Ik wil me graag even voorstellen. Ik ben DeeDee 32 jaar en inmiddels al 9 jaar bezig voor een kindje. Een aantal keer op de natuurlijke manier zwanger geworden maar in week 6/7 ging het telkens mis. In 2009 een curettage gehad vanwege een leeg vruchtzakje
Eind 2011 dan toch de medische molen. Het Erasmus blijkt een verademing te zijn in vergelijking met het IJsseland ziekenhuis waar ze nooit een kijkoperatie hebben willen doen om te kijken of ik endometriose zou hebben. Dit konden ze voelen en had ik niet werd er gezegd. In het Erasmus wordt er direct een kijkoperatie voorgesteld en wordt er inderdaad een milde vorm van endometriose gevonden. We kunnen starten met IUI. Maar stellen dit nog uit, in september 2011 is een goede vriendin van ons om het leven gebracht door haar ex vriend en op het moment dat we kunnen starten beginnen ook de rechtszaken. Een zenuwslopend iets dus we willen even rust.
Begin 2012 wordt ik in 6 weken thuis 4 keer ongesteld en de pijn is ondragelijk. Dus terug naar het ziekenhuis, waar Lucrin wordt voorgesteld en zodoende 3 maanden op de Lucrin en direct daarna IVF. Ik had enorm veel last van de Lucrin, opvliegers, jeuk, duizelig, depressief, niet kunnen slapen. Toen ik dus aan de IVF begon was ik eigenlijk aan het einde van mijn latijn. Geen hele goeie start voor IVF. De IFV behandeling verloopt goed, alles netjes op schema, 12 eitjes, 8 embyro’s en zwanger na de terugplaatsing. Maar helaas mag het weer niet zo zijn. 3 dagen voor de echo heel veel bloedverlies en in het ziekenhuis is de test al negatief. Onze IVF arts verwijst ons door voor verder onderzoek. Maar op dat moment kunnen we het allemaal even niet aan. Nog steeds veel verdriet om het verlies van onze vriendin, de heftige rechtszaken en het hele IVF gebeuren, alles in mijn schreeuwt STOP!
Nu de draad weer opgepakt en uit verdere onderzoeken blijkt dat ik een verlaagde proteïne S waarde heb. Wat de kans op miskramen aanzienlijk groter maakt. We hadden besloten dat als er iets uit de onderzoeken zou komen en daar een simpele oplossing voor zou zijn dat we verder zouden gaan. Ik ben heel blij dat we eindelijk een arts hebben gevonden die echt luistert. En mijn er mankeert gewoon iets opmerking, heel serieus nam en zo’n beetje alles wat er kon mankeren aan vinkte op het bloedprik formulier. We wachten nu op bericht van de internist of ik aspirine moet gaan slikken of toch antistollingsmiddel. Volgende maand hebben we een gesprek bij de IVF arts over onze enige cryo. Al met al weer spannend, maar mijn gevoel is nu goed. Zit weer lekker in mijn vel, maar merk dat ik behoeft heb aan een plekje om te praten met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Dus vandaar hier aangemeld.