Yonne

Hallo Fee Ik herken je verhaal qua PCOS ed. Ik heb 11 keer ovulatie inductie gehad en toen 6 keer IUI en 2 keer afgebroken IUI. Daarna mochten we (eindelijk) aan IVF beginnen. Toen bleek dat er bij ons ook bevruchtingsproblemen waren, naast de PCOS. Ik had het graag veel eerder geweten. De enige manier om er achter te komen was IVF. Ik snap dus dat je opziet tegen IVF, maar het kan misschien ook een goede oplossing zijn of dat je er achter komt waarom het tot nu toe niet gelukt is zwanger te raken. Dan kan je naar gerichtere oplossingen gaan zoeken. Het heeft dus ook voordelen om wel IVF te gaan doen. Veel sterkte, Yonne

Mijn voorkeur uit deze 2 gaat uit naar de Aesthetica Blue Skin. Iets luchtiger en lichter blauw. De andere (Royal Flush Skin) komt wat zwaar over. Yonne

Ik lees dit forum vaak op een breedbeeldscherm en dan zijn de zinnen soms wel heel lang. Voor mij zou een iets smaller beeld wel fijn zijn af en toe. Dat leest net wat makkelijker. Maar zo is het ook goed te doen hoor. Maar als je het dan toch vraagt... :) Yonne

Volgens mij heeft roken invloed op de kwaliteit van de zaadjes van de man. Wie weet is de motivatie groter als hij dat weet, want met stoppen vergroot je dus ook de kans dat het goed gaat. Yonne

Onze eerste (en enige) IVF hadden we 18 eicellen en ook maar 1 bevruchting. Ik snap je teleurstelling dus heel goed. We kregen het een uur voor de terugplaatsing te horen, dus ik had helemaal geen zin meer in de terugplaatsing. Met zoveel eitjes had ik dat niet verwacht. Voor ons ziekenhuis was het lage aantal bevruchtingen wel de reden om over te stappen op ICSI. Ik zou dus maar goed doorvragen, kom voor jezelf op! Hopelijk is een volgende behandeling niet nodig en groeit dit ene embryotje uit tot een lieve baby. Yonne

Hallo Chantalle Het jong/oud verhaal heeft er niks mee te maken hoe goed je een tweeling aan zou kunnen. Ik denk zelfs dat een jong lichaam een tweeling beter zal kunnen dragen. Het gaat er volgens mij om dat een jong lichaam meer kans heeft op een zwangerschap. De kans dat bij terugplaatsing 2 embryo's uitgroeien tot kindjes is bij een jong iemand waarschijnlijk groter dan bij een oud iemand. Daarom plaatsen ze bij een jong iemand liever maar 1 embryo terug. Groetjes, Yonne

Hallo Beau Ik snap wel dat het je raakt als je leest dat meerlingzwangerschappen voorkomen moeten worden. Je wilt je eigen kindjes niet kwijt en je bent zo blij dat je ze hebt. Je moedergevoel komt in opspraak. Zo is mijn opmerking ook helemaal niet bedoeld. Ik had misschien beter kunnen zetten dat ik ben voor het voorkomen van gezondheidsrisico's en handicaps voor moeder en kind. Dat klinkt vriendelijker. Ik ben niet fel tegen terugplaatsing van 2 embryo's, maar heb er wel een duidelijke mening over. Vooral bij jongere mensen waarbij het pas de eerste of tweede terugplaatsing is kan ik me goed voorstellen dat ziekenhuizen zeggen dat er maar 1 embryo teruggeplaatst mag worden. Ik heb bij ook bewust gezet dat het mijn persoonlijke mening is. Andere mensen mogen gelukkig :) andere meningen hebben. Ik wil in ieder geval niemand aanvallen! Gelukkig zijn veel tweelingen wel gezond, dat is waar. Mijn vriend is zelf van een tweeling, dus zie het met eigen ogen :) Maar de risico's zijn wel groter. Ik denk dat de meeste mensen alleen of vooral in aanraking komen met de gezonde tweelingen en niet met de tweelingen waarvan 1 of zelfs beiden gehandicapt zijn. Als je kiest voor terugplaatsing van 2 embyo's moet je denk ik wel heel bewust die keuze maken. De eventuele gevolgen moeten niet onderschat worden. Ik ben er soms bang voor dat mensen dat wel een beetje doen. Maar misschien is dat meer mijn angst dan dat het echt zo is. Yonne

Persoonlijk ben ik het eens met de opvatting dat meerlingzwangerschappen voorkomen moeten worden. Ik heb er bij de ivf en icsi dan ook bewust voor gekozen om maar 1 embryo terug te laten plaatsen (uiteindelijk hadden we er beide keren ook maar 1, maar dat wisten we nog niet toen we de keuze maakten). Ik viel ook nog in de categorie 'jong'. Een meerling geeft echt meer risico's, zowel voor moeder als kinderen. Ik werk in de gehandicaptenzorg en zie het dagelijks. Ik ben al heel vaak tegen gekomen dat 1 van de 2 kindjes gehandicapt is / raakt. Heel vervelend dat je een miskraam hebt gehad. Wat een grote teleurstelling. Er zijn ziekenhuizen in Nederland waar je wel 2 embryo's terug mag laten plaatsen. In ieder geval in Eindhoven. Er is al eerder een topic geweest over dit onderwerp. Weet zo niet meer hoe het heet, maar misschien kan je daar nog meer ziekenhuizen vinden. Succes! Yonne

Ik heb ergens gelezen dat het wel beter is als je af en toe menstrueert, maar volgens mij is maandelijks helemaal niet nodig. Misschien dat de gynaecoloog er meer over weet? Mocht het nodig zijn om wel af en toe te menstrueren (bijvoorbeeld 1 of 2 keer per jaar), dan kan je daar medicatie voor krijgen. Heb ik zelf 2 keer gehad, 10 pillen in 5 dagen geloof ik. Altijd beter dan het hele jaar de pil gebruiken. Kan me voorstellen dat je er helemaal mee wilt stoppen. Yonne

Altijd lastig dit soort keuzes. Iedereen heeft z'n eigen ervaring. Vanuit mijn ervaring zou ik zeggen: als je twijfelt of er misschien iets aan de hand is, dan zou ik IVF proberen. In eerste instantie leek het erop dat wij (hetero stel) niet zwanger geraakt zijn door mijn PCOS, maar bij de IVF bleek er meer aan de hand te zijn: er is iets niet goed met de bevruchting zelf. Heel veel eitjes (18) en maar 1 embryo. Daar waren we met OI en IUI nooit achter gekomen. Doordat ik veel last heb van alle hormonen (het ergste van de clomid bij OI) en het verplicht vrijen ook veel druk zette op het hele gebeuren (maar daar hebben jullie geen last van :) ), vond ik de IVF erg meevallen. Succes, Yonne

Gewoon het ziekenhuis bellen, dat weet je het tenminste zeker. Bij mij was na de ICSI mijn cyclus ook ontregeld, het duurde heel lang voor ik weer ongesteld werd. Ik heb pilletjes van het ziekenhuis gekregen om de menstruatie op te wekken. Succes, Yonne

Gefeliciteerd! Yonne

Het verdriet zal niet zomaar weg zijn, maar ik hoop dat het blijft lukken te genieten van wat je wel hebt en misschien uit te buiten dat je geen kinderen hebt. Dus gaan een staan waar je wilt, weekendjes weg, enz. Meer tijd en geld heb je ervoor (al had je dat zo in willen ruilen...) Ik zit tegen het stoppen aan. Op dit moment een lange pauze (onbekend of we nog een behandeling gaan doen) en ben me aan het voorbereiden op het 'samen verder'. Ik probeer allerlei leuke dingen te bedenken die ik/we kunnen doen. Even genieten na al die ellende. Het verdriet blijft, maar ik vind het ook heerlijk (zoals je zelf al schrijft) om even niet om met spuiten, echo's, enz bezig te hoeven zijn. Sterkte, Yonne

Voor mij niet nodig. Alle feitelijke informatie kan je vaak ook vrij makkelijk vinden op andere plekken. Het lijkt me dat de tijd en moeite die je er in moet stoppen om het op te zetten en bij te houden niet opweegt tegen de (kleine) meerwaarde. Yonne

Veel he, 60, maar toch heb ik er relatief weinig last van gehad. Ze waren natuurlijk ook nog niet heel groot toen ze al zagen dat het mis ging. Heb geen hele erge buikpijn gehad, wel wat misselijk en een zeurderige pijn, maar allemaal nog goed te doen gelukkig. Even om je vast voor te bereiden: het kan zijn dat je over 2 weken nog niet meteen door mag. Ik moest nog iets langer wachten tot de follikels klein genoeg waren geworden, maar ik heb geen depo luprin gehad (wat het ook mag zijn?). Hopelijk gaat het bij jou sneller, maar ik het zou zonde zijn als je je op die datum vastpint. Dan kan het alleen maar tegenvallen. En je moet al zoveel tegenslagen opvangen in de MMM. Groetjes, Yonne

Ik heb het ook gehad. Ik moest met de standaard hoeveelheid puregon beginnen: 150 eenheden. Daarbij groeiden iets van 60 follikels! Ik moest dus ook meteen stoppen. Ik moest doorgaan met het spuiten van decapeptyl, werd ongesteld (geloof ik) en toen de follikels daarna klein genoeg waren mocht ik weer met puregon beginnen, maar dan met 90 eenheden. Toen 24 follikels, waaruit 18 goede eitjes gehaald zijn en 2 overrijpen. Die keer zat ik tegen overstimulatie aan. Het is heel even in mijn bloed te zien geweest, maar het was ook zo weer over gelukkig. De ICSI daarna 82 eenheden gespoten. Zo'n eerste keer is toch een beetje afwachten hoe je lichaam reageert. Pas daarna kunnen ze de dosering aan passen zodat het meer bij jou past. Ik vond het ook een grote teleurstelling, nog langer spuiten, nog langer wachten. Ik heb mezelf geprobeerd op te peppen door me voor te houden dat er ook mensen zijn die heel moeilijk te stimuleren zijn. Bij ons gaat het juist heel makkelijk, het duurt langer, maar er komen wel genoeg follikels. Dat is toch beter dan dat er geen of bijna geen follikels komen. Maar dat zijn verstandelijke redenaties, het verdriet, ongeduld en frustraties voelde ik toch. Succes, Yonne

Ik heb ook de ervaring dat er veel meer in de ampullen zit. Maar eh, spuiten jullie dan nooit heel de ampul leeg? Ik ga net zo lang door met 1 ampul tot hij leeg is. Als dat halverwege een injectie is, dan kan je precies zien hoeveel je nog moet spuiten, omdat de teller stopt als de ampul leeg is. Als je bijvoorbeeld 75 moet spuiten en de ampul is leeg na 25 eenheden, dan staat op de teller nog 50. Dat stel je dan gewoon in op de volgende ampul. Je moet dan af en toe wel 2 keer meteen na elkaar spuiten, maar aangezien de puregon zo duur is, doe ik dat wel. Zonde om het weg te gooien. En tenslotte moeten we het wel met z'n allen betalen, via de verzekering, maar die berekent alle kosten natuurlijk gewoon door. Groetjes, Yonne

Van mijn schoonzusje in Belgie weet ik dat het daar heel normaal is om op het geboortekaartje het rekeningnummer te zetten van de 'pamperrekening' (spaarrekening om luiers te kunnen kopen/spaarrekening voor de kleine) en een webadres van het 'geboortelijstje'. Het geboortelijstje is vergelijkbaar met de huwelijkslijst in Nederland, je maakt een wenslijst met cadeau's van een bepaalde winkel. Je kan het zoals iemand al eerder melde natuurlijk ook zelf doen, een eigen website maken en daar cadeau-ideeen op zetten. Dan ben je niet aan een bepaalde winkel gebonden. En je kan er na de geboorte meteen wat foto's plaatsen, dan is het voor mensen ook leuk om op de site te gaan kijken. Zelf vind ik het ook niet zo leuk om geld te geven bij een geboorte. Het is al leuker als je weet waarvoor het gebruikt gaat worden. Je kan dus ook van te voren een duurder cadeau vermelden, zodat mensen weten dat ze daar hun bijdrage aan leveren. Succes, Yonne

Ik ga. Niet alleen, maar samen met een vriendin die ook in de MMM zit. Maar van het Freya forum weet ik dat er meer mensen alleen komen. Wie weet tot zaterdag, Yonne

Jee, eerst overstimulatie (las ik ergens anders) en dan daarna geen bevruchtingen... van het ene extreme naar het andere. Ik leef met je mee. Mijn verhaal is deels herkenbaar. Ik heb ook PCOS en heb eerst overstimulatie gehad (60 follikels), die poging is dus afgebroken. Daarna minder hormonen, maar nog veel follikels en in mijn bloed was te zien dat ik tegen overstimulatie aan zat. Uit die poging 18 bruikbare eitjes gevonden, anders dus dan jullie 2. Maar we hadden maar 1 bevruchting. Dat voelde als een grote klap. Ik kan me dus voorstellen dat jullie je ook zo gevoeld moeten hebben. Sterkte met de verwerking en ik hoop dat er een oplossing gevonden wordt. Yonne

Wat al eerder is geschreven: puregon helpt, als het goed is worden de bijwerkingen minder. De vermoeidheid van de decapeptyl herken ik heel goed, maar de rest niet zo. Ik krijg juist de eerste dagen dat ik puregon moet spuiten hoofdpijn. Ik hoop dat je snel van de bijwerkingen af bent! Yonne

Zelf werd ik de maand na onze ICSI ook niet ongesteld. Omdat ik wel vanalles in mijn buik voelde en de test negatief was, heb ik contact opgenomen met het ziekenhuis. Bleek jammer genoeg een blaasontsteking (zonder pijn, alleen een vol gevoel in mijn buik en vaak naar de wc). :( Ik heb meteen pillen gekregen om de menstruatie op te wekken. Alleen ik heb PCOS, dus ik kan me voorstellen dat het ook daarmee te maken heeft het langer duurde. Nu, de 2e cyclus na de ICSI duurt het ook alweer bijna 5 weken. Maar in heb van meerdere mensen gelezen dat hun cyclus na IVF of ICSI van slag was. Misschien gewoon even het ziekenhuis bellen. Die weten wat 'normaal' is en of je nog even moet wachten of actie moet ondernemen. Succes, Yonne

Hallo Gerda Veel van wat je schrijft is herkenbaar en de andere dingen kan ik me voorstellen. Wij staan nog steeds met lege handen, ben nog nooit zwanger geweest en ben me er op dit moment psychisch op aan het voorbereiden dat ik ongewenst kinderloos blijf. Dat is hetgeen anders is. Maar verder, herkenbaar. Ik heb al bijna 1,5 jaar last van een burnout. Ik heb nu het idee dat ik niet goed ben omgegaan met alles wat de behandelingen teweeg hebben gebracht. En dat heeft weer te maken met mijn onzekerheid. Daar zit ik al heel lang mee, heb daar ook meerdere keren hulp voor gezocht, maar het is nooit over gegaan. Ik dacht dat ik een manier had gevonden om er niet te veel last van te hebben. Alleen zo'n vruchtbaarheidstraject zet alles op z'n kop en daardoor is die onzekerheid ook weer de kop op gestoken. Ik ben opgevoed het met idee: doorgaan, niet zeuren, positief denken. Daardoor ben ik heel vaak over mijn grenzen gegaan in dit traject. De eerste behandelingen waren bij ons met Clomid. Daar ben ik depressief van geworden (reactie op de hormonen). Maar omdat ik vond dat ik me niet aan moest stellen, ben ik daar veel te lang mee door gegaan (11 keer). Toen ik stopte, voelde ik me beter, maar het kwaad was al geschied. Eigenlijk geen goede basis om meteen door te gaan. Na nog nog 8 keer IUI zijn we over gegaan met IVF en daarna ICSI. De laatste behandeling merkte ik dat ik het echt niet meer aan kon. Steeds loopt alles anders bij ons. Ik kon niet meer omgaan met de vele kleinere en grotere teleurstellingen. Daarom hebben we nu een lange pauze ingelast. Een nieuwe behandeling kan ik zo niet aan, misschien wel nooit meer. Ik wil ook eindelijk weer energie hebben, leuke dingen doen, weer 'leven' en niet alles in de wacht hebben staan. Ik ben ook op zoek naar een manier om hier uit te komen. Ik kan me voorstellen dat het met kind lastig is. Je hebt gekregen waar je voor gevochten hebt. Misschien denk je dat je daarom nu alleen maar blij mag zijn. Maar ik denk dat je de weg ernaar toe nooit vergeet. Het is echt iets wat je moet verwerken. Mensen die dit niet hebben meegemaakt, weten niet hoe heftig het kan zijn. Laat opmerkingen van hen, hoe goed bedoeld ook, dus langs je heen gaan. Sterkte, Yonne

Er is een tijdje terug iets bij Klokhuis geweest over IVF. Misschien is dat stukje terug te vinden op internet? Misschien is dat bruikbaar. Groetjes, Yonne

Hallo Bien Je lichaam kan elke keer anders reageren of gewoon gevoelig zijn voor de hormonen. Ik heb ervaring met beide jammer genoeg :) Ook begonnen met Clomid (voor OI), dat ging allemaal goed qua cyclus. Daarna IUI met puregon. Ik heb maar een lage dosis nodig en soms reageerde ik met dezelfde dosis toch anders dan daarvoor. Dan duurde de groei van de follikels bijvoorbeeld langer. Of 1 keer groeide een follikel en kromp daarna ook weer, ondanks de puregon. En nu met IVF / ICSI komt de dosis heel nauw. Eerste IVF gigantische overstimulatie (60 follikels) bij 150 eenheden puregon, die is dus stopgezet. Daarna 90 eenheden. Tegen overstimulatie aan (24 follikels), maar gelukkig weinig last van gehad. De ICSI die daarna kwam met 82 eenheden puregon gedaan en toen duurde het langer voor de follikels groeiden en waren ze ook nog ongelijk qua grootte (12 stuks). Tja en tussen de 82 en 90 zit niks meer... Komt bij mij dus erg nauw. Moraal van het verhaal: als iets 1 keer op een bepaalde manier gaat, wil niet zeggen dat het altijd zo gaat. En het kan zijn dat je gewoon gemakkelijk te stimuleren bent. Mij lijkt IUI zonder hormonen een goede (tussen)oplossing. Of anders misschien met puregon? Het kan zijn dat je daar weer anders op reageert. Sterkte, Yonne