mare

Ik breek even in met een vraag en hoop dat een van jullie mij verder kan helpen.... Na een hele reeks van behandelingen in Zwolle zijn we sterk aan het twijfelen om een second opinion in Gent aan te vragen. Een van de praktische vragen die ik heb is: gaan jullie voor de hele behandeling naar Gent of werken jullie met een 'transportziekenhuis' in Nederland die de echo's doet, zo ja, welk ziekenhuis? Zwolle heeft al aangegeven geen 'transportziekenhuis' te zijn. Kennen jullie ziekenhuizen in (omgeving) overijssel die wel samenwerken met Gent. Dat zou de overstap naar Gent al een stukje makkelijker maken... Alvast bedankt voor jullie reacties....

Chris, Hoe gaat het nu? Is er al meer duidelijk? Misschien heb je niet de tijd en/of de puf om hier te reageren, ook begrijpelijk. Sterkte in ieder geval!

Hoi Marielle, Ik zal je proberen uit te leggen hoe je een pb kan sturen. Via de Iphone weet ik niet hoe het moet, wel 'gewoon' achter de computer. Helemaal rechts boven in het scherm zie je 'jouw profiel' staan. Als je in jouw eigen profiel zit, dan staat rijtje aan het linkerkant van het scherm 'stuur privebericht'. Dan kan je een prive bericht sturen. Je stuurt het dan aan Mare. Bedenk me net dat het misschien handiger is als ik jou gewoon een PB stuur en jij daarop kan reageren :happy8:.... ga ik doen!

Chris, even een dikke knuffel voor jullie!! :hugg: kat, ik pb je vanmiddag even. naomi, Hier gaat het wel aardig. Heb mezelf weer redelijk bij elkaar geveegd. Sas, lig je al te puffen?

Chris, ik las net in een ander topic dat jasper in het ziekenhuis ligt. Bah, wat moet dit zwaar voor jullie zijn! Hopelijk vinden ze snel wat het is en hopelijk is het goed te behandelen. Spannend! Sterkte! ik denk aan jullie!

Aangeboden: Boek 'Open zenuw'. vruchtbaarheidsproblemen en je omgeving. Geschreven door Denise Hilhorst Helaas erg herkenbaar voor veel mensen... Vraagprijs: 9 euro inclusief verzendkosten. Graag een PB bij interesse! Het boek is 1x gelezen en dus nog in prima staat! De volgende beschrijving vond ik op internet: Denise Hilhorst / Open zenuw * Als zwanger worden niet vanzelf gaat, heeft dat een heftige impact op alle aspecten van je dagelijks leven. Een onvervulde kinderwens is net een open zenuw. Die anderen onbedoeld maar pijnlijk kunnen raken. Goede communicatie met je omgeving is daarom heel belangrijk. In dit boek vertellen meer dan veertig mensen waarom en hoe zij het gesprek met anderen over hun vruchtbaarheidsproblemen zijn aangegaan, wat het hen heeft gebracht, hoe ze omgaan met goedbedoelde opmerkingen of lastige vragen en hoe ze reageren op zwangerschappen van anderen. Mensen uit hun omgeving vertellen op hun beurt hoe zij de vruchtbaarheidsproblematiek van hun dierbaren ervaren en hoe ze er zo goed mogelijk mee om proberen te gaan. Dit boek is bedoeld als steuntje in de rug voor iedereen die hetzelfde meemaakt. Als handreiking om elkaar beter te begrijpen. En als pleidooi voor een betere onderlinge communicatie over vruchtbaarheidsproblemen. Zodat die open zenuw in het vervolg wat minder vaak wordt geraakt. De auteur Denise Hilhorst (1971) is zelfstandig communicatieadviseur en tekstschrijver, en zelf ook ervaringsdeskundige op het gebied van vruchtbaarheidsproblemen. Vanaf begin 2003 wilde ze graag zwanger raken. Toen dat niet lukte, doorliepen zij en haar partner alle mogelijke medische onderzoeken op vruchtbaarheidsgebied. Er is nooit een oorzaak gevonden voor het uitblijven van een spontane zwangerschap. Er volgden vijf IUI- en uiteindelijk twee IVF-behandelingen. De tweede IVF-behandeling was succesvol: ze raakte zwanger van een tweeling. 2007 / ISBN 9789079116010 / paperback / 84 pagina's

chris, fijn dat het goed ging bij de kinderarts

Hilde, ik snap dat je afstand neemt. Heel veel sterkte met alles. Bedankt voor het meekletsen hier! Veel geluk en gezondheid voor de toekomst!

Chris, wat een nare ervaring moet dit geweest zijn zeg! Gelukkig gaat het nu weer beter! Naomi, wauw, je bent gewoon zwanger, geweldig! Wat een geluk! Gefeliciteerd. Zelfs de 12 weken al voorbij. En wat kat al schrijft, de positieve berichtjes gaven mij ook altijd hoop!

Ik ben de afgelopen 2 jaar 5 kilo aangekomen, daarvoor al tien jaar stabiel gewicht. Heb wel het idee dat het met hormonen te maken heeft. Heb ook tijdens de pogingen niet of minder gesport, dus dat zal ook van invloed zijn (ben overigens geen fanatieke sporter)

Dikke knuffel vanuit het zwolse, dit zullen extra confronterende momenten voor jullie zijn. Deze periode had er zo anders voor jullie uit moeten zien....heel veel sterkte!

@kat, lekker showen die buik! Groot gelijk dat je er trots op bent! Weer voor de studie op pad. Knap dat je het allemaal vol houdt, nog even en dan lekker vakantie! Fijn dat je nu zelf onderdeel van de babyboom mag zijn, je hebt vaak ook de andere kant gevoeld... Hier ook een complete babyboom. Er zijn vier! anderen (directe collega's en vriendinnen) die bijna gelijk met mij op gingen.. ben erg blij voor ze, maar voel me wel een beetje eenzaam als enige 'afhaker'. Zal nog wel confronterend worden zo rond kerst/oud en nieuw/januari... @miranda, welkom (terug)! Hopelijk mogelijk jullie nog een klein wondertje krijgen! Hier vanmiddag controle gehad. Medicatie heeft gewerkt, baarmoeder is 'schoon'. Gelukkig geen currettage nodig.

Meiden, wat weten jullie het toch allemaal treffend te verwoorden, ben er stil van… We hadden inderdaad een duidelijke grens bepaald, na vier icsi pogingen zouden we stoppen. Maar na de vierde poging kregen we de kans om mee te doen aan de pilot met assisted hatching. Het voelde niet goed om deze vijfde kans niet met beide handen aan te grijpen, dus de grens werd verlegd. Wie weet was dit wat we nodig hadden? Tijdens deze vijfde poging belandde ik met overstimulatie in het ziekenhuis zoals jullie weten, geen terugplaatsing, maar wel de kans om de poging opnieuw te doen. En dat was dus poging 6… Dit was duidelijk de grens van ons. Uitbehandeld in Zwolle. Het is klaar, over en uit, we gaan ons leven verder oppakken…. We hadden alleen nooit verwacht dat ik juist deze allerlaatste poging zwanger zou worden en het traject zo zouden moeten beëindigen…. En dan komen de dilemma’s… ik kan dus wel zwanger worden! We zijn nog onder de 35, voldoende eicellen, goede embryo’s, met de assisted hatching (zowel in februari als nu bij de zwangerschap) een innesteling gevoeld (voor het eerst!), dus het gevoel dat alleen de poging met assisted hatching een realistische poging voor ons geweest is. Misschien toch een second opinion in Gent aanvragen? Tegelijkertijd de twijfels die jullie ook beschrijven…. Willen we nog door met behandelen? Kunnen we het nog aan? Kunnen we nog meer teleurstellingen hebben, we staan nu nog overeind, maar dan? Wanneer is de grens bereikt? Hoe lang ga je dan nog door? Wat doe je je lijf aan met nog een poging met alle bijbehorende risico’s? Willen/kunnen we ons leven nog langer stil leggen? Op deze teleurstellingen die we al gehad hebben. Maar heel diep van binnen hoop ik dat we ooit de kracht nog kunnen vinden voor een poging… we waren zo dichtbij? Een kind is zo meer dan welkom! Ik kan me een leven zonder kinderen gewoon niet voorstellen… In augustus hebben we een eindgesprek met onze arts in het ziekenhuis. Ben benieuwd hoe hij tegen onze situatie aankijkt en of hij nog realistische kansen (in het buitenland) ziet. Ook dit zullen we meenemen in onze overwegingen.. Achteraf weet je pas of je er goed aan gedaan hebt. Je ‘koopt een kans’ en garanties op een goede afloop krijg je niet. Was dat maar zo! Het voelt in ieder geval fijn om mijn gedachten en gevoelens met jullie te delen. @hilde, wat jij beschrijft herken ik. Denk dat het inderdaad bij een soort rouwproces hoort. Ik heb trouwens ook nauwelijks krampen gehad tijdens de miskraam (gelukkig!). Ik heb trouwens het boek ‘een onzichtbaar verlies’ van odille van eck besteld. Kent een van jullie dit boek? @kat, kan je inmiddels echt genieten van de zwangerschap? Je zal inmiddels wel echt een buikje beginnen te krijgen. @naomi, hoe gaat het met jou? @chris, las ergens dat er zorgen waren om Jasper? Hoe gaat het nu? @sas, succes met de laatste loodjes, het kan nu niet lang meer duren! @maymar, heel veel succes met de komende poging. Fijn dat je een goed gesprek gehad hebt. En ja… medische trajecten kosten helaas veel meer tijd dan je zou willen, ik ken je gevoel… En over dat spuiten, is er iemand in jouw omgeving die het kan doen? Ik vond de eerste paar keer heel spannend, maar daarna was ik de drempel over. Succes! @en voor iedereen die ik vergeten ben…sorry… Meiden, zoals jullie zien, lukt het me nog niet echt om afstand te nemen van het forum… ik blijf dus meelezen en zal ook wel regelmatig blijven reageren.

www.flavourites.nl en verzamelwebsite met allemaal leuke webwinkels, allerlei verschillende onderwerpen (woonaccesoires, kraamcadeautjes, positiekleding, 'gewone kleding', geboortekaartjes). Leuk voor zwangeren maar ook voor niet zwangeren genoeg leuke dingen!

Volgens mij heeft de Cytotec z'n werk gedaan. Ben niet zwanger meer. Zwangerschapssignalen zijn ook als sneeuw voor de zon verdwenen. Komende donderdag een echo om te kijken of alles weg is, ik hoop het (zie erg op tegen een eventuele curettage)! Gaat wisselend hier. Soms redelijk, soms erg verdrietig. Hoe nu verder? Vind het erg lastig... Hilde, begint het bij jou te landen? Wat zouden jullie in onze situatie doen? Stoppen of doorgaan in het buitenland (ik weet dat deze vraag niet makkelijk te beantwoorden is, iedere situatie is anders, maar ben wel benieuwd naar jullie mening).

Hilde, de hoop was na de vorige helaas echt al vervlogen.... Kat, wat een naar verhaal. Bij mij hebben ze het alleen maar over paracetamol gehad....

Net controle in het zkh gehad. Geen verschil met de echo van vorige week. Cytotec meegekregen. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee?

Bedankt voor al jullie lieve reacties! Wat is het toch fijn om steun en begrip te vinden op het forum! Bedankt!

Helaas kan ik ons kleine wondertje ook aan het rijtje toevoegen... Even waren we de meest gelukkige mensen op de hele wereld. Na 6 iui en 6 icsi pogingen bleek in zwanger van onze allerlaatste cryo. Een positieve test, we durfden er al niet meer van te dromen. Met bijna 8 weken een prachtige echo en een kloppend hartje. We begonnen er echt in te geloven. Wat een geluk! Helaas werd afgelopen woensdg onze droom ruw verstoord. met 10,5 weken was er geen kloppend hartje meer zichtbaar... We zijn er kapot van. Gelukkig hebben we veel lieve mensen in onze omgeving die erg met ons meeleven en er voor ons zijn. Rationeel weten we dat we uitbehandeld zijn en dat we moeten stoppen en een vervolgtraject niet meer aankunnen. Maar emotioneel is het moeilijk te begrijpen dat we het traject op deze manier moeten beeindigen. Lief klein wondertje, wat hadden we jou graag bij ons willen houden, je was zo meer dan welkom!

Bedankt voor al jullie lieve reacties! Maymar, welkom hier. Je bent in Zwolle in goede handen! Zoals Katalaya het beschrijft, zo heb ik het meestal ook ervaren. In totaal heb ik 6 puncties gehad. 2 waren er pijnlijker, de andere 4 vond ik met dormicum prima te doen. De pijn die ik na die tijd had was afhankelijk van het aantal eicellen die ze gevonden hadden. Hilde, hoe is het met je? Sas, nog even, voor jou begint het al echt op te schieten! Katalaya, gaat het goed met je? Hier nog steeds geen miskraam te bekennen.. voel me nog steeds op en top zwanger. Zo tegenstrijdig..weten dat het niet goed is, maar je lijf geeft hele andere signalen.. komende woensdag terug naar het ziekenhuis. Hopelijk gaat het met behulp van medicatie alsnog spontaan komen. Vind een curettage zo'n naar idee. Had al wat kaartjes, sokjes, tijdschriften over zwangerschap gekregen, heb die afgelopen weekend maar bij een zwangere vriendin gebracht (wil het niet meer in huis hebben), moeders voor moeders weer stopgezet.. etc. Gelukkig veel lieve mensen in onze omgeving, waar we veel steun en afleiding bij vinden. En hoe we verder moeten, geen idee. Officieel zijn we uitbehandeld en rationeel weet ik dat we verder behandelen niet vol gaan houden en moeten stoppen. Maar gevoelsmatig ligt het echt anders...hoe kunnen we nu stoppen, juist nu we zo dichtbij zijn. Stap voor stap... eerst de miskraam en dan maar weer verder kijken naar de toekomst. Ik neem even wat meer afstand van het forum, zal absoluut nog regelmatig mee blijven lezen en soms nog meeschrijven. Vond/vind het een heel fijn forum, waar ik veel steun en begrip vond/vind. Dames, jullie zijn echt super!

Bedankt voor al jullie lieve reacties! Ik wens jullie allemaal een geweldige zwangerschap en begin 2013 een prachtig klein wondertje! Ik neem even afstand van het forum en dit topic, zoals jullie vast begrijpen.

Het was mijn grootste angst om het medische traject zo af te moeten sluiten...zo dichtbij geweest....

@katalaya, hoe het verder gaat...geen idee... nu wachten of de miskraam spontaan komt. Over een week een nieuwe afspraak en dan verder kijken wat nodig is (medicatie/curettage). En langere termijn...we zijn nu 'uitbehandeld' dus zullen op een of andere manier moeten schakelen van 'ouders worden' naar 'ongewenst kinderloos' blijven. Wil er nog niet te veel bij stil staan, het is te heftig....maar wel realiteit..

Helaas hier geen goed nieuws... vanmiddag de tweede echo gehad, maar helaas geen kloppend hartje meer...ons minimensje heeft het niet gered... en dat terwijl ik me super zwanger voel. We hadden dit niet zien aankomen en zijn er stuk van.. ik ga dus het bankje verlaten (ook al had ik hier weinig geschreven). Ik wens jullie veel succes!

Helaas...ook hier geen goed nieuws. Vanmiddag hadden we de tweede echo en tot onze verbijstering was ons minimensje gestopt met groeien en klopte er geen hartje meer...en dat terwijl ik me super zwanger voel... dit hadden we niet verwacht. We zijn er kapot van... nu afwachten of de miskraam spontaan op gang komt.