Corina83

Hallo allemaal, Wat een verhalen weer zeg. Ik begrijp wel dat je na 3 mislukte IUI's het lastig vindt om positief te blijven maar aan de andere kant, ben je officieel pas op de helft. Pas na 6 mislukte IUI nemen de kansen af. Nu weet ik als geen ander dat kansen heel leuk zijn maar vaak niet van toepassing zijn op jezelf. Toch denk ik wel dat het de moeite waard is om nog 3 IUI te doen en dan pas te beginnen met IVF. Dat kan altijd nog toch? Zelf ben ik helaas maandagmiddag toch ongesteld geworden. Baalde ontzettend, de hoop groeit toch weer. Maar omdat ik maandag dus op dat 1 zat ben ik vandaag toch naar het ziekenhuis gegaan voor de uitgangsecho en de prikinstructie voor de hormonen. Ik dacht ik ga gewoon, er is nu niets mis met mij. Ben niet lichamelijk uitgeput of geestelijk ofzo en van dat niks doen thuis word ik ook niet wijzer. Na de komende IUI zie ik wel weer verder, dan kan ik altijd nog een maandje rust nemen toch? In ons ziekenhuis zijn 2 fertiliteitsverpleegkundigen en die leven heel erg mee. Ze begrijpen goed dat ik gewoon door wil en zien daar ook geen probleem in. Vanochtend dan dus ook mijn eerste puregon spuit gezet. Dat viel me onwijs mee, ben benieuwd wat er nu gaat gebeuren. Volgende week woensdag moet ik terug voor de meting. Meiden veel sterkte en hopenlijk komen de betere tijdens snel onze kant op! Liefs van Corina

Hallo, Daar was ik weer even. Ik ben net terug uit het ziekenhuis na een gesprek met de gynaecoloog. Het was een beetje apart gesprek vond ik. Allereerst omdat ik niet heb verteld dat mijn menstruatie nog niet op gang is gekomen. Klinkt misschien vreemd maar ik heb er wel mijn redenen voor. Net na mijn missed abortion de eerste keer werd mij verteld dat ik eerst cyclus moest afwachten voordat ik opnieuw IUI mocht doen. Dat vond ik wel balen maar dat was niet anders. In die maand mochten we wel thuis klussen, dus zo gezegd zo gedaan. En toen 2 weken na de positieve ovulatietest werd ik maar niet ongesteld. Eerst verstreken er 3 dagen toen 5 en steeds geen positieve testen. Na ruim een week overtijd te zijn nogmaals getest. Die gaf aan Zwanger! Heel apart vond ik dat, totaal niet verwacht en ik wist niet wat ik ermee aan moest. De volgende dag heb ik dit het ziekenhuis laten weten en die zouden mij terugbellen in de middag. Dat hebben ze toen niet gedaan en 's avonds kreeg ik een spontane miskraam. De volgende ochtend heb ik zelf het ziekenhuis weer gebeld en o ja, ze waren me vergeten per ongeluk. Maar omdat ik immers nu zwanger was geweest mocht ik niet door met IUI. Misschien moest ik nu maar helemaal stoppen omdat het immers gelukt was spontaan. Het feit dat dat 2,5 jaar heeft geduurd was pech voor mij. Het kon wel toch? Ik voelde me totaal onbegrepen en was ook erg teleurgesteld. Na wat aandringen mocht ik dan toch verder met IUI maar dan wel weer nadat ik een cyclus had gewacht. Toen ik mijn 2e IUI kreeg was er dan ook meer dan 6 maanden verstreken. Waar ik erg van baalde was dat als ik niet naar het ziekenhuis had gebeld ik al eerder door had gemogen, ik was immers voor mijn gevoel maar een dag zwanger geweest en als ik toen niet had getest had ik het niet eens geweten. Maar goed inmiddels heb ik dat wel achter me gelaten. Nu ging ik vandaag voor een evaluatie gesprek en weer werd me verteld dat ik misschien maar even moest stoppen. Ik aangegeven dat ik dat toch echt niet wilde omdat dat tot nu toe ook niet veel heeft opgeleverd. Nu ik nog 3 IUI krijg zei de gynaecoloog in eerste in stantie dat ik die maar zo moest laten, dus zonder hormonen. Ik aangegeven dat ik dat niet erg vind maar dat ik daarna dan wel door wil als dit niet lukt. Nou, het zat zo; IVF daar wilden ze nog maar niet aan beginnen over 3 maanden. NIet dat ik daar nou om zit te springen maar toch, stoppen wil ik ook niet. Dus toen ik vroeg of ik na de komende 3 IUI's misschien er nog een aantal kon doen was het antwoord dat dat niet kon verzekering technisch. Die kreeg ik niet vergoed meer. Dus toen zei de gynaecoloog zelf dat we dan nu toch maar moesten beginnen met hormonen. Wel moet ik nu 1 cyclus afwachten maar daar kan ik wel mee leven, dat had ik zelf ook al bedacht. Toch zei ze ook nog dat ik die IUI met hormonen dan maar om de maand moet doen. Tja, hoe zit dat met anderen hier, MarliJa en Linda jullie gaan toch ook door achter elkaar? En als klap op de vuurpijl moest ik dan na die IUI eerst nog maar een keer een kijkoperatie ondergaan, voor de zekerheid. Nou dat ga ik helemaal niet doen heb ik gezegd want dat is een van de onderzoeken waar ik me echt heel klote door heb gevoeld. Tja daar zou ze een aantekening van maken. Kortom het was weer een vreemd gesprek. Ik zit er toch over te denken om eventueel een ander ziekenhuis op te zoeken want ik voel me er niet echt lekker bij eigenlijk. Wat vinden jullie? Goed ik ga nu afwachten of ik nog ongesteld ga worden en of ik misschien toch zwanger zou zijn, dan zou dit allemaal kunnen stoppen. Sorry voor het lange verhaal, maar ik moest het even kwijt. Liefs van Corina

Hoi MarliJa en de rest, Wat balen zeg. Ik had het zo gehoopt voor je. Zeker omdat je ook aangaf dat het anders was dan de andere keren. Ik vind het zelf ontzettend vervelend dat je lichaam dat kan doen. Het houdt je zo voor de gek. Ik vind het daardoor echt moeilijk geworden om te vertrouwen op mijn lichaam. Zeker ook omdat ik alleen pregnyl gebruik. Ik begrijp goed dat je nog weinig vertrouwen erin hebt maar ik denk zeker dat je het nog een keer moet proberen want IVF kan altijd nog komen en dat is denk ik best wel zwaar. Ik zie daar zelf erg tegenop. Maar als het moet dan moet het. Verder over mijzelf. Mijn IUI is vandaag precies 15 dagen geleden. Gisteren had ik eigenlijk al mijn ongesteldheid verwacht. De vorige 2 keren toen het mislukte was ik binnen 14 dagen ongesteld. Maar nu dus nog niet.... maar ik voel me ook niet zwanger. Vanochtend toch maar een test gedaan. Negatief helaas, dus ik ga er maar van uit dat dat klopt alhoewel de twijfel nu erg groot is. De keer dat mijn IUI lukte kon ik al op dag 14 testen en voelde ik me erg zwanger. Waarom kan het bij mij nou nooit eens gewoon duidelijk zijn. Word er gek van. Elke keer is het anders en weet ik niet waar ik aan toe ben en dat maakt me onzeker. Als het dan mislukt is laat ik dan gewoon ongesteld worden dan weet ik waar ik aan toe ben. Iemand tips? Ik weet wel dat ik eigenlijk alleen maar kan wachten maar toch.... Liefs van Corina

Hoi Linda, Wat onwijs balen zeg. Ik vind het echt rot voor je. Zelf heb ik nog geen nieuws, morgen is het precies 2 weken geleden dus ik verwacht mijn menstruatie morgen. De laatste keer was ik precies 2 weken na mijn IUI ongesteld. Ik voel nog niets maar bij mij is het er op eens altijd. Ik voel ook geen symptonen die kunnen duiden op een zwangerschap zoals na de 1e IUI. Mijn gevoel zegt dus ook dat het niet gelukt is. Ach ja, morgen zullen we het wel zien. Ik moet trouwens maandag naar de gynaecoloog voor een evaluatie gesprek. Na 3 mislukte IUI krijg ik er waarschijnlijk nog 3 met hormonen. Tenminste dat hebben ze eerder gezegd. Ben benieuwd... MarliJa hoe is het met jou? Je houdt ons wel in spanning zeg.... Liefs Van Corina

Hallo allemaal, Even een kleine update. Met mij gaat het allemaal nog goed. Het gaat veel beter dan de vorige keer. Ik heb nergens last van dus dat betekent eigenlijk min of meer dat het niet gelukt is. Ik weet het echt pas zeker als ik ga menstrueren maar toch. Mijn progesteron waarde is maandag bepaald en die was 33. Dat is dus goed voor een goede eisprong. Bij mijn 1e IUI was de waarde 30 en toen was ik zwanger. Maar wat ik al zei ik heb geen last van borsten of moeheid of andere vage klachten. Ik merk ook dat ik het zo beter kan volhouden. De hoop is nu veel minder dan de laatste keer toen ik al in het begin 2e week van alles voelde. Nog even volhouden en zondag weet ik meer. Hoe is het met de rest? Liefs van Corina

Hoi MarliJa, Spannend zeg.... ik voel nu nog niets dus vooralsnog ga ik er vanuit dat het niet gelukt is. Maar goed, de keren dat ik wat ging voelen was pas ergens halverwege de 2e week. Het kan dus nog komen. Zolang ik niets voel gaat het goed.. dan ga ik me niet helemaal gek maken. De laatste keer voelde ik vanalles en toen werd ik helemaal gek van mezelf. Ik begrijp heel goed hoe je je moet voelen. Zeker als je nog nooit eerder dit gehad hebt neig je toch naar een positief gevoel. Ik hoop het echt voor je. Van mezelf weet ik dat ik na de 1e IUI van alles voelde en dat mijn gevoel toen klopte. De 3e IUI, die hiervoor, voelde ik hetzelfde als na de 1e IUI, ik was er dan ook bijna zeker van dat het gelukt was. De klap kwam toen hard aan toen het niet zo bleek te zijn. Ik baalde gewoon erg van mijn lijf, zeker ook omdat ik de 2 keren daarvoor niets voelde en toen was het ook mislukt. Ik had zo iets van als ik dus nu vanalles voel dan moet het zeker wel weer gelukt zijn. Maar dat was dus helaas niet zo. Die spanning met je man herken ik ook wel. Tussen mij en mijn vriend gaat het heel goed de laatste tijd maar we hadden een periode dat we ook steeds ruzie maakten. Het is zo oneerlijk allemaal, je gaat het dan soms toch snel op elkaar afreageren. Sterkte ermee en probeer het maar weer rustig uit te praten... het komt vast weer goed! Liefs van Corina

Hoi Smile, Het lijkt me een heftige beslissing om te nemen. Maar ik denk dat het je ook goed kan doen. Even rust in je lichaam maar ook in je hoofd. Ik vind het heel moedig van je dat je de beslissing neemt voor jezelf. Wat deze ook mag zijn. Sterkte en liefs van Corina

Hoi MarliJa, Weet je wat ik zo bijzonder vind, dat je hier op zo'n forum echt begrepen wordt en ook allemaal dezelfde dingen doet en meemaakt. En vooral hoe je je daaronder voelt. Dat van de leeftijden doe ik ook altijd, ik wilde altijd graag voor mijn 25e moeder worden maar inmiddels gaat dat niet meer lukken. Ik word weliswaar in december pas 25 maar toch. En al met al denk ik ook dat als je eenmaal de wens hebt om een kindje te krijgen het niet veel uitmaakt voor je gevoel of je nou 20 0f 30 of 40 bent. Tuurlijk blijf je meer opties houden als je jong bent maar dat kan ook tegen je werken. Ik zou het niet zien zitten om zo nog 10 jaar door te gaan, hoewel dat leeftijd technisch gezien natuurlijk wel kan bij mij. Ik moet altijd na een week bloed prikken, dan kijken ze of mijn eisprong goed geweest is. Volgens mij moet de progesteron waarde na een week boven de 20 zijn en anders kan je sowieso niet zwanger zijn. Normaal hoorde ik de uitslag nooit maar ik ga deze keer wel bellen. De vorige keer dacht ik namelijk dat het gelukt was aangezien ik dezelfde symptomen had als na de 1e IUI. Later bleek dat mijn progesteron waarde maar 15 was, te laag dus voor een goed eitje, dus dan had ik mij de laatste week niet helemaal gek gemaakt als ik dat had geweten. Dat sporten betreft, ik denk er inderdaad wel eens aan om niet te gaan sporten en zo maar aan de andere kant denk ik juist dat het goed is voor je lichaam. Je moet natuurlijk niet overdrijven maar een uurtje sporten, ik loop altijd een half uur hard 3x per week, moet denk ik best kunnen. Verder voel ik me nog prima, geen stressmomenten nog en nog geen symptomen, maar dat kan volgende week zo ineens veranderen. Je weet het maar nooit, Meiden succes allemaal en doe rustig aan! Liefs van Corina

Hoi Kim, Ik heb nog niet eerder gereageerd maar wel steeds meegelezen met jou verhaal. Ik hoopte heel erg voor je dat het goed zou zijn maar helaas. Het doet zo'n pijn, het is zo oneerlijk. Zeker voor een 2e keer.... Zelf weet ik helaas ook hoe het voelt, ik raakte in feb zwanger na mijn eerste IUI. Met 7 weken en 4 dagen een echo en toen was er wel een hartje te zien maar het vruchtje was te klein. Ze kwam uit op 6 dagen. Na een week moest ik terugkomen om nogmaals te kijken. Er werd mij veteld dat ikiets meer kans had op een miskraam maar dat het zeker niet zo hoefde te zijn. Helaas na een week was er geen hartaktiviteit meer. Het vruchtje was ook niet meer gegroeid. Ik weet nog dat ik me zo leeg voelde, in de steek gelaten door mijn eigen lichaam. Ik had immers nog steeds gevoelige borsten en tepels. Ook was ik bizar moe maar allemaal voor 'niks' bleek later. Misselijk was ik niet maar ik dacht dat dat nog wel kwam. Helaas wilde mijn lichaam het niet afstoten zelfs niet na pillen die een miskraam opwekken. Heel veel langer wachten wilde ik niet, het moest er gewoon uit. Uiteindelijk kreeg ik nog een curretage. Die viel me uiteindelijk 100% mee. Maar het emotionele gedeelte viel me erg zwaar. Die oneerlijkheid, waarom raken anderen makkelijk zwanger en blijft het goed gaan terwijl bij mensen waarbij het moeilijk gaat ook nog eens zoveel ellende erbij komt door een miskraam. Ik hoop dat je er iets aan had, en boven al wil ik je heel veel sterkte wensen de komende tijd. Hopelijk vind je je kracht weer terug om door te gaan. Liefs van Corina

Hoi MarliJa, Wat heb jij een bijzondere IUI gehad. Ik kan me voorstellen dat dat erg prettig is als je partner het doet. Het is al zoiets medisch geworden dat je op deze manier toch nog een beetje idee hebt dat je het samen doet! Hopen dat het ook nog gelukt is, zeker met 100 miljoen. Echt bizar veel. Wij hebben 20 milj, 12 mil, 8 mil en nu de laatste keer 18 milj gehad. Komt nog niet eens in de buurt van 100. Haha, maar goed ik weet dat het bij ons is gelukt met 20 miljoen en bij anderen zelfs met minder. Ik heb gisteren mijn 4e IUI gehad. Het ging prima, heb eigenlijk nooit ergens last van en sta met 15 minuten ook al weer buiten gelukkig. Moet jij na een week ook prikken voor progesteron? Nu gaat het nog wel met mij. De eerste week gaat altijd normaal voorbij maar in de tweede week wordt het altijd vervelend. Zeker omdat ik de laatste keer vanalles voelde en toch wel bijna zeker wist dat het gelukt was. Dat werd dan ook een onwijze tegenvaller. Maar de eerste keer was net als de laatste keer en toen lukte het wel. Heel moeilijk allemaal. Maar we gaan het wel zien. Sterkte voor de rest en we wachten maar weer 'geduldig' af! Groetjes van Corina

Ach Smile wat een kl*otezooi zeg. Ik vind het onwijs rot voor je. Hoopte zo dat het gelukt was voor je. Ik weet niet wat ik verder moet zeggen... Hou je taai, :knuf: liefs van Corina

Hoi Smile, Bedankt voor je reactie.... ben jij Ch.....l weet niet meer precies wie je bent namelijk. Sorry. Ben net nog naar ziekenhuis geweest voor de FM meting. Mag zondag IUI doen, toch wel weer spannend. Een soort laatste keer op deze manier denk ik.. 'leuk' om je hier weer tegen te komen, je snapt wat ik bedoel hè. Niet leuk maar toch. Liefs van Corina

kijken of mijn handtekening er nu bij komt...

Hallo, Ik zal mij eerst even voorstellen. Ik ben Corina en ik ben 24 jaar. Sinds dec 2005 zijn wij gestopt met de pil en helaas waren we na een jaar nog niet zwanger. Toen toch maar eens naar het ziekenhuis gegaan, alle onderzoeken gehad (bloedprikken, spermaonderzoek, HSG, test na de samenleving, en zelfs een laparoscopie). Uit alle onderzoeken kwam naar voren dat wij prima in orde zijn. Alles is open en toegankelijk maar helaas wilde een zwangerschap maar niet lukken. Uiteindelijk mochten we in feb dit jaar beginnen met onze eerste IUI. Heel spannend allemaal. Wat ik nooit had kunnen dromen lukte meteen... ik raakte zwanger. Helemaal geweldig natuurlijk... het toeval wilde dat mijn schoonzusje ook zwanger was. Precies op hetzelfde moment... WOW. Helaas bij de eerste echo bleek dat het vruchtje te klein was, ipv 7 weken en 4 dagen maar 6 weken. Tja toen kwam de onzekerheid... toch nog wel positief gebleven maar toen we na een week nog een echo kregen bleek dat er geen groei meer was geweest sinds de laatste echo. Ook geen hartaktiviteit meer... Een missed abortion dus. Wat een klote gevoel was dat zeg, zo oneerlijk. Mijn lichaam wilde het ook niet afstoten en daarom moest ik ook nog een curretage ondergaan die me overigens wel meeviel. Toen een maand rust houden en toen raakten we spontaan zwanger... ongeloof en toch ook wel weer blijdschap. Helaas mocht het weer niet zo zijn.. na 3 dagen een miskraam... Van het ziekenhuis moest ik toen weer wachten en misschien moest ik maar helemaal stoppen met behandelingen omdat het immers gelukt was spontaan. Ik was het daar niet mee eens en gelukkig mocht ik toen toch door met IUI. Inmiddels heb ik nog 2x IUI gehad en die zijn beiden mislukt. Nu krijg ik dit weekend de 4e IUI. Als deze niet lukt moet ik misschien hormonen gaan gebruiken. Die neem ik nu namelijk nog niet, alleen pregnyl om de eisprong op te wekken. Ik las hier ook iemand die een miskraam heeft gehad na de 4e IUI. Hoewel je inderdaad weet dat je zwanger kan raken is dat ook weer heel dubbel. Waarom lukt het dan niet nog een keer? En in mijn geval, waarom wil het niet blijven zitten? Al die vragen en onzekerheden... het wachten en het verdriet, het doet zoveel met je. Mijn schoonzusje is in november uitgerekend (net als ik was) en ik merk dat ik dat steeds moeilijker ga vinden, zij wel een babytje en ik niet. Meiden ik wens iedereen veel sterkte hier en misschien mag/ kan ik zo nu en dan meeschrijven. (heb ik nu eigenlijk al gedaan met een veels te lang verhaal). Ik schreef altijd op het babyboomforum maar dat ligt een beetje stil, heel veel meiden waar ik mee schreef zijn inmiddels zwanger dus die zitten op een ander topic. Groetjes van Corina