De pauzemeisjes

[EDR]

Ja bijzonder toch wel hé...lang leve internet.

Ik snap dat je zegt dat je liever eerder een miskraam krijgt dan later maar wat je als laatste zegt...je hebt ervan geproefd....dat blijft, of je nou kort zwanger bent geweest of langer. Wat me zo moeilijk lijkt is dat je langer de tijd hebt gehad om te dromen, na te denken over straks, namen, babykamer...kerst en oud en nieuw. Nou ja, je begrijpt me wel. En dan weer afscheid moeten nemen van al die dromen...pffff dat is toch onmenselijk?

[Sylvino]

Ja klopt Esther dat maakt niets uit, voor mij dan, kan niet voor andere spreken. Op het moment dat een test positief is weet je dat er iets van jullie aan het groeien is in je.

En dat blijft bijzonder. Het moment dat je een hartje hoort wordt het echt. Je begint idd te dromen over dingen, je begint naar kamertjes te kijken, kleertjes, je koopt iets.

Als dat dan wegvalt is dan hard.

 

Je gaat ook niet meer onbevangen een zw in. Er gaat natuurlijk al een (lijdens) weg aan vooraf dus onbevangen zijn we toch al niet meer maar als het dan is misgegaan ben je toch extra bang.

Net na de MA in 2008 wilde ik meteen door toen ik het groene licht kreeg. Ondanks dat het dus heel lang heeft geduurd voordat we weer positief testte was ik ook telkens opgelucht want je weet wat er kan gebeuren en dat er geen garanties zijn. De ww zijn al vreselijk maar de eerste wk van een zw helemaal. En ook daarna zijn er geen garanties dat het goed blijft gaan zoals we allemaal weten, ook van mensen op het forum.

Helaas waar een hartje klopt kan een hartje ook stoppen met kloppen zoals bij elk levend wezen, nogmaals geen garantie, dat is het leven.

Leven kan heel mooi zijn maar ook heel hard zijn.

Het leven is ondoorgrondelijk.

 

Beetje zwaar maar moest het even kwijt.

[spaatje]

Lieve Henne,

 

Geen idee hoe jij je voelt, geen idee wat ik tegen je moet zeggen, het was je zo gegund door zo veel mensen...wat goed dat jij en je man alleen maar sterker worden en dat woord samen..is zo belangrijk, zo is het begonnen samen, dat is iets wat bij ons altijd voorop heeft gestaan, en voor mijn gevoel is dat het belangrijkst. Heel veel sterkte voor jullie

[Gast Mart]

Als je eenmaal zwanger bent, kijk je direct vanaf het allereerste begin in de toekomst. In je dromen heb je je kleintje al in handen.

Je zoekt alles op en uit over hoe je kleintje er op dat moment uitziet.

Je doet je een voorstelling hoe hij of zij er uit zal zien, wat voor kleertjes het zal gaan dragen en in gedachten is je kinderkamer al klaar.

Alles zie je al voor je, je kunt het zo gek niet bedenken... en dan plotseling is het over. Ben je weer terug bij af.

Henne zoals jij het nu op dit moment ervaart, heb ik het ook ervaren in het begin (ook al was ik natuurlijk minder lang zwanger).

Alles gaat door. Je kunt niet stil blijven staan, en doet in een soort van roes/automatische piloot je dingen, maar toch kwam bij mij de klap.

Het is natuurlijk niet te zeggen dat dit jou zal gaan overkomen, maar dring je gevoel niet weg. Laat het op een gegeven moment wel toe, want dat moet!

 

Lieve Henne was jullie deze pijn en dit verdriet maar bespaard gebleven...

 

Esther, inderdaad op een angstige manier blijven dezelfde meiden hier op het forum steeds met grote tegenslagen zitten.

Hebben we elkaar daarom gevonden hier?

Ik weet het niet.

Ik vind het maar helemaal niks en verschrikkelijk unfair.

 

Henne pas op jezelf, heb ik al meerder malen gezegd, maar ik zeg het nog een keer.

En hopelijk komen jullie er sterker uit, maar je rugzakje is wel weer behoorlijk aangevuld.

Houd daar rekening mee!

 

Dikke kus.

[nel]

Ach Henne, Al je dromen ontploffen. Je angst is werkelijkheid geworden. Wat je schrijft is waar. Je doet het samen en komt er sterker uit. Maar het is een hele harde leerschool voor je relatie.

Had je dr v Os? Die heb ik ook, zo'n lieve vrouw.

 

En esther, het klopt dat je na een mk je dromen in een potje moet doen. Vergeten zal je het nooit,maar je moet weer verder. Sommige dingen blijven hangen. Zo zal ik nooit mijn uitgerekende datum vergeten. Maar als je een kinderwens hebt, ben je al aan het dromen, ook al ben je nog niet zwanger geweest. Het houd je op de been.

 

Het zijn wel pittige tijden hier. Een hele hoop emoties vliegen over het scherm.

Zo'n groepshug is dan wel erg fijn.

 

Dikke knuffel voor allemaal

[Henne]

Nel we hadden idd dr van os. Een schatje noemt mijn man haar, haha. Ik vind ze overigens allemaal heel erg aardig daar. Vanochtend belden ze ook al, dat ik dinsdag voor een curetage kan komen als we vanmiddag nog naar het pre operatieve spreekuur konden. Omdat dit vóór de afspraak op de ivf van vanmiddag was, belde ze erover, of ik dat erg vond. Ze houden zoveel rekening met je gevoelens, ze melden niet gewoon: je moet zo en zo laat er zijn want dan krijg je dinsdag een curetage. Nee ze vrágen of het uitkomt en of je het niet erg vindt dat ze erover bellen. Ik was er alleen maar blij mee. Weet nu precies waar ik aan toe ben en dat is fijn. Het weekend zal wel zwaar en raar worden. Aan de ene kant zie ik geen enkele reden om nog uit bed te komen, aan de andere kant voel ik me na weken moe en misselijk eindelijk weer redelijk fit en heb ik gek genoeg zin om dingen te doen. Ik voel me heel schuldig als ik het zeg, maar op een bepaalde manier heb ik mijn leven terug. Ach, die gedachte zal óók wel zelfbescherming zijn.

 

Omdat ik al die weken een slag om te arm gehouden heb, kan ik dit op het moment ergens nog als een mislukte poging. We hadden wel namen, maar dat hadden we al lang. We hebben geen spulletjes gekocht, we hebben nog niet naar kamertjes oid gekeken, ik had alleen -vanwege een kortingsactie- wat zwangerschapskleding gekocht. We verliezen in die zin dus niet een droom kindje, het is meer dat onze droom nog steeds geen werkelijkheid zal worden. We waren er alleen heel, heel dichtbij.

De klap zal zeker nog wel komen, maar ik ken mezelf na vijf pogingen ook redelijk goed en ik weet dat wij altijd heel erg snel weer vooruit kijken. En ook dat we telkens weer twee dingen besluiten: we gaan door tot er boven een ukkie in de wieg ligt, maar.....we zijn samen óók gelukkig.

 

Dus...ik ga maar eens douchen, boodschappen doen en dan vanmiddag meer dan een uur in het ziekenhuis zitten. Dat zal wel zwaar en confronterend zijn....

[ursela]

Hei henne, ik vind het fijn dat je laat weten hoe het met je gaat. je klinkt heel erg sterk. Ik ben verbaasd en ontzet dat het nu mis is gegaan. Ik snap er helemaal niets van. Henne, luister je naar mart? Doe je goed voor jezelf zorgen? Hou elkaar vast!!! Ik ben ook pas dingen gaan kopen na week 24. Pas toen ik echt honderd procent zeker wist dat er een levensvatbaar kleintje in me groeide.

Ik wilde eigenlijk nooit meer op het forum komen nadat ik jouw berichtje las. Ben nog steeds enorm verdrietig voor jullie, mijn man kreeg heel wat te verduren gisteren want vrolijk was ik echt niet tegen hem. Dat lukte niet als ik aan jullie denk en aan die mooie zwangerschap.

Henne, heel veel sterkte vandaag en morgen en overmorgen en overovermorgen.

[ursela]

Sylvie, in je onderschrift lees ik steeds over je zwangerschap en miskraam in april 2008. Wil je vertellen wat er toen is gebeurd?

[Sylvino]

Henne snap heel goed met je bedoelt dat je je leven terug hebt.

Als je weken zo ziek en moe bent geweest is het een verademing als je jezelf weer wat beter voelt.

Toch vond ik het ook een opluchting toen de curretage achter de rug was, je kan beginnen met herstellen, zo voelde het voor mij dan.

Je word nu geleefd en die klap die komt nog wel.

Fijn dat jullie steun krijgen vanuit artsen en verpleegkundige, dat is heel belangrijk.

Weet dat er veel mensen aan je denken.

Sterkte vanmiddag.

[Sylvino]

Hoi Ursela,

het was een MA met de 8 wk, bij de 7 wk hadden we een echo gehad met een mooi hartje. Werd ook verteld dat er nu bijna niets meer mis kon gaan en dat ik moest gaan genieten.

Paar dagen later werd ik heel ziek, was al behoorlijk ziek en moe van de zwangerschap maar ik kreeg maagpijn en begon nog meer over te geven.

Moeder was heel ongerust en man heel druk dus besloten dat ik opgehaald zou worden door mijn broer en dat ik naar moeders zou gaan om vertroteld te worden.

In de tussentijd werd ik steeds zieker en zag er blijkbaar erg slecht uit.

Overgeven bleef met maagpijn dus om 22.00 toch maar huisartspost gebeld en moest langskomen.

Maag tabletten gekregen, veilig voor gebruik zw en "uitzieken" ???

 

Hele nacht overgeven en volgende ochtend naar mijn oude huisarts, waar ik meteen terecht kon. Ze zag al meteen dat ik uitgedroogd was en moest meteen door naar het zkh.

Daar aangekomen meteen een echo maar wist al vrij snel dat het niet meer goed was. Arts begon van alles te vragen, vrij snel werd duidelijk dat er geen hartje meer was en toen vertelde hij dat het een tweeling was.

Meteen naar de echoscopiste met een beter echoapp. en idd het was een eeneiige tweeling waarvan echt net pas de hartjes van gestopt waren.

Dat is zwaar als je dan daar ligt en dat je te horen krijgt dat het een tweeling is waarvan de hartjes niet meer kloppen.

Meteen opgenomen, veel zorg van artsen en verpleegkundige, gelukkig een eigen kamer, wel op de kraam afd. maar dat kan niet anders.

Omdat ik bloed was gaan overgeven dachten ze aan een maagbloeding dus internist erbij, nou ja een heel circus, verder weinig van meegekregen gelukkig.

Alleen weigerde ik medicijnen omdat ik nog zwanger was natuurlijk, staat van ontkenning. Uiteindelijk 7 dagen in zkh gelegen en ook meteen gecurreteerd. Ze wilden me ook terug vervoeren per ambulance naar Rotterdam maar dat wilde ik niet.

Het was toch al een slecht film en allemaal zo onwerkelijk dat ik daar niet op zat te wachten.

Uieindelijk 5 verschillende artsen gezien en ze begrepen allemaal niet dat de tweelingzw gemist was. Daar waren ze nogal duidelijk over en dat was ook moeilijk want je bent niet 1 maar 2 kindjes kwijt.

De zw was ook gecompliceerd en had maar 5% kans van slagen dat beide kinderen geboren zouden worden.

 

Heel verhaal en het merk nu ik het teruglees dat het nog steeds moeilijk is en dat je toch dingen wegstopt want het leven gaat door.

Moeilijk, je voelt het verdriet van Henne omdat je weet wat het is.

 

Babeth hoe gaat het met jou? Heb je al even niet meer gehoord.

Hoop dat aslles goed is.

 

Dikke knuffel voor iedereen.

[Gast Mart]

Henne,

Ik ben wel blij te horen dat je je in ieder geval fit voelt.

Ik kan me ook wel voorstellen dat het nu als een opluchting voelt dat je niet meer zo ziek bent.

En bij de een is de klap misschien wel groter als bij de ander, maar toch voelt dit naar mijn idee niet hetzelfde als een mislukte poging.

Natuurlijk ben je erop voorbereid dat het mis kan gaan, want die kans is voor de 12 weken altijd nog aanwezig en ook na de 12 weken kan het nog mis gaan.

Maar de nasleep van de miskraam kán (met de nadruk op kan) nog heel vervelend zijn.

Het is niet zo dat we je wat willen aanpraten natuurlijk, want als jij je zo voelt als nu, is dat alleen maar mooi.

En hopelijk krijg je de klap natuurlijk helemaal niet, maar wat we alleen maar willen zeggen is, hou er wel rekening mee dat je toch nog een klap kan krijgen.

Wees er in ieder geval op voorbereid (voorzover dat kan) en wals niet over je gevoelens heen.

Want onverwerkt verdriet komt altijd ergens terug en het is niet te zeggen op welk moment of welk tijdstip.

 

Hou je taai meis!

[Tool]

ahh...Henne...wat lees ik nu...vreselijk meid...dit had ik niet verwacht en is jullie ook helemaal niet gegund...zo dichtbij en dan opeens toch zo ver weg...oneerlijk allemaal!

als ik je berichten zo lees, klink je heel nuchter, maar misschien is dat het geschreven woord en wordt je van binnen verscheurd en/of ben je misschien ook wel verdoofd. Gelukkig dat je er met je man over kan praten.

onbegrijpelijk...al zoveel meegemaakt en nu dit nog erbij...ik vertel mijn vriend ook alles over dit forum en die zal dit ook vreselijk vinden...ook al kennen we elkaar niet hier persoonlijk, we leven allemaal met elkaar mee, het goeie en het slechte nieuws...

meissie...zou je willen knuffelen als ik in je buurt zou zijn, doe het nu dan maar virtueel, maar wel gemeend en laat alles maar komen op zijn tijd...:knuf:

 

denk aan je!!!

 

liefs,

Nico

[Henne]

Jullie zijn lief!!!

 

Ik kreeg een berichtje van iemand: je bent een dappere dame.....toen dacht ik, nee hoor, ik ben alleen maar extreem praktisch. Dit is Henne in tijden van crisis. Mijn broertje heeft een tijdlang zelfmoordneigingen gehad in zijn pubertijd. Op momenten dat mijn vader en moeder dan letterlijk met geweld bezig waren te voorkomen dat hij de deur uitliep, ging ik doodkalm zijn psychiater bellen en vervolgens....soep koken. Mijn zus sloot zich op dat soort momenten huilend op in het toilet. Wat ik maar wil zeggen, ik ben niet extra stoer of onverschillig, ik sluit me ook niet af voor verdriet, maar iedereen gaat anders om met moeilijke en verdrietige situaties. Ik wilde niet voor niets ooit trauma-arts worden....ik blijf meestal gewoon heel kalm. En ja, de momenten van intens verdriet zijn er en blijven komen, dat zal ik heus niet ontkennen en ook niet tegenhouden. Maar ik ben vooral ook een doorzetter en een optimist. Mijn broer zei een keer: als ze jou in het water gooien dan zwem je naar de andere kant en klim je aan wal. En als ze je dan meteen weer terug mieteren, klim je er even hard weer uit.... dus ja, wij klimmen nu weer stug op de kant en gaan zien hoe het volgende week verloopt: worden we terug gegooid, of wordt er ergens een handje toegestoken om ons verder op de wal te helpen....

[Gast Mart]

Henne, ik herken je verhaal wel.

Zelf ben ik ook zo'n "stoere". Vallen, opstaan en weer doorgaan...we zullen wel moeten in tijd van crisis (zo is me dat geleerd).

Dit heb ik heel lang volgehouden na alle ellende die we als familie achter de rug hebben en dan gaat het natuurlijk niet alleen over m'n kinderloosheid e.d.

Maar de afgelopen mk is het me toch overvallen.

Toch wel door een flink dalletje gegaan hoor en nu het einde nadert, komt alle! ellende in m'n leven bij me bovendrijven.

Soms zo erg, dat ik niet meer weet waar ik het zoeken moet.

 

Wat ik dus helemaal niet had verwacht en wat ik normaal gesproken ook helemaal niet toelaat, is me toch overkomen.

En ik moet eerlijk zeggen dat ik het nu zo af en toe als het bovenkomt, toch maar toelaat.

 

Snappie wat ik hiermee wil zeggen?

 

[Gast Mart]

Lieve Henne,

Hoe is het vanmiddag gegaan?

[Henne]

Thanks Mart, snap precies wat je bedoelt. En het mág ook, dat toelaten, je hoeft niet altijd de sterkste en stoerste te zijn.

 

Vanmiddag was fijn. Eerst het pre operatieve deel, daar waren ze ook heel aardig. Toen nog een uitgebreide echo gehad om echt zeker te stellen dat het niet goed is. Ze heeft ook nog goed gekeken of ze iets zag dat een oorzaak kon zijn, maar ons ukkie zag er helemaal perfect uit, het is echt gewoon domme pech, of iets dat niet te zien en niet te achterhalen is. We hebben het nog even gehad over mijn angst dat onze embryo's genetisch nooit goed genoeg zullen zijn en dat we altijd voortijdig zullen stranden. Maar zij gaf aan dat zelf bij stellen met meerdere miskramen het genetische deel bijna nooit de oorzaak is en dat het ook heel vaak uiteindelijk wel lukt. Ze vinden dit ook meer een aanmoediging om door te gaan dan een ontmoediging. Het was een perfecte start en dat het nu fout is gelopen is echt heel uitzonderlijk.

 

Dinsdag krijg ik dus een curettage, ze hebben dat vanochtend gelijk in gang gezet omdat op de echo van gisteren de vruchtzak al te groot was om het met medicijnen op te wekken. Ben ik zelf wel blij om, al zie ik er als een berg tegenop. Zes weken na de curettage is er een controle afspraak en ik moet minimaal twee menstruaties afwachten voor we weer mogen starten. Maar ze raadden me ook echt aan de tijd te nemen. Doen we ook, dat weet ik zeker.

[Sab]

Hoi Henne, goed om te horen dat je zo positief bent. En wat fijn dat ze zo lief waren in het zh. En ook al is het natuurlijk helemaal niet handig van iemand om te zeggen, je kunt iig zwanger worden, zeker niet op dit moment, jullie waren natuurlijk ook zo goed op weg dat het jullie straks toch misschien net dat beetje hoop extra geeft....Blijf hoop houden hoor! Je hebt gelukkig genoeg lieve mensen om je heen zo te horen en anders heb je altijd ons nog een beetje :-)

 

Heel veel sterkte en ik denk aan je.

 

groetjes Sab

[spaatje]

Henne, we staan met z'n allen (durf best voor de anderen te spreken gezien de reacties) aan de waterkant om je dat handje te geven..ga vast aan je denken als ik soep kook ;-)

[Sylvino]

Henne wat fijn dat het een positief gesprek is geweest. Het is in dit stadium idd beter om een curettage te laten doen.

Het blijft allemaal heel onwerkelijk wat er nu gebeurt maar je hebt al wat meer meegemaakt in je leven zo te lezen.

[Gast Mart]

Fijn Henne, dat het gesprek goed is geweest en dat ze allemaal zo lief voor jullie zijn.

Een curretage lijkt me inderdaad in dit stadium toch ook wel beter. Het is misschien te heftig om het met medicijnen op te wekken, alhoewel ik bij meerder meiden, die in dit stadium zaten, heb gelezen dat het wel met medicijnen opgewekt diende te worden.

Waarom dat het ene ziekenhuis voor deze methode kiest en een ander ziekenhuis voor een andere is me een raadsel eigenlijk.

 

Ook lief dat ze je juist aanmoedigende woorde meegeven, dat dit nu juist het begin is...alhoewel ik hier zelf wel wat huiverig voor ben.

Want helaas hebben wij in dit proces zo weinig mogelijkheden.

 

Dinsdag je curretage, ik hou je in de gaten hoor!

[Sylvino]

Mart jij begint morgen met spuiten, krijg je dan minder last van de pil?

 

Mis een aantal meiden hier, iedereen is volgens mij nog een beejte in schok.

 

Hier vanavond eters dus dadelijk booschappen. Makkelijk gourmetten hoef ik niet voor iedereen te koken. maak alleen het toetje, witte en bruine chocolademousse.

Ben ik wel aan toe na deze week.

Morgen een oom jarug dus op en neer naar Eindhoven en dan is het alweer maandag, jammer.

 

Fijn weekend!

[ursela]

Hei henne, hoe gaat het vandaag? Ik vind het ongelooflijk dat het je lukt om de andere meiden in het uitgerekend in meitopic nog gerust te stellen. Lief dat je dat doet! Heel veel succes dinsdag, zo te lezen leven ze super mee in het ziekenhuis. Doe aan je denken....

 

Sylvie, dapper dat je het hele verhaal hebt opgechreven. Dat zal moeilijk zijn geweest. Denken ze dat de uitdroging/overgeven toen een reactie was van je lichaam op de miskraam? Je maakt het mij en nico trouwens niet makkelijk met je lekkerbe verhaal over witte en bruine mousse...

[Gast Mart]

Sylvie,

 

Inderdaad, ik denk dat een aantal meiden misschien bewust even afstand nemen nu.

Het is ook elke keer beangstigend als er weer een naar verhaal de ronde gaat.

Het is moeilijk om dan positief te blijven.

 

Morgen gaat inderdaad de eerste spuit erin. De pil moet ik doorslikken tot en met de 17e.

Morgen breek ik een nieuwe strip aan endoor het doorslikken de laatste paar dagen kan ik nog wel 's flink buikpijn krijgen.

Pas na de 17e gaat het beter waarschijnlijk, alhoewel de lucrin ook nog best leuk z'n werk kan doen. Maar dat ik meer op emotioneel gebied en niet lichamelijk.

Nah ja, ik zal wel zien hoe het komt. We gaan er in ieder geval nog een keer voor, maar ik moet wel zeggen dat bij mij het vertrouwen niet zo heel erg groot is.

 

Hoe voel jij je verder?

Wel lekker chocolademousse...ik ben gek op toetjes!

[elinorac]

Het nieuws van Henne is ingeslagen als een bom op het forum... (ik zie toevallig dat je er bent Henne, heb je een beetje geslapen vannacht?) Wie ik wel mis in Sandra, zou ze te druk zijn met haar huis?

Ik kan zelf niet laten om een paar keer per dag hier te komen, het forum is gewoon een deel van mijn leven op dit moment, maar ik schrijf niet altijd. Zo zal het voor veel meiden zijn denk ik.

 

Fijne dag allemaal! (Hoewel het weer niet echt vrolijk maakt...)

 

Caroline

[Gast Mart]

Ook mis ik Babeth al een tijdje.....

Heeft iemand iets van haar gehoord toevallig?