waar ik zelf momenteel gedetacheerd ben). Daar hebben ze eerst nog een echo gemaakt op de poli en daarna ben ik direct opgenomen en aan het eind van het OK programma gecurreteerd. Het was wel heel snel. En ook heel emotioneel, omdat het mijn eigen collega's waren die erbij aanwezig waren. Heb wel narcose gehad tijdens de ingreep. Daarna knapte ik in eerste instantie wel goed op, het vloeien stopte op vrijdag al. Alleen de zondag erna begon het weer, en behoorlijk hevig. Volgens de doktersdienst was dit mijn menstruatie. Leek mij onwaarschijnlijk. Aangezien ik me ook niet lekker voelde ben ik op woensdag bij mijn huisarts geweest en die heeft weer contact opgenomen met de gynaecoloog omdat hij het niet vertrouwde. Daar kon ik aan het eind van de middag terecht voor een controle echo. Deze gyn twijfelde een beetje, er zat mogelijk nog een rest maar hij vond het niet duidelijk genoeg om me dezelfde dag nogmaals te curreteren. Maar ik moest afgelopen maandag weer voor controle naar de spoedpoli en daar zag de dienstdoende gyn nu wel duidelijk een rest zitten. Ze heeft me meteen een antibioticakuur voorgeschreven van 5 dagen en ik werd voor dinsdag weer ingepland op de OK. Dus weer opgenomen (dinsdagmorgen, maandag nog wel gewerkt), weer narcose... Gelukkig hebben ze de rest onder zicht kunnen weghalen, dus ik hoefde uiteindelijk niet nogmaals gecurreteerd te worden. Daar was ik wel blij om. Nu knap ik wel op, ga maandag weer aan het werk. Emotioneel gaat het ook steeds wel een stukje beter. Maar het kost tijd.... Dit was onze eerste IVF-poging. We hebben inmiddels besloten een tweede poging te gaan doen. Maar nu moet ik eerst wachten tot mijn cyclus weer op gang komt. In ieder geval Linda, heel veel sterkte de komende tijd. Geef het een plekje, hoe moeilijk het ook is. Ik weet dat het ongelofelijk veel pijn doet en dat er eigenlijk niks is dat die pijn kan verzachten.... Elke opmerking is verkeerd, het enige dat je kunt doen is je verdriet toelaten. Veel liefs, Beanie

Goeiemiddag dames, Ik zie Gabrie, dat het je gelukt is om aan de materialen te komen? Mooi zo! Hoor wel hoe en wat! Overigens: ben op vakantie van 6 t/m 16 juni, maar als jij half juni start zou dat volgens mij geen probleem mogen zijn. Henne, ik wens je veel wijsheid bij je beslissing. Even een meer algemene vraag: Raadt dr. Pf aan op prednison te gebruiken bij herhaalde miskramen? Of is dit afhankelijk van bepaalde bloeduitslagen? En als je prednison gebruikt, is de dosis (normaal gesproken) dan 5 mg? Wanneer start je daarmee? En wanneer stop je? En de Omega-3, welke dosis gebruiken jullie? Zelfde geldt voor vitamine D? En ook daarvoor geldt: wanneer start je en wanneer stop je? Ik ben eigenlijk geneigd om bij de volgende poging in ieder geval vit. D en omegazuur te gaan gebruiken, dat kan ik ook wel op eigen houtje doen, zonder dat de poli fertiliteit daar vanaf weet. Over prednison heb ik nog wel wat twijfels... En ik ga de vitamine B-6 en 12 zeker aankaarten als ik op 21 mei op de poli ben. Helaas zal het nog wel even gaan duren voor ik weer mag starten, moet eerst maar eens wachten wanneer mijn cyclus weer op gang komt. Volgens de gynaecoloog die me dinsdag heeft geopereerd kan ik mijn menstruatie over 2-4 weken verwachten. Hoop het maar! Goed weekend alvast! Liefs, Beanie

@Wen: Stuur me ff een PB... dan wil ik e.e.a. wel ff toelichten! Wellicht dat ik je kan helpen... Ga nu toch maar mijn mandje opzoeken. Vanmorgen weer voor OK geweest namelijk, rest hysteroscopisch verwijderd. Dus in 2 weken tijd een curretage en een hysteroscopie achter de rug. En dus ook 2x onder narcose. Nu maar eens lichamelijk herstellen, zodat ik vol goede moed weer kan beginnen, liefst zo snel mogelijk maar dat zal er wel niet in zitten...

Hallo lieve dames, Wilde even laten weten dat het weer achter de rug is. Ze hebben vanmorgen de rest hysteroscopisch kunnen verwijderen, dus een 2e (eigenlijk 3e al) curretage was niet nodig. Ben wel opgelucht. Nu nog 3 dagen antibiotica, lichamelijk herstellen en dan... Lekker op vakantie. We zijn nogal van de actieve vakanties, dus wat dat betreft is het meer ontspannen door inspannen... Maar slapen dat we doen! En nu kan ik in ieder geval mijn grote hobby uitoefenen (als je zwanger bent wordt het toch afgeraden om te gaan paardrijden, skiën, bungy-jumpen, skydiven, base-jumpen? Mijn grote hobby valt denk ik wel in een van deze categorieën dus in april heb ik over geslagen, maar nu kan ik los!!! De wereld ziet er toch zo mooi uit vanuit de lucht.....). Okay. Noem me gek..... @Monica: voel je je al beter nu je ook gonal spuit? Is je hoofdpijn eindelijk een beetje over? Succes met je metingen! @Roodje, volgens mij moet je inderdaad wel meer dan volledig in balans zijn... @Juul & Lott: genieten jullie wel een beetje? Als ik het goed heb hebben jullie beiden binnenkort echo.... Ik hou dit draadje in de gaten hoor! Volgens mij wordt het gewoon heel positief allemaal en mag ik gewoon als laatste weer aansluiten in dit rijtje! Wil eigenlijk het liefste gisteren weer starten... Hoe snel kan het gaan met die 8-baan??? (o daar hou ik nou net helemaal niet van....) Liefs! van Beanie

Tja, die dagen die gaan komen.... Voelde ook wel even wat pijn, moederdag is niet voor ons weggelegd of zo. Wie weet volgend jaar! In november zullen ook nog wel moeilijke dagen komen. Maar ja, wie weet hoe het leven er dan uit ziet! Voor nu dacht ik mijn portie ellende wel gehad te hebben. Maar helaas. Vanmorgen weer voor een echo geweest, aangezien ik me sinds de curretage niet echt goed heb gevoeld. Nog steeds temp en aan het vloeien, daarnaast ook nog buikpijn. Vorige week is er al een controle echo gemaakt en de gyn twijfelde of er toch nog een restje zit. Dus ik moest vandaag terugkomen. Helaas, inderdaad nog een restje. Moest direct starten met een antibioticum kuur en helaas helaas helaas morgen weer voor OK, in principe doen ze een hysteroscopie (onder zicht) en eventueel nog een curretage om de rest te verwijderen. Het is niet anders. Gelukkig merk ik dat de emoties nu toch minder beginnen te worden en in dat opzicht lucht het me toch ook wel weer op dat er een oorzaak is voor hoe ik me nu voel. En dat die te verhelpen is. Ben bang dat dit wel extra tijd gaat kosten maar ja, zolang die rest er nog zit kan ik zeker niet opnieuw zwanger worden. Dus het moet er toch echt uit.... (nog afgezien van het infectie risico voor zover er niet al een infectie is, maar daarvoor is die antibioticum). In ieder geval zal 2x narcose in 2 weken tijd niet echt helpen om heel snel weer op te knappen ben ik bang. Wie weet valt het mee. Heb me in ieder geval voor 2 dagen ziek gemeld, maar dat kan ook zo maar de rest van de week worden. Help! Ik ben nooit ziek! En nu wel heel vaak! Gelukkig gaan we in juni lekker 10 dagen op vakantie, dus daar ga ik me na morgen maar op verheugen! Liefs, Beanie

Dank dames, voor de reacties! @Joske: als ik het verhaal van Alan Beer zo lees, geloofd hij niet in verouderde eicellen. Zou dat een te makkelijke conclusie zijn. Maar ik ben bang dat ze dat ook tegen mij zullen zeggen, of gewoon een gevalletje 'botte pech'. @Noor: dank voor je aanbod! Mocht het (wat ik zeer hoop) tzt nodig zijn dan hoor je het van me! @Henne: ik woon in Amsterdam. Maar als je wil gebruik maken van mijn aanbod dan komen we daar vast wel uit! Hoor het wel... Na hier en daar wat gespeurd te hebben kom ik tot het volgende: Bij de volgende ronde in ieder geval Vit D en Omega 3 slikken, eventueel aangevuld met vit B6 en B12. Hebben jullie enig idee in welke doseringen en wanneer te beginnen en te eindigen hiermee? Daarnaast heb ik ook gelezen dat sommige vrouwen ook een hogere dosering foliumzuur (4 of 5 mg in plaats van 0,4 of 0,5 mg) slikken. Heeft iemand hier ervaring mee? Tenslotte prednison. Dat is in NL een advies dat niemand zal geven, waarschijnlijk omdat dat ook weer complicaties kan geven in de zwangerschap. Wat is jullie ervaring hiermee? Welke dosering slikken jullie? Wanneer beginnen, hoe lang doorgaan? Ik denk namelijk dat het voor mij geen probleem zal zijn hiervoor recepten te krijgen, maar dat ik dit in dat geval buiten het ziekenhuis om zal moeten slikken. Verder kwam ik tot de conclusie dat de volgende bloedonderzoeken worden geadviseerd: antifospholipiden antistoffen bepalen en homocysteine bepalen. Hebben jullie hier ervaring mee? Is het verstandig om ook om een schildklieronderzoek te vragen? Ik weet helemaal niet of het ziekenhuis hier in mee gaat. De eerste twee onderzoeken komen naar voren uit een beslismodule van het AMC, maar het ziekenhuis waar ik onder behandeling ben werkt samen met de VU, dus ik weet niet of zij dit advies opvolgen. Ben sowieso benieuwd of ik al in aanmerking kom voor aanvullend onderzoek. Maar goed, ik heb over 2 weken een afspraak met de fertiliteitsarts, dat is de eerste keer na mijn miskraam dus een en ander zal zeker ter sprake komen en anders breng ik het wel ter sprake! (Hoop dat ik onder de noemer 'mondige patient' val). Groetjes, Beanie

Goeiemorgen dames! Hier nog steeds een beetje wisselend. Heb inmiddels een afspraak gemaakt met de fertiliteitsarts, ik denk wel dat we nog een tweede poging gaan doen. Maar ik wil wel graag een paar dingen bespreken. Ben nu heel erg op zoek, niet zozeer naar het 'waarom', meer naar een antwoord of dit misschien een volgende keer te voorkomen is.... Maar dat is weer een heel andere discussie. Ik merk in ieder geval dat mijn tranen af en toe nog erg hoog zitten, en donderdag werken was niet heel makkelijk. Aan de andere kant ben ik die drempel nu over en ik merk wel dat er af en toe ook weer een lachje van af kan. We komen er wel! Helaas gaat het sinds vorige week zondag lichamelijk wat minder, heb steeds verhoging en voel me gewoon niet okay (vooral geen eetlust, heel veel dingen staan me enorm tegen, het lijkt wel of mijn smaak totaal veranderd is??). Woensdag ben ik bij de HA geweest en die vond het nodig dat ik toch weer door de gyn gezien zou worden. Dus ik ben woensdagmiddag nog voor een echo geweest. Het is mogelijk dat er toch nog een rest zit, maar dat was niet heel duidelijk. In ieder geval geen reden om met spoed nog een curretage te doen. Morgen weer terug. Helaas nog steeds aan het vloeien en voor de rest nog niet veel opgeknapt. Ik weet het niet. Roodje en Monica: veel succes in de aanloop naar de punctie! Zorg vooral goed voor jezelf! En als je je *** voelt: het gaat weer over... Na de punctie ben je dat allemaal zo weer vergeten! Lott en Juul: op naar de goeie echo's! Positief denken! Liefs, Beanie Ps: lief dat jullie nog aan me denken.... doet me goed....

Goeiemorgen dames, Als ik het zo lees zijn jullie heel ver in de behandeling.... Wat veel zeg! Ik heb gisteren het boek van Alan Beer binnengekregen. Ben er inmiddels mee begonnen. Even kort: Na ongeveer 15 maanden proberen spontaan zwanger maar eindigend in een MA en curretage in 2010. Daarna niks meer. Augustus 2011 de MM in, eind januari dit jaar gestart met hormonen eerste IVF. Een wonder: zwanger! Helaas na 9,5 week, na een goede echo met 6,5 week, weer een MA geconstateerd. Dit ondanks deze keer aspirine (80 mg) en fraxiparine vanaf 6,5 week (ik ben bekend met factor V Leiden, met verhoogd risisco, vandaar. Denk als ik alle verhalen lees dat het voor een NL ziekenhuis heeeel bijzonder is dat ze me dit hebben voor willen schrijven). In ieder geval nu 1,5 week na de curretage. Helaas nog niet helemaal opgeknapt, niet alleen zitten de tranen nog voortdurend heel hoog, maar ook lichamelijk nog niet helemaal in orde. Maandag moet ik (weer) terug voor een controle echo, mogelijk zitten er toch nog resten.... Op 21 mei heb ik weer een afspraak met de fertiliteitsarts. Ik wil graag zo snel mogelijk verder! Hebben jullie tips waar ik specifiek naar kan danwel moet vragen? Ik wil in ieder geval vragen of ik niet door zou kunnen gaan met de Utrogestan, heb namelijk het gevoel dat mijn kindje is overleden na het stoppen daarmee (toen ik 7,5 week zwanger was). Zou dit kunnen? Ik weet overigens helemaal niet of ze hier voor open staan! Welke onderzoeken zouden zinvol kunnen zijn om naar te vragen? Hoop te horen wat jullie ervaringen zijn, en ook of het verstandig is om perse in NL verder te gaan met de behandeling, of eventueel toch naar Gent of DD uit te wijken? Groetjes, Beanie Ps Henne, waar woon je? Stuur me anders even een PB, wellicht dat ik je nl kan helpen (met je infusen)

@Juul: super!!! Echt super... Gefeliciteerd en geniet er maar van! @Lott: gefeliciteerd met je eerste goede echo! Hier nog ups en downs. Ben nog niet aan het werk maar heb vanmorgen afgesproken dat ik het donderdag weer een halve dag ga proberen. Zal wel confronterend zijn want het is de plek waar dinsdag de curretage was... Maar gelukkig heb ik super lieve collega's, dus dat komt vast wel goed. De afgelopen dagen heb ik even wat afstand genomen van het forum en niet meegelezen, vond het wat confronterend. Maar erg lief dat jullie nog aan me denken! En nu? Ik ga vandaag maar even bellen met de poli. Wil me wel weer op de lijst laten zetten voor een volgende poging. Mijn man en ik hebben het er nog niet echt over gehad, of we nog verder gaan, omdat we de emoties nog te hoog hadden zitten voor zo'n beslissing. Het punt is niet de procedure, meer of we dit nog een keer aan zouden kunnen. Aan de andere kant... misschien is 3x in ons geval wel scheepsrecht. We hebben in ieder geval besloten dat 2013 dan maar ons jaar moet worden. Ik word er weer strijdvaardiger van, merk ik. Voor nu: iedereen succes en vooral veel geluk gewenst.... Dat dit maar lang een positief draadje mag blijven waar ik hoop ik later op terug kan komen met positiever nieuws! Liefs, Beanie

Er zal vast al wel eens eerder een draadje met dit onderwerp gepost zijn.... Helaas heb ik afgelopen maandag, na een zwangerschap van 9,5 week, te horen gekregen dat ons kindje was gestopt met groeien. We dachten dat de wereld even ophield met draaien. Hadden dit niet verwacht, na een eerdere goede echo met hartslag. Afgelopen dinsdag ben ik gecurreteerd. Heel snel dus, maar voor mij voelt het goed. Alleen nu moet ik het een plaatsje zien te geven. Hoe hebben anderen dit ervaren? Hoe hebben anderen dit gedaan? Ik zou graag van andere dames ervaringen willen horen, misschien ook positieve berichten, dingen die me houvast kunnen geven.... En ook of anderen misschien bepaalde rituelen hebben gedaan, of iets dergelijks, om alles een plaatsje te geven? Liefs, Beanie

Helaas geen goed nieuws na de termijn-echo afgelopen maandag. Beepje was gestopt met groeien en geen hartslag meer te zien. Beleid: afwachten, vrijdag (morgen) weer voor echo en dan verder bespreken wat te doen. Fertiliteitsarts is duidelijk voorstander van het natuurlijke beloop, dus vanzelf laten komen. Persoonlijk denk ik daar heel anders over, na een eerdere MA die gedeeltelijk zelf kwam met enorme krampen en veel bloedverlies, en waarbij ik na 3 dagen alsnog gecurreteerd ben. Gelukkig kon ik dinsdag terecht in een ander ziekenhuis (waar ik momenteel zelf werk) voor echo en aan het eind van de middag voor curretage. Dus het is al allemaal achter de rug. Lichamelijk dan. Emotioneel moeten we het nog een plekje geven, voor we beslissen hoe nu verder... Ik hoop voor iedereen dat het goed blijft gaan! Maar de meesten zijn verder dan ik gekomen ben.... Blijf voor jullie duimen en meelezen, leef absoluut met jullie mee! Groetjes, Beanie

Helaas, onze droom is duigen gevallen.... Waar ik steeds in mijn achterhoofd bang voor was werd afgelopen maandag werkelijkheid. De echo bracht niet het goede nieuws waar we op gehoopt hadden. Onze beep was gestopt met groeien, ongeveer een week, anderhalve week na de eerste echo. We zijn verslagen, een ander woord ervoor heb ik niet. Ik heb meteen aangegeven dat ik graag zo snel mogelijk gecurreteerd wilde worden, aangezien ik bij mijn eerste miskraam 3 dagen vreselijke krampen en veel bloedverlies heb gehad, en dit pas over was na curretage op de vierde dag. Dit wilde ik niet nog een keer meemaken. Het beleid in het SLAZ is echter heel afwachtend, ze wilden me pas morgen terug zien voor een volgende echo en dan bespreken wat we verder zouden gaan doen. De arts was sowieso voor een natuurlijk verloop, dus afwachten, omdat elke operatie een risico inhoudt.... Nou werk ik zelf in de zorg (ander ziekenhuis) en daar kon ik dinsdag nog terecht voor een echo en dinsdag aan het eind van de middag voor curretage. Dat is dus inmiddels achter de rug. Lichamelijk heb ik er niet heel veel last van, emotioneel zal het nog wel tijd kosten om dit allemaal een plaatsje te geven.... @Lott: ik hoop ontzettend dat jij beter nieuws hebt! @Roodje: wat heerlijk dat je start in zicht is! Groetjes, Beanie

Heb vanmorgen de NRC.next volledig uitgeplozen. Helaas (nog) geen reactie gezien! Gr. Beanie

@Juul: ja, ongelofelijk he! Gewoon meteen weer doorslapen na zo'n mededeling... Hij zegt zelf overigens van niet! Bij mij een 'goede' 8-cellige teruggeplaatst, van de andere 2 hebben ze niet gezegd hoeveel cellen die hadden. Die zijn uiteindelijk ook niet ingevroren dus dit was voor mij ook de hele eerste poging (4 eicellen, 3 bevrucht). Maar ja die ene was dus sterk genoeg om te blijven plakken! We hopen zo dat maandag de echo een bewegende mini laat zien! Ik ben overigens 39, daarom hebben ze me in het SLAZ aangeraden om direct IVF te doen en niet nog met IUI te beginnen. Maar dat het zo snel zou gaan had denk ik helemaal niemand verwacht. @ Hilly: Wat kan ik me dat goed voorstellen, dat je opgelucht was dat er een terugplaatsing was! En nu in die vreselijke wachtweken... Duimen voor een mooie positieve test 3 mei! Groetjes, Beanie

Voor een meiske van 22-23 jaar oud heeft ze wel al heel veel deskundigheden....