Yonne

Fijn dat alles nu achter de rug is. En nu dus weer afwachten. Toch wel apart dat je helemaal geen pijnstilling hebt gehad. Ik kreeg de avond ervoor pillen en die ochtend weer. Dus geen narcose oid, maar toch wel iets. Ik vond de punctie meevallen na alle griezelverhalen die ik gelezen, maar ja, het doet wel zeer. Gelukkig maar kort. Hopelijk voor jou de laatste keer :) Yonne

Ik heb een keer hetzelfde gehad. Maar ik kreeg een andere optie: gewoon deze keer overslaan. Ik kreeg een samenlevingsverbod en moest wachten tot ik weer ongesteld werd. Daarna mocht ik gewoon meteen weer verder gaan. Ik hoefde dus niet aan de pil oid. Waarom zouden ze dat willen doen? Maakt voor jou niet meer uit, jij hebt je keuze gemaakt. Misschien fijn om te weten: ik vond de puncties die ik heb gehad goed te doen. Niet fijn, het doet pijn, maar ook niet zo erg dat ik het nooit meer zou doen. Succes! Yonne

Hallo Fem Wat een ervaring heb je achter de rug zeg! En dan nog het nieuws erbij dat je (waarschijnlijk) niet spontaan zwanger zal kunnen raken. Het voelt misschien nu niet zo, maar het is wel fijn dat je er nu al achter komt dat je vruchtbaarheidsbehandelingen nodig gaat hebben. Niet eerst meer dan een jaar aanmodderen. De schok zal er niet minder om zijn, maar de energie om te beginnen is misschien wel iets groter nu. Ik ervaar het in ieder geval zo, hoe langer alles duurt, hoe zwaarder het me valt, hoe minder energie ik heb. Voor mij geldt dat ik de IVF / ICSI behandelingen niet het zwaarste van ons hele traject heb ervaren. Maar het is niet niks, maak er echt tijd en energie voor vrij in je leven. Hier op de site kun je in ieder geval veel informatie en ervaringen vinden. Ik hoop dat het je allemaal mee gaat vallen en dat je snel zwanger zult zijn. Succes! Yonne

Zo herkenbaar. Mijn tactiek was altijd: kaartje sturen, verder even laten bezinken en dan soms eerst maar even via de mail contact houden. Op die manier kon ik op een 'veilige' manier toch iets van me laten horen. De eerste keer elkaar weer zien na het zwangerschapsbericht vind ik altijd het moeilijkst. Daarna is het nog niet altijd makkelijk, maar wel makkelijker. Zo meteen gaan we uit eten met vrienden die hun 2e kindje verwachten. Aan de ene kant gezellig, maar toch moet ik altijd even slikken en mijn emoties even wegduwen. Ik hoop maar dat de dikke buik minder te zien is door de tafel :) Yonne

Gelukkig heb ik dit zelf (nog) niet meegemaakt. Je hoort wel vaker dat je in moeilijke tijden je echte vrienden leert kennen. Dat blijkt uit jouw verhaal wel weer. Jammer dat het zo moet gaan. Ik denk dat ze echt geen idee heeft hoe zwaar het hele vruchtbaarheidstraject is, ondanks de dingen die je haar blijkbaar toch hebt verteld. En als je alleengaand bent, dan heb je het extra zwaar. Ik vraag me af of ze ook zo had gereageerd als je 'zoveel' gepraat had over een positief onderwerp. Mensen met een baby kunnen vaak ook over niks anders praten. Dan mag het vaak wel. Een kritisch vraagje: heb je nog wel aandacht voor dingen die haar bezig houden? Zo ja, dan heb je jezelf niks te verwijten. Of voelt zij dat wel zo? Ik kan me anders niet echt een reden bedenken waarom ze zo reageert. Of heeft ze zelf nog niks moeilijks meegemaakt in haar leven? Ik hoop dat je nog andere mensen hebt waar je je verhaal wel kwijt kan en die je kunnen steunen. Babies, voor jou, je hebt echt niks om je voor te schamen voor. Je kan er zelf niks aan doen, je hebt niks fout gedaan waardoor je nu in deze situatie zit. Maar ja, dat zal je zelf ook al wel bedacht hebben. Soms is het toch fijn als iemand anders dat ook tegen je zegt, dus ik schrijf het toch maar even op. Sterkte, Yonne

Heb het ook even met mijn arts besproken. Die kende het onderzoek nog niet, maar las het door mij meegenomen artikel snel door. Daarin staat te lezen dat het resultaat alleen gold voor vrouwen met ongezonde eicellen. Ik heb ook PCOS, zoals genoemd in het artikel, maar mijn eicellen lijken prima te zijn. Ik zou dus niet binnen de doelgroep van het onderzoek vallen. Voor iedereen goed om dit zelf na te gaan voor je alle hoop hierop vestigd. Daarnaast is het onderzoek in Azie uitgevoerd en bij Aziatische vrouwen ligt de baarmoeder anders in de buik. Ik kan me dus voorstellen dat er meer verschillen zijn en dat de conclusie van dit onderzoek niet zomaar geldt voor Europese vrouwen. Ik wil niet negatief overkomen, maar wel realistisch... al hoop ik natuurlijk met iedereen dat dit veel mensen gaat helpen. Ik zou het vooral met je eigen arts eerst overleggen voor je Melatonine gaat gebruiken. Yonne

Ik zag ook heel erg op tegen de punctie, maar misschien juist daardoor viel het me heel erg mee. Nee, het is niet fijn en het doet ook wel zeer, maar veel minder dan ik gedacht had. Het doet ook steeds maar even zeer en totaal duurt het niet lang. Ik kreeg de avond van te voren 1 naproxen en 1 oxazepam. Voor de punctie zelf kreeg ik 2 paracetamol en 1 naproxen. Maar bij mij lagen de eitjes er goed voor (eerste keer 24 eiblaasjes en 2e keer 15) en ik kon mijn buik goed ontspannen houden. Dat helpt heel veel. Ik probeerde te ontspannen door op mijn ademhaling te letten. Succes! Yonne

Moest dus ook meteen stoppen met puregon toen ze in het ziekenhuis zagen dat het zoveel waren. Ik moest wel doorgaan met de decapeptyl, bleeeh, tot de follikels vanzelf kleiner waren geworden. Toen dat na een paar weken het geval was mocht ik weer gaan stimuleren. Gelukkig heb ik er relatief weinig last van gehad. Natuurlijk wel een wat opgezette buik en wat druk erin, maar allemaal prima te doen. Liefs Yonne

Even een kort snel antwoordje. Die 82 waren niet het aantal follikels hoor, maar de hoeveelheid puregon Heb het misschien niet helemaal duidelijk opgeschreven. Gr. Yonne

Wij zijn het gaan vertellen toen we met de eerste paar behandelingen bezig waren: ovulatie inductie door middel van clomid, omdat ik pcos heb. Ik werd depressief van de clomid en merkte het heel duidelijk aan mijn humeur. Snel geirriteerd, emotioneel en steeds depressievere gevoelens. Ik had het gevoel dat mensen het wel moesten merken en dat mijn werk er onder leed. Dat is de reden geweest om het toen te vertellen. Ik wilde dat mensen wisten dat er een goede reden was waarom ik me zo gedroeg en dat 'ik' het niet was. Gelukkig hebben we veel positieve ervaringen door het te vertellen. Mensen leven mee, ook op mijn werk. Ze willen rekening met me houden als het even wat minder goed gaat, hebben belangstelling, enz. En voor mezelf was het een opluchting dat het geen geheim meer was. Maar iedereen is anders en iedereen heeft aan andere omgeving. Ga dus vooral van je eigen gevoel uit en dat van je partner! Je kan ook vertellen dat kinderen krijgen bij jullie niet 'vanzelf' gaat, zonder in detail te treden. Zo kunnen mensen bepaalde reacties (huilbuien, niet ingaan op kinderverhalen, enz) beter plaatsen, maar hoef je niet heel je prive leven open te stellen. Sterkte Yonne

Hallo Roossie We weten nog niet wanneer we weer gaan beginnen. Waarschijnlijk dit jaar niet meer. Mijn gevoel verandert sterk op dit moment en om de paar dagen. Op dit moment vraag ik me af of het toch niet het beste is om maar helemaal te stoppen. Weer energie krijgen, leuke dingen gaan doen, meer genieten en weer een leuke relatie krijgen. Niet dat we het nu helemaal niet leuk hebben, maar alle spanningen gaan ons niet in de koude kleren zitten en heeft dus ook effect op onze relatie. Gelukkig heb ik nog steeds het idee dat we het wel overleven. Zo dubbel allemaal. Heb er zo schoon genoeg van, maar tegelijkertijd voel ik verdriet en jaloezie als ik zwangeren of mensen met kinderen zie. Ik wacht dus maar af hoe de komende maanden zullen zijn en ga dan pas iets beslissen. Wat fijn voor je dat je eitjes nog goed van kwaliteit zijn! Geeft dat tenminste geen extra spanning em druk erbij. Ik vond het een extra domper dat wij maar 1 embryo hadden, omdat het bij mij altijd de moeilijkheid was om niet te veel follikels te krijgen. Ik heb een afgebroken ivf gehad, omdat ik 60 follikels had. Toch spoot ik maar 150. De keer erna 90 gespoten, nog tegen overstimulatie aan en de icsi was met 82. Tja, en toen dus ongelijke grootte van follikels. Daar wil ik meer van weten tijdens het evaluatiegesprek. Wat adviseren ze voor een eventueel volgende keer? Ik had ook bedacht dat ik misschien maar acupunctuur erbij moest doen. Met name om rustiger te blijven. Was behoorlijk gespannen de laatste keer. Heb de nacht voor de terugplaatsing nauwelijk geslapen, zo gespannen was ik voor het telefoontje over of er terugplaatsing zou plaatsvinden en hoeveel embryo's er ontstaan waren. Maar als het ook kan helpen voor de innestelling, dan is het helemaal goed om te doen. Vandaag nog precies een maand wachten voor jou. Groetjes, Yonne

De eerste keer werd ik dwars door de bolletjes heen ongesteld. De tweede keer met de bolletjes alleen heel licht bloedverlies en toen ik stopte werd ik de dag erna ongesteld. Kan per persoon dus ook nog verschillen hoe het per keer gaat. Yonne

Oja, ik vond het ergens ook wel fijn dat er (naast mijn pcos) een oorzaak werd gevonden voor het feit dat ik na allerlei behandelingen nog steeds niet zwanger ben. Nou ja, oorzaak, waarom er zo weinig bevruchtingen waren is niet bekend, maar het lijkt er nu dus wel op dat er in dat gedeelte van het hele proces wat mis gaat. Heb jij dat naast het grote verdriet ook? Dat je ergens blij bent dat je weer iets meer weet? Na 2 mislukte terugplaatsingen vraag ik me nu wel af of de innesteling wel ooit gaat plaatsvinden. Maar misschien is dat gewoon mijn ongeduld en is 2 terugplaatsingen zonder zwangerschap nog heel normaal. Yonne

Dag Roossie Ik heb inmiddels 1 ivf en 1 icsi poging achter de rug en vind het ook moeilijk om positief te blijven. Bij de ivf waren er 18 geschikte eicellen gevonden (20 gevonden, maar 2 overrijp), maar er was maar 1 embryo ontstaan. Dat was toen een grote domper. We kregen het een uur voor de terugplaatsing te horen en toen kon ik helemaal niet meer blij zijn met de terugplaatsing. Ik kan me dus heel goed voorstellen dat als er helemaal geen embryo's ontstaan het helemaal moeilijk moet zijn! Doordat er zo weinig bevruchtingen waren, mochten we de keer erna icsi doen. Minder grote dosis hormonen, want ik zat bij de ivf tegen overstimulatie aan. Nu 7 eitjes gevonden en weer maar 1 embryo. Een iets minder grote domper dan bij de ivf, maar toch vond ik het erg moeilijk. We zouden ivf doen om juist meer embryo's te krijgen. Gelukkig konden ze de oorzaak wel vertellen: er waren deze keer 5 onrijpe eitjes, die waren dus niet geschikt voor bevruchting. De eiblaasjes waren erg verschillend van grootte bij de punctie. Van de 2 overige was er dus 1 bevrucht, ik geloof dat dat normaal is. Vijftig procent. Maar van beide embryo's niet zwanger geraakt, ondanks dat ze beide van goede kwaliteit waren. Nu hebben we een hoognodige pauze ingelast. Daarna wil ik nog een keer icsi proberen om te zien of ik dan meer rijpe eicellen kan krijgen en daardoor meer embryo's. Ik hoop dat icsi voor jullie de oplossing gaat zijn! Sterkte, Yonne

Hallo Daisydoo Jammer genoeg heel herkenbaar. Wij zijn inmiddels 4,5 jaar bezig en sinds ruim een jaar heb ik last van een burnout / overbelasting, waardoor ik bijna een jaar thuis zit. Combi van persoonskenmerken en behandelingen (vind het zwaar, altijd wel meerdere zwangeren in mijn omgeving en ik reageer erg op de hormonen). Ik ben begonnen met naar een 'gewone' psycholoog te gaan en wilde overstappen naar een psychotherapeut, maar dat werd me door de psychotherapeut afgeraden. Het team daar vind de combinatie zwangerschap en therapie niet goed. Ik ben dan nog niet zwanger, maar de combi behandelingen en therapie wilden ze ook niet. Je probeert toch zwanger te worden. Psychotherapie duurt vaak ook wat langer en kan erg zwaar zijn. Onze ICSI is net mislukt en ik heb het er erg moeilijk mee. Ik vrees dat het ons nooit gaat lukken. We hebben nu een pauze ingelast, omdat ik het niet aan kan meteen door te gaan. Elke keer al die kleine en grote teleurstellingen. De behandelingen gaan bij ons ook nooit zoals volgens het boekje zou moeten. Sterkte, Yonne

Gefeliciteerd! Heel spannend hoeveel kindjes jullie gaan krijgen :) Ik hoop dat jullie al lekker kunnen genieten tot de eerste echo. Zo, dit was echt het laatste berichtje, nu ben ik echt weg. Yonne

Myrthe : TP 18 juli 2010, 2 emmy's, testen 1 augustus 2010 Daruma: TP 18 juli 2010, 2 emmy's, testen: 2 augustus 2010 Janine : TP 17 juli 2010 1 emmy ,testen 2 augustus 2010 Joske: TP 19 juli 2010, 2 emmy's, testen 3 augustus 2010 Kwisjuh: TP 20 juli 2010, 2 emmy's, testen 4 augustus 2010 Celine: TP 21 juli, 2 emmy's testen 4 augustus 2010 Trijnie: 16 juli 2010, IUI, testen 4 augustus 2010 Esther73: TP 23 juli 2010, 1 emmy, testen: 4 augustus 2010 TerryBrouwer: 21 juli 2010, TP, testen 5 augustus 2010 Angel: IUI(6) 23 juli 2010, testen 6 augustus 2010 KrisKras: IUI(5) 24 juli 2010, testen: 7 augustus 2010 Sylvie: TP 26 juli, 1 cryo, testen 7 augustus 2010 Boogie: Escape-IUI 25 juli, testen: 8 augustus 2010 Raba: Tp: 25 juli 2010, 2 emmy's testen 9 augustus 2010 Hermien: Tp 28 juli 2010, testen 11 augustus 2010 Tess: TP 29 juli 2010 2 cryo's, testen: 12 aug 2010 Yonne: TP 1 aug 2010, 1 emmy, testen 17 augustus 2010 IVF-Vader: TP: 8 augustus 2010, testen 21 augustus 2010 Marlijnne: TP 7 augustus 2010, testen 22 augustus 2010 Willy: TP 9 augustus, testen 23 augustus 2010 Renata:TP 9 augustus 2010 testen 23 augustus 2010 Diane: TP 10 augustus 2010, 2 emmy's, testen 24 augustus 2010 Daniella: TP 13 augustus, 3 cryo's, testen 25 augustus Sonja81: TP 13 augustus, 2 cryo's, testen 27 augustus Joske: Natuurlijke cyclus, testen 31 augustus 2010 Sassie : tp 1-8-2010 2 cryo's in eigen cyclus,testen Negatief, niet zwanger... Weer heel wat om te verwerken. Kon het niet laten om vanochtend te testen, maar helaas negatief. Een positief gevoel zegt dus niks jammer genoeg. Vanmiddag zijn de voorbodes van de menstruatie begonnen. Het heeft nog niet doorgezet, maar voor mij is het duidelijk dat deze poging afgelopen is. Omdat ik deze poging heel zwaar vond lassen we een pauze in. Moeilijk, maar noodzakelijk. Ik zie nu vooral op tegen alle emoties (verdriet en pijn) die ik ga krijgen bij alle vriendinnen die nu zwanger zijn en die waarschijnlijk de komende tijd nog gaan komen. Ik had zo graag ook een van hen geweest. Ondanks alle steun is het toch een eenzaam traject. Komende tijd lekker op vakantie, dan zal ik dus hier even niet komen. Succes voor de mensen in de wachtweken! Maak er een groen rijtje van! Liefs, Yonne

Wish, wanneer mocht jij ook alweer testen? Kan de hele rij berichtjes wel doorkijken, maar vragen is makkelijker :) Yonne

He Wish Zelf heb ik nog geen idee... Voel vanalles en niks. Zoals Marlijnne al zei: je kan jezelf zo gek maken. Ik voel in ieder geval geen heel uitzonderlijke dingen. Wat krampjes/steekjes ed in mijn buik, maar niet anders dan anders. Vandaag rook iets ineens raar, dus vroeg ik me ook af of dat misschien een voorteken was :) Tja, nog een paar dagen wachten. Ik denk dat ik zondag ga testen. De vorige keer werd ik uit mezelf ongesteld op deze avond/ nacht. En als ik dat rode bankje zie, dan kan ik niet nalaten te denken dat er statistisch gezien toch weer een keer iemand zwanger zou moeten raken. Ik hoop dat ik het begin van een groen rijtje mag inluiden. Sinds afgelopen zaterdag kreeg ik ineens een wat positiever gevoel. Daarvoor voelde ik me down en zonder energie. Mocht ik positief testen, dan ben ik wel benieuwd of er zaterdag dan iets is gebeurt in mijn lijf. Toen de innesteling oid? Iets dat mijn lijf toch heeft opgepikt? Sven, zag je berichtje over testen ergens staan. Moet wel lachen. Volgens mij is het maar goed dat er geen terugplaatsing bij jou is geweest, dan had je al 10 testen gedaan! :) Erg he, dat afwachten. Yonne

Ik vraag me ook wel eens af hoe lang ik het nog volhou. We hebben besloten na deze poging in ieder geval rust te nemen. Ik weet nog niet voor hoelang, waarschijnlijk tenminste de rest van het jaar. Maar deze poging is me heel zwaar gevallen, ik kon de vele kleine teleurstellingen bijna niet meer opvangen. Tegelijkertijd voel ik steeds heel veel pijn als vriendinnen wel (weer) zwanger raken. Daaruit maakt ik voor mezelf op dat ik nog niet klaar ben met behandelen. Ik heb gelukkig een leeftijd (net 34) dat ik pauze kan nemen, al voel ik mijn biologisch klokje heel hard tikken. Ik voel me oud. Misschien is het een idee om toch een pauze te nemen en dan pas te besluiten of jullie verder willen gaan met behandelen of verder willen gaan met het verwerken van het kinderloos blijven en het plannen maken voor een ander leven zonder kinderen. Nu is het mislukken van de 4e poging nog zo vers, dat moet ook nog een plekje krijgen. Of als je nu toch wilt besluiten om te stoppen dat je dat als voorlopig besluit doet. Dat je over, zeg een half jaar, nog eens bekijkt. Sta je dan nog achter je besluit of wil je toch nog een poging wagen? Als het met je leeftijd en financieel kan, dan hoeft een beslissing die je nu neemt niet voor altijd te zijn. Sterkte, Yonne

Raba, wat rot zeg... Sterkte, Yonne

Tess, balen hoor. Ook al komt het misschien niet helemaal onverwacht, het is toch pijnlijk als het echt zo blijkt te zijn. Boogie, ik kan me je teleurstelling goed voorstellen. Toen er bij de ICSI 'maar' 7 eitjes gevonden waren (uit 15 follikels) voelde ik me ook een beetje teleurgesteld. En toen er maar 1 embryo uit was ontstaan weer. Vooral omdat ik meerdere keren te veel follikels heb gehad. Maar als die ene echt een kindje mag worden, dan heb ik ook alleen die ene nodig gehad. Nog een half weekje, dan zal ik het weten. Ik hoop dat er meer follikels gaan groeien, maar zo niet, dan hoop ik dat er meerdere embryo's uit ontstaan. Succes iedereen. Yonne

Tess: ik duim met je mee! Boogie: Bij mijn IVF had ik 25 follikels en meer klachten dan bij mijn ICSI met 15 follikels. Op het laatst misselijk, veel naar de wc, moe, hoofdpijn. Het zal dus wel zo zijn denk ik dat als je meer follikels heb je meer klachten kan verwachten. Niet om je de hoop te ontnemen, maar wel om realistisch te zijn. Maar het zal natuurlijk ook meespelen hoeveel medicatie je gebruikt. Bij mij was dat de 2e keer ietsje minder (IVF 90, ICSI 82 puregon). En bij de IVF zat ik tegen overstimulatie aan en bij de ICSI niet. Dat zal ook allemaal meespelen in het feit dat ik bij de ICSI minder klachten had. Vervelend he, dat je weer moet afwachten en er zelf niks aan kan doen. Yonne

Hoi Haai Ik herken het hoor. Ik had de eerste wachtweek last van obstipatie (ik denk door de bolletjes)... niet echt een prettige gedachte na een terugplaatsing. Ik zag 'm er al uitgeperst worden. Ook tegen mij is het verhaal van het hagelslagje en de pindakaas in het ziekenhuis verteld, maar toch... Nu nog een halve week wachten tot ik weet of hij is blijven zitten... Succes met dat vreselijke wachten! Yonne

Zoals al eerder gemeld kan je in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven kiezen voor 1 of 2, met de voorkeur voor 1 vanuit het ziekenhuis zelf. Zelf hebben wij beide keren bewust voor 1 gekozen (beide keren hadden we ook maar 1 embryo, dus uiteindelijk was er geen keuze). Gelukkig zijn er genoeg voorbeelden van tweelingen waarbij zowel de zwangerschap als de bevalling goed is gegaan. Mijn vriend is van een tweeling en zelf heb je ook een gezonde tweeling gekregen. Ik werk in de gehandicaptenzorg en zie jammer genoeg ook heel veel voorbeelden van dingen die mis kunnen gaan bij een tweeling. Zelf wilde ik het risico niet lopen. Ik weet de cijfers niet, maar de risico's zijn echt groter bij een tweeling dan bij een eenling. Onderschat het niet (niet belerend bedoeld). Het ziekenhuis zal niet voor niks het protocol veranderd hebben. Wel vervelend voor je dat je zelf duidelijk kiest voor 2 en dat dat niet meer kan. Vooral omdat je die keuze eerder wel had. Ik denk dat het daarom ook moeilijker voor je is. Als je die keuze nooit gehad had, kon je je er misschien makkelijker bij neer leggen. Ik hoop voor je dat je tevreden kan zijn met de uiteindelijke uitkomst (toch 1 in het ziekenhuis waar je al onder behandeling was of toch naar een ander ziekenhuis) en dat je zwanger raakt. Succes! Yonne