Rose

Jeetje wat klote! Oooooh, wat leef ik ontzettend met je mee. Dit doet pijn en niet zo'n klein beetje ook. Heel erg veel sterkte!

Hey Henne, Die serie staat ook op YouTube - Broadcast Yourself.. Ik heb die serie een aantal jaren geleden ook gezien op tv. Zat laatst een beetje te surfen op youtube en daar stond ie ook, maar ik heb maar een klein stukje bekeken. In dit stadium ben ik daar geloof ik nu nog niet aan toe. Voor mij is het echt stapje voor stapje en vooral niet op de zaken vooruitlopen. Ben daar toch flink op mijn bek mee gegaan de 1e keer ivf. Maar idd het is een een hele mooie serie. Rose

Hey Dandy, Heel naar en vervelend.....ik zou er ook niet vanuit gaan dat het meteen mis is. Dat schreef ik net ook al aan Nienke. Bloedtest is toch de officiele weg zou ik zeggen, maar ik kan me voorstellen dat je je wel even klote voelt. Om je handtekening te wijzigen en of aan te vullen ga je naar "gebruikersinstellingen". Dat zit rechts onder het kopje "site menu". Je klikt op "je gegevens wijzigen" en daaronder ergens staat "wijzig handtekening". Daar vul je in wat je in wil vullen en vervolgens druk je op de knop onderin "opslaan". Je hoeft die handtekening niet elke keer te wijzigen tenzij je natuurlijk iets te wijzigen hebt. Bij elk bericht wordt je handtekening automatische meegenomen. Sterkte, Rose

Hey Nienke, Wat vervelend en naar. Het is wat het is en het is reel dat je nu denkt dat het mislukt is, maar ik zou het toch niet zomaar opgeven. Ik zou toch nog een (bloed) test laten doen als ik jou was. Heb je 1 of 2 laten terugplaatsen? Sterkte, Rose

Schapenwolkje bedankt.....als ik naar jou status kijk dan moet ik niet zo zeuren...jij moet voor een tp cryo behoorlijk lang wachten zeg...... Waarom eigelijk zolang? Nienke: BEDANKT! En heel veel succes morgen Knoer: die zere volle borsten (mijn tepels waren zo groot als doperwten) en rommelig en menstruatie gevoel in mijn onderbuik had ik de vorige keer ook, maar daar is niets uitgekomen. Maar goed, nu ik helemaal niks voel ben ik daar ook niet blij mee.....tis gewoon vermoeiend dit. Witje: wij gaan geloof ik gelijk op.....ik ga ook maar iets zoeken om te doen want hier wordt ik gek van. Fijn weekend, Rose

Hey Henne, Het kan van alles zijn. Heel veel succes en ik hoop voor je dat het goed komt. Het kan trouwens toch ook echt innestelingsbloed zijn. Het hangt er gewoon echt helemaal vanaf in welk stadium je embryo/cryo was ten tijde van de tp. Ik heb hier een mooie link waar ik veel aan heb gehad. Leerboek intensive-care ... - Google Books Het hele leerboek is interessant, maar is wel echt bedoelt voor ntensive-care-verpleegkunde neonatologie. V.a. blz 61 is het interessant. Gewoon lekker lezen....een beetje bezigheidstherapie kan geen kwaad in deze barre tijden:-). Rose

Hey meiden, Zwangeren...........Gefeliciteerd! Ik moet 30 juni testen. Tot op heden voel ik niets, geen prontige, gevoelige volle borstjes (niet dat ik normaal theezakjes heb hoor, maar ik ben ook geen 16 jr meer), geen opgeblazen gevoel, misselijk, menstruatie achtige pijntjes. Gewoon helemaal niets. Ik heb af en toe wat steken, maar dat had ik de vorige keer ook en zover ik begrijp heeft er de vorige keer geen innesteling plaatsgevonden (kon men zien aan de hsg waarde). Ik kan me voorstellen dat die steken worden veroorzaakt door het opnemen van de utrogestan, maar goed, niets is zeker. Zit hier een beetje duimen te draaien op vrijdag. Ik heb maar niets afgesproken met vrienden, voordat ik het weet zit ik aan de wijn van de stress. Best eenzaam zo...dit wachten. Stilletjes op mijn werk, stilletjes thuis op de bank....hmmmmm.....eenzaam. Ik maak me net als iedereen hier zorgen. Voel ik iets, voel ik niets. Ik ben er eigenlijk toch ook wel achter dat het geen ruk uitmaakt wat ik voel. De laatste keer voelde ik van alles, elke dag wel duizend dingen. Bleek dat het vruchtje zich niet eens had ingenesteld (na een dag of 4 gebeurt dat, geloof ik). Ik had daarna toch wel een beetje het gevoel alsof ik mezelf 11 dagen in de zeik had genomen met mijn gevoel. Het is gewoon maar weer afwachten. Test ik eerder dan gepland en de test is negatief, dan wil ik voor alle zekerheid uiteindelijk toch de bloedtest afwachten en of ik ga aan de wijn van ellende omdat het dan mislukt lijkt. Test ik positief dan durf ik het niet te geloven en moet ik toch wachten tot die bloedtest datum. Al met al denk ik dat ik ook gewoon een voorstander ben van wachten tot die beruchte datum. Wat een gedoe.... Ik ga maar weer elders kijken en stil zijn.....nog een dikke week wachten.......pfffffffff. Suc6 voor iedereen, Rose

Voor de 2e x in juni 2009 op het wachtbankje en het is wederom erg spannend. Suc6 voor iedereen. Rose

ik wacht ook.....ik vind het zo spanned dat ik er helemaal stil van wordt.....

Gefeliciteerd Mijnbaby! Wat fijn voor je.....

Hey hallo, Ik zit in een dip en heb behoefte aan succes verhalen en gelukkig lees ik deze ook op dit forum. Bedankt daarvoor. Wel vraag ik me af of het anderen gelukt is om zwanger te worden na de 1e IVF poging zonder dat er een TP heeft plaatsgevonden? Is het de 2e, 3e keer gelukt en hoe dan? Liefs,

Hallo, Gisteren las ik op http://www.nu.nl het volgende: Belangenvereniging wil ivf-verlof Klik hier: http://www.nu.nl/gezondheid/1933977/...vf-verlof.html Ik ben wel een voorstander. Niet omdat ik nou thuis zo graag wil kniezen, want God, wat ben ik blij dat ik een baan heb tijdens dit traject. Werken en afleiding is echt heel erg okee!!!!! Liever dat, dan alleen maar stilletjes thuis hangen, in mijn eigen verdriet. Maar zeker na een mislukte actie (en zeker de 1 keer) is het niet verkeerd om daar even van bij te mogen komen en af en toe als het teveel is verlof te nemen/vragen. Het zijn toch wel levenskwesties waar we het hier over hebben. Ik bedoel nadat er de 1e keer geen tp had plaatsgevonden mocht men mij gerust afvoeren. Ik heb mij 1 week ziek gemeld en ben daarna weer gaan werken. Dat terwijl de frustratie soms zo groot is dat ik echt het idee heb dat ik tegen het plafond aanvlieg. Niet prettig voor jezelf , maar vooral voor je collega's niet. Ik ben benieuwd wat jullie vinden. Maar ook hoe men zich nou echt voelt na een mislukte actie qua, werk, lusteloosheid, boosheid etc. Liefs,

Hallo, Gisteren las ik op http://www.nu.nl het volgende: Belangenvereniging wil ivf-verlof Klik hier: http://www.nu.nl/gezondheid/1933977/...vf-verlof.html Ik ben wel een voorstander. Niet omdat ik nou thuis zo graag wil kniezen, want God, wat ben ik blij dat ik een baan heb tijdens dit traject. Werken en afleiding is echt heel erg okee!!!!! Liever dat, dan alleen maar stilletjes thuis hangen, in mijn eigen verdriet. Maar zeker na een mislukte actie (en zeker de 1 keer) is het niet verkeerd om daar even van bij te mogen komen en af en toe als het teveel is verlof te nemen/vragen. Het zijn toch wel levenskwesties waar we het hier over hebben. Ik bedoel nadat er de 1e keer geen tp had plaatsgevonden mocht men mij gerust afvoeren. Ik heb mij 1 week ziek gemeld en ben daarna weer gaan werken. Dat terwijl de frustratie soms zo groot is dat ik echt het idee heb dat ik tegen het plafond aanvlieg. Niet prettig voor jezelf , maar vooral voor je collega's niet. Ik ben benieuwd wat jullie vinden. Maar ook hoe men zich nou echt voelt na een mislukte actie qua, werk, lusteloosheid, boosheid etc. Liefs,

Hey Bianca, Wat lullig! Maar angst is een slechte raadgever. Zeker als je dit graag wilt. Ik zou zeggen ga ervoor! Hoe moeilijk ook. Het is niet lekker gegaan, dat is duidelijk. Ik vind het op zich ook echt heel raar dat men constant alleen maar positief is gebleven. Mijn gyn houdt continue een slag om de arm want zo precair is ivf!!!!!! Gedurende het hele proces kan er van alles misgaan. Dingen die zij, noch jullie vantevoren kunnen voorzien. Maar je hebt er nog eentje over. Probeer, daar blij mee te zijn! Angst, onzekerheden horen hier allemaal bij, maar probeer het van je af te zetten. Het komt vast goed. Liefs,

Hey hallo, Nu na de 1e keer heb ik het aan een paar vrienden verteld. Zij weten ook van de hoed en de rand. Een paar andere weten wel dat we er mee bezig zijn maar weten niet waar we staan in het traject. Ze informeren wel, maar ik vind het te moeilijk om er diep op in te gaan en hou me op de oppervlakte. Zijn familie weet het wel. Bij mij weet alleen mijn zus het. De vragen van mijn moeder omtrent IVF zou ik niet aankunnen. Mijn moeder is het type van bang uitgevallen, doemdenken, teveel vragen, andere cultuur etc. Het zou voor mij alleen maar frustrerend werken. Bovendien wil ik ook ooit op een dag tegen haar kunnen zeggen......Mam, ik ben zwanger en verder geen poespas. Op mijn werk heb ik niets verteld. Ik zit wel te overwegen om het wel te doen. Voelde me n.l. best behoorlijk klote nadat die tp niet had plaats gevonden en nog steeds. Nu 3 weken geleden! Ik heb me 1 weekje ziek gemeld omdat ik het gewoon niet meer trok. Daarna gewoon weer gaan werken en het voelt nog steeds shit. Zeker na zo'n 1e keer. We gaan wel door en dat voelt goed, maar toch. De angst dat het toch misschien echt niet gaat lukken zit er nu pas goed in. Ik ben best behoorlijk kribbig op mijn werk, kan weinig hebben en heb af en toe het gevoel dat ik niet meer weet waar ik het moet zoeken van ellende. Ik heb het gevoel dat ik het wel kan uitgillen van frustratie. Ik sta best stevig in mijn schoenen, maar toen die tp niet doorging kon men mij gerust afvoeren. Hoe lullig ook dames, maar ineens voel ik me toch minderwaardig en heb ik het gevoel dat ik bij het loosers clubje hoor. Ook al weet ik dat ik er niet zo naar moet kijken. Maar het is dat gevoel wat wij kennelijk allemaal wel one way or the other voelen. En dat voelt miljoen keer ruk! Ik probeer positief te zijn, maar het lukt me nu zeker niet. Van de week vertelde een collega dat ze zwanger was. En ik gun het haar zo maar tja, ik hoef jullie niet te vertellen dat ook dit toch wel megaklote voelde. Het is simpelweg het verlangen naar iets waar je geen grp op lijkt te hebben. Waarom zij wel en ik (jullie) niet! Ik denk dus dat ik het wel ga vertellen op mijn werk. Ik vind het moeilijk want ik heb geen zin in medelijden en of een hoop vragen, maar goed, misschien ontvang ik wel een hoop begrip. Me shit voelen, niemand die weet wat er aan de hand is, en het feit dat mensen dan toch maar zelf conclusies gaan trekken, wat misschien juist in mijn nadeel kan werken is ook niet echt wat ik wil. Ik ga er nog maar een nachtje over slapen. Alles in mijn lijf zegt NEE, niet vertellen. Maar ik geef liever openheid dan dat men zelf conclusies trekt en ik het niet meer recht kan lullen. Trouwens ik las op nu.nl het volgende: Belangenvereniging wil ivf-verlof http://www.nu.nl/gezondheid/1933977/belangenvereniging-wil-ivf-verlof.html Ik ben wel een voorstander. Niet omdat ik nou thuis zo graag wil kniezen, want God wat ben ik blij dat ik een baan heb tijdens dit traject. Werken en afleiding is echt heel erg ok. Liever dat dan alleen maar stilletjes thuis te hangen in je verdriet. Maar zeker na een mislukte actie is het niet verkeerd om daar even van bij te mogen komen en af en toe als het teveel is. Het zijn toch wel levenskwesties waar we het hier over hebben. Liefs,

Ik zit bij Avero en ik moest ook toestemming vragen. Ik heb een formulier ingevuld die ik kon downloaden op de website van Avero. Ingevuld en opgestuurd. Formulier was meer, waar en bij welke gyneacoloog. Binnen een paar dagen had ik antwoord. Het is gewoon een formaliteit. Ik kan me best voorstellen dat ze het vragen. Stel je betaald je maandelijkse premie niet of niet naar behoren en je gaat het hele traject in.....en je zorgverzekeraar ontvangt maanden later peperdure facturen.......ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Zoals ik al aangaf het is puur een formaliteit. Overige gegevens hebben ze, denk ik, gewoon opgevraagd in het ziekenhuis. XXX

Die ervaring heb ik niet. Maar het hele voortraject viel mij echt ontzettend mee! Ik had echt hel verwacht wat de hormonen betreft. Echo's waren ook prima te doen. Ook de punctie verliep goed. Slaappil en verdoving. Wel achteraf wat kramp hier en daar, maar dat was goed te verhelpen met ibruprofen. Succes! XXX

Dank voor je reactie. Vandaag maar weer gaan werken en toch overviel mij het verdriet weer even. Ook een beetje geirriteerd omdat ik "iets leuks" moest schrijven op een beterschapskaart voor een collega. Er flitste toch een beetje door mijn hoofd heen "een kaart voor zoiets lulligs als een griepje, zeker als je het vergelijkt met wat ik nu net heb meegemaakt". Ja, toen herkende ik mezelf toch even niet meer. Lekker onredelijk en ook niet heel objectief. Ik hoop niet dat ik een bitter wijf wordt hiervan. Bovendien heb ik er immers zelf bewust voor gekozen om het niet te vertellen op mijn werk: A.) ik heb niet zo'n zin in medelijden en blikken waarin je "och, arme meid" in leest B.) ik heb een leidinggevende functie en ik vind het daardoor toch een beetje moeilijk om het aan de grote klok te hangen. Ik moet toch een beetje de boel oppeppen daar ipv andersom (misschien schaam ik me stiekem toch ook een beetje, ik wil het niet, ik vind dit ook absoluut geen reden om me te schamen, maar er gaat zoveel door dat hoofdje heen. Ergens is het ook fijn dat ze het niet weten, ik wordt er op deze manier ook niet elke keer mee geconfronteerd). En ik ben ook blij te weten dat ik mijn verhaal, mijn onzekerheden, verdriet hier zo nu en dan kwijt kan. XXXX

Hallo Henne en Moon, Dank voor jullie feedback. Wij gaan zeker meteen door, mits we volgende week natuurlijk te horen krijgen dat het voor ons echt hier eindigt. Maar kan me dat niet echt voorstellen. In principe is er gedurende het proces niets raars geconstateerd. Behalve toen we het overlieten aan die mannen in witte pakken...;-)......ach ook zij hebben waarschijnlijk hun ultieme best gedaan, daar in dat lab. Ik heb er vandaag ook meteen voor gezorgd dat ik weer op de lijst voor de volgende ronde sta ook al heb ik nog geen concrete uitslag. Hoe dan ook ik wil echt zo snel mogelijk door. Het hele traject en die hormonencircus is mij n.l. echt onwijs meegevallen. Ik had verwacht dat het allemaal veel erger zou zijn. Vandaag ook maar ingeschreven voor een acupunctuur behandeling. Vriendinnetje had het er ook al over en tja, baat het niet dan......, maar heb er vandaag toch wel goede verhalen over gelezen en is ook wetenschappelijk bewezen dus ook dit ga ik met volle overtuiging aan. Mbt ICSI, Kwaliteit van het zaad is juist heel erg goed bij ons, maar ik las ergens dat het verschil tussen ivf en icsi = dat bij ivf de zaadjes op een natuurlijke manier naar het eitje zwemmen en bij ICSI het beste zaadje van de man in het eitje wordt geprikt. Ik heb liever het laatste dan weet je tenminste dat het erin zit. Ik begrijp dat het dan ook allemaal nog mis kan gaan......dus...het is idd gewoon afwachten, maar weer en hopen dat het de volgende keer wel goed gaat. Nou Henne en Moon, bedankt voor de morele steun en heel veel succes. Ik hoop dat de uitslag op 4 maart en 9 maart positief is.....geeft mij ook weer een beetje hoop:-) XXX

Goedemiddag allemaal, Doordat ik een kleine verkleving heb aan 1 eileider hebben wij meteen gekozen voor IVF. De 1e IVF poging is inmiddels achter de rug. Het hele traject liep voorspoedig. Vandaag stond de tp ingepland. Echter kreeg ik gister een telefoontje dat er geen bevruchting heeft plaatsgevonden. Volgende week horen we meer van onze gynaecoloog. Het voelt zo niet eerlijk. Alles ging zo voorspoedig. Er groeide 7 follikels, waarvan 3 goede eitjes. Het was wel weinig maar tja, kwantiteit zegt natuurlijk niks over de kwaliteit, zei de verpleegsters nog. Zover ik heb begrepen hebben ze alledrie wel gebruikt gedurende die bevruchting. We hebben zoveel vragen. Het enige wat we voor nu te horen hebben gekregen is dat tijdens de bevruchting de deling niet goed is verlopen. Ik begrijp het niet zo (of wil het misschien niet begrijpen:-) - Heeft er dan wel bevruchting plaatsgevonden - Waarom nog 2 eitjes gebruiken als het al met 1 niet goed gaat. Waarom dan niet 1 gebruiken voor IVF en die andere voor bijv. ICSI of haal ik nu dingen door elkaar - Waardoor heb ik zo weinig eitjes geproduceerd (linker eileider werkte niet mee gedurende dit traject, dat terwijl maanden geleden bij de test beidden wel werkte). Het blijft misschien toch allemaal een beetje giswerk. Maar toch wil ik vragen of iemand een soortgelijke ervaring? Ik zit al de hele dag te denken hoe, wat, waar en vooral waarom. Maar goed, misschien moet ik ook niet zeuren het is per slot van rekening de 1e keer en ik zie ook wel in dat velen hier toch al heel, heel erg lang mee bezig zijn. In ieder geval heel veel succes voor iedereen! XXX