MarMira

Nou, jullie hebben me blijkbaar ook al tot hopeloos geval bestempeld, want ik krijg niet echt veel reacties meer... *sprak ze enigszins verdrietig*. Toch nog maar even een update. Vanmorgen de COLA-screening gehad en alles zag er op het eerste gezicht OK uit. Geen verschrompelde eierstokken of andere engigheden, alles keurig in orde, genoeg wachtende follikels, BMI, bloeddruk, alles a big fat stamp of approval! Toen het bloedprikken, ben nu weer 10 buisjes armer. En nu maar weer zes (!) weken wachten... Gelukkig zit onze vakantie ertussen, dat zal de tijd iets draaglijker maken. Ik heb geen idee wat ik te horen ga krijgen. Zullen ze toch iets zorgwekkends vinden in de bloedsamples? Of helemaal niets en hebben we gewoon pech gehad? En hoe nu verder? Mogen we nog wel verder? Zes weken... pfff...

Nou Caroline, je bent in elk geval wel consequent - de hobbels blijven komen deze ronde. :dontknow: Hou vol hè, deze zware wachtweken!

Nou, we zijn weer helemaal over tot de orde van de dag, terug in de wachtmodus... Ik heb samen met mijn ouders een uitgebreide vragenlijst ingevuld over de hele familie, maar daar komt volgens mij helemaal niets schokkends uit. Niemand vroeg in de overgang, en niemand met kinderloosheidsproblematiek. Ik kon over mijzelf ook op alle enge dingen 'nee' antwoorden, dus kom maar op met dat spreekuur! Ben wel benieuwd wat ze allemaal gaan bekijken - BMI, bloeddruk, geen reden tot zorg denk ik. En hormoonspiegel - tja, daar heb ik geen idee van... daar zal wel iets uitkomen vrees ik. En zo niet... misschien is het toch de stress van de afgelopen maanden geweest (ziekte vader, verhuizing ouders waarbij wij heel veel hebben moeten bijspringen, en dan de oplopende stress van drie pogingen) en gaat het allemaal een stuk beter als ik straks lekker vakantie heb kunnen vieren. Who knows? Ik moet wel positief (proberen te) blijven, want wat is het alternatief hè... Maar wat ben ik jaloers op al diegenen bij wie de zwangerschappen aan komen waaien, en wat zou ik graag willen dat ik nog in de gemoedstoestand verkeerde van rond mijn 1e poging - gezonde spanning en het gevoel 'het kan maar zo lukken'! Voor mijn gevoel ben ik er toen zo dichtbij geweest en lijkt de vervulling van onze droom nu verder weg dan ooit....

Jemig Caroline, dat verzin je toch niet?!? Ik blijf erbij, zoveel 'aanloopmoeilijkheden' móeten gewoon wel tot een goed resultaat leiden!! Veel succes de komende, alweer stressvolle, dagen!

Hoi Caroline, Fijn dat je de logistiek toch nog geregeld hebt kunnen krijgen (ik kan me je stress levendig voorstellen...!) en ik hoop dat de punctie is meegevallen en je een mooie opbrengst hebt!

Ik ben het helemaal met je eens Mart.... je zou soms willen dat je in de toekomst kon kijken hè, dat zou zoveel angst en stress schelen... Aan de andere kant moet je ook iets te dromen overhouden...!

Hm, misschien moet ik die acupunctuur toch maar overwegen dan... Ja Mart, jij bent nog eens een aantal frustrerende en verdrietige rondes verder dan ik... ik duim voor je hoor!!

Inderdaad grappig, Mart! Tja, de hele situatie is al zo frustrerend en verdrietig en dan maak ik me ook nog druk om die paar extra kilootjes, waardoor ik me inmiddels behalve een probleemgeval ook nog onaantrekkelijk voel. Tijd om dat aan te pakken dus! Overigens kwam mijn totaal niet zweverig aangelegde broer met de tip om toch iets te doen om wat ontspanning in de situatie te brengen, dus iets van ontspanningsoefeningen of acupunctuur. Heb er nooit in geloofd, maar ik lees zo her en der wel positieve verhalen over acupunctuur, dus misschien moet ik me er eens in verdiepen. De hele situatie begint me zo langzamerhand wel een beetje boven het hoofd te groeien namelijk...

Jeetje Caroline, je maakt het wel spannend! Wel een raar verhaal hoor, dat die artsen steeds totaal verschillende dingen zeggen. Je zou bijna geneigd zijn ze een keer tegelijkertijd aan je echo-bed te sleuren en ze het samen te laten uitvechten, toch? Sterkte, de komende dagen!

Bedankt, dames. Ik ben alweer wat meer gelaten over het geheel. Ik kan nu niets anders dan maar weer afwachten tot ik ongesteld word en dan snel die afspraak inplannen. In de tussentijd heb ik een ander doel gevonden; ik ga mijn pijlen richten op fit en slank worden, zodat ik mij straks op vakantie (eind juli) weer op mijn gemak voel in mijn velletje en ook weer fijn in mijn zomerkleding pas...! Verder ga ik proberen nog wat andere gezondheidsklachten te tackelen, die noodgedwongen zijn blijven liggen. Ik moet gewoon een doel hebben om naar toe te werken, om de komende onzekere periode te overbruggen. Ik voel me wel een probleemgeval zeg....

Thanks dames, ik doe mijn best... COLA staat voor Cyclusstoornissen... en de rest weet ik niet; in elk geval gaan ze daar kijken of er een reden gevonden kan worden waarom ik zo slecht op de stimulaties reageer.

Nou, de beslissing is ons uit handen genomen, en misschien maar beter ook. Ik werd gebeld dat ze, onze eigen twijfels in aanmerking nemende, het nogmaals hadden besproken en weinig kans zagen voor de kleine follikels dus toch wilden cancellen. Ik moet nu een afspraak maken bij het COLA-spreekuur waar ze mijn hormoonhuishouding / cyclus gaan bekijken, alvorens weer verder te gaan met de behandeling. Ik ben wel blij dat we zelf geen knoop hebben hoeven doorhakken, maar ik vind de fase waar we nu weer in zijn aanbeland wel ontzettend beangstigend...

Jee Caroline, wat gaat het goed bij jou!! Houen zo!!

Bedankt dames, voor jullie berichten. We zijn nog steeds 'bespreekgeval'; ik heb vanochtend bij de echo mijn twijfels duidelijk uitgesproken nadat ik gistermiddag werd gebeld dat ze wel door wilden gaan. Nu zou deze arts het vandaag nogmaals in het team bespreken en me dan bellen. Ik wil graag weten waarom zij door willen gaan; omdat ze denken dat het van nu af aan alleen maar minder kan worden?! Of omdat ze twee à drie follikels gewoon acceptabel vinden? Inmiddels waren de kleintjes ongeveer 12 en 13 mm en de grootste 20; als we doorgaan is de punctie donderdag. Escape IUI is geen mogelijkheid omdat de zaadkwaliteit daarvoor te laag is... Wat wij eigenlijk willen (áls we besluiten te stoppen) is de volgende keer juist weer een minder hoge dosering. De arts gaf aan dat er bij mij sowieso altijd maar weinig eicellen klaarliggen, dus dat het er nooit 15 ofzo zullen worden. Bij de 1e poging begonnen we met 150 en hebben we halverwege opgehoogd; toen zijn er een stuk of zes follikels mooi gelijk op gegroeid alleen hebben we wat langer moeten spuiten. Bij de hogere doseringen is er dus steeds vanaf het begin 1 of 2 hele dominante follikel(s) waardoor de rest niet echt meer een kans lijkt te krijgen. Onze lekenconclusie is dan, voor zover je conclusies kunt trekken na drie rondes, dat we liever wat langer maar minder spuiten! Na de vorige keer hebben we dat ook al aangekaart maar toen wilden ze er niet van weten. Deze arts zei er niet gelijk nee tegen. Dus wellicht is dat nog een optie... Hoe dan ook... we weten het nog steeds niet! Ergens wil ik het liefst door, je weet maar nooit of het 'gouden eitje' er tussen zit. Als we stoppen, hoe lang moeten we dan weer wachten? Ondertussen verslechtert de situatie rond mijn vader (ernstig ziek) heel hard, dus ook daarom wil ik eigenlijk niet nóg langer wachten... maar misschien moet dat geen overweging zijn. Tsja... Bedankt voor de steun! Ik heb het een tijdlang zonder het forum gedaan, maar ik ben nu toch wel erg blij met jullie!!

Nou, het was vanochtend zo mogelijk nog negatiever; deze arts kon in totaal zelfs maar 3 follikels vinden waarvan 1 heel kleintje; 1 van rond de 19 mm en 1 van 12. Geen verklaring waarom het zo slecht gaat; nadere onderzoeken zijn er niet (zeggen ze). En uit wat ze zei proefde ik dat onze ICSI-dagen zijn geteld... blijkbaar ben ik niet of nauwelijks (meer?) te stimuleren... Ze hebben het in het team besproken en willen toch de punctie laten doorgaan, waarschijnlijk omdat ze dus toch niet verwachten dat bij een volgende ronde het resultaat hoger is. Maar dat zijn dan dus twee, maximaal drie follikels, hoe groot is de kans dat daar een embryo uit ontstaat?! Morgen moet ik terugkomen voor nog een echo en dan moet de knoop worden doorgehakt. Besteden we onze laatste poging aan deze minimale kans, of nemen we de gok en breken we af, met het risico dat er een volgende ronde misschien wel helemaal geen resultaat meer te behalen is... wat een duivels dilemma!! Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet.... ik ben nog geen 34, het leek zo goed te gaan in het begin, steeds topkwaliteit embryo's alleen nog geen zwangerschap maar prima kansen. En zijn we dan nu opeens al aanbeland bij het punt dat we moeten gaan accepteren dat onze kansen zeer minimaal zijn geworden?

Lieve dames, dank voor deze virtuele arm om mijn schouder; die had ik even nodig! Ik spuit met 300 IE Gonal-F i.c.m. Orgalutran (was vorige pogingen cetrotide, maar daar reageerde ik steeds overgevoeliger op en dat heeft toch geen invloed op de stimulatie). Ben begonnen met 150 IE Gonal bij poging 1, daarna 225 IE en nu dan dus 300 IE. We zeiden dus vanmorgen ook al tegen elkaar dat we 'de volgende keer' een ander hormoon willen! Het gekke is dat er de vorige keer op dag 5 (!) met die lagere dosering al haast meer te zien was dan nu op dag 6. En in totaal heb ik toen maar 10 dagen gespoten, dus dan is dag 6 wel een redelijke dag voor een 1e FM, zou je zeggen. We moeten maar weer gewoon afwachten.... Liefs, MarMira

Nou, nee dus... het zag er helemaal niet hoopvol uit vanmorgen.. er waren maar twee grotere en een paar kleintjes te zien, dus die maximale dosering haalt helemaal niets uit bij mij. Het lijkt wel, hoe hoger de dosering hoe minder follikels. Ik trok het even helemaal niet meer vanmorgen, heel genant in tranen het ziekenhuis uit. Waarom is het ons niet gegund? Wat is er mis met mij dat die stimulatie niet of nauwelijks aanslaat? Maandag terug voor de volgende echo maar wat moeten we nou als het zo minimaal blijft... stoppen en een volgende ronde nog een keer proberen? Of doorgaan omdat meer er blijkbaar niet in zit? Die keuze kan bij ons wel het verschil betekenen tussen een vergoede poging of zelf in de buidel tasten... Ik ben even helemaal in mineur.

Thanks Caroline!! Ik begin een beetje zenuwachtig te worden voor morgenochtend... wat zou er te zien zijn? Zou het dit keer wél een beetje gaan lukken met de (gelijkmatige) groei? Brrr...

Ik ben in april 2008 met de pil gestopt; in februari 2009 zaten we voor het eerst bij de fertiliteitsarts (omdat we al vermoedden dat er iets niet in orde was). In maart 2009 hadden we de eerste intake in het UMC en nu, een jaar en drie maanden en twee mislukte ICSI's verder zijn we net begonnen met poging drie. We gaan in principe door 'tot het gelukt is', maar dat is ook mentaal nodig voor mij omdat ik ab-so-luut niet de gedachte wil toelaten dat het nooit gaat lukken. Hoe het echt gaat lopen, zal de tijd ons leren...

Het is de bedoeling dat er met deze hoge dosering (300 IE) Gonal-F nou eindelijk eens wat meer follikels gaan groeien... de vorige keer waren het vanaf het begin twee hele dominante, en toen is de rest dus ook maar heel moeizaam bijgetrokken (met dus uiteindelijk ook maar een zeer mager resultaat). De arts hoopte dat een nóg hogere dosering me 'over het dooie punt' heen zou trekken zodat er meer follikels enigszins gelijk op gaan groeien. Ik vind het wel heel spannend.... Het is toch elke keer maar afwachten wat je lichaam gaat doen hè. De vorige keer heb ik 9 dagen Gonal gespoten, dus ik ben benieuwd hoe het nu gaat. Ik kan me niet voorstellen dat het nóg korter zou kunnen worden.

Jemig Caroline, wat een gedoe zeg!!! Ongelooflijk... Sterkte hoor meid!

Jep, het korte protocol, maar wellicht nog korter dan jij dan; want ik moet vrijdag (dag 6) al komen voor de FM en de vorige keer heb ik in totaal maar 10 dagen gespoten. En dit keer ook nog de maximale dosering Gonal, dus ik vind het wel spannend... (en wat een enorme hoeveelheid vloeistof ging er mijn buik in zeg, ik dacht dat er nooit een eind aan zou komen!!).

Lieve meiden, dank jullie wel voor de fijne berichtjes! Meiske, wat moet het voor jou een beladen poging worden en wat kom je ontzettend sterk over in je berichten op dit forum. Ik heb heel veel respect voor je!! Inmiddels ben ik ongesteld geworden, iets vroeger dan verwacht zelfs dus de 1e spuit zit er al weer in (gisteren) en de 1e echo is ook afgesproken. Caroline, we gaan er dus inderdaad weer voor, en nog precies tegelijk ook hè, las ik in jouw topic! Succes meid!!

Dag dames, na hele lange tijd haal ik toch nog maar een keer mijn eigen topicje naar boven. Inmiddels is onze 2e poging in maart/april zeer teleurstellend verlopen (maar 4 goede eicellen en 1 embryo) en dus ook weer mislukt. Inmiddels staan we in de startblokken voor poging nummer 3. Ik had nooit verwacht zo snel al aan het 'eind' terecht te komen... Ik heb me lang kunnen vasthouden aan de positieve statistieken voor stellen in onze situatie (slecht zaad maar vrouw helemaal gezond) maar inmiddels weet ik echt niet meer waar ik het vertrouwen vandaan moet halen in verdere pogingen. De arts wilde (nog?) niet horen van verdere onderzoeken bij mij, zij blijft nog steeds volhouden dat het gewoon pech is, omdat de weinige embryo's die ontstaan wel steeds topkwaliteit zijn. Maar ja, wat koop je daarvoor als je vervolgens toch niet zwanger raakt... Maar goed, ik heb nu inclusief cryo 3 TP's achter de rug, dus wellicht ben ik gewoon te ongeduldig. We gaan deze ronde voor de maximale dosering van 300 IE Gonal-F en daarbij krijg ik orgalutran i.p.v. cetrotide omdat ik daar de laatste keren erg allergisch op reageerde. Als het nu nóg niet lukt om een groter aantal eicellen te verkrijgen, gaat dat dus ook nooit lukken, wat een angstig idee vind ik dat. Ik krijg ook een dormicum bij de punctie, want de laatste keer was ik helemaal naar van de zenuwen/angst. Ik zei half in tranen toen nog 'ik hoop dat ik dit nooit meer hoef te ondergaan' maar helaas... Anyway, ik had toch de behoefte om mijn verhaal een beetje met jullie te delen, al zal ik niet meer meedoen aan lijstjes en wachtbankjes. Liefs van MarMira

Hoi Henne, ik zou zelf in jouw geval zo snel mogelijk door willen. Je hebt waarschijnlijk genoeg positieve afleiding, en je bent dan in elk geval weer aan het werken aan je droom. Anders blijft het toch ook in je hoofd zitten, lijkt me. Ik heb nog nooit echt 'rust' genomen na een TP (behalve dan minder/niet sporten), ik zou ook gillend gek worden. Je bent er al zo veel mee bezig en om dan ook nog twee weken te gaan zitten duimen draaien...? Ik kan me niet voorstellen dat ik wél zwanger zou zijn geraakt als ik 2 weken op de bank was gaan zitten. Ik heb alleen het knopje 'stress-uit' nog niet weten te vinden, kan iemand me vertellen waar dat zit? Dat vind ik het meest onmogelijke advies ooit, geen stress hebben.... als dit hele traject iets met zich meebrengt, is het wel stress. Maar goed. Anyway, veel succes met je beslissing en je volgende poging (wanneer die dan ook mag zijn) en vooral heel veel plezier met je huwelijksvoorbereidingen en straks een prachtige bruiloft toegewenst!