Jump to content

Ciska's Blog

  • entry
    1
  • comments
    12
  • views
    534

Overstimulatie


Ciska

1,044 views

 Share

Hey Meiden,

 

Ik ben weer terug van weggeweest! Althans dat wil zeggen, nog niet helemaal beter maar na 17 dagen opname in het ziekenhuis wel weer lekker thuis.

In het ziekenhuis had ik geen internet, alleen op mijn telefoon, en dat was echt drama om daarmee het forum bij te houden. En na 3 dagen moet ik bekennen dat ik ook echt niet meer in staat was iets anders te doen dan overleven. Super bedankt voor al jullie lieve berichtjes en ik zal ook gelijk even het hele verhaal vertellen.

 

Maandag 3 mei:

Na een nacht van maagpijn, rugpijn en overgeven belde ik met mijn mannetje, die op fietstraining in Frankrijk was. Hij maakte zich toch wel erg zorgen om mij en vond dat ik even het ziekenhuis moest bellen. Zo gezegd zo gedaan! De ivf assistente vroeg naar alle bekende overstimulatie klachten, maar die had ik niet echt. Maar toen ik aangaf dat ik eigenlijk al 3 dagen levenloos op de bank lag wilde ze dat ik toch even langs kwam voor een echo. Op de echo bleek ik toch redelijk wat vocht ik mijn buik te hebben en ze wilde mijn bloed checken. Na een half uurtje en 2 verplichte kopjes thee kreeg ik de uitslag, overstimulatie en je moet hier blijven! Ik mocht nog wel even zelf mijn nacht spulletjes halen thuis omdat manlief dus ik het buitenland zat.

 

Ik kreeg een 2 persoonskamer en mijn kamergenoot lag nog op de OK. Eigenlijk voelde ik me veel te goed voor het ziekenhuis. Ik kreeg ook te horen dat k een HCG van 800 had, dus gelijk kon ik alleen maar denken aan een 4ling? Na 3 dagen bleek dat een foutje te zijn en dat mijn HCG maar 250 was.

 

Dinsdag 4 mei:

Mijn rugpijn werd erger en ik kon alleen nog maar op mijnrug liggen, maar met mega pijn. Stel je voor, 3 gebroken ribben op 2 plaatsen en er dan verplicht op moeten liggen, dag en nacht. Ik mocht naar de fysio in het ziekenhuis en ook hij stond met zijn handen in het haar, want hij kreeg mijn rug niet mijn in de juiste plooi, mijn spieren waren zo aangespannen.

 

Woensdag 5 mei:

De pijn was niet te houden, ik smeekte om pijnstilling, maar als je zwanger bent mag je niets anders dat paracetamol, en dat werkt niet in zo’n geval kan ik je verzekeren. Drama nacht, overgeven, huilen en creperen, ik kreeg een 1 persoonskamer en bij uitzondering wat morfine. Manlief kwam eerder dan gepland terug uit La France, wat toch wel erg fijn was

 

De dagen erop:

De pijn bleef, maar ook ging ik vocht vast houden, eindelijk de typische overstimulatie klachten. Niet dat ik daar blij moest zijn, want inmiddels plas ik niet meer en krijg elke dag 4 liter vocht binnen, in 7 dagen kwam ik 15 kilo aan! Alleen maar vocht in mijn buik en heupen. En ook nu moest mijn rug het ontgelden. De fysio kwam 2 keer per dag met een paraffine pakking (warme plak (55graden) van een soort kaarsvet tussen 2 laagjes foli waar je op kunt liggen) Dan had ik even 30 minuten geen pijn. De artsen bleven stug volhouden dat het geen ernstige vorm was omdat ik nog kon ademen. Maar de verpleging zei wel anders, zo’n buik hadden ze nog nooit gezien bij iemand die 3 weken zwanger is ipv 9 maanden!

Ze wilde me zo graag helpen en zagen mijn wanhoop, maar konden niets. De gynaecologen vertellen continu dat het op een bepaald punt omslaat en vanzelf beter word. Ik moet gewoon geduld hebben. Een drain is een uiterste oplossing dus daar willen ze niet aan denken

 

Vrijdag 14 mei:

De zaalgyn van die dag komt langs, hij ziet dat het echt niet meer gaat en wil direct een echo maken. Ademen doen zo’n pijn in mijn ribben, eten lukt echt niet meer omdat er gewoon geen plek is voor eten in mijn maag. En mijn hartslag ging zo snel alsof ik een marathon had gelopen. Tijdens een echo zegt de echoman (hoe heet zo iemand?) Dit kan niet je moet nu een drain!

Zodra het buisje in mijn buik zit begint er water uit te stromen, in 2 uur was ik al 7,5 liter kwijt! En daarmee ook mijn pijn!

 

De dagen erop:

De drain bleef lopen en ook ik bleef naar het toilet gaan, in 3 dagen was ik weer terug op mijn oude gewicht, wat een opluchting. Langzaam knapte ik weer een beetje op, al was ik nog wel heel erg moe en sliep bijna de hele dag.

 

Dinsdag 18 mei:

De zaalarts komt langs en vind het wel tijd worden voor een zwangerschapsecho, we plannen hem in op vrijdag 21 mei. Zachtjes vraag ik of dan misschien die middag daarna naar huis kan. Dit gaan we proberen zegt hij! Einde in zicht! Ook mag ik een nachtje zonder drain proberen, dus het kraantje gaat dicht.

 

Woensdag 19 mei:

Vandaag hebben we weer een andere zaalarts. “Wat doe jij nog hier” : vraagt hij gelijk! “Word het niet eens tijd dat je naar huis gaat?” Hij gaat in overleg met de gynen en mijn drain en infuus mogen eruit. Die middag mag ik naar huis! Zo onverwacht en zo fijn!

 

Vrijdag 21 mei:

Echo afspraak bleef gewoon staan, spannend, zou het vruchtje op de goede plaats zitten? We zien 2 vruchtzakjes en in 1 een kloppend hartje! Zo raar, ik besef het echt nog niet, ik ben gewoon echt zwanger. Door al mijn ziek zijn was ik daar zo niet mee bezig! De gyn zoemt nog even in op het andere vruchtzakje en ook daar zien we een kloppend hartje. 2 Mini baby’s in mijn buik, hoe bizar. Wel verteld ze dat de kans heel groot is dat die ene het niet red aangezien hij pas 2 mm is en de andere 4 mm. Maar goed , we gingen ook voor 1 baby! Dus nu is het blijven geloven dat er 1 van de 2 nog 8 maanden blijft zitten!

 

Volgende week:

Weer een echo!

 Share

12 Comments


Recommended Comments

Jeetje meid

wat een verhaal.....heftig hoor!!! Ik ben blij te lezen dat alles weer goed met je gaat en natuurlijk dat je ook zwanger bent van 2 hummeltjes, geweldig!!!

 

ik hoop voor je dat ze het beide redden!!!!op naar de volgende echo en neem je rust en pas goed op jezelf hoor!!!

 

lieve groet

 

Babeth

Link to comment

Hey Babeth, dankje voor je lieve reactie. Man lief zorgt top voor me, ik lig nu lekker onder de parasol in de tuin bij te komen!

 

Groetjes

 

Jeetje meid

wat een verhaal.....heftig hoor!!! Ik ben blij te lezen dat alles weer goed met je gaat en natuurlijk dat je ook zwanger bent van 2 hummeltjes, geweldig!!!

 

ik hoop voor je dat ze het beide redden!!!!op naar de volgende echo en neem je rust en pas goed op jezelf hoor!!!

 

lieve groet

 

Babeth

Link to comment

Wow Ciska, wat heftig meid. En wat heb je moeten ontzien!! Je hebt deze zwangerschap ook echt verdient na deze beproeving. Nu kan je eindelijk gaan genieten!! Veel geluk meid en ik hoop dat ze gewoon beide goed gaan groeien.

 

Liefs,

Hanneke

Link to comment

Tjonge, wat moet jij je ellendig gevoeld hebben zeg!

Kom maar lekker rustig bij en laat je maar goed verwennen door de mensen om je heen en hopelijk blijven allebij de kindjes nog een dikke 7 maanden in je buik en kun je dan nu gaan genieten van je zwangerschap!

 

Liefs Marielle

Link to comment

Hanneke en Marielle, zo zien we het ook echt ja! Nu is het nog meer verdient. Al voel ik me ook een soort van schuldig dat het de eerste ivf poging gelijk raak is en veel mensen zo lang bezig zijn.

 

Maar zo zie je dus, overstimulatie is niet grappig dus iedereen na een tp aan de 3 liter vocht en slapen!

Link to comment

Hoi Ciska, heel herkenbaar je verhaal... na mijn 1e IVF kwam ik net zo onverwacht en plotseling in het ziekenhuis te liggen met overstimulatie als jij. Wat een gedoe, hé?! Ik vond het veel impact hebben, vooral omdat ik ook nog eens niet zwanger thuis kwam uiteindelijk. De hele afdeling hield er destijds rekening mee dat ik zwanger was, maar nee... Geniet er van en doe kalm aan. Zoals je zelf schrijft; overstimulatie is niet grappig!!!

Link to comment

Wat een verhaal!

 

Fijn dat je weer thuis bent.

Ik ga voor je duimen.

 

Groetjes,

Paula.

Link to comment

hoi Ciska,

 

jemig, wat een verhaal...gelukkig dat je nu van de pijn afbent en dat je zwanger bent van 2....hopelijk gaat het allemaal goed en nu je lekker laten verwennen door je mannetje (fijn dat hij eerder terug is gekomen) en goed blijven rusten!

 

dikke knuffel!

 

nico

Link to comment

Hey Ciska,

 

Jemig meid wat een verhaal, maar toch heel fijn dat je nu lekker thuis bent en een vet heftig nieuws hebt met 2 kloppende hartjes echt geweldig. Ik hoop dat je je nu alleen maar beter gaat voelen. Het is je gegund en je hebt het dubbel en dwars verdient.

 

Liefs,

Nathalie

Link to comment

Jeetje Ciska wat een verhaal.

 

Ik heb eerder gehoord dat het zo'n ernstige vorm aan kan nemen, maar ik ben blij dat het nu goed gaat met je.

En dan ook nog zwanger van (misschien) een tweeling.

Supergeweldig meis!!!

 

Nu eerst maar goed even bijkomen van alle pijn en ellende in het ziekenhuis. Op naar het genieten!

 

Liefs,

Martha.

Link to comment

Hee Ciska,

 

Jeetje ik had helemaal gemist dat je in het ziekenhuis was beland! (Was op vakantie) Wat heb jij veel moeten doorstaan zeg! Heel veel sterkte met je herstel, en alle goeds voor jou en je minibeebs! Laat je goed verwennen en verzorgen!

 

Veel liefs,

 

Pien

Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...

Important Information

Terms of Use