freija

heeeeee, nog verbouwers! alvast veel succes met de werken, hoe het wordt ziet er erg leuk uit! zelf zijn we ook volop aan het verbouwen, deze zomer komen er nieuwe vensters, dat wordt wat als ik straks met een zwangere buik tussen al dat werkvolk moet doorhuppelen.

ik heb bij m'n vorige twee IUI 's ook iedere keer pregnyl gespoten als nabehandeling. Op de 3e dag na de IUI en op de 8e dag. Ik veronderstel dat ik nu bij de IVF ook weer pregnyl zal krijgen, het enige dat ik je kan vertellen is dat , bij mij, die pregnyl gemeen prikt de dag erna en dat ik de dag na de derde inspuiting doodop ben, dan is het echt om 18.00u van het werk thuiskomen, bed in en slapen tot 's anderendaags. In de bijsluiter zelf spreken ze indd. van overstimulatie en meerlingen.

vandaag voor de laatste keer bloed geprikt, en morgen punctie. Bibber, bibber, beef beef. Ik heb 17 follikels wat ik persoonlijk enorm veel vind (ik weet niet hoeveel het er gemiddeld zijn) en ik voel ze ook allemaal goed zitten, m'n buik is gezwollen, m'n rug doet pijn en ik ben zo misselijk als wat. Bovendien kreeg ik gisteravond nog een dubbele shot pregnyl en is m'n k*nt natuurlijk ook enorm pijnlijk en blauw. Het lijkt wel of ik blauw uitsla als ik nog maar een naald zie. Bij elk prikje gonalF dat mijn man de voorbije week zette heb ik een blauwe plek (en hij deed het echt voorzichtig) ik heb dus 7 blauwe plekjes netjes op een rij. Pffff, doodop, want elke ochtend voor het werk een hele rit naar de gyneacoloog en van die pregnyl word ik ook doodmoe (zijn er nog die daarvan gewoon vreselijk moe worden?) Gisteren wel een leuk dagje shoppen met m'n beste vriendin, dat leidde wel een beetje af, maar natuurlijk zag ik overal zwangere vrouwen en ieniemienie baby'tjes. Je zou je hersens moeten kunnen programmeren dat je dat juist niet meer ziet, zou de boel een pak relaxter maken. maar goed. Nu nog maar een beetje proberen doorwerken, al moet ik toegeven dat ik doodsbenauwd ben voor morgen. Misschien kan iemand me hier nog geruststellen?

niki, wat een fantastisch nieuws!!! Geniet ervan (en bedankt, je geeft mij ook weer een beetje hoop dat die IVF misschien wel écht gaat lukken;-) )

bedankt allemaal voor het warme welkom. Ik heb hier de voorbije week toch al een beetje het gevoel gekregen dat ik niet alleen sta. Ik ben vooral erg onzeker maar dat is iets wat jullie allemaal herkennen. Gek om te zeggen, maar voor mij is het heeeeeeeeerlijk! Ik hoop dat mijn eigen ervaringen ook weer anderen een beetje kunnen geruststellen!

wow hilde, wat een gedoe met die ziekenhuizen enzo joh! Als ik dat zo lees mag ik helemaal niet klagen, wij zijn begin januari voor een 'gewoon consult' naar de fertiliteitskliniek gestapt en ik heb nu al 2 IUI's achter de rug en ben alweer bezig met m'n eerste IVF. Aan de andere kant, misschien welpositef dat je wat tijd krijgt om de boel te verwerken, niet? Ik hoop alleszins op goed resultaat voor je! Succes!

heb net alles in je dagboekje gelezen en ik vind het echt heel sterk van je dat je al de stap naar adoptie, in je gedachten, hebt kunnen zetten! Ik hoop voor jou dat er toch nog een mooie zwangerschap volgt uit je volgende ISCI poging!

ook ik duim voor je dat je gewoon zwanger bent! Veel succes deze middeag!

Hoi , we zijn na 2 mislukte IUI's nu aan onze eerste IVF bezig. Ik ben sinds maandag begonnen met suprefact en gonal F en heb zondag de eerste follikelmeting. Het huis is inderdaad soms een goede afleding, verf afkrabben kan erg therapeutisch werken hé? De abortus, tja, ik heb er nooit bij stilgestaan, niet vooraf en ook niet nadien, behalve natuurlijk de laatste 2 jaar. Dat snap je, schuldgevoelens alom. Als ik dat toen niet had gedaan had ik nu waarschijnlijk wél al een fantastische zoon/dochter van 8 jaar. Maar aan de andere kant, dan was ik blijven vastzitten in een erg slechte relatie (ik kom zelf uit een gezin met gescheiden ouders, dus wou en wil dat ten allen tijde vermijden voor m'n eigen kids) waar hoogstwaarschijnlijk toch een einde aan was gekomen, alleen nog een pak later, misschien had ik mijn hubbie dan wel nooit leren kennen (en zoals je kon lezen ben ik ondanks alles maar wat blij met m'n man) en misschien had ik me dan , net zoals m'n eigen moeder wel enorm 'belemmerd' gevoeld door m'n eigen zoon/dochter. Soms twijfel ik nog steeds of ik wel écht toe ben aan kinderen, in de zin van, lukt het me wel om alles georganiseerd te krijgen. Zowel ik als m'n man hebben een erg drukke carrière, die we geen van de twee kunnen/willen opgeven. Door omstandigheden heb ik in m'n jeugd enorm veel verantwoordelijkheid moeten dragen voor m'n beide ouders (eigenlijk was de ouder-kind relatie volledig omgedraaid) en wil ik eigenlijk wel eens meemaken dat er iemand is die de boel voor mij regelt in plaats van andersom. Wil/kan ik de verantwoordelijkheid van een kindje wel dragen? Ga ik me niet 'miskend' voelen als alle aandacht van m'n man en familie naar m'n kindje gaat? Maar aan de andere kant kan ik me een leven zonder kinderen ook niet echt voorstellen. Ik ben blij met wat ik tot nu toe heb bereikt, ik ben ongelooflijk blij met de liefde van m'n partner en ik wil die dingen kunnen doorgeven aan een nieuw klein mensje. Dus ondanks de twijfels denk ik wel dat ik er nu écht aan toe ben om moeder te worden, te koesteren, te geven en op zijn eigen tijd ook los te laten. Pfieuw, dat geschrijf hier doet deugd :-) Leuk te lezen trouwens dat er nog klussers zijn. Bedankt voor jullie reacties!!!

. [/i]

Freija: 31j, IVF (te weinig zwemmertjes) Suprefact nasal, Gonal F 225, en waarschijnlijk nadien pregnyl

niemand hier die suprefact neemt? Ik begin me een beetje ongerust te maken namelijk over die extreme vermoeidheid. Vooral omdat ze ook gepaard gaat met spierpijnen. Ik stel me nu de vraag heb ik niet gewoon een beginnend griepje onder de leden? en als dat het geval is, kan dat dan kwaad voor de follikels?

zijn er nog onder jullie die suprefact moeten nemen? en zijn jullie daar ook zo mooooooooooooooooooeeeeeeeeee van? Ik ben echt steendood, vind het wel een beetje griezelig want ik ben normaal heel actief, maar nu heb ik echt nergens fut voor. niet zo leuk.

ik weet niet hoe het in nederland zit, maar in België heb je wettelijk recht op een consultatie bij een specialist binnen de werkuren, mits je de 'verloren' werktijd nadien inhaalt. Zelf heb ik met mijn werkgever kunnen afspreken dat ik voor de punctie aan m'n gyneacoloog een attest vraag van 'opname in het ziekenhuis' dat is een medisch attest en dan ben ik dus gewoon ziek.

ik ben dus net terug van een middagtraining. Heb een uur en 10 minuten hard gelopen (niet zo heel snel hoor, gemiddelde snelheid 10 km/uur) en ik moet zeggen dat mijn benen 'zwaarder' voelen dan anders. Zou dat al door die suprefact en gonal F kunnen komen? Ik ben nu 2 dagen bezig. Ik zweette ook beduidend meer dan normaal. vocht vasthouden? Maar goed het ging dus nog. Ik vermoed dat ik na de terugplaatsing wel wat rustiger aan moet doen?

oh maar dat zijn dingen die ik nooit gedaan heb, ik eet gezond, ga nooit rokerige ruimtes in (ik haat café's) ik ga op tijd naar bed en ik beweeg/sport veel. Ik ben eigenlijk een beetje een health freak. Ik bedoelde eerder, hardlopen maakt deel uit van m'n leven, het is gezond, een stuk van mezelf en zeker in deze periode van angst en frustraties een fantastische uitlaatklep, als ik zou stoppen met hardlopen zou ik naar mijn gevoel juist ongezonder gaan leven snap je. als ik 'gewoon' zwanger zou zijn zou ik de eerste weken van mijn zwangerschap niet eens wéten dat ik zwanger ben, en zou ik dus ook blijven doorsporten, zou het dan nodig zijn om te stoppen met sporten omdat je nu geen 'gewone' zwangerschap hebt? Wat ik eigenlijk wil weten denk ik, is is een IVF- mogelijke zwangerschap meer precair dan een 'gewone' mogelijke zwangerschap?

Hallo, weer een vraagje Ik ben zelf nogal sportief (3x per week +/- 15 km hardlopen). Ik heb dit gemeld aan m'n gyneacoloog, maar tot nu toe was het niet aan de orde (tenminste hij zei dat er voor die KI geen probleem was zolang ik niet overdreef) Wat zijn jullie ervaringen met sport en een IVF behandeling, of wat zouden jullie doen? Blijven sporten omdat je dat nu eenmaal doet en omdat het een goede uitlaatklep is, of toch maar rustig op de bank blijven zitten? Ik bedoel bij een 'gewone' zwangerschap ga je toch ook niet meteen je levensstijl helemaal omgooien, is dat nodig bij IVF of niet? Bedankt voor de reacties en sorry voor de vele vraagjes; Probleem is dat ik steeds op voorhand denk ik moet dat en dat vragen aan m'n gyneacoloog, maar op het moment zélf ben ik helemaal leeg.

Mari, bedankt voor je uitleg. Ik had het reeds gevraagd aan mijn gyneacoloog, maar vond dat hij er redelijk vlotjes overheen liep en peikeraar als ik ben helpt dat bij mij niet. Ik moet bewijzen zien, snappie. Ik laat me sinds bij mijn moeder borstkanker is ontdekt al jaarlijks screenen dmv een scan, en vind dat indd. voorlopig genoeg. Het is heel dubbel, je wilt eigenlijk niet weten of je erfelijk belast bent met een dodelijke ziekte hé? Maar goed, dankzij mari alweer (tijdelijk) een zorg minder. Thanxxxxxxxxxx

Ik word behandeld in het Jan palfijn fertiliteitscentrum in Gent. De eerste keer vond ik het maar niks, de gyneacoloog was enorm direct en je kreeg als koppel nauwelijks de kans om te verwerken dat je niet 'gewoon' zwanger kon worden of je zat al een afspraak te maken voor een KI. Bij de tweede poging kwam de gyneacoloog helemaal los en is hij echt super sympathiek. Ik denk dat ie met het eerste consult het kaf van het koren probeert te scheiden ofzo, of het een goede techniek is weet ik niet, moest mijn man niet hebben aangedrongen was ik in ieder geval afgeschrikt door zijn redelijk botte manier van doen, maar nu is hij echt enorm meelevend. De gyneacoloog is ook 7 op 7 bereikbaar en ook echt van 's ochtends vroeg (7u) tot 's avonds laat, wat voor ons erg interessant is omwille van onze beider werksituatie. Dus na een moeilijke start ben ik echt heel tevreden!

ik zit momenteel niet op het wachtbankje, maar ik heb de voorbije 2,5 jaar zowat elke maand alle mogelijke zwangerschapssymptomen gehad die je je maar kan voorstellen, moe, misselijk, gespannen borsten, labiel, ... zonder dat er ooit maar één keer sprake is geweest van een zwangerschap. Nu ben ik behoorlijk koppig, maar na 2,5 jaar 'symptomen' die nergens op sloegen heb ik me nu neergelegd bij de enige echte zekerheid, een bloedtest. Ik ben zelfs al zo ver dat ik m'n gynecoloog nu geloof als ie zegt dat ik niet zwanger ben, ookal ben ik dan nog een week ofzo niet ongesteld. Flink hé :-)

Nog een vraagje, is er hier iemand die weet welke risico's de hormoonbehandelingen bij IVF met zich meebrengen voor het ontwikkelen van borstkanker? Mijn moeder heeft borstkanker, en haar volle nicht eveneens, beide op relatief vroege leeftijd gekregen en in beide borsten, dus hoogstwaarschijnlijk gaat het om een genetische kanker. Zelf ben ik 31 en laat ik me jaarlijks screenen op borstkanker, maar nu ik al die extra hormonen moet nemen zit de schrik daarvoor er wel goed in. Pffffffff soms is het gewoon allemaal écht te veel, ik was zo blij als ik stopte met de pil, eindelijk dat risico weg, maar is het risico met deze hormonen niet oneindig veel groter? Als iemand hierover iets weet, of in dezelfde situatie zit, alvast bedankt voor je reactie!

Bedankt voor je uitleg Kim, Ik snapte wel dat mijn eigen hormoonhuishouding onderdrukt moet worden, maar ik vind het gewoon vreemd dat mijn eigen hormonen tegelijk onderdrukt worden én gestimuleerd. Ik moet niet éérst suprefact gebruiken en dan gonal, maar beide samen. Het zal wel kloppen hoor, maar ik vind het gewoon bizar dat ik tegelijkertijd mijn eigen cyclus moet onderdrukken en moet stimuleren?

met de twee KI's die we tot nu toe hadden werkte ik gewoon door. Ofwel nam ik vrije (halve) dagen, ofwel gingen we 's ochtends vroeg om 7.00u naar de gyneacoloog. Ook met de IVF ben ik van plan om gewoon door te werken. Ik heb het wel aan m'n chef gemeld en heb het ongelooflijke geluk dat hij bekend is met heel de situatie, want zijn dochter is 15 jaar geleden ook geboren na talrijke behandelingen. Ik kan dus op erg veel begrip rekenen, maar probeer het desondanks toch zo te regelen dat ik me zelden ziek moet melden. Waarschijnlijk zal ik nu voor de punctie op zaterdag moeten gaan, dus dat is ook al een meevaller.

Hallo, ik ben gisteren begonnen met de eerste IVF kuur en moet van de gyneacoloog suprefact en gonal F tegelijk nemen, dus gisteren waren m'n eerste pufjes suprefact en dan 's avonds meteen het eerste spuitje gonal F (wat mijn man trouwens gezet heeft, want dat kan ik écht niet) Ik vind het redelijk bizar dat mijn cyclus teglijkertijd onderdrukt wordt en gestimuleerd. zijn er nog mensen hier die dat hebben meegemaakt? alvast bedankt voor jullie reacties.

hey, ik kreeg net telefoon van de gyneacoloog dat ook de tweede KI poging mislukt is. Nu moeten we dus écht gaan IVF-en. Heb net naar mijn man gebeld en kon weer geen zinnig woord uitbrengen, jongens jongens wat heb ik een hekel aan mezelf!! ik ben van een zelfstandige zelfzekere vrouw vervallen in een grienende trien die andere mensen hun geluk misgund. Alvast bedankt voor jullie reacties hier! het doet wel deugd om de dingen van me af te schrijven.