freija

Hihi, ik haat schoonmaken dus zélfs tapijtenkloppen zou mijn agressie alleen maar triggeren denk ik. Ik ga drie keer in de week lekker hardlopen, dat helpt wel, al zou ik de laatste twee maand wel elke dag een stevige training kunnen gebruiken ;-) Mijn man is gelukkig sinds we te weten gekomen zijn dat het aan hem ligt gestopt met roken (hij zou eens moet durven niet stoppen:getOUT_2:) hij heeft intussen ook al een operatie achter de rug, er was bij hem varicocele geconstateerd. Die operatie zou een positieve invloed kunnen hebben (bij 60 à75% van de mannen is dit zo) maar dat weten we pas over drie maand. In afwachting doen we gewoon verder. We willen ook graag 3 kinderen, dus zo heel veel tijd hebben we niet meer (al denk ik de laatste maanden wel, drie keer deze hel doormaken, nééé laat maar) maar goed eerst het eerste maar eens. Ergens ben ik wel positief. De gyneacoloog heeft ons al elke keer verzekerd dat ik sowieso zwanger zal worden, omdat echt al het materiaal aanwezig is, de vraag is alleen wanneer. Dus op rustige momenten kan ik me aan die wetenschap wel vastklampen, en op de niet rustige momenten dringt m'n man nog net genoeg tot me door als hij me die wetenschap voor ogen houdt.

pfieuw, heel erg bedankt voor jullie reacties. Ik voel me er al een pak minder slecht door, al hoop ik wel dat die agressie op termijn verdwijnt, want ik heb op dit moment écht zin om op alles en iedereen te slaan. Arianne, ik hoop dat jij en je man er nog uitkomen, wat jij schrijft komt inderdaad heel fel overeen met hoe ik het voel. Het zijn ook niet altijd volledig de hormonen, soms is ie ook gewoon een ongevoelige zak, en zijn het niet de hormonen die ervoor zorgen dat ik dat zo voel, maar gewoon zijn gedrag! Ik probeer het wel te uiten, en ik krijg wel de indruk dat mijn man er (soms) oren naar heeft en zelf het verschil wel merkt. Je hebt natuurlijk gelijk. Communicatie is het sleutelwoord. We doen ons best. Hildever jouw situatie lijkt me indd. nog lastiger, ik vind het knap dat je je man dat niet kwalijk neemt (op dit moment neem ik het hem kwalijk dat ie 12 jaar gerookt heeft en een redelijk zware studententijd heeft gehad, terwijl wie is er tijdens z'n studententijd niet veel uitgegaan?). Ik hoop dat je gelijk hebt en dat de boosheid verwerking is, dat zou tenminste betekenen dat het op termijn verdwijnt. Ik ben in ieder geval al erg blij dat ik met die gevoelens niet alleen sta, maar dat het voor sommigen onder jullie herkenbaar is. Bedankt!

hallo, ik ben freija, gehuwd, 31 en sinds 2,5 jaar een kinderwens. Begin februari begonnen met medische begeleiding. Bij ons ligt het probleem 100% bij m'n man. Ik ben een vreselijke piekeraar dus hoop hier wat gerustgesteld te worden.

hallo, ik heb mij vandaag net op dit forum aangemeld omdat we waarschijnlijk de overstap van KI naar IVF moeten maken. Ik krijg vanavond de resultaten van de bloedtest van mijn tweede KI. ook ik heb een hele hoop relatieperikelen die ik voorlopig enorm opkrop omdat ik mijn gevoelens heel erg lelijk vind. Van ons beiden ben ik zo vruchtbaar als wat, maar mijn man dus niet. Hij heeft 10% van wat een normale man aan beweeglijke en levende zaadcellen moet hebben. Ik worstel dus met enorm veel kwaadheid en een gigantisch onrechtvaardigheidsgevoel waarom ik heel die rommel moet slikken en spuiten en waarom ik als een braadkip iedere keer moet bekeken en betast worden. Ik vind dit een heel lelijk gevoel van mezelf, maar het is er wel, en daardoor ga ik me heel erg agressief naar m'n man opstellen. Zij er nog onder jullie die met deze gevoelens worstelen en hoe counteren jullie die gevoelens. Begrijp me niet verkeerd, mijn man is echt lief en begripvol voor me, alléén ik voel het niet zo aan, als ik weer eens aan het janken ben omdat ik tegen hem heb zitten roepen en tieren dat ie een ongevoelige zak is en hij me dan troost dat dat niet geeft want dat hij ook wel weet dat het door de hormonen komt dan kan ik hem echt wel slaan. Het komt voor mij op dat moment helemààl NIET door de hormonen snappen jullie? alvast bedankt voor eventuele reacties!