Ga naar inhoud

Meiske74

Leden
 Bekijk Profiel  Bekijk zijn activiteit

  • Aantal Items

    9797

  • Registratie Datum

  • Laatst Bezocht

 Inhoud Type 

Blog Berichten die geplaatst zijn door Meiske74

  1. Meiske74
    De zwangerschap ging heel erg voorspoedig! Iedere 2 weken werden de jongens en ik gecontroleerd. Ze groeiden allebei goed en hadden het prima saampjes naar hun zin.
    Met mij ging het ook goed. Ik ben niet ziek geweest, had alleen niet veel energie maar dat was geen prbleem, gewoon een kwestie van een heel stuk terugschakelen zeg maar.
    Maar toen was het 26-2-2010.. de zwartste dag in ons gelukkige leven, zie hier het bericht dat ik op 03-03-2010 op het forum heb geplaatst:
     
    Beste mensen
     
    Helaas kan ik het niet opbrengen om iedereen persoonlijk nu op de hoogte te brengen maar er heeft zich bij ons een drama afgespeeld.
    Vrijdag 26-2-2010 zijn onze zoontjes Lars en Nick geboren (om 12.35 en 14.30uur) Lars heeft nog enkele minuten geleefd, we hebben hem nog 2x horen
    huilen, heel zachtjes en Nick is tijdens de bevalling overleden.
    Jullie begrijpen het we zijn er kapot van.
     
    Er was geen vuiltje aan de lucht!!! Alles ging zo goed, op 16-2 de eerste 20 weken echo, helemaal goed, maar omdat de een steeds voor de ander ging liggen moesten we de 23ste terugkomen omdat van 1 van de zoontjes het hartje nog gecontroleerd moest worden.
    Op dinsdagochtend had ik toch me het ziekenhuis gebeld omdat ik een zwaarder gevoel had onder in mijn buik en ik had meer last van mijn bekken. Er was geen reden voor verontrusting, het klonk echt allemaal normaal omdat het een
    tweelingzwangerschap betreft. Toch hebben ze die middag ook nog even
    inwendig gekeken en alles was goed: de baarmoedermond was rustig en gesloten en de lengte van de baarmoederhals had de goede lengte.
     
    Donderdag 25-2-2010 (ik was na 4 uur werken naar huis gegaan) had ik meer
    afscheiding als anders, weer het ziekenhuis gebeld en ik mocht die middag op extra controle komen. Eenmaal thuis merkte ik dat ik meer last had van mijn onderrug, weer gebeld omdat ik niet durfde af te wachten tot 15.30 uur.
    Toen mijn man en ik op de poli kwamen was er natuurlijk niet direct een arts vrij en men zag wel dat ik erg bang was dat er iets mis was, direct werd er met de verloskamers gebeld en daar kon men ons onderzoeken.
    Daar aangekomen werden we direct aan de echo gelegd, alles was goed, ruime
    hoeveelheid vruchtwater, beweeglijke jongens en tevens keek men inwendig of alles goed was: weer naar de baarmoedermond gekeken, de lengte van de baarmoederhals en of het pessarium goed zat.
    Alles was goed en de rugpijn die ik voelde waren zgn. harde buiken die
    vanuit de rug opkwamen en doorstraalde naar de voorzijde.
    Dit had ik zo 2 a 3x per uur. Volgens de artsen kwam dat vaker voor maar
    mocht het niet om de zoveel minuten zijn.
    Na zo’n 2.5 uur onderzoek mochten we naar huis: ik moest een volledige week rust thuis nemen (niet werken, geen huishoudelijke taken etc) en 4 maart was mijn volgende afspraak bij onze eigen arts.
    Gerustgesteld gingen we naar huis.
     
    Tegen middernacht merkte ik dat de harde buiken (rugpijnen) wat toenamen, we hebben niet afgewacht en zijn weer naar het ziekenhuis gegaan, in de auto werd het steeds heftiger. Op de verloskamer aangekomen werd direct mijn urine onderzocht op blaasontsteking ( ik hoopte dat ik dat had maar wist eigenlijk dat dat niet het geval zou zijn: ik had nl. ’s maandags zelf al
    urine laten nakijken via de huisarts)
    Toen ik in het zkh. Op bed lag werden er weer meteen echobeelden gemaakt en
    via inwendig onderzoek bleek dat mijn vliezen waren gebroken ( om 2.00 uur).Er was 1 soort weeënremmer dat men tijdens dit stadium van de zwangerschap kon toedienen maar alleen als ik geen infectie(s) had. Direct werd er bloed afgenomen en mijn temperatuur werd opgenomen en na de uitslag van het bloed
    kreeg ik de weeënremmers + een antibiotica tablet voor de zekerheid.
    Voor een uurtje leek het middel iets te doen maar na een uur kwamen de weeën frequenter en werden ze heftiger.
    Ik bleef ze maar wegpuffen want als de jongens geboren zouden worden zouden ze direct overlijden, ik was 20 weken en 5 dagen en dan kan men echt niets voor ze doen!!!!
     
    Zo kwamen we de nacht en de ochtend door maar in de ochtend omstreeks 11.00 uur merkte we dat ik vruchtwater verloor: toen wisten we dat de jongetjes geboren gingen worden.
    Uiteindelijk nog 2 persweeën tegen kunnen houden maar bij de 3de kwam al
    het vruchtwater vrij en met de 4de wee werd onze mooie kleine Lars
    geboren.
    Het was verschrikkelijk: we wisten dat hij geen kans had en ondanks dat hij leefde, ook de artsen konden niets doen!!!! Je voelt je echt verscheurd worden van verdriet.Direct na zijn geboorte hebben we hem nog 2x zachtjes horen huilen...
    In onze armen is hij heel rustig gestorven. Twee uur lang gingen de weeën nog door maar om de 15 minuten en geen persdrang, al die tijd leefde Nick nog, ook al had hij nagenoeg geen vruchtwater meer. Uiteindelijk heb ik hem toch op de wereld weten te zetten, dit was verschrikkelijk, je weet zowel de geboorte als het blijven zitten in mijn buik tot zijn dood zou leiden.
    Om 14.30 is onze mooie kleine Nick geboren en hij was tijdens de bevallig overleden.
    Het was een verschrikkelijke situatie, zo onrechtvaardig!!!! Deze kindjes waren kerngezond en mankeerde niets en omdat de vliezen het niet aankonden was de bevalling begonnen en niet meer te stoppen: met het gevolg de dood van onze mooie kindjes.
    Omdat mijn placenta niet los kwam werd ik deze om 16.00 uur operatief
    verwijderd.
    Martijn bleef bij onze jongens en heeft ze mee gewassen en afdrukjes gemaakt van hun voetjes.
    Uiteindelijk kwam ik rond 18.00 uur op de kamer waar Martijn op mij aan het wachten was met onze prachtige jongens.
     
    In het ziekenhuis liet men ons weten dat we de kinderen evt. voor obductie
    daar konden laten: NO WAY!!! Er is niets mis met de jongens, er mag niet in hun gesneden worden. Wij wilde ze niets liever mee naar huis nemen en
    gelukkig mochten er diezelfde avond nog weg!!! Thuis moesten we ze wel
    gekoeld kunnen leggen.
    Eenmaal thuis hebben we ze in een rieten mandje gelegd, met onderin
    koelelementen en ze lagen samen tegen elkaar ieder apart een mutsje
    aangedaan en samen in een overslaghemdje gelegd ( kleinste die we hadden).
     
    Van vrijdag t/m gisteren hebben we veel aanloop gehad van familie en
    vrienden, vandaag was de crematie van onze mooie jongens, een
    verschrikkelijke beslissing maar we moesten iets!!
    Gelukkig door de hulp van de uitvaartmedewerkster is er een crematorium gevonden waarbij de jongens samen gecremeerd mochten worden en niet gescheiden te hoefde worden van elkaar, dit was voor ons ze belangrijk, ze zijn samen uit een ontstaan, ze mochten echt niet gescheiden worden van elkaar!!
    Vandaag was het zover,vanmorgen is er nog de Pastor geweest en in de middag
    hebben we met in totaal 17 mensen bij ons thuisafscheid genomen van ze en
    tevens ballonnen opgelaten: iedereen liet een blauwe en witte aan elkaar
    geknoopte ballon op, daarna zijn mijn man en ik naar het crematorium
    gebrachte en daar hebben wij als allerlaatste afscheid genomen van onze
    kanjers die o zo gewenst waren!
    We hebben daar nog veel tegen de jongens gepraat, een brief van ons
    meegegeven + een foto, 2 speeltjes en briefjes van vrienden.
     
    Wat we voelen is met geen pen te beschrijven, een ongelofelijke pijn en een gevoel van onmacht, woede en frustratie, waarom toch!!! Waarom onze jongens,ze hadden op zijn minst een kans moeten krijgen.
    Mijn man en ik vinden gelukkig veel steun bij elkaar en ik weet dat niemand hier iets aan kon doen, ook het ziekenhuis niet maar toch voelt het zo verkeerd.
    Welk recht had dat vlies om over het lot van onze Lars en Nick te beslissen?
     
    Het huis voelt leeg en alles is nu zo doelloos / zinloos, werkelijk alles
    stond in het teken van de komst van onze jongens.
    Vrijdag mogen we gelukkig hun as gaan ophalen zodat we ze weer in onze
    nabijheid hebben. Ik weet wel, ze zitten voor altijd in onze gedachten en in onze harten maar toch.
    De Pastor zei diverse mooie dingen, zoals: probeer je vast te houden aan het feit dat Lars en Nick heel hun leventje (bijna 22 weken) alleen maar geluk ervaren hebben bij jou in de buik, jou en jullie geluk moeten zij allebei gevoeld hebben....
     
    Ja dat geloof ik wel maar zij verdienden meer!!!
     
    Wat erg mooie en speciaal was om te zien was dat hoe klein ze ook zijn (400 en 370 gram) we zoveel herkenning van ons zagen!
    Ze hebben de mond en kaakvorm van Martijn en de neus en oren van mij, iedere keer als ik Martijn zie zie ik tevens Lars en Nick.
     
    Het is een enorm verhaal geworden maar ik kan het niet in enkele woorden samenvatten.
     
    Ik kan het momenteel niet opbrengen om de site uitvoerig te lezen en zelfs het volgen van mijn juli-meiden is te moeilijk en te pijnlijk.
    Ik neem voorlopig afstand, alles doet zo'n enorme pijn
     
    groet
    Babeth
  2. Meiske74
    In maart 2009 begon ik met de eerste poging, het lange protocol.
    Onderdrukken met Suprefact (neusspray) en stimuleren met Menopur.
    Op 16-4-2009 was de punctie, deze wordt in Brussel uitgevoerd met een plaatselijke verdoving, het stelde erg weinig voor.
    Er werden 9 eicellen gevonden en ook allen bevrucht met vers !! zaad, de tese en het ingevroren materiaal waren niet nodig.
    Op 21-4-2009 was de terugplaatsing van 1 topper die blastocycte genoemd werd (het aantal cellen is dan niet meer te tellen). Tevens waren er 4 cryo´s, allen van zeer goede kwaliteit.
    We waren vol goede moed maar helaas geen innesteling. Op 2 mei werd ik ongesteld.
     
    Gelukkig konden we snel verder met de cryo-poging, deze volgde in mei 2009.
    Er werden er 2 teruggeplaatst op 19-5-2009, helaas waren 2 cryos gesneuveld bij het ontdooiien. Wederom waren we vol goede moed maar ook deze tp liep fout af, op 30-5-2009 werd ik ongesteld.
     
    Toen had ik het even helemaal gehad, ik had geen hoop meer en zat er behoorlijk doorheen...alles was zo goed, zou er misschien toch bij mij iets net goed zijn, iets dat men over het hoofd gezien heeft?....
     
    Nadat we alle moed bij elkaar geraapt hadden hebben we ons aangemeld voor een nieuwe poging, deze zou in augustus plaatsvinden.Ik had telefonisch overleg gevoerd met prof. Tournaya en besloten was om het korte protocol te volgen omdat ik veel last had van hoofdpijn tijdens de onderdrukkingsfase. Tevens afgesproken dat ik (mits er geen dreiging was van overstimulatie) ik na de tp een pregnylinjectie zou krijgen.
    Korte protocol: dag 2 van de cyclus starten met onderdrukken (wederom met Suprefact) maar op dag 3 ook al beginnen met stimuleren.
    Omdat bij dit protocol de bloeduitslagen nog nauwkeuriger kwamen ben ik overgestapt naar het MMC te Veldhoven, zij testen nl. het Oestradiolgehalte iedere werkdag en in het CZE slechts 1x per week.
     
    Tevens waren Martijn en ik in juli begonnen met acupunctuur, wie weet zou het helpen het zaad te verbeteren en zou ik minder last hebben van de hormonale bijwerkingen.
    Tevens op het werk afgesproken dat ik na de punctie verlof op zou nemen om geen stress van het werk te hebben.
    Een maand voordat ik zou starten bleek ik getroffen te zijn door een tekenbeet van een besmette teek. Ik was helemaal in paniek, direct zijn we naar de eerste hukp gegaan en daar kreeg ik een antibiotica voorgeschreven. Na overleg met Brussel haddden we besloten om de 2de poging een maand uit te stellen, het zou dus september worden. In september zijn Martijn en ik samen met de hond nog lekker een weekje gaan uitwaaien in Zeeland, dat heeft ons toen erg goed gedaan.
     
    Maar... uiteindelijk konden we starten.... het protocol was erg prettig, ik had echt geen last van enige bijwerkingen, voelde alleen een gezonde spanning van zou het????
     
    Op 11-10-2009 was de punctie, 8 eicellen waren er gevonden, wij waren de koning te rijk, ik dacht dat de opbrangst minder zou zijn omdat er bij de laatste fm wat kleintjes zaten.
     
    Op 14-10-2009 werde we gebeld, we moesten komen voor de tp!! Die middag waren we om 14.00 in Brussel, rond 16.00 uur was de tp, er werden er 2 teruggeplaatst, 1 goede en 1 matige, deze had wel degelijk een kans maar wel minder.
    Helaas deze keer geen cryos, ik was erg teleurgesteld maar Martijn wist mij moed in te praten!!
    Toen we ´s avonds naar huis reden voelde ik me weer helemaal top!!! wat een spannende tijd ging er komen.
     
    De officiele testdatum (dmv. een bloedafname) was woensdag 28-10-2009.
    Op zaterdagavond 24-10 voelde ik ineens een rommelende buikpijn, ik dacht dat ik ging menstrueren maar nee...op maandag 26-10 hield ik het niet meer, ik voelde me anders en wilde duidelijkheid!!! ´s avonds om 17.30 heb ik samen met Martijn getest en wat bleek zwanger !!:bf_new::bf_new:
     
    we hebben samen staan huilen en direct onze ouders ingelicht, wat een geluk, erg pril maar het begin was er!!!
     
    Er brak een tijd aan van diverse bloedafnames om te kijken of het hcg goed steeg en uiteindelijk de eerste echo.
    Deze was erg vroeg, ik was pas 6 weken en men zag 1 wolkje maar nog geen hartactiviteit, geen paniek, het is nog vroeg. Ik was er zweker van dat het goed zat en dat we een kindje zouden krijgen!
     
    Op 18-11-2009 was de tweede echo, bij 7 weken en 3 dagen. Ik was erg nerveus, en al gauw kwam er een kloppend hartje in beeld, we waren dolgelukkig en de tranen kwamen, de echoscopiste rommelde even verder en zag een tweede hartje kloppen!! en wat bleek, ze zaten samen in een vruchtzak!! een een-eiige tweeling:binkybaby::binkybaby: , wat een geluk, we huilden en lachten tegelijk.
    We werden direct doorverwezen naarde afdeling gynaecologie omdat het een tweeling was maar ook omdat ze samen de vruchtzak deelden en er was (nog) geen tussenschot te zien.
     
    Wat een geluk,wat was dit een bijzondere situatie, heel de zwangerschap was alles geregiseerd door specialisten en nu wist de natuur ons zo enorm te verrassen, wat een bijzondere kindjes!!!!.
  3. Meiske74

    Hoe het begon

    Door Meiske74,

    in Mei 2004 heb ik mijn man ontmoet, het was direct helemaal goed en al snel kwam hij bij mij wonen, in mei 2007 zijn we getrouwd.
    Omdat we beiden een kinderwens hadden besloot ik in januari 2007 te stoppen met de pil zodat mijn lichaam zich weer kon herstellen.
    Vanaf augustus 2007 zijn we ons bewuster gaan bezighouden met onze kinderwens, ik ging ovulatietesten gebruiken. Toen ik na 3 maanden nog niet zwanger was (terwijl we al 9 maanden onveilig vreeën) besloot ik toch maar de boel nauwlettender in de gaten te houden.. In januari 2008 ben ik direct begonnen met temperaturen, dit deed ik 3 maanden achter elkaar. Na 3 maanden had ik contact men mijn huisarts en zij liet me weten dat ik een verwijzing kreeg voor het ziekenhuis maar adviseerde ons eerst om het zaad van mijn man te laten nakijken.
    Eind mei 2008 kregen we de alles overdonderende uitslag: het zag er erg slecht uit, we kregen direct een afspraak bij een fertilliteitsarts en een uroloog.
    In de eerstre week van juni konden we al terrecht bij de artsen. De fert. arts liet ook weer zaad onderzoeken en het bloed werd onderzocht en via de uroloog werd er een afspraak gemaakt om een echo van de zaadballen te maken. De echo was goed, hormonaal was ook alles goed het enige was dat er een spatader op zijn linker bal zat. Deze kon men operatief stil leggen. De kans op verbetering was klein maar we gingen er voor.
    In juli was de ingreep, deze was behoorlijk pijnlijk maar Martijn doorstond het super!
    Toen moesten we weer een aantal manden wachten (tenminste 3) om te zien of er verbetering opgetreden was.
    Inmiddels waren al eens de termen van Tese en donorzaad en adoptie gevallen.
    Ik werd er erg opstandig door, aan donorzaad en adoptie wilde ik echt nog niet denken.
    In november waren wij weer bij de fert. arts en zij liet ons weten niets voor ons te kunnen betekenen: de enige mogelijkheid was een Tese ingreep met icsi, ze verwees ons door naar Nijmegen.
    Omdat wij hier al rekening mee hielden had ik heel internet al afgestruind naar informatie over een Tese behandeling, wat het inhield en wat de werkwijze van de ziekenhuizen was.Zo was ik in Brussel uitgekomen: zijn voeren de Tese en de icsi-behandeling op dezelfde dag uit, waardoor er volledig met vers materiaal gewerkt wordt.
    Hier hadden wij een beter gevoel bij mede dor het feit dat zij al vele jaren ervaring hebben met het uitvoeren van deze ingreep.
    Gelukkig stond onze arts achter ons en zij bood haar medewerking aan!
     
    Op 24-12-2008 hadden wij ons intake gesprek in Brussel met prof. Tournaye.
    Nadat hij onze gegevens had ingezien (lab-uitslagen) betwijfelde hij of een Tese wel nodig was. Hij bood aan om direct een zaadstaal te laten onderzoeken. Wij waren overdonderd maar ook erg benieuwd. Martijn leverde zijn materiaal in en intussen werd ik al voorgelicht door Joyce Refuge over hoe een hele icsi-behandeling in elkaar zit en hoe ik de medicatie zou moeten gebruiken.
    Een kleine 2 uur later stapten wij met veel informatie en vol goede moed in de auto om weer naar huis te gaan. Wat fijn, een eerste behandeling was in zicht: april 2009. Zodra we de parkeergarage verlieten schakelde ik mijn mobieltje weer in, 1 voicemail.....het was Joyce Refuge, ze had al informatie van het lab ontvangen, er waren goed bruikbare zaadcellen gevonden en deze had men direct ingevroren!!! We hebben het bericht nogmaals afgeluisterd en zaten te huilen in de auto, wat een goed bericht!!!
    De behandeling ging er alsvolgt uitzien, ik aan de medicatie voor de icsi, op de dag van de punctie zou men eerst gaan werken met vers zaad, als dat dan toch niet bruikbaar zou zijn zou men het ingevoren zaad gaan gebruiken, en mocht dat na ontdooiien alsnog niet bruikbaar zijn dan zou Martijn alsnog de Tese operatie ondergaan.
    Ons nieuwe jaar begon erg goed....er was veel goede hoop!
×
×
  • Nieuwe Aanmaken...

Belangrijke Informatie

Gebruikers Voorwaarden

  Ik Accepteer