Katalaya

Norwegian-Sky en Wen: Gefeliciteerd!

@danielle: grappig, jij herkent het 'stokje overnemen verhaal'. Ik had bij mijn 12 weken echo Mare kunnen tegenkomen, omdat we er op dezelfde dag moesten zijn. Ik weet dus al iemand voor 'mijn' stokje... @oke: Ik ben zeer tevreden over Zwolle. Er zijn momenteel vrijwel geen wachtlijsten. De artsen zijn professioneel, maar menselijk. Een goede mix tussen humor en serieus. Tuurlijk wordt er wel eens een foutje gemaakt, maar ook altijd met goede wil opgelost. Mijn ervaring is dat ze echt naar je luisteren, en je wensen serieus nemen en waar mogelijk er aan tegemoed komen. Maar misschien is mijn mening een beetje gekleurd door het resultaat..?

Hmmm... wat een dubbel bericht. Aan de ene kant 'kerngezond', maar de angst blijft.

Haha... Als ik dát zou doen, zou ik niet alleen het basisprincipe van onze relatie onderuit halen, maar ook zelf geen oog meer dicht doen...

Ik denk/vrees dat ze het ons wel zullen vragen of we het willen weten, en zo niet, snel aan het gebied voorbij zullen gaan... Nee, mijn missie is om KatMan om te krijgen, maar ik weet uit ervaring dat aandringen averechts werkt... Mochten we het zelf weten, dan zullen we het toch geheim houden. Dat heb ik KatMan al bij voorbaat moeten beloven.

Jongen/meisje... ik wil het wel graag weten, maar KatMan niet. Dit 'probleem' signaleerden we al voordat we de mmm in gingen, haha. Maar toen was het nog niet relevant, 'eerst maar eens zien of we ooit...'. En nu. Tja. Ik wil het heel graag weten, maar ik wil het SAMEN weten. Anders hoeft het voor mij niet zo. Tegelijkertijd begrijpt KatMan mijn redenen om het te willen weten steeds beter. (Praktisch, maar vooral emotioneel vind ik het vermoeiend om op twee sporen te moeten blijven zitten. Ons hele verleden was emotioneel al vermoeiend genoeg...) Dus nu hebben we afgesproken dat KatMan bij zichzelf te rade gaat, en zodra hij zelf 'om' is, het mij laat weten. Reken maar dat we dan binnen no-time bij een pretecho-bureau zitten, haha!

Hoi Danielle, Wat leuk om weer wat van je te lezen. Allereerst natuurlijk van harte gefeliciteerd met je zoon! Het lijkt me inderdaad bijzonder om op een moment als dat van jou terug te kijken op die hele mmm, en dan vooral dankbaar te mogen zijn dat het dan toch gelukt is. Ik moet bekennen dat jij wat dat betreft ook een beetje een voorbeeld voor mij bent geweest: toen we elkaar toevallig in het ziekenhuis tegenkwamen, ik met het verdrietige nieuws van geen hartje, en jij goed nieuws... Op de een of andere manier hoopte ik dat ik ook jou een keer achterna zou mogen gaan. En hopelijk gaat dat nog lukken ook. En op mijn beurt hoop ik weer andere meiden van hier 'mee te slepen'. En zo blijven we het stokje doorgeven. Hier zit ik toch nog wel tegen de 20 weken echo aan te hikken. Alweer merk ik dat ik toch wat getekend ben door die hele mmm. Moeilijk om voor te stellen dat alles goed zou kunnen gaan. En na een verhaal als bijvoorbeeld dat van Esly zijn we denk ik allemaal een stukje van onze naiviteit kwijt geraakt. Woensdag is het zo ver. Als we dat achter de rug hebben, wil ik echt beginnen met dingetjes kopen. Op de een of andere manier kan ik me er nu nog niet toe zetten, hoewel het mij hartstikke leuk lijkt juist.

Whoeiii, Sas! Gefeliciteeeerd!!! Alweer zo'n topprestatie! Vanmorgen een superleuke mini-meeting met Mare gehad! Grappig: je ziet elkaar voor het eerst, maar toch ken en herken je al zo ontzettend veel van elkaar. Heerlijk om zo mijn vakantie te beginnen! (Ik hoop dat het met Jasper ook beter gaat...)

We hebbeb van deze 'lichting' zelfs nog 3 cryo's over..!

Mijn eerste IVF: verse tp niet zwanger, cryo niet zwanger. Mijn tweede IVF: verse tp zwanger (helaas MA), cryo weer zwanger! (zie banner) Blijkbaar een goede 'batch'!

Ik herken het. Bij elke van de vijf IUI's kwam ik ongeveer een kilo aan. (Puregon) Bij elke IVF kwam ik twee tot drie kilo aan. (Gonal-F) Omgerekend stond elke 1000 eenheden gelijk aan een kilo gewichtstoename. Frappant was, toen ik met de tweede IVF bezig was. Tegelijkertijd was ik aan het afvallen via de Weight Watchers, en viel elke week een kilo af. Exact in de tijd dat ik Gonal-F spoot, viel ik niet meer af. Toen ik stopte met de Gonal-F, viel ik gewoon weer op mijn oude tempo af. Voor mij duidelijk dat vooral FSH-hormonen gewichtstoename veroorzaakten. Gelukkig kom ik nu weer aan om een hele andere reden. :laugh:

Och jee, wat moeilijk. Ik hoop voor het beste..

Ja, bij Echo en zo. Heb je daar ervaring mee? Ik zou graag willen weten wat het wordt, maar KatMan niet. En zo lang we het niet eens zijn, weten we het dus niet. Ik ga niet iets op de spits drijven ten koste van alles. Ik hoop dat hij nog bijdraait, maar mocht dat gebeuren, dan zullen we het nog voor onszelf houden.

Ook ik heb nog veel plek over in de auto!

Hilde, het ga je goed. Ik wens je rust en optimisme toe.

1 augustus heb ik de 20 weken echo.

Hoi Naomi, Gefeliciteerd joh! Wat gaaf! En ook toen ik nog in de molen zat, ben ik me er altijd van bewust gebleven dat andermans geluk geen afbreuk doet aan mijn kansen. en juist elk bericht van een geslaagde tp gaf ook mij weer hoop. Hoe voel je je?

Mare, dat zal nog wel een confronterend jaar voor je worden. Ik herinner me dat gevoel nog van afgelopen december. Alsof je op het station de laatste trein met al je vrienden over de horizon ziet verdwijnen...

Hier gaat het wat zwangerschap betreft prima. Ik begin langzaam maar zeker de overstap te maken van 'te veel McDrive' naar 'zwanger'. Zooo bijzonder... Ik kan geen enkele spiegel of etalageruit voorbij lopen zonder mijn buik te bewonderen. wat dat betreft geniet ik van elk moment. Ondertussen zit ik twee weken in Parijs voor het vervolg van mijn studie. Ik merk dat ik echt aan vakantie toe ben, zowel lichamelijk als emotioneel. Ik kan wat dat betreft amper wachten tot 21 juli. Eindelijk rust, heb ik sinds de tp niet meer echt gehad... Op 1 aug de 20 weken echo... Ik zal blij zijn als we die hobbel ook weer hebben gehad. Ondertussen zijn wij koploper in een echte baby-boom onder familie en vrienden. Vlak na ons komen nog 3 baby's. Ik moet bekennen dat ik blij ben dat wij er dit keer ook in mee mogen doen. Hoe zeer ik het mijn dierbaren ook gun, op dit moment na een mk aan de zijlijn te moeten staan.. Ach, helaas weten sommigen het maar al te goed. En dan ben ik extra dankbaar, juist omdat ik weet hoe niet- vanzelfsprekend en random dit geluk is...

Wijze woorden hierboven. Ik kan niets meer toevoegen...

Jazeker. Bij mij heeft de Cytotec helaas niet geholpen. Ik heb een week lang krampen en bloedingen gehad. Ik vermoed zelf dat het komt doordat ik er pijnstillers als Aleve en Ibuprofen bij kreeg. De meningen zijn erover verdeeld of dat verstandig is. Door de pijnstillers namen de krampen af, maar daarmee ook de werking van de Cytotec. Ik merkte heel duidelijk een verband tussen die twee. Anderen zeggen weer dat het niet uitmaakt, en er zijn genoeg gevallen bekend van waarbij er toch Aleve genomen werd, en de Cytotec wel zijn werk deed. Maar ik vond het echt opvallend dat als ik een pijnstiller nam, de bloedingen stopten. Keer op keer. Uiteindelijk ben ik zo een week aan het modderen geweest, en alsnog gecuretteerd.

Heftig, maar wel heel bijzonder om dit ook zo samen te beleven.

Hilde... wat een verdrietig verhaal. Het is zo fokking oneerlijk...!!!

Och, Mare... dat weggeven (wegstoppen) van al die kleine mini-dingetjes die zo'n waardevol symbool waren... MvM afbellen... ik herinner het me nog goed. Ik vond het verschrikkelijk. Laat staan hoe het nu voor jullie moet zijn... Ik hoop dat jullie het snel een plekje kunnen geven.

Hoi Maymar, Leuk dat je meeschrijft, en wat betreft de punctie kan ik je geruststellen: je hebt geluk dat je in Zwolle zit. Ik heb een naaldenfobie, en was ook verschrikkelijk bang voor de punctie. Dit heb ik bij het voorgesprek aangegeven, en de reactie was 'we doen er alles aan om voor jou stress te verminderen'. Ze boden mij 'dormicum' aan; een soort roesje waarbij je nog nét een beetje bij bent, maar in een soort droomtoestand. Dat spul schijnt ook je geheugen te beïnvloeden, zodat je achteraf weinig meer herinnert. Wel werd KatMan gewaarschuwd dat het zou kunnen zijn dat ik uitingen van pijn zou doen, maar door de Dormicum zou 'mijn lichaam' dat onbewust doen. Hij moest daar niet van schrikken als ik bijvoorbeeld zou kermen, maar ik zou er zelf me er amper van bewust zijn. Ik heb twee keer een punctie ondergaan, en het is me beide keren hartstikke meegevallen, juist dankzij de dormicum. De avond voor de punctie kreeg ik een tablet Temazepam, om rustig te worden en te slapen als een roosje. Een uur voor de punctie kreeg ik Diclofenac als pijnstiller. Voor het infuus een uurtje van te voren Emla-zalf - om de huid te verdoven zodat ik de infuusnaald niet voelde En dus tijdens de punctie Dormicum. In mijn herinnering duurde het hooguit 2 minuten. Als ze gaan beginnen doen ze de radio uit, en wordt er niet meer gesproken. Dit zodat ik me volledig aan de droomtoestand van de Dormicum kon overgeven. Want als je je er tegen gaat verzetten, werkt het minder. Gelukkig lukte het me prima om lekker mijn oogjes dicht te doen, en te 'genieten' van die warme tinteling en de rust die ik over me heen kreeg. Ik herinner me wat doffe prikjes, eerder in de categorie 'vervelend' in plaats van 'pijnlijk'. Al met al heeft het ruim 10 minuten geduurd om alle 15 follikels aan te prikken en er 15 eicellen uit te halen. In mijn herinnering was het hooguit 2 minuten, en was het klaar voordat ik er erg in had. Ik heb de eerste keer ook geen enkel geluid of uiting van pijn gegeven, ook niet onbewust. Bij de tweede punctie vertrok alleen mijn gezicht bij het prikken in een grimas, en toen vertelde KatMan me achteraf dat ik meteen wat medicatie bijgespoten kreeg. De tweede keer had ik 10 follikels en ook 10 eicellen. Toen ze zeiden 'het is klaar', kon ik zelf ook weer makkelijk uit mijn roesje komen. Ik kreeg alles dus wel mee, maar echt in de verte. Een beetje gammel werd ik naar de uitrustkamer gebracht, en na een kwartiertje was het restje Dormicum weer uitgewerkt, en voelde ik me redelijk helder. Al met al is het me beide keren erg meegevallen, en kan ik me geen pijn herinneren. Ook niet achteraf dat ik veel napijn heb gehad. Uit de 2e IVF ben ik zwanger geworden (helaas MA), maar uit een cryo van die tweede IVF verwachten wij nu - als alles zo goed blijft gaan als nu - ons eerste kindje. Ik hoop dat mijn verhaal je een beetje mag geruststellen en hoop geven.