Freya

Bedankt voor jullie uitnodiging om mee te komen schrijven. Jullie clubje is zo warm en hecht (daarom is het ook zo fijn om mee te lezen) dat de verleiding groot is. Aan de andere kant ben ik bang dat ik niet zo plichtsgetrouw op iedereen kan reageren. Daarvoor ontbreekt me de tijd, maar ook de energie. En ik weet dat ik me dan schuldig zou voelen. Daarnaast weet ik niet of het überhaupt verstandig voor me is om op hetbforum te lezen, laat staan schrijven. Wij zijn namelijk net met de behandelingen gestopt. Omdat we ook niet kiezen voor adoptie of pleegzorg betekent dat dus dat we met z'n tweetjes blijven. Ik merk dat sommige verhalen nu voor onrust zorgen bij me. Toch kan ik het niet laten bij jullie mee te lezen. Ik herken veel ine gevoelens die Henne, Syl en Tool de laatste tijd beschrijven, over de gedachten aan stoppen. En natuurlijk lees ik de verhalen van degenen die zij gestopt met extra belangstelling. Een stukje van mijn geschiedenis: Mijn hele leven weet ik al dat ik moeder wil worden. Op mijn 28ste wilde ik eigenlijk starten met het stichten van een gezin maar moest dat door omstandigheden 4 jaar uitstellen. Toen bleek dat dat allemaal niet zo makkelijk ging, ben ik al vrij snel naar de huisarts gegaan en gelijk doorgestuurd. Uit de onderzoeken bleek niets dus weer naar huis gestuurd. Spontaan zwanger geraakt, maar een vroege miskraam gekregen (6,5 weken). Daarna het medische traject ingegaan. 4 keer IUI en 1 escape IUI. Toen door naar IVF. Bij de tweede IVF zwanger geraakt. Bij 11 weken bleek sprake van een missed abortion ( met 9 weken hadden we het hartje nog zien kloppen, wat een prachtige ervaring!) een dag na die echo kwam de miskraam spontaan op gang ( klinkt misschien gek maar ik ben heel blij dat ik dat heb mogen meemaken. Voor mij voelde dit beter dan curettage. De miskraam verliep ook wel erg 'goed', hoe pijnlijk het ook was.) Afgelopen vrijdag was de miskraam 2 jaar geleden. Na de miskraam hebben we ongeveer een jaar 'pauze' genomen. In die tijd is allerlei onderzoek gedaan waaruit bleek dat ik factor V Leiden heb en nog iets met MCHHR (of zoiets). Daarom extra vitamine B 6, 11 en 12 gaan slikken. Bij de volgende IVF ook aspirine geslikt en heparine moeten spuiten. Poging mislukte echter. Daarna naar Gent. Daar ook prednisolone moeten slikken, maar ook dat mocht niet baten. Tijdens die laatste poging merkte ik vooral dat ik het eigenlijk niet meer op kon brengen. Het kost me elke keer zo veel, mentaal en emotioneel, ik kan (en wil?) dat niet meer. Daarom eindelijk definitief het besluit genomen waar ik eigenlijk sinds de miskraam al naartoe aan het werken ben: we stoppen met de behandelingen en richten ons op een leven zonder kinderen. Gelukkig zijjn mijn vriend en ik echt samen tot dat besluit gekomen en kunnen we elkaar heel goed steunen (en vrijlaten) in dit proces. Toch nog een heel verhaal geworden maar het lijkt me voor jullie leuker om te weten wie er dan met jullie meeleest (en wie weet af en toe meekletst). O ja, mocht je mijn handtekening wel lezen: die heb ik nog steeds niet aangepast.

Ik lees ook veel bij jullie mee omdat ik jullie bijzondere vrouwen vind, veel in jullie verhalen herken en erg meeleef. Daarom wil ik jullie ook een heel mooi 2012 wensen dat je brengt wat je wenst en nodig hebt. Liz, wat een prachtige nieuwjaarswens. Zelf geschreven? Ik zou hem graag op facebook willen plaatsen. Vind je dat oke?

Inmiddels zijn we weer een weekje verder. Deze week ging het weer iets beter gelukkig. Schapenwolkje, jij benoemt precies de redenen die ons uiteindelijk hebben doen besluiten te stoppen. We wilden ons richten op de mooie dingen in ons leven, op vooruitgang in plaats van stilstaan en niet langer wachten op iets dat misschien (waarschijnlijk) nooit gebeurt. Inderdaad beter proberen er nu samen iets van te maken. Niet langer uitstellen om onder ogen te zien dat we kinderloos zullen blijven. Mijn vriend en ik hebben het ook zo goed met elkaar. Daar ben ik zo dankbaar voor. Tijdens het hele traject hebben wij ook steeds onze relatie op nummer één gezet. Wat de uitkomst ook is, je moet tenslotte samen verder. Samen verder zonder kinderen kunnen wij ook, dat weet ik. En ook dan kunnen we een gelukkig en rijk leven leiden. Verder heb ik een heel mooi vak waar ik veel voldoening uit kan halen (al is het in dit soort tijden ook erg zwaar). Door jouw verhaal voelde ik weer waarom we deze beslissing hebben genomen, Schapenwolkje, dankjewel. Naast het verdriet, had ik daardoor deze week ook weer iets meer ruimte om de fijne dingen te zien. Ik moet me (nu nog even) richten op veel kleinere dingen. Voor mijn hobby heb ik te weinig energie dus probeer ik te genieten van andere dingen: iets moois op tv, een lolletje met mijn vriend, lekker kroelen met mijn kat, iets liefs dat iemand zegt, een mooie uitspraak op twitter, de zon op mijn rug. Niet streven naar goede dagen maar naar goede momenten. Ik ga naar een haptonoom (al heel lang) en dat helpt me ook erg. Dat is een man dus die kan niet zwanger raken gelukkig. Dat moet moeilijk zijn geweest voor jou zeg, je verdriet over je kinderloosheid delen met iemand die gaat krijgen wat jij zo vurig verlangt. Fijn om te lezen dat je het nu zo goed redt en kunt genieten van je neefjes en nichtjes en van elkaar. Ik weet dat ik dat ook zal kunnen. Maar ik weet ook dat ik tussendoor nog dipjes zal krijgen zoals vorige week. Momenten dat ik er geen gat in zie en me afvraag waarom ik nog door moet gaan. Dat hoort erbij en mag er ook zijn. Zolang ik mezelf er daarna maar weer uittrek en verderga, moment voor moment, dag voor dag. Vandaag ben ik weer heel moe, gevloerd na een intensieve werkweek, met koppijn en een verkoudheid die maar niet weg willen. Toch heb ik zin in deze dag. We gaan Sinterklaas vieren met ons neefje en nichtje, bij ons thuis. Er zullen vast verdrietige momenten zijn maar ook veel om van te genieten!

Twee weken sinds ons besluit. Wat een verdriet steeds maar. Op mijn werk loopt het daarnaast even niet zo lekker dus dat helpt ook niet erg. Ik heb het gevoel dat mijn leven bestaat uit moetdingen, mislukkingen en verdriet. Weet wel dat dat niet werkelijk zo is en dat ik me eruit moet trekken maar pfffff, heb even de moed niet.

Fijn om weer iets van je te lezen, Eef. Nu even een korte reactie van mij, ben erg moe. Over het forum ga ik even nadenken of ik langere tijd intensief mee kan schrijven op zo’n forum. Op zo’n besloten forum lijkt me dat extra belangrijk. “Onzichtbaar verlies” heb ik inmiddels besteld. Ik heb het al eens gelezen dus, maar vind het fijn om het zelf te hebben. Het boek van Carine heb ik gelezen! Ik vond het mooi en herkenbaar, voor een deel. Ik las het toen wij nog wel behandelingen deden, dat is toch anders dan de situatie waar zij over schrijft. Als ik het nu lees, zal ik het wel weer anders ervaren. Voor het boek verscheen, las ik de blog van Carine. Daar zaten ook echt pareltjes tussen. Ik las ze in de periode na mijn miskraam en heb er toen veel aan gehad voor mijn verwerking. Het interview wil ik graag zien, bedankt voor de link! Zoals gezegd, ben ik nu erg moe. Heb van het weekend mezelf wel toegestaan minder te doen maar onder sommige zaken kom je niet uit. En ik merk dat ik toch nog geneigd ben ‘door te gaan’. Dan vind ik dat ik leuke dingen moet doen; ik sta mezelf moeilijk toe niets te doen en te ‘bankhangen’. Ben een beetje bang dat ik erin weg zal zinken, maar de haptonoom zei vandaag ook dat het blijkbaar toch is wat ik nodig heb nu. Dus dat moet ik mezelf dan toch maar toestaan. Nu dus ook nog even niets doen en dan op tijd mijn bed in. O ja, en ik zal mijn handtekening binnenkort aanpassen. Heb het nu gevonden inderdaad! Snap niet dat ik dat eerder niet zag. Vast niet goed gekeken. ;-) Fijne avond en tot schrijfs! X Edit: Mmmm, kort valt ook wel weer mee, geloof ik, haha.

Bedankt voor jullie reacties, Eef en Rubster. “Fijn” dat het herkenbaar is; dan voel ik me minder alleen, hoewel ik het eigenlijk niemand gun natuurlijk. Het is inderdaad heel heftig. Heb gewerkt deze week en dan moet je het gevoel even ‘aan de kant’ zetten. Nu is het weekend en komt al het verdriet in volle kracht naar boven. Ik weet dat ik nu het verdriet de ruimte moet geven maar ik vind het wel moeilijk om dat te doen. Eigenlijk wil ik gewoon lekker genieten van mijn weekend. Ben er zat van om steeds te moe en te verdrietig te zijn om de leuke dingen te kunnen doen. Tegelijk weet ik dat er na dat verdriet wel ruimte is om te genieten dus ik probeer het nu maar te laten komen. Tussen mijn vriend en mij gaat het heel goed tot nu toe, gelukkig. We praten veel, steunen elkaar en laten elkaar de ruimte om alles op onze eigen manier te ervaren. Ik ben zo dankbaar voor onze relatie. We hebben besloten geen adoptie te doen. Pleegzorg misschien ooit, in de toekomst maar nu nog lang niet. Op welk forum schrijf jij, Eef? Misschien zou ik het ook wel fijn vinden om ervaringen uit te wisselen, want dit is toch weer iets heel anders dan wat je ervaart tijdens de behandelingen. Het boek dat je noemt, ken ik, heb ik al eens gelezen. Een heel goed boek inderdaad. Ik ga het gelijk bestellen en nog eens lezen. Weet je nog meer titels? Ik zei mijn vriend ook al dat ik weleens naar zo’n “Samen verder”-dag wil van Freya. En zelf loop ik al jaren bij een haptonoom. Dat helpt me ook ontzettend om ruimte te geven aan het verdriet maar me er niet door te laten neerhalen. Eef en Rubster, jullie ook veel sterkte met de verwerking. Ik lees ook wel over jullie ervaringen in het Dik&Dun-topic en haal daar veel steun uit. Maar omdat ik daar nooit meeschrijf, vond ik het zo stom om daar ineens in te breken. Vind het wel heel fijn dat jullie op mij hebben gereageerd hier. P.S. Mijn handtekening klopt uiteraard niet meer maar ik weet niet meer hoe ik deze kan aanpassen.

Mijn vriend en ik hebben net een behandeling in Gent afgerond, onze vierde IVF. De test afgelopen zaterdag was helaas weer negatief. Deze poging viel ons nog weer zwaarder dan de vorige keren. We hebben besloten te stoppen met de behandelingen en ons te richten op een leven samen. Maar nu? Er komen zoveel emoties op me af. Ik had verwacht dat het heftig zou zijn maar pfff, wat een verdriet komt er weer omhoog. En angst, onzekerheid, woede. Herkent iemand dit? En hoe gaan jullie hiermee om?

Uiteindelijk hebben we besloten ook de echo's in Gent te laten doen. Het zal om 1 of 2 echo's gaan. De eerste valt in mijn vakantie dus dat is geen probleem. Hopelijk is de tweede in het weekend dus dan is het wel te doen om naar Gent te gaan.

Dankjewel, Caroline! AMC en VU werken niet samen met Gent dus we gaan Maasstad benaderen.

O ja, wel handig om dat er even bij te vertellen. Wij wonen in de buurt van Amsterdam. Ik heb begrepen dat het AMC en de VU niet samenwerken met Gent maar ik ga ze toch nog maar even bellen om het na te vragen. Almere en Terneuzen zijn wel wat ver dus ik hoop dat we dichterbij terecht kunnen.

Binnenkort gaan wij, na een lange rustpauze, voor onze vierde IVF-poging naar Gent. Omdat ik er eigenlijk erg tegenop zie om weer van start te gaan, heb ik tot nu toe geprobeerd er zo min mogelijk over na te denken. Nu echter de datum van onze afspraak nadert, daagt me langzaam dat ik een aantal zaken moet regelen. Zo weet ik dat we nog een bepaald bedrag vooraf moeten betalen. Wat weet ik niet meer maar dat is makkelijk te achterhalen door te bellen of mailen met Gent. Vanavond bedacht ik me ineens ook dat we nog geen ziekenhuis hebben gezocht in Nederland dat wil samenwerken met Gent. Het ziekenhuis dat het dichts bij ons in de buurt zit, heb ik al gevraagd of zij willen samenwerken maar dat willen ze helaas niet. Weet iemand hier misschien welke ziekenhuizen in Nederland samenwerken met Gent? Dat maakt de zoektocht wat makkelijker.

Ik heb ook al eens gedoneerd, maar ik heb geen idee meer wanneer... Zal het eens opzoeken, of nog een keer iets overmaken.

Volgens mij willen vrijwel alle partijen de hypotheekrente alleen beperken voor duurdere huizen (dus in mijn ogen treft dat de 'rijken', oftewel de hogere inkomens). En dan gaat ook nog eens geleidelijk ingevoerd worden. Van die IVF is wel balen inderdaad. Ik had nog niet echt gekeken hoe de partijen daar over denken. Wel interessant om de programma's op na te lezen.

Jij kent mij niet en ik ken jou niet, Babeth, maar bij je verhaal stromen de tranen over mijn wangen. Wat afgrijselijk dat jullie al zo snel afscheid hebben moeten nemen van die 2 twee jochies die je koesterde in je buik. Wat een onmetelijk verdriet. Heel veel liefde, sterkte en kracht voor jou en je man.

Het ging om Nat. Geo. Wild, te bekijken via digitaal pakket.

Bedankt voor het zoeken! Wij hebben wel digitale televisie maar ik weet niet uit mijn hoofd of deze zender in ons pakket zit. Ik zal zo eens even kijken.

O, die documentaire wil ik heel graag zien! Maar als ik bij de programmering kijk op national geographic zie ik hem niet staan?

Oeps, foutje. Ik heb gestemd op "na TP met een verse embryo" maar dat moest zijn "met meerdere embryo's".

Jee, wat hebben jullie steeds veel follikels! Bij mij blijft het hangen rond de 5. Ik heb bij beiden pogingen geen cryo's overgehouden. Steeds uiteindelijk maar 2 bevruchtingen.

Wil je vertellen waarom je bent overgestapt van Voorburg naar het VU, Faye? En nog van harte met je positieve test, wat geweldig joh! Sidney, ik snap jullie keuze helemaal!

Bedankt voor de lieve reacties, meiden. Jullie hebben gelijk, ik moet accepteren dat ik me voel zoals ik me voel. Niet alleen dat, ik moet mezelf toestaan te voelen zonder te oordelen, maar jeetje, wat vind ik dat toch altijd moelijk. Maar goed, met kleine stapjes kom ik er wel. Fijn dat het met jullie eigenlijk zo goed gaat! Dat is goed om te lezen. En bijna allemaal weer door in het traject. Veel succes met de gesprekken en behandelingen! Wat zijn de uitslagen van de onderzoeken snel bekend bij jullie, ivfsh. Wij moeten 3 maanden wachten. O, maar ik vergeet even dat dat alleen bij de chromosomenonderzoeken is. De andere, waar bijv. ook wordt gekeken naar die mondvol die jij noemt, is al eerder bekend. Hopelijk betekent deze uitslag voor jullie dat je wat kunt doen om het risico op nog een miskraam kunt verlagen. Weet je al wanneer jullie weer willen starten? Weten jullie al of je nog door wilt voor een volgende poging, Nine? Sowieso moet je dan natuurlijk je menstruatie nog afwachten. En is er bij jullie eigenlijk nog onderzoek gedaan? Zelf ben ik 5 weken na de miskraam weer ongesteld geworden. Op zich fijn dat mijn lijf het weer doet maar stiekem had ik gehoopt op een nieuwe zwangerschap. "Ze" zeggen tenslotte dat je extra vruchtbaar bent na een miskraam. Weet iemand eigenlijk hoe lang dat dan geldt? Alleen voor de eerste cyclus na de miskraam of nog langer? O, en ivfsh, weet jij nog wat titels van de boeken die je hebt gelezen? Ik heb hier in onze bieb nog niet veel gevonden en zou het toch wel fijn vinden wat meer te lezen.

Hier draait het inderdaad om, denk ik. Accepteren is loslaten en dat geeft zo veel energie. Niet loslaten als in 'de hoop opgeven' maar je behoefte om dingen in de hand te hebben loslaten en voelen wat je voelt zonder te oordelen. Leren leven met 'het is zoals het is'. Bij vlagen lukt me dat en dat geeft zo veel rust. Dan kan ik oprecht gelukkig zijn, zelfs als mijn grootste wens nog niet is vervuld. Knuffel terug!

Wat fijn dat het zo goed gaat, Nathalie! Je klinkt erg positief. Knap! Wat gaan ze precies onderzoeken in jullie bloed? Met mij gaat het nog niet zo. Ik zit nog steeds thuis nadat ik die ene week begin januari heb gewerkt. Er is op mijn werk ook het een en ander gebeurd dat mijn herstel heeft bemoeilijkt. Ik merk dat ik nog weinig kan hebben. Er komt nog steeds weinig uit mijn handen op een dag. En als ik wel meer doe (omdat ik het moeilijk vind te accepteren dat er zo weinig uit mijn handen komt) loop ik direct tegen mezelf aan. Dan heb ik totaal geen energie meer, word chagrijnig, somber en krijg huilbuien. Ik probeer dus maar te accepteren dat ik echt nog rust nodig heb. Als ik die rust neem, merk ik ook wel dat ik me beter voel.

Na de 2e TP was ik zwanger maar dat is een miskraam geworden. Ik heb in de enquête wel de 2e TP aangeklikt.

Helaas kan ik je niet verder helpen. Maar ik hoop ook op meer reacties voor je.