Tool

Getverderrie fren....goed idee om naar buiten te gaan. Hoop dat er een oplossing gevonden kan worden. Want dit is gewoon yakkie

Fren genet van jullie tripje naar du.bai en veel plezier! etentje was gezellig en lekker, zo gezellig dat ik vergeten ben om foto's te maken. Maar nogmaals bedankt! Xx verder nog níet bijgelezen dat ga ik nu doen

sen, geen pretje....succes! es, veel plezier, fijn dat de kraamvisite er voor deze week op zit! ruby, misschien een kleurtje erin?

bootje, dikke knuffel voor je meid!

hmmmm....massage om klachten bij de bekkenbodemspier te verminderen? Hoe moet ik me dat voorstellen??? Wil ik het wel weten???

Mees, fijn dat je eindelijk bericht hebt!! hopelijk volgende week meer informatie!!! toi toi toi!! En helaas wel ja, al die emoties hebben bij mij inderdaad ook lichamelijk effect. Ben sinds we begonnen zijn met de ivf (februari 2010) in totaal 25 kilo bijgekomen. Niet dat je het goed aan me ziet, maar ik baal er wel van en ik krijg het er maar niet af. Al die jaren heb ik telkens moeten afvallen om met ivf door te mogen en nu ben ik ervanaf en (vr)eet ik bijna alles wat los en vast zit. en vanaf oktober vorig jaar tot december ben ik 8 kilo bijgekomen....is toch ook niet meer normaal...

wow Lizzy, wat goed zeg!!! succes vanmiddag met de tp!!! hoop dat je de ww zo goed als zorgeloos doorkomt!!! we slepen je er wel doorheen!!! xx

dames, wilde even delen dat wij morgenavond gezellig met zijn tweetjes naar de Griek gaan en eindelijk gebruik gaan maken van jullie kado aan ons voor ons trouwen! ik zal wat foto's op de D&D-pagina van fb zetten :-)

he Sas, ja het is echt van dag tot dag leven. tenminste, dat heb ik deze week. Voel me erg onrustig en die rust zal wel komen (ooit, hoop ik), maar baal wel van de onrust. Dit maakt dat ik me niet echt kan concentreren en zin heb om dingen te doen. Al heb ik van dat laatste eigenlijk al heel lang last, eigenlijk sinds we met de mmm begonnen zijn en we alleen maar teleurstellingen te verwerken hebben gehad. Nu pas merken we hoeveel ons leven eigenlijk heeft stil gestaan. en dan wil je eindelijk verder, en weet je niet hoe

Wens, veel succes! Ben zelf ook bij 4e en 5e ivf/icsi in DD geweest, maar helaas zonder resultaat. Tenminste, de laatste keer was het wel gelukt, maar helaas een mk. Dr. S. is een beetje chaotisch, maar wel kundig en weet waar hij het over heeft.

fijn dat je weer verder!! ik ga duimen!

djanne, succes met de allerlaatste loodjes! Sannemieke, hoop dat je bongipijn minder is geworden! Succes met het telefoontje vandaag! Mees, al nieuws? Sas, hoe is het nu bij jullie? Na de afgelopen onzekere periode?

San, succes vandaag!! Benieuwd of jullie de inspectie nog krijgen! Ik zal A. wel naar zijn werk moeten brengen, omdat we maar een auto hebben. Hij of ik zou ook met de fiets kunnen gaan, maar dan zijn we gemiddeld 3 kwartier onderweg. Mij maakt dat niet veel uit, maar ik wil het mijn liefie niet aan doen, hihihi, al zou hij ook wel wat beweging kunnen gebruiken en niet alleen maar wanneer we gaan wandelen of knuffelen ;-). En een bijkomend voordeel is dat ik dan ook vroeg naar huis kan en mijn uren toch heb gedraaid ;-). Henne, lekker, twee keer nu al langer kunnen doorslapen! Hoop dat het zo door blijft gaan en anders idd genieten van de keren dat het wel lukt! Sen, schattige foto van J. op fb. is de kolfruimte nog steeds zo koud of staat er nu iets van een verwarmingselementje? Heb je al een osteo uitgezocht? is leuk, ik zie in de boom tegenover waar ik zit 7 eksters zitten. is een familie. Heb volgens mij nog gezien toen ze jonkies hadden, echt sjattig om te zien. begonnen toen net met vliegen...heel onhandig natuurlijk en snel weer terug de boom in. Maar wel brutale nesten die eksters. Zo, dat was mijn verhaaltje weer. Ga eens werk zoeken. heb niets te doen. lijkt wel alsof met de naderende reorganisatie de reizen ook minder worden en de declaraties. In september krijgt het ondersteunend personeel te horen of ze kunnen blijven of niet. Das lekker. zit ik net in Griekenland.

Fren, hoop dat je idd zondag helemaal beter bent en dat jullie lekker kunnen genieten van jullie quality time in Du.bai!

Pop fb staat een foto bij es. Mrt een hele tafel vol met spulletjes, hihihi en kalimera trouwens. Ik ga A. naar z'n werk brengen. Geloof dat ik vandaag bongi moet worden...

Oh dublin! De wachtweken zijn begonnen! We slepen je er doorheen als je t moeilijk krijgt. henne, T. Geslaagd voor de gehoortest dus? Ik zou ook m'n pink erin hebben gedaan. Zo erg s dat toch niet? Wen, nesteldrang toegeslagen. Gewoon toegeven inderdaad. meiden, ga er weer vandoor. x

Freggel, wat een gedoe bij GG. Goed dat je hun het telefoonnummer hebt gegeven en dat zij het maar uitzoeken. Zeker in deze periode waarin je gewoon goed uitgerust en zonder stress aan jullie nieuwe ecd-ronde gaan beginnen. het ticket is al binnen, de eerste stap is gezet. Nu nog de andere stappen, hopelijk naar een eindpunt met nog een kleine freggel erbij!

Lieve bootje, fijn dat alles schoon is. Klinkt een beetje zoals ik het had vorig jaar in mei. ook een mk gehad, alles zelf afgekomen, alles schoon bij controle, goed gesprek met de gyn en dan het gevoel hebben dat het onaf is. Eindelijk zo dichtbij een zwangerschap en uiteindelijk toch met lege handen staan. Je kunt niet verder, maar je wilt wel. Je gevoel zegt "dit is niet af" en dat is het ook niet op dit moment. Je gaat nu een plekje aan deze hele ervaring geven, zodat je over een tijdje een beslissing kunt nemen wat en hoe verder. sterkte lieverd en een dikke knuffel

Caro, wat lief!!! Fren, beterschap voor F. Naar dat je bijna niets voor haar kunt doen ;-(. Testr, knap hoe je het allemaal volhoudt!!! Es, fijn dat het bij jullie de goede kant op gaat/lijkt te gaan. Je klinkt ook iets meer relaxed... Ruby, fijn dat je een goeie ontlasting hebt gehad. Het is me toch wat met je darmen en je lichaam. Denk je dat ze niets willen doen vanwege de endo en omdat er een kans in zit dat het desondanks terug komt? wat is het toch rot allemaal. ik ben wel benieuwd naar je bloem als je nu nog met getinte vingertoppen zit, hihihi. foto via D&D fb-pagina? in elk geval een dikke knuffel

Vanochtend heb ik een stukje geschreven op het ecd-topic. De emoties en gevoelens van sommige meiden zijn heel herkenbaar. En soms vinden de meiden het ego als ze hierover berichten, maar dat is gewoon niet zo. Dat is juist het fijne aan dit forum. Je kunt er je hart luchten en niemand die een oordeel velt, want we weten allemaal hoe het voelt. We zijn er allemaal geweest op enig tijdstip. Sommigen van ons hebben het geluk mogen ervaren om mama en papa te worden. Anderen wachten hier nog iets langer op of zullen het helaas niet worden. En dat is zwaar en heel moeilijk. Voor buitenstaanders soms niet te begrijpen, al zeggen ze van wel. En het maakt niet uit hoe lang je al bezig bent, de teleurstellingen van telkens maar "weer niet gelukt", zijn gewoon heel moeilijk, heel emotioneel en kunnen je wanhopig maken "zal het ons ooit lukken??". Als iemand mij een garantie kon geven, dan ging ik meteen door, echt...maar die kan niemand mij geven. En dan kunnen we wel zeggen, zo is het leven nu eenmaal, maar dan denk ik ook, waarom moeten wij het dan zo moeilijk hebben en anderen (die niet voor kind(eren)kunnen zorgen of er geen willen hebben en ze wel krijgen) in onze ogen niet? Dit is misschien dan wel eenvoudig gezegd, maar zo voelt het wel, voor ons. Lijkt wel alsof het gas groener bij de buren is, maar dat is natuurlijk niet zo. Het gras is bij ons groener. Wij worden alleen maar sterker door deze ervaringen en worden ons meer bewust van het wonder dat een kind heet en dat het heel kostbaar is. Onze relaties kunnen er sterker door worden, terwijl anderen wellicht een sterke relatie voor het oog hebben, maar waarschijnlijk van binnen heel breekbaar. En ja, wij zijn onlangs gestopt met de hele mmm. En ja, ik hoop nog steeds op een wonder, maar weet diep van binnen dat wij dit wonder niet nog een keer zullen meemaken, tenminste niet een wonder dat ons gezin zal verrijken. En toch zullen ook wij weer gelukkig worden. En zelfs nog sterker misschien. We slaan een ander pad in en halen het beste uit ons leven. Misschien niet meteen, maar we zullen er wel komen. Momenteel voel ik me heel onrustig. Van de ene kant begrijpelijk. We hebben een nieuwe weg ingeslagen, een onbekende weg. Ik kan echter niet zo goed tegen veranderingen, maar zal er wel doorheen moeten, samen met mijn lieve man. Van de andere kant niet begrijpelijk, want we hebben toch een beslissing genomen en nu kunnen we toch eindelijk verder gaan met ons leven en weer rust krijgen? Nee dus, die rust is er nog (lang) niet. De rust dat we de beslissing genomen hebben om niet naar DD te gaan voor een gesprek met dr. S., ja die is er. De rust van wat er nu allemaal komen gaat op ons pad, nee, die is er nog niet. Maar die komt wel. Daar ben ik zeker van. Misschien via een paar omwegen, maar who cares??? Ik heb onlangs op fb gezet dat wij nu eindelijk na 7 jaar hopen dat we ons leven terugkrijgen. Een reactie van een goeie kennis/vriend van ons was, dat als zij het konden, dan kunnen wij het zeker. Het enige verschil tussen hun en ons is dat zij wel al een dochter hebben. Helaas heeft zij (dochter) alle contact verbroken en dat doet ook pijn en zal ook zeker voelen alsof ze kinderloos zijn, maar toch is het niet hetzelfde. De reden hiervoor is dat ik niet aan iedereen persoonlijk wilde vertellen dat we gestopt zijn. Ik denk wel dat de meesten begrepen hebben waarom het ging, sommigen die ons verhaal niet weten, hebben 'vind ik leuk' aangeklikt. in eerste instantie dacht ik, 'hey, zo leuk is dit nu ook weer niet! Wij hebben onze kinderwens afgesloten en dat is niet leuk! Dat is gewoon zwaar ***!' Later dacht ik, ze vinden dit een respectabele beslissing en steunen ons hierin. En misschien weten ze wel ons verhaal, want laten we wel wezen, het is dan wel een stad waarin we wonen, maar roddelen kunnen ze hier als de beste. De reacties zijn allemaal hartverwarmend en doen ons goed. Goed om te weten dat er zoveel mensen met ons meeleven. Gelukkig kunnen we er goed over praten en kan ik hier op dit mooie forum bij mijn meiden mijn verhaal, mijn emoties en gevoelens kwijt. Ze begrijpen het allemaal. Ik hoef me niet anders voor te doen dan hoe ik me eigenlijk voel. Als ik geen zin heb om te kletsen/schrijven, doe ik het lekker niet. Als ik boos ben, dan meld ik dat hier, als ik verdrietig ben, dan kunnen ze me hier troosten, als ik wil lachen, dan kom ik hierheen en er is altijd wel iemand die een glimlach op mijn gezicht kan toveren. De emoties liggen hier heel dichtbij elkaar. Vreugde en verdriet zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En het mooie aan deze emoties en gevoelens is dat je ze hier met anderen, je lotgenoten, kunt delen. Zonder oordeel, gewoon zomaar omdat het kan!

Kalimera! henne, geniet lekker van het momentje! Balen dat J. Nog steeds niet beter is en dat het nu op jou aankomt. Overlevingsmode aan en het zal zeker goedkomen, ook al is het zwaar. En als je hulp nodig hebt, gewoon vragen. Ze zullen je met liefde komen helpen! net op t ecd topic een heel verhaal geschreven over emoties. Sommige meiden daar hebben het moeilijk. Geloof dat ik t stukje in een blog ga zetten.

Lieve meiden, waf zijn jullie emoties en gevoelens herkenbaar! En helemaal niet ego hoor! Dat is juist het fijne aan dit forum. Je kunt er je hart luchten en niemand die een oordeel velt, want we weten allemaal hoe het voelt. We zijn er allemaal geweest op enig tijdstip. Sommigen van ons hebben het geluk mogen ervaren om mama en papa te worden. Anderen wachten hier nog iets langer op of zullen het helaas niet worden. En dat is zwaar en heel moeilijk. Voor buitenstaanders soms niet te begrijpen al zeggen ze van wel. ik heb onlangs op fb gezet dat wij nu eindelijk na 7 jaar hopen dat we ons leven terugkrijgen. Een reactie van een goeie kennis/vriend van ons was, dat als zij het konden, dan kunnen wij het zeker. Het enige verschil tussen hun en ons is dat zij wel al een dochter hebben. Helaas heeft zij (dochter) alle contact verbroken en dat doet ook pijn en zal ook zeker voelen alsof ze kinderloos zijn, maar toch is het niet hetzelfde. En het maakt niet uit hoe lang je al bezig bent, de teleurstellingen van telkens maar "weer niet gelukt", zijn gewoon heel moeilijk, heel emotioneel en kunnen je wanhopig maken "zal het ons ooit lukken??". Als iemand mij een garantie kon geven, dan ging ik meteen door, echt...maar die kan niemand mij geven. En dan kunnen we wel zeggen, zo is het leven nu eenmaal, maar dan denk ik ook, waarom moeten wij het dan zo moeilijk hebben en anderen (die niet voor kind(eren)kunnen zorgen of er geen willen hebben en ze wel krijgen) in onze ogen niet? lijkt wel alsof het gas groener bij de buren is, maar dat is natuurlijk niet zo. het gras is bij ons groener. Wij worden alleen maar sterker door deze ervaringen en worden ons meer bewust van het wonder dat een kind heet en dat het heel kostbaar is. Onze relaties kunnen er sterker door worden, terwijl anderen wellicht een sterke relatie voor het oog hebben, maar waarschijnlijk van binnen heel breekbaar. en ja, wij zijn onlangs gestopt met de hele mmm. En ja, ik hoop nog steeds op een wonder, maar weet diep van binnen dat wij dit wonder niet nog een keer zullen meemaken, tenminste niet een wonder dat ons gezin zal verrijken. en toch zullen ook wij weer gelukkig worden. En zelfs nog sterker misschien. We slaan een ander pad in en halen het beste uit ons leven. Misschien niet meteen, maar we zullen er wel komen. en lieverds, dat gun ik jullie ook. Of je nu nog voor een eerste gaat, voor een brusje, of helaas de moeilijke beslissing moet nemen om ermee te stoppen. WE KOMEN ER WEL! Een heel verhaal als ik het zo teruglees, maar het komt van uit mij hart en wilde ik met jullie delen. Ik blijf jullie volgen, omdat ik het wil. Liefs, Tool

San, jij zag ruby voor je staan en wees naar haar rechterkant, jouw linkerkant dus, hihihi. Dus zo blond was t niet...hihi

Hihi Babeth, dat ging ook heel even door mijn hoofd, maar de pijn zat bij mij toch echt rechts, vandaar dat ik t ook eigenlijk wel wist. Zeker omdat ik ook opeens met spoed geopereerd moet worden. verder gaat het eigenlijk maar zo zo. Erg onrustig. Zowel in mijn hoofd als lichamelijk.

Huh, zit je blinde darm niet rechts? Want daar heb ik t litteken zitten van de blindedarm/buikvliesontsteking van bijna 20 jaar geleden....