Hey hallo,
In eerste instantie heb ik ook niet aangegeven dat ik bezig was met ivf en dat werkte prima. Maar na een aantal pogingen kwam ik toch in het nauw. Gewoon, verdrietig, weer een jaartje ouder, vriendinnen die wel zwanger werden, Michael Jackson ging ook nog eens dood (zag mijn jeugdigheid uit mijn handen glippen..hahaha) etc. En toen heb ik besloten om het te vertellen.
Ik moet jullie zeggen dat ik het zoooooooooooooooo verdomde moeilijk vond. Ook omdat ik een leidinggevende functie heb. Heb het aan mijn directe baas vertelt en ja, de eerste paar weken voelde ik me enorm kwetsbaar, maar eigenlijk, overall voelt het nu heel goed. Ik had wel het voordeel dat ik alle puncties en TP's in mijn eigen tijd had gedaan. Men vond dat echt belachelijk, maar daardoor had ik ook wel goodwill gekweekt.
Mijn voorstel is om het met de Arbo en je baas te bespreken. Op tafel ermee met z'n allen en hoe moeilijk ook, je gevoel uitspreken. Dat je de indruk krijgt dat je weg moet omdat je bezig bent met ivf etc. Laat je werkgever ook aangeven waarom hij/zij die beslissing genomen heeft. Misschien (ik weet en denk dat niet) spelen er hele andere strategische dingen, wat niets met ivf te maken heeft. Ik speel nu even de duivel; maar je zit nu ook in een enorme emotionele rollercoaster en het kan evengoed een andere reden hebben. Ik kan me voorstellen dat je heel erg gekwetst bent, maar het kan zomaar zo zijn dat het niets daarmee te maken heeft. Jij weet dat het beste.
De arbo dienst (mag je hopen) is onafhankelijk dus eis een gesprek met de Arbo en je werkgever en leg je shit op tafel.
Ik ben er echt van terug gekomen, maar openheid en eerlijkheid werkt het best. En het is heel professioneel om het op deze manier te doen. Leren al de werkgevers nog eens van.....
Liefs,
Rose