Freya

Wij staan nu voor een derde poging en denken erover om deze in Gent te gaan doen. Maar we twijfelen ook nog erg. Nu schreef ergens iemand dat er in Gent bij de eerste 3 pogingen niets anders wordt gedaan dan in Nederland. Maar daar twijfel ik dan ook weer over wnat als dat zo is, waarom gaan er dan wel al mensen eerder naar Gent? Kortom, ik weet het ook niet dus ik kan je geen advies geven. Zinnige reactie he? ;)

Wat een lieve reacties weer! Dankjewel allemaal. Ik vind dit nu al een fijn forum dus ik ben heel blij met je tip, Iza! :*

Nathalie, wat fijn dat je zo’n goed gesprek hebt gehad bij het UWV. Ik hoop dat dat je wat rust heeft gegeven. Een hobby is altijd goed. Creatief bezig zijn, helpt mij erg om met negatieve gevoelens om te gaan, merk ik. Ik hoop dat het voor jou ook zo werkt. Ivfsh ik ben heel blij dat ik dit forum heb gevonden (het was een tip van Iza). Ik vind hier nu al veel steun. Fijn om te lezen hoe het jou nu 4 weken na de miskraam vergaat. Gelukkig dat je je al beter voelt. Voor jou zelf, maar ik put er ook een beetje hoop uit. Ik heb namelijk een aardige terugval gehad sinds ik weer heb gewerkt en werd een beetje bang dat dat langdurig zou gaan zijn. Dat hoeft dus niet, begrijp ik uit jouw verhaal. Wat je schrijft over je man vind ik heel herkenbaar. Zo is het ook precies tussen mijn partner en mij. Ik heb echt een geweldige vent. Heftig dat je voor elke behandeling terug moet naar Nederland. Kan me ook goed voorstellen dat je nu je die uitslag hebt gekregen, helemaal graag in Nederland met een specialist zou willen overleggen. Nine, naar dat het je vandaag weer extra zwaar valt. De ups en downs zijn hier ook volop aanwezig. Er zijn momenten dat ik denk: hé, het gaat best redelijk en vervolgens sta ik weer te huilen onder de douche. Ik laat het maar gebeuren. Ik probeer wel om mijn dag niet leeg te laten zijn. Ik zorg voor wat kleine klusjes en ook wat leuke creadingen. Zo ben ik bezig, zonder te veel druk, en verzand ik niet in somber bankgehang. Ik weet dat dat voor mij niet goed is.

O, wat herkenbaar!! Of je moeder die tegen je begint te praten over de baby van iemand die je niet eens kent. Grrr. :(

Hoewel ik het rot vind dat jullie dit meemaken, vind ik het fijn om jullie verhalen te lezen omdat ik er herkenning in vind. In de eerste week, anderhalve week na de miskraam voelde ik ook veel liefde en kracht maar nu voel ik me eigenlijk alleen maar lamlendig. Ik heb me ziekgemeld op mijn werk want dat gaat gewoon echt niet. Nine, fijn dat je wel goed hebt geslapen. Dat scheelt al zo veel in hoe je je voelt! Kan je huisarts ook niet iets geven tegen de melkproductie? Daar zijn ook medicijnen voor. Het lijkt me zo moeilijk als je borsten melk gaan geven. Ik ben ook heel onrustig in mijn lijf, heb het idee dat ik eigenlijk iets moet doen om alles op te lossen (wat natuurlijk helemaal niet kan, kon het maar). Heb al heel veel op internet zitten speuren naar informatie, maar sla daar dan weer in door. Daarom ga ik nu maar iets nuttigs doen, ook zodat ik niet achter de pc blijf hangen. Eerst was opvouwen en dan iets hobby-achtigs, om te voorkomen dat ik lamlendig op de bank of achter de pc hang. Daar ga ik me zeker niet beter van voelen. (Maar moet eerst even moed verzamelen, hoor.) Sterkte weer, meiden.

O, Nine, wat is het toch verdrietig! Ik kan me helemaal voorstellen dat je niet naar het ziekenhuis wilde. Pas je wel goed op jezelf?

Nine, de laatste echo was bij ons op 28 december. De miskraam is 30 december geweest. Ik vond het ook een hele ervaring met inderdaad pijn en bloedverlies, maar ik voelde me ook echt naar. Toch is het bij mij heel goed gegaan, zeker vergeleken met jouw ervaring. Maar ik heb van de week weer gewerkt en dat is niet zo goed bevallen. Ik ben nu erg moe en emotioneel en heb nergens puf voor. Eerst maar weer even rust nemen dus. Ivfsh, onderzoek doen ze in Nederland niet snel inderdaad. Wij hebben er wel naar gevraagd (ook bij een ander ziekenhuis) maar het was geen optie. Nu gaan we wel andere onderzoeken (chromosomen en bloed bij ons) vragen en naar verwachting gaat het ziekenhuis daarin mee.

Ivfsh, wat vreselijk wat jullie is overkomen! Bij ons zagen we bij de echo van 11 weken geen hartje mee. We kregen te horen dat het kort na de echo van 9 weken waarschijnlijk is misgegaan. En jullie waren zelfs al voorbij die magische grens van 12 weken. Wat vreselijk verdrietig. Heel veel sterkte.

Ik ben nieuw op het forum, maar je verhaal raakt me erg, Nine. Zelf heb ik ook net een miskraam gehad (na 11 weken). Gelukkig is het lichamelijk goed gegaan bij mij. Ik vind het zo naar voor je dat je ook nog in het ziekenhuis bent beland! Fijn dat je nu weer thuis bent. Ik wil je heel veel sterkte wensen met het omgaan met het verdriet en de teleurstelling. Ik hoop dat je lichamelijk snel herstelt. Nathalie, ik begrijp dat jij ook afscheid hebt moeten nemen van je zwangerschap. Wat een hard gelag he? Ook voor jou veel sterkte en liefde om dit te verwerken.

Wat een lieve reacties allemaal! :L Ik voel me gelijk welkom. Het gaat op het moment niet zo goed met me, merk ik. Ik voel me heel moe, somber en verdrietig. Jammer, want het ging eigenlijk best goed. Wel verdrietig natuurlijk maar ik voelde me wel sterk. Nu heb ik echter gewerkt de afgelopen week en dat was duidelijk te veel (ook doordat mijn baas dacht dat ik gelijk weer 100% belastbaar ben). Nu dus maar even pas op de plaats maken. Merk dat ik tamelijk futloos ben. Ben ook al wel aan het lezen gewezen op het forum maar reageren wil nog niet erg. Het duizelt me ook een beetje. Het zijn zo veel verhalen! Maar over een tijdje zit ik er vast in en kan ik ook beter op jullie verhalen reageren.

Hallo allemaal, Via via kwam ik op dit forum terecht omdat ik behoefte heb aan informatie en ervaringsverhalen van mensen die weten wat het vruchtbaarheidstraject met je doet. Ik heb wat berichten gelezen en het leek me goed om me even voor te stellen. Vier jaar geleden besloten mijn vriend en ik te proberen kinderen te krijgen. Na 8 maanden zat ik bij de huisarts. Het lukte niet en ik was 'al' bijna 32 (en ik wilde al zo lang kinderen!). De huisarts stuurde ons gelukkig gelijk door. Uit alle onderzoeken kwam geen oorzaak naar voren dus eerst nog maar eens een half jaar zelf proberen. Geen resultaat dus weer naar het ziekenhuis. Net voor die definitieve stap raakte ik toch zwanger. Helaas eindigde deze zwangerschap al met 6 weken in een miskraam. In het ziekenhuis in Voorburg werden gelukkig al onze onderzoeken uit het streekziekenhuis geaccepteerd. Ze wilden alleen ook nog een kijkoperatie uitvoeren bij mij. Ook deze operatie liet zien dat er geen afwijkingen zijn waardoor ik niet zwanger word of kan worden. Daarna hebben we drie IUI-pogingen gedaan. Mijn follikels reageren niet zo goed op de hormonen dus ik had er steeds maar 1 of 2. Bij 1 poging had ik er wel meer, maar dat waren er dan weer te veel (te veel risico op een meerlingzwangerschap) dus die poging werd afgebroken. Wat een domper was dat. Na drie mislukte pogingen stelde het ziekenhuis voor om op IVF over te stappen. Dat was precies wat wij ook wilden voorstellen dus op naar de eerste IVF. Opnieuw groeiden er niet veel follikels maar door de hogere dosering toch een stuk of 4. Bij het bloedprikken bleek echter dat mijn LH-waarde al vroeg in mijn cyclus erg hoog is. Snel werd een vroege punctie ingelast maar het was al te laat. Mijn eitjes waren al gesprongen. Die pogingen hebben we gelukkig om kunnen buigen naar een IUI-poging, maar ook die mislukte. Bij de volgende IVF moest ik vanaf de eerste dag van mijn cyclus met decapeptyl spuiten om te voorkomen dat mijn eitjes zouden springen. Ook moest ik Menopur gebruiken ipv Gonal-f. Het leek erop dat ik daardoor meer follikels kreeg maar uiteindelijk bleven er weer slechts 4 of 5 rijpe follikels over, waarvan er 3 waren bevrucht. Er zijn 2 embryo's teruggeplaatst. De 3e is niet goed doorontwikkeld dus geen cryo, helaas. 14 dagen na de terugplaatsing werd ik ongesteld. De IVF-poging daarna begon heel positief. Ik had in het begin direct 8 follikels die ongeveer even groot waren. Later waren het er zelfs 12! Een absoluut record voor mij. Bij de punctie konden er echter slechts 5 worden geoogst, waarvan er 4 zijn bevrucht. Er zijn 2 embryo's teruggeplaatst. De andere 2 zijn weer niet goed doorontwikkeld dus opnieuw geen cryo's. 14 dagen na de terugplaatsing had ik een positieve test! Wat waren we blij! Maar ook nog wel wat angstig doordat het nog zo vroeg was en de vorige keer ging het tenslotte ook mis. Maar bij de echo bij 6 weken zagen we een hartje! Met 9 weken weer een echo en het vruchtje was uitgegroeid tot een mini-mensje, zijn hartje klopte krachtig. Wat een prachtige, roze wolk. Met 11 weken weer een echo maar toen was er geen hartje meer te zien. Wat een schok en een verdriet. Dat is nu 1,5 week geleden. In de week na de echo is de miskraam vanzelf op gang gekomen (gelukkig). Dat was soms best pijnlijk (lichamelijk) maar wel goed te doen. De miskraam is gelukkig ook volledig; mijn baarmoeder is schoon bleek in het ziekenhuis. Mijn vriend en ik hebben samen de tijd genomen om afscheid te nemen. Het verdriet blijft maar we proberen langzaamaan de draad weer op te pakken. Dat valt me soms best zwaar. Als ik thuis ben en onder mensen die dicht bij me staan, gaat het goed. Dan voel ik me sterk. Maar op mijn werk kan ik niet meer dan het normale aan (en zelfs dat met moeite). Als dingen anders gaan dan anders, waarbij flexibiliteit nodig is van mijn kant, gaat het mis. Ik merk dat ik op het moment behoefte heb om te lezen hoe anderen dit hebben ervaren. Daarom ben ik op dit forum gaan lezen. Ook staan we nu voor de laatste poging en hoewel we al hebben besloten zelf behandelingen te gaan betalen als dat nodig is, voelt die 'laatste' poging toch als een molensteen om mijn nek. Ik heb het gevoel dat het er nu op aankomt. We moeten belangrijke beslissingen gaan nemen. Willen we door in dit ziekenhuis of is het verstandiger ergens anders naartoe te gaan? Waar dan? Wat voor behandelingen? Weten we wel genoeg om de juiste beslissingen te nemen? Nou, het is een heel verhaal geworden. Ik ga me de komende tijd een beetje inlezen hier zodat ik jullie hopelijk ook een beetje leer kennen.